เคล็ดลับความก้าวหน้าเหนือคนอื่น

20171018_gettingahead

คือการเริ่มต้น

“The secret of getting ahead is getting started.”
-Mark Twain

จริงๆ แล้วชีวิตก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไรมากมาย

หิวก็กิน อิ่มก็พัก ง่วงก็นอน

ถ้าอยากก้าวหน้า ก็แค่ต้องเริ่มต้น

ถ้าอยากก้าวหน้าเร็วกว่าคนอื่น ก็แค่ต้องเริ่มต้นให้เร็วกว่าคนอื่นเท่านั้นเอง

ซึ่งเป็นเรื่องที่ทำได้ง่ายกว่าที่คิด

เพราะคนส่วนใหญ่เอาแต่คิด ไม่ได้เริ่มทำซักที

ตอนที่ผมเริ่มเขียนบล็อกเมื่อสองปีที่แล้ว ผมยังรู้สึกเลยว่าน่าจะเริ่มเร็วกว่านี้ บล็อกเกอร์คนอื่นๆ เขาไปถึงไหนกันแล้ว

แต่เพียงเริ่มต้น และทำมันอย่างสม่ำเสมอ ก็สามารถเขียนบล็อกครบ 1,000 ตอนและมีหนังสือของตัวเองได้

เพราะฉะนั้นไม่มีการเริ่มต้นที่สายเกินไป

มีแต่จะเริ่มหรือไม่เริ่มเท่านั้นเอง

ไม่มีความจำเป็นอันใด

20171017_benotyourself

ที่จะต้องเป็น “เราคนเดิม” กับเมื่อ 5 นาทีที่แล้ว

“You’re under no obligation to be the same person you were 5 minutes ago”
– Alan Watts

เราถูกสั่งสอนมานานว่า “จงเป็นตัวของตัวเอง”

แต่บางครั้ง ถ้าเราอยากจะเติบโต เราก็ต้องยอมที่จะ “ไม่เป็นตัวของตัวเอง” เสียบ้าง

ถ้าอยากรู้จักน้องคนนั้น ก็ต้องยอมละทิ้งความเป็นคนขี้อายแล้วเดินเข้าไปหา

ถ้าอยากจะหุ่นดีกว่านี้ ก็ต้องยอมหยุดเป็นคนที่เอาแต่นอนดูทีวี-กินอาหารขยะ

ถ้าอยากจะเจริญก้าวหน้าในหน้าที่การงาน ก็ต้องยอมหยุดเป็นคนติดเฟซบุ๊คและทำงานแบบคนสมาธิสั้น

ในทางพุทธศาสนา ตัวตนที่แท้นั้นไม่มี

จะเข้าใจหรือไม่เข้าใจก็ตาม แต่ถ้าเราใช้ความเชื่อนี้ให้เป็นประโยชน์ เราก็จะสามารถ “เปลี่ยนตัวเอง” ได้ในเสี้ยววินาที

แค่ตัดสินใจที่จะเปลี่ยนอย่างเด็ดเดี่ยว ทัศนคติของเราก็จะเปลี่ยนไป

เมื่อทัศนคติเปลี่ยน การกระทำก็เปลี่ยน

และเมื่อเวลาได้ทำหน้าที่ของมัน ชีวิตของเราก็ย่อมเปลี่ยนตาม

บางทีชีวิตก็ยากเกินกว่าจะอยู่คนเดียว

20171016_toogoodtobealone

และบางทีชีวิตก็ดีเกินกว่าจะอยู่คนเดียว

“Sometimes life is too hard to be alone, and sometimes life is too good to be alone.”
-Elizabeth Gilbert

ในประวัติศาสตร์ 200,000 ปีของมนุษย์เผ่าพันธุ์ Home Sapiens นั้น เราใช้เวลา 190,000 ปีแรกไปกับการหาอยู่หากินแบบล่าสัตว์และเก็บพืชผล (hunter-gatherers) ซึ่งบังคับให้มนุษย์ต้องอยู่ร่วมกันเป็นหลักสิบหลักร้อยเพื่อจะช่วยกันออกล่าเหยื่อและดูแลความปลอดภัยซึ่งกันและกัน

