The best time to plant a tree was 20 years ago. The second best time is now.

เวลาที่ดีที่สุดสำหรับการปลูกต้นไม้คือเมื่อ 20 ปีที่แล้ว เวลาที่ดี่ที่สุดเป็นอันดับสองคือตอนนี้

– Chinese proverb

—–

วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่น่าจดจำ

เพราะจำนวนคนไลค์เพจ Anontawong’s Musings แตะ 5,000 คนแล้ว เย่!

ผมเริ่มเขียนบล็อก Anontawong’s Musings อย่างจริงจังเมื่อต้นปี 2558

ตอนนั้นจำได้ว่ามียอดไลค์ประมาณเจ็ดสิบกว่าคน โดยทั้งหมดเป็นเพื่อนในเฟซ

และด้วยกฎวันละ 1% ผมก็หวังว่าจะมียอดไลค์ประมาณ 2500 ภายในสิ้นปี

ดังนั้น 5000 ไลค์ในตอนนี้จึงถือว่าเกินคาดมามากทีเดียว

แต่ก็ยังน้อยกว่าบล็อกเกอร์มืออาชีพที่มีคนตามเป็นหมื่นเป็นแสน

ยิ่งมองคนอื่นก็ยิ่งรู้สึกว่า “รู้งี้ เขียนจริงจังไปนานแล้ว” เผื่อว่าตอนนี้จะได้เป็น blogger ชื่อดังกับเขาบ้าง

แต่อย่างน้อยก็ยังขอบคุณตัวเองที่ได้เริ่มปีนี้

เพราะยังไงก็ดีกว่าเริ่มปีหน้าแน่ๆ

—–

เชื่อว่าหลายๆ คนก็อาจจะเคยรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้ลงมือทำในสิ่งที่เราคิดเราฝันมานาน

จะด้วยเหตุผล (ข้ออ้าง) เรื่องไม่มีเวลา ไม่มีเงิน ไม่มีทักษะ หรืออะไรก็ตามแต่

โอเคล่ะ วันนั้นเรายังไม่พร้อม

แล้ววันนี้ล่ะ เราพร้อมหรือยัง?

ถ้าพร้อม ก็ลงมือทำเลย จะมัวรออะไรอยู่

ถ้าไม่พร้อม ก็ลงมือทำเลย เพราะรอไปอีกหนึ่งปีก็คงไม่พร้อมไปกว่านี้เท่าไหร่หรอก เชื่อสิว่าถ้าสิ่งนี้มันมีความหมายกับเราจริงๆ เราก็จะหาทางไปจนได้แหละ

จริงอยู่ “ต้นไม้” ที่เราเพิ่งปลูกในวันนี้ คงต้องใช้เวลาอีกเป็นปีหรือเป็นสิบปีกว่าจะออกดอกออกผลเป็นรางวัลให้กับแรงที่เราลงไป

แต่บางทีการ “ถึงจุดหมาย” อาจไม่สำคัญเท่ากับการ “ออกเดินทาง”

การได้ทำในสิ่งที่เรารัก ได้เห็นการเติบโตของต้นไม้ที่เราหมั่นพรวนดิน-รดน้ำอยู่ทุกวัน ย่อมทำให้แต่ละวันของเรามีความหมาย

และนั่นแหละคือรางวัลที่มีคุณค่ากว่ารางวัลใดๆ

—–

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (ถ้ากด Get Notifications ใต้ปุ่ม Like หรือเลือก See First ใต้ปุ่ม Following ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่”

—–

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

 

ใครไม่ชอบเก็บเตียงยกมือขึ้น!

ผมเคยเป็นหนึ่งในนั้นครับ

สมัยเรียนม.ปลายที่นิวซีแลนด์ผมไม่ค่อยได้เก็บเตียงเท่าไหร่ หนึ่งเพราะตื่นสาย สองเพราะเห็นว่าเดี๋ยวตอนค่ำมันก็จะเละอยู่ดี จนแม่บ้านที่ดูแลผมบ่นปากเปียกปากแฉะ

เดี๋ยวนี้ผมเก็บเตียงนอนทุกวันแล้วครับ เก็บโดยไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่ามันทำให้ห้องเรียบร้อยดี (และถ้าไม่ทำแฟนคงเคือง)

แต่ระยะหลังผมได้อ่านเจอข้อดีเกี่ยวกับการเก็บเตียงหลายอย่างที่ไม่เคยนึกถึง เลยอยากมาเล่าให้ฟังครับ

