ถูกสำหรับเขาอาจผิดสำหรับเราก็ได้

20200114c

เพราะชีวิตไม่ใช่ข้อสอบปรนัย คำตอบที่ถูกต้องจึงไม่ได้มีแค่คำตอบเดียว

วิธีการที่เคยเวิร์คในสถานการณ์หนึ่ง พอเปลี่ยนคน เปลี่ยนกาล เปลี่ยนสถานที่ก็อาจไม่เวิร์คแล้วก็ได้

พี่เก้ง จิระ มะลิกุลแห่งค่าย GDH เคยเล่าให้ฟังว่า การทำหนังไม่มีสูตรสำเร็จ สิ่งที่ลองกับหนังเรื่องหนึ่งแล้วปังมาก พอเอามาใช้กับหนังอีกเรื่องกลับแป้ก

หรือนักเขียนอย่าง Simon Sinek ที่เขียนหนังสือ bestsellers อย่าง Start with Why, Leaders Eat Last, และ The Infinite Game ก็บอกว่าเขาต้องเปลี่ยนยุทธวิธีในการเขียนหนังสือไปเรื่อยๆ

เล่ม Start with Why เขาต้องใช้วิธีจองตั๋วเครื่องบินไป-กลับ เพื่อจะได้มีเวลาเขียนหนังสือเงียบๆ บนเครื่องบินได้หลายชั่วโมง แต่พอจะเขียนหนังสือ Leaders Eat Last พอเขาลองใช้วิธีนี้แล้วกลับเขียนไม่ออก

ตอนที่ผมเริ่มเขียนบล็อก ก็มีคนบอกว่าบล็อกควรจะโฟกัสแค่เรื่องหนึ่งเรื่องใดโดยเฉพาะ เพื่อเป็นการสร้างชื่อให้ตัวเองว่าเรามีความเชี่ยวชาญด้านนั้น-ด้านนี้ และชื่อของบล็อกก็ควรสะท้อนความเชี่ยวชาญนั้น

เผอิญผมไม่มีความเชี่ยวชาญด้านใดสักเรื่อง ก็เลยตั้งชื่อว่า Anontawong’s Musings คำว่า musings ก็คือความคิดฟุ้งไปเรื่อยๆ คิดอะไรได้ก็เขียน

ข้อเสียคือคนไม่รู้ว่าเป็นบล็อกเกี่ยวกับอะไร ข้อดีคือผมมีอิสรภาพที่จะเขียนเรื่องอะไรก็ได้ในบล็อกนี้

แน่นอน เราควรเรียนรู้จากคนที่มาก่อน คนที่ประสบความสำเร็จกว่าเรา แต่สุดท้ายแล้วเราต้องกรุยทางของเราเอง

ถูกสำหรับเขาอาจผิดสำหรับเราก็ได้

ผิดสำหรับเขาอาจถูกสำหรับเราก็ได้

ขอให้พบสิ่งที่ถูกที่ใช่ด้วยตัวเราเองนะครับ

—–

“Elephant in the Room ช้างกูอยู่ไหน” หนังสือเล่มใหม่ของผมที่ว่าด้วยการค้นหาสิ่งที่สำคัญกับเราอย่างแท้จริง มีขายที่นายอินทร์ ซีเอ็ด B2S และ Kinokuniya แล้วนะครับ อ่านรายละเอียดได้ที่ bit.ly/eitrfacebook และอ่านรีวิวได้ที่นี่ครับ bit.ly/eitrreportingengineer

นิทานฮวงจุ้ย

20200114

วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

เศรษฐีคนหนึ่งซื้อบ้านหลังใหม่ที่มีสวนลิ้นจี่อยู่หลังบ้าน

เพื่อนของเศรษฐีแนะนำว่าควรให้ซินแสมาดูฮวงจุ้ย จะได้แน่ใจว่าบ้านหลังใหม่อยู่แล้วร่มเย็นเป็นสุข

เศรษฐีขับรถไปรับซินแสถึงสนามบิน เมื่อเลี้ยวเข้าซอยหมู่บ้าน เศรษฐีก็ชะลอรถลง ทันใดนั้นก็มีเด็กคนหนึ่งวิ่งตัดหน้ารถ เศรษฐีเบรคทันพอดี เด็กหันมามองด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ยกมือไหว้ขอโทษก่อนจะวิ่งจากไป

แทนที่เศรษฐีจะขับรถต่อ เขากลับจอดรถนิ่งอยู่อีกหลายวินาทีราวกับกำลังรออะไร

เพียงไม่กี่อึดใจ ก็มีเด็กอีกคนที่อายุไล่เลี่ยกันวิ่งผ่านหน้ารถไปอีกคน

“คุณรู้ได้อย่างไรว่าจะมีเด็กอีกคนวิ่งตามมา” ซินแสถาม

“ถ้าเด็กเล่นคนเดียว เขาคงไม่ยิ้มแย้มขนาดนั้นหรอกครับ” เศรษฐีตอบ

เมื่อเศรษฐีขับรถถึงหน้ารั้วบ้าน จู่ๆ ก็มีนกหลายสิบตัวบินขึ้นมาจากสวนหลังบ้าน

“ซินแสครับ ผมคงต้องขอให้ซินแสรอสักครู่”

“ทำไมล่ะ?”