ถ้ามนุษย์ในอดีตคนไหนเข้ากลุ่มไม่ได้ มนุษย์คนนั้นก็มีโอกาสรอดชีวิตต่ำมาก และยีนส์ของมนุษย์ไร้เพื่อนผู้นั้นก็จะไม่ถูกส่งต่อมายังรุ่นต่อไป ส่วนมนุษย์คนไหนที่เข้ากับเพื่อนได้ดีก็มีโอกาสรอดชีวิตสูงและส่งต่อยีนส์มาให้คนรุ่นต่อๆ ไป

มนุษย์จึงเป็นสัตว์สังคมโดยดีเอ็นเออยู่แล้ว

แม้กระทั่งคนที่เราเห็นว่าเงียบๆ ไม่ค่อยมีเพื่อน ผมก็เชื่อว่าเขาก็ยังมีสังคมของเขา เช่นในโลกออนไลน์เป็นต้น

เมื่อวิวัฒนาการสร้างให้มนุษย์จำเป็นต้องมีพวกพ้อง จึงเป็นเรื่องยากมากที่จะใช้ชีวิตแบบตัวคนเดียว เพราะเรากำลังทำอะไรที่ผิดธรรมชาติอยู่

ในวันที่เราอ่อนแอ ในวันที่ชีวิตเราตกต่ำ เราล้วนต้องการใครซักคนที่จะคอยให้กำลังใจหรืออย่างน้อยก็รับฟังเราก็ยังดี

และในวันที่เราประสบความสำเร็จ พิชิตความฝันของเราได้ ความรู้สึกมันคงไม่ฟินเท่าไหร่นักหากไม่มีใครซักคนมาร่วมชื่นชมกับเราด้วย

“Sometimes life is too hard to be alone, and sometimes life is too good to be alone.”

ไม่ได้บอกว่าทุกคนต้องหาคู่นะครับ

เพียงแต่อยากเตือนว่าอย่าละเลยความสัมพันธ์ที่เรามี ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ พี่น้องหรือเพื่อนที่เคยคบกันเท่านั้นเอง

กฎความสำเร็จ 11 ข้อของแอปเปิล

20171015_applelawsofsuccess

เมื่อเดือนสิงหาคมที่ผ่านมา Huxley Dunsany อดีตพนักงานของ Apple ได้ถ่ายรูปด้านหลังบัตรพนักงานของเขาและเขียนลงเว็บ Reddit ว่า

“When I was hired by Apple in 2004, these “rules for success” were attached to the back of my employee badge. Words to live by.”

“ตอนที่แอปเปิลรับผมเข้าทำงานในปี 2547 กฎแห่งความสำเร็จเหล่านี้ติดอยู่ด้านหลังบัตรพนักงานของผม มันคือสิ่งที่เราควรปฏิบัติตามทุกวันเลยนะ”

ในปี 2547 นั้นแอปเปิลยังไม่ได้ยิ่งใหญ่อย่างทุกวันนี้ Steve Jobs เพิ่งกลับเข้ามารับตำแหน่ง CEO ได้ 7 ปี iPod mini เพิ่งวางตลาด และโปรเจ็ค iPhone กำลังตั้งไข่ (่ก่อนจะเปิดตัวในอีก 3 ปีต่อมา)

ในรูปภาพ เราจะเห็นคำจั่วหัวว่า “JB’s Rules for Success” แว้บแรกนึกว่า JB จะย่อมาจาก Jobs แต่แท้จริงแล้วเป็นชื่อย่อของ John Brandon ซึ่งเป็น Vice President ฝ่าย Sales

นี่คือกฎความสำเร็จ 11 ข้อที่ติดอยู่หลังบัตรพนักงานคนนั้นครับ

– Let go of the old, make the most of the future
– ละทิ้งสิ่งเดิมๆ และใช้ประโยชน์จากอนาคตให้คุ้มค่าที่สุด

– Always tell the truth, we want to hear the bad news sooner than later
– พูดความจริงเสมอ บอกข่าวร้ายเร็วๆ ดีกว่ามาบอกกันทีหลัง

– The highest level of integrity is expected, when in doubt, ask
– ความซื่อสัตย์เป็นเรื่องสำคัญที่สุด ถ้าไม่แน่ใจให้ถาม

– Learn to be a good businessperson, not just a good salesperson
– อย่าเป็นเพียงนักขายที่ดี ต้องเป็นนักธุรกิจที่ดีด้วย