1. การเก็บเตียงเป็นโอกาสทองให้เราทำงานชิ้นแรกสำเร็จ
การเก็บเตียงเป็นงานที่ง่ายมาก ใช้เวลาแค่สองสามนาทีก็เสร็จแล้ว ยิ่งถ้าเราเก็บเตียงอย่างตั้งใจ ดึงผ้าปูเตียงให้ตึงๆ พับผ้าให้เรียบร้อย เตียงของเราก็จะออกมาเพอร์เฟ็ค เป็นการเริ่มต้นวันที่ดีเพราะเราได้ทำงานชิ้นหนึ่งเสร็จได้อย่างสมบูรณ์แบบ และช่วยสร้างแรงผลักดันให้เรามีพลังที่จะลุยงานชิ้นอื่นๆ ที่เราต้องเจอในวันนั้นด้วย

2. สภาพของเตียงสะท้อนสภาวะในใจเรา
Karen Maezen Miller ผู้เขียนหนังสือ Momma Zen กล่าวไว้ว่า

The state of your bed is the state of your head

การให้เวลากับตัวเองไม่กี่นาทีในการเก็บเตียง คือโอกาสที่เราจะได้ใช้ชีวิตยามเช้าให้ช้าลง ทำให้เรามีจิตใจที่สงบนิ่งยิ่งขึ้น และเตียงที่สะอาดเรียบร้อยก็จะช่วยให้สมองของเราโปร่งโล่ง เหมาะแก่การงาน

3. การเก็บเตียงเป็นอุปนิสัยที่นำไปสู่อุปนิสัยดีๆ อีกหลายอย่าง
ในหนังสือ The Power of Habit ของ Charles Duhigg มีการพูดถึงสิ่งที่เรียกว่า Keystone Habit

Keystone Habit คือ “อุปนิสัยหลัก” ที่จะช่วยเหนี่ยวนำให้เกิดนิสัยอื่นๆ ตามมา

ตัวอย่างของ Keystone Habit ก็เช่นการออกกำลังกายทุกวัน ที่อาจจะทำให้เราเปลี่ยนนิสัยอื่นๆ ด้วย เช่นตื่นนอนเช้าขึ้น กินอาหารที่มีประโยชน์มากขึ้น เลิกสูบบุหรี่ ฯลฯ

ชาลส์ ดูฮิก (ผู้เขียนหนังสือ) บอกว่าการเก็บที่นอนก็เป็น Keystone Habit อย่างหนึ่งเหมือนกัน โดยชี้ว่าคนที่เก็บที่นอนทุกเช้ามักจะเป็นคนที่มี productivity สูงกว่า มีความรู้สึกเป็นสุขมากกว่า และจัดการเรื่องรายรับรายจ่ายได้ดีกว่า

4. กลับบ้านมาเหนื่อยๆ เห็นเตียงที่เก็บแล้วมันช่าง Spark Joy
(ใครที่ยังไม่เข้าใจคอนเซ็ปต์ Spark Joy แนะนำให้อ่านบล็อกเรื่องการจัดบ้านแบบ KonMari นะครับ)

ในแต่ละวันเราต้องเจออะไรมากมายหลายอย่าง ในวันแย่ๆ ที่เราบอบช้ำจากโลกภายนอก การได้กลับมาที่ห้องแล้วเห็นเตียงนอนของเราปูไว้อย่างเรียบร้อยย่อมทำให้เราชื่นใจและรู้สึกได้ว่าถึงโลกจะโหดร้ายแค่ไหน แต่บ้านหลังนี้ก็พร้อมให้เรากลับมาพักพิงเสมอ

5. คนที่เก็บเตียงมักจะนอนหลับได้ดีกว่าคนที่ไม่เก็บเตียง
จากการศึกษาของ National Sleep Foundation ในอเมริกา พบว่าคนที่เก็บเตียงทุกวันหรือเกือบทุกวันมีโอกาสที่จะหลับได้ดีกว่าคนที่ไม่เก็บเตียงถึง 19% (44% ของคนเก็บเตียงบอกว่าได้นอนหลับเต็มอิ่ม ขณะที่ 37% ของคนที่ไม่เก็บเตียงบอกว่าได้นอนหลับเต็มอิ่ม)

เมื่ออานิสงส์ของการเก็บเตียงมีมากมายขนาดนี้ แถมยังใช้เวลาแค่ไม่กี่นาที ผมว่ามันเป็นการลงทุนที่คุ้มค่ามากเลยนะครับ

—–

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (ถ้ากด Get Notifications ใต้ปุ่ม Like หรือเลือก See First ใต้ปุ่ม Following ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่”

—–

ขอบคุณข้อมูลจาก

Quora: Rizwan Aseem’s answer to What are some good “mini habits” to practice each day? 