– Everyone sweeps the floor
– ทุกคนต้องพร้อมที่จะกวาดพื้น (ไม่มีงานไหนต่ำเกินไป)

– Be professional in your style, speech and follow-up
– เป็นมืออาชีพทั้งเรื่องวิธีการ การพูดการจา และการติดตามผล

– Listen to the customer, they almost always get it
– จงฟังลูกค้า ส่วนใหญ่แล้วพวกเขาเข้าใจนะว่าอะไรเป็นอะไร

– Create win/win relationships with our partners
– สร้างความสัมพันธ์แบบ win/win กับพันธมิตรของเรา

– Look out for each other, sharing information is a good thing
– คอยสอดส่องดูแลกัน การแบ่งปันข้อมูลเป็นเรื่องดี

– Don’t take yourself too seriously
– อย่าเอาเป็นเอาตายกับตัวเองมากนัก

– Have fun, otherwise it’s not worth it
– สนุกกับมัน ไม่อย่างนั้นก็ไม่คุ้มกันหรอก

แม้กฎเหล่านี้จะไม่ได้มาจาก Steve Jobs โดยตรง แต่ผมก็เชื่อว่ามันคือสิ่งที่พนักงาน Apple จำนวนไม่น้อยปฏิบัติตาม และเป็นหนึ่งในปัจจัยที่ทำให้ Apple กลายมาเป็นบริษัทที่มีมูลค่าสูงที่สุดในโลกครับ

—–

ขอบคุณข้อมูลจาก CNBC This former Apple employee shares the ‘rules for success’ the company gave him when he worked there 

ขอบคุณภาพจาก imgur by wowbobwow 

แทนที่จะตามหาคนที่ใช่

20171014_rightperson

สู้ทำตัวให้เป็นคนที่ใช่น่าจะดีกว่ามั้ย

“Don’t worry about finding the right person. Focus on becoming the right person.”

-Anonymous

เมื่อวานนี้ผมไม่ได้เล่านิทาน วันนี้เผอิญนึกถึงนิทานเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้เลยขอเล่าชดเชยนะครับ

คุณลุงคนหนึ่งไม่เคยมีแฟนเลยตลอดชั่วชีวิตของเขา

นับแต่วัยหนุ่ม เขาออกเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลเพื่อตามหาผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบอยู่หลายสิบปี แต่มาวันนี้ในวัย 50 กว่า เขาก็ยังคงอยู่คนเดียวอย่างเดียวดาย

เมื่อรับรู้เรื่องราวอันน่าเศร้านี้ เด็กน้อยคนหนึ่งเลยถามคุณลุงว่า

“คุณลุงออกเดินทางไปทั่วโลก เจอผู้คนตั้งมากมาย คุณปู่ไม่เจอผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบบ้างเลยเหรอครับ?”

“เจอสิ ลุงเคยเจอผู้หญิงคนหนึ่งที่สุดแสนจะเพอร์เฟ็คเลยละ” คุณลุงพูดตาเป็นประกาย

“แล้วทำไมคุณลุงไม่แต่งงานกับเธอล่ะครับ?”

ตาของคุณลุงเศร้าลงทันที

“เพราะเธอก็กำลังมองหาคนที่แสนจะเพอร์เฟ็คอยู่เช่นกันไงล่ะหลาน”

นิทานจบลงตรงนี้ แต่ชีวิตจริงยังดำเนินต่อไป

ไม่ใช่เฉพาะเรื่องความรัก แต่เป็นเรื่องการหาเลี้ยงชีพด้วย

สี่ห้าปีมานี้เราถูกสอนว่าให้ “ตามหางานที่ใช่”

แต่จะมีซักกี่คนที่จะได้เจองานที่ใช่ขนาดนั้น?

ไม่ผิดที่จะแสวงหางานที่เหมาะกับเรา งานที่จะทำให้เราอยากรีบตื่นทุกเช้าวันจันทร์

แต่ถ้าเราเพิ่มมิติแห่งการพัฒนาและปรับปรุงตัวเองอยู่เสมอ โอกาสที่เราจะเจองานที่ใช่นั้นจะสูงขึ้นมาก

“Don’t worry about finding the right person. Focus on becoming the right person.”

อย่ามัวตามหาคนที่ใช่หรืองานที่ใช่จนลืมกลับมาดูตัวเองนะครับ

เพราะถึงวันหนึ่ง ถ้าคุณได้เจองานที่ใช่สำหรับคุณ แต่คุณกลับไม่ใช่คนที่ใช่สำหรับเขา คุณอาจจะอกหักเหมือนคุณลุงโสดเสมอคนนั้นก็ได้

จำความรู้สึกที่อยากลุกขึ้นมาทำอะไรซักอย่างได้มั้ย?

20171013_rememberthatfeeling

365 วันที่แล้ว…

13 ตุลาคม 2559 น่าจะเป็นหนึ่งในวันที่ “เสียใจที่สุดในชีวิต” ของใครหลายคน

แม้จะทำใจมามากแค่ไหน น้ำตาก็อดไหลไม่ได้

แต่ความโศกเศร้าเป็นเรื่องที่คาดเดาได้อยู่แล้ว

สิ่งที่หลายคนอาจคาดไม่ถึง คือการ “ลุกขึ้นมาทำดี” ของคนไทยจำนวนมาก

จิตอาสานับร้อยนับพันไปรวมตัวกันที่สนามหลวง บ้างทำอาหารไปแจก บ้างขับรถรับ-ส่ง บ้างเก็บขยะ

มันคงเป็นความรู้สึกที่อยาก “ทำดี” บ้าง หลังจากที่เราได้รับรู้เรื่องราวว่าพระองค์ท่านได้ทรงทำเพื่อคนไทยเอาไว้มากมายแค่ไหน

ช่วงนั้นผมยังรู้สึกเลยว่า คนขับรถบนท้องถนนมีน้ำใจกันมากขึ้น ให้ทางกันมากขึ้น เสียงบีบแตรแทบไม่มีให้ได้ยิน

ผมเลยแอบหวังเล็กๆ ว่า “มวลพลัง” ก้อนนี้มันจะมากพอที่จะเปลี่ยนแปลงทิศทางสังคมไทยได้

ผ่านมาแล้ว 365 วัน…

เมื่อความเศร้าจางหาย คนส่วนใหญ่กลับเข้าสู่โหมดเดิม

คนขับรถบนถนนในวันนี้ มารยาทและน้ำใจกลับไปอยู่ในระดับเดียวกับก่อนที่จะเกิดเหตุ

จนผมต้องยอมรับว่า มวลพลังก้อนนั้นแม้จะมหาศาลแค่ไหนก็อาจไม่มากพอที่จะเปลี่ยนแปลงสังคมได้อยากที่เคยแอบหวัง

—–

“เล็ก” คือรูมเมตผมตอนเรียนปี 1 ที่เอเชียนยู

เรียนจบออกมา เล็กเลือกรับราชการที่กรมส่งเสริมการค้าระหว่างประเทศ กระทรวงพาณิชย์ จนปี 2557 ก็ได้ไปประจำที่ดูไบ ประเทศสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ (มีภรรยาเป็นผู้ติดตามไปด้วย)

เย็นวันที่ 13 ตุลาคมปีที่แล้ว เล็กโทรศัพท์ผ่าน LINE มาถามผมว่า ตกลงสถานการณ์เป็นอย่างไรกันแน่ เพราะอยู่ที่ดูไบเล็กก็ได้ยินข่าวมาตั้งแต่เช้า ไม่รู้ข่าวไหนจริงข่าวไหนลวง ผมก็ได้แต่ตอบไปว่าผมเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ขอรอฟังประกาศอย่างเป็นทางการก่อนแล้วจะคอนเฟิร์มไปอีกที

ระหว่างขับรถกลับบ้าน ผมได้ฟังพลเอกประยุทธ์ออกมาประกาศข่าวร้ายตอนหนึ่งทุ่มตรง

น้ำตาไหล กลับถึงบ้านอย่างงงๆ กอดภรรยา แล้วพอตั้งสติได้ก็เลยไลน์ไปบอกเล็กว่าคอนเฟิร์มแล้วนะ เล็กบอกว่าทราบข่าวแล้วเหมือนกัน ขอบใจมาก

เราไม่ได้คุยกันอีกเลยจนเล็กกลับมาเยี่ยมเมืองไทยในเดือนธันวาคม

ผมนัดเจอกับเล็กที่เซ็นทรัลลาดพร้าว มีเพื่อนอีกสองคนตามไปสมทบ

เราคุยกันว่า ตอนที่ทราบข่าว แต่ละคนอยู่ที่ไหนกัน เล็กบอกว่าเล็กกำลังเดินลงบันไดไปสูบบุหรี่ พอทราบข่าวอย่างเป็นทางการ ก็ตัดสินใจทิ้งบุหรี่ นับตั้งแต่วันนั้นเล็กก็ไม่ได้สูบบุหรี่มาเดือนเศษแล้ว