Mother Nature Network: 6 reasons to make your bed every morning

Apartment Therapy: Make Your Bed! For Productivity, Profit and Peace

National Sleep Foundation: Bedroom Poll:Summary of Findings (หน้า 18 จะอ้างอิงถึงคนที่เก็บเตียงแล้วนอนหลับได้ลึกกว่า)

The Huffington Post: 10 Tips for a Mindful Home by Karen Maezen Miller

Google Books: The Power of Habit by Charles Duhigg

—–

ขอบคุณภาพจาก Pexels.com

สวัสดีครับ วันนี้มีเทคนิคดีๆ จาก Guy Kawasaki ครับ

คุณกายคาวาซากิเคยทำงานเป็น Chief Evangelist ของ Apple มาก่อน

คำว่า Evangelist ในความหมายเดิมคือผู้ที่ออกไปพูดโน้มน้าวผู้คนให้เปลี่ยนมานับถือศานาคริสต์

ดังนั้น คงจะพอเดาได้ว่า หน้าที่ของกายคาวาซากิในตำแหน่ง Chief Evangelist ก็คือการเผยแพร่ “ศาสนาแอปเปิ้ล” นั่นเอง

ลองอ่านประวัติเขาเต็มๆ ได้บน LinkedIn ครับ

—–

นอกจากจะทำงานประจำแล้ว คุณกายคาวาซากิยังเป็น Venture Capitalist อีกด้วย

Venture Capitalist หรือ VC คือคนที่ถือเงินและมองหาการลงทุนในกิจการที่น่าสนใจ โดยเจ้าของกิจการก็จะไปเสนอรายละเอียดธุรกิจ (pitch) ให้กับ VC และถ้า VC ถูกใจก็จะร่วมลงทุน และร่วมเป็นเจ้าของ ยกตัวอย่างเช่น Wongnai ที่ได้ทุนจาก VC ของญี่ปุ่นเมื่อสองปีที่แล้วเป็นต้น

กายคาวาซากิบอกว่า เขาต้องเข้าฟังการ pitch จากเจ้าของกิจการมากมาย และการพิทช์ส่วนใหญ่ก็ทำให้เขา “สูญเสียการได้ยินและการมองเห็น” ไปเพราะว่าสไลด์ที่เจ้าของกิจการใช้มันไม่เวิร์คเอาซะเลย

เขาเลยขอเสนอกฎที่ชื่อว่า 10/20/30 สำหรับการทำ Powerpoint* ครับ

กฎ 10/20/30 แตกเนื้อหาออกได้ดังนี้

สไลด์ควรจะยาวไม่เกิน 10 หน้า
ความยาวของการพรีเซ็นต์ไม่เกิน 20 นาที
ใช้ขนาดฟอนท์ 30 พ้อยท์ขึ้นไป

อ่านรายละเอียดเต็มๆ ได้ในบล็อกที่เขาเขียน** แต่ผมขอสรุปหลักการและเหตุผลมาให้ฟังก็แล้วกันนะครับ

10 สไลด์
กายคาวาซากิบอกว่า ในการประชุมหนึ่งครั้ง คนเราไม่สามารถเรียนรู้อะไรได้มากกว่า 10 เรื่องหรอก สไลด์สิบแผ่นที่ผู้ร่วมลงทุนอย่าง Venture Capitalist สนใจที่จะเห็นจากเจ้าของธุรกิจอย่างคุณก็คือ

1. ปัญหา (Problem)
2. ทางออกที่ธุรกิจคุณจะสร้างให้ (Your solution)
3. ธุรกิจของคุณจะทำเงินยังไง (Business Model)
4. เทคโนโลยีที่จะใช้ (Underlying magic / technology)
5. การตลาดและการขาย (Marketing & Sales)
6. คู่แข่ง (Competition)
7. ทีมงาน (Team)
8. คาดการณ์ยอดขาย/จำนวน users และหมุดหมายสำคัญของบริษัท เช่นปีหน้าจะมีรายได้เท่าไหร่ จะมีผู้ใช้งานครบล้านคนเมื่อไหร่ ฯลฯ (Projections & milestones)
9. สถานะและสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ (Status & Timeline)
10. บทสรุปและสิ่งที่อยากให้ผู้ฟังทำ (Summary and call to action)

แน่นอน พวกเราส่วนใหญ่คงไม่มีโอกาสได้ทำ pitching กับเหล่า Venture Capitalists ดังนั้นเนื้อหาของสไลด์ย่อมต้องแตกต่างกันไป และจำนวนสไลด์อาจจำเป็นต้องมากกว่า 10 สไลด์

แต่ผมเชื่อว่าเป็นเรื่องที่ดีที่เราจะระลึกไว้เสมอว่าคนฟังไม่สามารถจะเรียนรู้เรื่องอะไรได้มากมายนักในการพรีเซ้นท์แค่ครั้งเดียว ดังนั้นจงอย่ายัดอะไรลงไปมากเกินความจำเป็นครับ