ได้ยินเล็กเล่าอย่างนี้ ผมเลยบอกตัวเองว่า ถ้าครบปีแล้วเล็กยังไม่กลับไปสูบบุหรี่อีก ผมอยากจะเอาเรื่องนี้มาเขียนลงบล็อก

เมื่อคืนนี้ผมก็เลยทักเล็กไปครับ

10.12 (Thu)

เล็ก
10:34 PM

ยินดีด้วย กำลังจะครบรอบ 1 ปี เลิกบุหรี่
10:34 PM

เราว่าจะเอาเรื่องของเล็กมาเล่าลงบล็อกหน่อย
10:35 PM

อยากให้เล็กเล่าให้ฟังอีกทีว่าวันที่ตัดสินใจเลิก ตอนนั้นสถานการณ์เป็นยังไง แล้วมีความคิดอะไรที่แล่นเข้ามาในหัว
10:36 PM

 

10. 13 (Fri)

ขอเป็นพรุ่งนี้เย็นไหวไหม
1:12 AM

เพิ่งเห็น​ กำลังจะนอน
1:12 AM

พรุ่งนี้มีภารกิจ​ที่สถานทูต​แต่เช้ากว่าจะถึงบ้านก็เย็นพอดี​
1:12 AM

นั่งรถไปจะเล่าให้ฟังระหว่างทางนะ
1:13 AM

นอนไม่หลับ​
1:21 AM

เล่าเลยละกัน
1:22 AM

วันนั้นจำได้ว่าทำงานไปดูมือถือไปตั้งแต่เช้า​
1:22 AM

เมืองไทยอยู่ตะวันออกจึงเวลาเร็วกว่าดูไบ​สามชั่วโมง
1:24 AM

และวันนั้นข่าวมาหลายทางมากๆ​ ที่ทำงานก็ใจไม่ค่อยดีกันเท่าไหร่​
1:25 AM

ได้ข่าวว่า​ ร.9​ ท่านสิ้นแล้วแต่เช้า​ แต่เป็นข่าวที่ส่งต่อๆกัน​มา​ เลยยังไม่ปักใจเชื่อ
1:26 AM

เวลาประมาณ​เกือบๆ​ 11​โมงได้ ก็ตัดสินใจเดินไปสูบบุหรี่ชั้นล่างแก้เครียด​
1:26 AM

เล็กทำงานชั้นสี่​ เดินลงมาบุหรี่​กับไฟแช็คอยู่ในมือ​ เดินมาถึงชั้นสองก็เห็นประกาศจากทางสำนักพระราชวัง​ว่าท่านสิ้นแล้ว…
1:28 AM

อาการแรก​เล็กตกใจมาก​ นึกว่าทำใจไว้แล้วไม่น่าจะตกใจอย่างนี้
1:28 AM

อาการที่สองคือจุดไฟแช็ค​ ทั้งๆที่ยังเดินลงมาไม่ถึงชั้นล่าง​
1:30 AM

สูบเข้าไปหนึ่งคำ​ จำได้ว่าขม​จริง​ ทำไมถึงขม? ทั้งๆที่สูบมานาน​ไม่เคยขม​
1:32 AM

ความคิดที่สองคือ​ เรากำลังทำ​อะไรอยู่วะเนี่ย? สูบไปแล้วได้อะไรขึ้น​มาวะ​
1:34 AM

คิดได้ก็เดินถึงข้างล่างพอดี​ ขยี้ก้นบุหรี่แล้วตัดสินใจตรงนั้นเลยว่าเลิก​
1:36 AM

ขึ้นมาถึงที่ทำงานก็ทิ้งบุหรี่ทั้งหมด​ บอกแฟนว่าพี่เลิกสูบบุหรี่แล้ว​
1:37 AM

ไม่สูบอีกเลยหลังจากวันนั้น
1:39 AM

แต่จำได้แม่นนะ​ จำภาพนั้นได้ติดตามาก​ ภาพชั้นบันได​ กับบุหรี่ในมือ
1:42 AM

แต๊งกิ้วมากเล็ก แต่งงเรื่องเวลานิดนึง
8:08 AM

เพราะประกาศออกที่เมืองไทยตอน 1 ทุ่มตรง
8:09 AM

น่าจะเป็น 4 โมงเย็นที่ดูไบมากกว่า 11 โมงเช้ารึเปล่า
8:09 AM

รุตน่าจะถูก​ แต่ที่แน่ๆคืออยู่ที่ทำงานและยังไม่มืดแน่นอน
9:57 AM

เครๆ
11:25 AM

เริ่มสูบบุหรี่เป็นประจำมาตั้งแต่ปีไหนนะ
11:26 AM

1998
11:31 AM

—–

จำความรู้สึกที่อยากลุกขึ้นมาทำอะไรซักอย่างได้มั้ยครับ?

เมื่อหนึ่งปีที่แล้ว เราอาจอยากลุกขึ้นมาช่วยเหลือคนอื่น ทำดีเพื่อคนอื่น เพื่อเป็นการตอบแทนพระองค์ท่าน

ถ้า 365 วันที่แล้วความรู้สึกนี้มีขนาดเท่าดวงอาทิตย์ ในวันนี้ความรู้สึกนั้นอาจเหลือขนาดเพียงดวงจันทร์

แต่นั่นก็ยังมากพอที่จะสร้างความเปลี่ยนแปลงได้อยู่ดี

ผมได้เรียนรู้ว่า เราไม่ต้องทำอะไรยิ่งใหญ่ ไม่ต้องฝันไกลถึงการเปลี่ยนแปลงสังคมก็ได้ มาเปลี่ยนหน่วยที่เล็กที่สุดอย่างตัวเราดีกว่า

13 ตุลาคม 2560 รำลึกครบรอบ 1 ปีการจากไปของบุคคลอันเป็นที่รักที่สุด

เรามาให้สัญญากับตัวเองกันดีมั้ยครับว่า วันนี้คือวันที่เราจะ “เริ่มทำ” อะไรบางอย่าง หรือแม้กระทั่ง “หยุดทำ” อะไรบางอย่างเพื่อให้ตัวเองเป็นคนที่ดีขึ้น

เหมือนที่เล็กตัดสินใจเลิกบุหรี่หลังสูบมาแล้ว 18 ปี

เริ่มทำ หรือ หยุดทำ เพื่อจะเป็นคนที่ดีกว่าเดิมแม้เพียงเสี้ยวนึงก็ยังดี

ถ้าลูก 70 ล้านคนดีขึ้นคนละนิด มีหรือที่พ่อจะไม่ดีใจ

อดีตมันไม่อาจดีกว่านี้ได้แล้ว

20171012_past

ดังนั้นจงให้อภัยเขาเถอะ

“Forgiveness means giving up all hope for a better past.”
– Jerry Jampolsky

เรายังแบกความขุ่นข้องหมองใจอะไรอยู่บ้าง?

เคยมีคนทำร้ายเรา ทำให้เราผิดหวัง ทำให้เราสูญเสียความเชื่อมั่นในเพื่อนมนุษย์ด้วยกันเองใช่มั้ย?

แต่การที่เรายังโกรธเขาอยู่มันทำให้อะไรดีขึ้นบ้างรึเปล่า?

อดีตคือสิ่งที่ผ่านพ้นไปแล้ว ต่อให้เราโกรธเขาแค่ไหน เขาก็กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้

แน่นอนว่าคนเราเจ็บแล้วต้องจำ แต่การเก็บความขุ่นเคืองเอาไว้รังแต่จะทำร้ายเราเปล่าๆ

การให้อภัยจึงไม่ใช่การทำเพื่อคนอื่น แต่มันคือการทำเพื่อตัวเอง

ให้อภัย เพื่อปลดปล่อยเราจากอดีตที่ไม่อาจดีไปกว่านี้ได้แล้ว

เหตุผลที่ชีวิตไม่เคยดีพอ

20171011_notgoodenough

เพราะเราเปรียบเทียบเบื้องหลังการถ่ายทำของเรากับฉากไคลแมกซ์ของคนอื่นๆ

“The reason we struggle with insecurity is because we compare our behind-the-scenes with everyone else’s highlight reel.” –
– Steven Furtick