ความยาวไม่เกิน 20 นาที
แม้จะมีเวลาในการประชุมถึงหนึ่งชั่วโมง เนื้อหาที่เราพูดก็ไม่ควรเกิน 20 นาที แล้วเอาเวลาที่เหลือใช้ไปกับการซักถามและพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันมากกว่า

อีกอย่างเราไม่ได้มีหนึ่งชั่วโมงจริง เพราะบางคนก็เข้าประชุมสาย บางคนก็ต้องออกก่อน บางทีก็เจอปัญหาทางเทคนิคทำให้ล่าช้า เพราะฉะนั้นจงพูดแต่เรื่องที่มีความสำคัญเท่านั้น ถ้าเราพูดได้เนื้อหาครบถ้วนในเวลา 20 นาที คงไม่มีใครบ่นหรอกครับว่าเราพูดสั้นเกินไป

ขนาดฟอนท์ 30 พ้อยท์
บ่อยครั้งเหลือเกินที่กายคาวาซากิเจอสไลด์ที่ใช้ฟอนท์ไซส์ 10 ซึ่งเขาคิดว่าน่าจะเกิดจากสองสาเหตุ หนึ่งคือคนพูดนำเสนอคิดว่ายิ่งมีเนื้อหาเยอะๆ ยิ่งทำให้ดูน่าประทับใจ (ซึ่งไม่เป็นความจริงเลย) สองก็คือคนพูดไม่ได้เข้าใจสิ่งที่จะพูดดีพอ เลยต้องเอาเนื้อหามายัดลงในสไลด์แล้วอ่านตาม ซึ่งถ้าผู้ฟังรู้สึกว่าผู้พูดอ่านสไลด์เมื่อไหร่ ผู้ฟังก็จะหยุดฟังแล้วก็อ่านสไลด์เองเลยเพราะเร็วกว่ากันเยอะ

การใช้ฟอนท์ขนาด 30 จะเป็นการบังคับให้ผู้พูดต้องทำการบ้านมาอย่างดีว่าจะหยิบคำอะไรขึ้นมาใส่ในสไลด์เพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุด และเมื่อเนื้อหาส่วนใหญ่ไม่ได้อยู่ในสไลด์ ผู้พูดก็จะต้องเตรียมตัวฝึกซ้อมมาอย่างดีไปโดยปริยายครับ

อ้อ แล้วถ้าฟอนท์ 30 มันใหญ่เกินกว่าเราจะรับได้จริงๆ กายคาวาซากิก็ให้สูตรคำนวณขนาดฟอนท์มาด้วยนะครับ โดยบอกว่าให้เราลองดูซิว่าคนที่แก่ที่สุดในกลุ่มผู้ฟังอายุเท่าไหร่ แล้วเอาอายุนั้นหารสอง เช่นถ้าเราต้องพูดคุยกับคนในทีมที่อายุไม่เกิน 30 ปี การใช้ฟอนท์ไซส์ 15 ยังพอรับได้ แต่ถ้าคุณต้องไปนำเสนอให้กับท่านซีอีโออายุ 52 ปี ก็ไม่ควรใช้ฟอนท์ไซส์เล็กกว่า 26 pts ครับ (สงสารท่านบ้างเถอะ)

—–

ใครที่อยากอ่านบล็อกตอนอื่นๆ เกี่ยวกับการทำ Presentation ขอเชิญอ่านได้ที่นี่ครับ

8 วิธีบอกลา Powerpoint ห่วยๆ 
เหตุผลที่ Amazon ไม่ใช้ Powerpoint ในการประชุม
จะทำสไลด์ อย่าเปิด Powerpoint

—–

* แม้กายคาวาซากิจะเป็นสาวกแอปเปิ้ลเต็มตัว แต่เขากลับพูดถึง Powerpoint ของ Windows แทนที่จะเป็น Keynote ของ Apple นั่นคงเป็นเพราะว่าคนส่วนใหญ่ยังใช้ Windows อยู่นั่นเอง

** ผมอ่านเจอกฎ 10/20/30 จากหนังสือ Enchantment ก่อนจะมาเจอเขาพูดเทคนิคนี้อย่างละเอียดในหนังสือ The Art of the Start (ศิลปะแห่งการทำ Startup)

—–

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (ถ้ากด Get Notifications ใต้ปุ่ม Like หรือเลือก See First ใต้ปุ่ม Following ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่”

—–

ขอบคุณข้อมูลจาก Guy Kawasaki’s Blog: The 10/20/30 Rule of Powerpoint
ขอบคุณภาพจาก Wikimedia