สมัยก่อน ใครที่อยากให้คนอื่นเห็นว่าตัวเองรวยมักจะทำอยู่สามอย่าง คือห้อยทองเส้นใหญ่ ใส่นาฬิกาหรู และขับรถแพงๆ

เพราะการประกาศตนผ่านเครื่องประดับดูจะเป็นหนทางเดียวที่จะทำให้คนอื่นรู้ว่าฉันรวยนะจ๊ะ

แต่ความอวดรวยในสมัยนั้นก็ยังมีขีดจำกัด เพราะวันๆ หนึ่งเขาจะได้อวดรวยกับคนไม่กี่คนเท่านั้น

มาสมัยนี้ เราอวดรวยกันได้เต็มที่โดยไม่ต้องห้อยทองหรือใส่นาฬิกาหรูแล้ว

เช่นอาจจะถ่ายรูปอาหารญี่ปุ่นอลังการลง Instagram หรือถ่าย live จากเมืองในฝันของใครหลายๆ คนลง Facebook

และบางทีการอวดรวยก็ไม่ใช่ในเชิงตัวเงินด้วย แต่ “อวดรวยประสบการณ์” เช่นไปดำน้ำมา ไปคอนเสิร์ตนักร้องฝรั่งที่หาตั๋วโคตรยากมา หรือมีแฟนหล่อ แฟนสวย หลานน่ารัก ก็เป็นการอวดรวยประสบการณ์เช่นกัน

รูปแบบในการอวดรวยมีมากขึ้น แถมยังมีคนเห็นมากขึ้นกว่าแต่ก่อนหลายสิบหรือหลายร้อยเท่า

แล้วใครเลยจะอดใจไหวไม่อวดรวยกับเขาบ้าง

แล้วใครเลยจะไม่รู้สึกว่าชีวิตคนอื่นดีกว่าเราบ้าง

เราคงไม่อาจต้านกระแสนี้ได้ สิ่งเดียวที่ทำได้คือเตือนตัวเองว่าสิ่งที่เราเห็นในมือถือนั้นคือฉากไคลแมกซ์ของเขาแล้ว

แถมบางทีก็มีจัดฉากด้วย!

ฉากชีวิตจริงของเขาก็ไม่ได้ต่างจากเราเท่าไหร่หรอกครับ เผลอๆ เขามีเรื่ืองทุกข์กว่าเราด้วยซ้ำไป

เมื่อบอกตัวเองได้อย่างนี้ เราจะได้ดำเนินชีวิตของเราโดยไม่รู้สึกว่าต้องสวมบทนักแสดงอยู่บ่อยๆ ครับ

—–

ฉลอง Anontawong’s Musings ครบ 1,000 ตอน – สั่งซื้อหนังสือ Thank God It’s Monday ราคาเพียง 180 บาทเท่านั้น (รวมค่าส่งแล้ว) – bit.ly/tgimorder

ผู้ชนะคือผู้แพ้ที่พยายามอีกครั้ง

20171010_loser

“A winner is just a loser who tried one more time.”
– George Moore

จะว่าไปผมเองก็เจอเรื่องขายหน้ามานับครั้งไม่ถ้วน

1994 ตอนไปเรียนนิวซีแลนด์เทอมแรก ผมสอบตกทุกวิชายกเว้นวิชาเลข

1995 แข่งบอลลีกสำหรับทีมเยาวชนอายุต่ำกว่า 19 ปี แล้วแพ้เกือบทุกนัด นัดที่แพ้เละเทะที่สุดคือ 17-0 (ผมเล่าประสบการณ์นี้ไว้อย่างละเอียดในตอน บทเรียนจากการแพ้ 17-0)

1997 ทำวงดนตรีเด็กไทยขึ้นไปเล่นเพลง Creep ของ Radiohead ในหอประชุมให้คนทั้งโรงเรียนฟัง (ในกลุ่มคนดูมีคนที่ผมแอบชอบนั่งอยู่ด้วย) ปรากฎว่าผมร้องเสียงเพี้ยนและตอนที่ขึ้นเสียงสูงที่สุดเสียงดันไปไม่ถึง ผลลัพธ์คือ “เสียงหลุด” ไปเลยจนคนทั้งหอประชุมหัวเราะกันยกใหญ่

แต่ถึงจะเจอเรื่องน่าอายขนาดนั้น ก็ยังมีชีวิตอยู่ต่อมาได้

1995 ผมได้รางวัลเรียนดี 1996 ทีมฟุตบอลของเราได้รองแชมป์ลีก และปลายปี 1997 ผมขึ้นไปโซโล่กีตาร์เพลง Don’t Look Back in Anger ของ Oasis ในวันจบการศึกษาซึ่งคราวนี้ได้รับเสียงปรบมือแทนเสียงหัวเราะ

จะแพ้กี่ครั้งหรือแพ้หนักแค่ไหนจึงไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือเราทำอะไรต่อหลังจากที่แพ้ไปแล้ว

“A winner is just a loser who tried one more time.”

ถ้าแพ้ก็แค่ลองอีกครั้ง และอีกครั้งจนกว่าจะชนะ

แล้วจากนั้นก็แพ้ใหม่

แล้วก็พยายามอีกจนกว่าจะชนะ

แพ้-ชนะ-แพ้-ชนะสลับกันไป

ยังไงก็สนุกกว่าเป็น “ผู้แพ้” และ “ผู้ยอมแพ้” ไปตลอดครับ

—–

ฉลอง Anontawong’s Musings ครบ 1,000 ตอน – สั่งซื้อหนังสือ Thank God It’s Mondayราคาเพียง 180 บาทเท่านั้น (รวมค่าส่ง) – ผมเหลือหนังสือแค่ 17 เล่มแล้วครับ – bit.ly/tgimorder

Perfectionism คือความกลัว

20171010_perfectionism

Elizabeth Gilbert เขียนไว้ในหนังสือ Big Magic ว่า หนึ่งในนิสัยที่มักจะเป็นตัวฉุดรั้งความก้าวหน้าของผู้หญิงคือความเป็นเพอร์เฟ็คชันนิสท์ หรือคนที่อยากทำอะไรออกมาให้มันสมบูรณ์แบบ

แต่ความสมบูรณ์แบบนั้นไม่มีอยู่จริง ความเป็นเพอร์เฟ็คชันนิสท์จึงมักจะทำให้เราทำอะไรไม่เสร็จซักอย่าง หรือที่เลวร้ายไปกว่านั้นก็คือมันจะทำให้เราไม่ได้เริ่มทำอะไรซักอย่างเพราะเราเชื่อว่าถึงทำไปมันก็จะไม่มีทางดีพอกับสิ่งที่เราคาดหวัง

ความซับซ้อนของ perfectionism ก็คือมันมักประกาศตัวว่าเป็น “ข้อดี” อย่างหนึ่ง เวลาที่ใครบอกว่าตัวเองเป็นเพอร์เฟ็คชันนิสท์ก็มักจะพูดออกมาด้วยความแอบภูมิใจว่าฉันเป็นคนมาตรฐานสูงนะ

แต่กิลเบิร์ตเห็นต่าง

“I think perfectionism is just fear in fancy shoes and a mink coat, pretending to be elegant when actually it’s just terrified. Because underneath that shiny veneer, perfectionism is nothing more than a deep existential angst that says, again and again, “I am not good enough and I will never be good enough.”

“ฉันคิดว่า perfectionism เป็นเพียงความกลัวที่ใส่เสื้อขนสัตว์และรองเท้าส้นสูง ดูเหมือนจะเฉิดฉายเจิดจรัสทั้งๆ ที่จริงๆ แล้วมันกำลังหวาดกลัวต่างหาก ภายใต้เปลือกอันสวยงามนั้น perfectionism เป็นเพียงความวิตกกังวลที่คอยตอกย้ำว่า ฉันดีไม่พอ และฉันจะไม่มีวันดีพอ”

เพราะฉะนั้น เลิกมองความเป็นเพอร์เฟ็คชันนิสท์ว่าเป็นข้อดีได้แล้ว

ถอดรองเท้าส้นสูงและเสื้อขนสัตว์ออก แล้วลุยไปเลย

—–

ขอบคุณข้อมูลจาก Makers: Author Elizabeth Gilbert On Avoiding the Perfectionism Trap

ฉลอง Anontawong’s Musings ครบ 1,000 ตอน – สั่งซื้อหนังสือ Thank God It’s Monday ราคาเพียง 180 บาทเท่านั้น (รวมค่าส่ง) – ผมเหลือหนังสือแค่ 17 เล่มแล้วครับ – bit.ly/tgimorder