“ผมคิดว่าในสวนน่าจะมีเด็กมาแอบขโมยลิ้นจี่อยู่ ถ้าเราเข้าไปตอนนี้เด็กอาจจะตกใจ เกิดตกต้นไม้หัวร้างข้างแตกมาคงไม่ดี ให้เวลาเค้าได้เก็บลิ้นจี่ซักพักก่อนดีกว่า ระหว่างนี้เดินดูด้านนอกแทนได้มั้ยครับซินแส”

“คุณส่งผมกลับสนามบินเถอะ” ซินแสกล่าว

เศรษฐีตกใจ ซินแสจึงอธิบายต่อ

“ด้วยน้ำจิตน้ำใจแบบนี้ ไม่ว่าคุณจะทำอะไรก็จะเจอแต่ความโชคดี แต่ถ้าคุณเป็นคนไม่ดี ต่อให้ผมจัดฮวงจุ้ยแค่ไหนก็ไม่ช่วยอะไร เพราะฮวงจุ้ยที่แท้คือพฤติกรรมของมนุษย์เท่านั้นเอง”


แปลและดัดแปลงมาจากนิทานภาษาจีนที่ส่งมาทางไลน์

Time Management Workshop รุ่นที่ 15 เช้าวันเสาร์ที่ 22 ก.พ. เหลือ 10 ที่นั่ง ดูรายละเอียดได้ที่นี่ครับ bit.ly/time22feb20

“Elephant in the Room ช้างกูอยู่ไหน” หนังสือเล่มใหม่ของผมที่ว่าด้วยการค้นหาสิ่งที่สำคัญกับเราอย่างแท้จริง มีขายที่นายอินทร์ ซีเอ็ด B2S และ Kinokuniya แล้วนะครับ อ่านรายละเอียดได้ที่ bit.ly/eitrfacebook และอ่านรีวิวได้ที่นี่ครับ bit.ly/eitrreportingengineer

ชั่วขณะเล็กๆ ที่กำหนดทิศทางชีวิต

20200116

ตั้งแต่ขึ้นปีใหม่มา ผมรู้สึกเห็นคุณค่าของ “ชั่วขณะเล็กๆ” หรือ “little moments” เป็นพิเศษ

ชั่วขณะเล็กๆ ที่เราเลือกจะทำสิ่งใดสิ่งหนึ่ง

อย่างเช้าวันนี้ ผมต้องเลือกระหว่าง

หยิบมือถือขึ้นมาดู หรือ เดินจงกรม

เช็คเมลบริษัท หรือ เขียนบทความนี้

เขียนบทความ หรือ เดินไปคุยกับแฟนตอนเธออาบน้ำเสร็จ

ผมเลือกอย่างหลังทั้งสามครั้ง ซึ่งก็ทำให้รู้สึกดี

เพราะมือถือจะเช็คเมื่อไหร่ก็ได้ แต่เดินจงกรมทำได้แค่ตอนเช้าตรู่เท่านั้น

เมลบริษัทยังรออยู่ตรงนั้นไม่ไปไหน ถ้าเราเช็คมันตอนนี้ ก็รับรองว่าจะไม่มีสมาธิเขียนบล็อก

บล็อกเริ่มเขียนไปหนึ่งบรรทัดแล้วแฟนอาบน้ำเสร็จพอดี จะเขียนต่อหรือเดินไปคุยกับแฟนซึ่งจะอยู่ที่บ้านอีกแค่ 15 นาที ผมจึงเลือกเดินไปคุยตอนแฟนแต่งตัว เดินไปส่งแฟนที่รถ แล้วค่อยขึ้นมาเขียนบทความต่อ

ชั่วขณะแบบนี้เกิดขึ้นตลอดทั้งวัน วันหนึ่งเป็นร้อยครั้ง

จะอาบน้ำเลยหรือจะวิดพื้นก่อน

จะนั่งเช็คไลน์หรือจะออกจากบ้านก่อนรถติด

เข้าเซเว่นแล้วจะหยิบขนมขบเคี้ยวหรือจะหยิบกล้วยหอม

เปิดคอมแล้วจะเข้าเฟซหรือจะเริ่มงานที่สำคัญที่สุดของวันนั้น

พอทำงานแล้วติดขัด จะไม่บอกใครหรือจะขอความช่วยเหลือ

พอเห็นอะไรไม่เข้าท่า จะบ่นหรือจะหาทางแก้ไข

Little moments เหล่านี้เหมือนไม่มีความสำคัญ แต่ถ้าใครเคยได้ยินเรื่องการเติบโตแบบทบต้น (exponential growth) จะพอเข้าใจว่ามันมีพลังมาก

ถ้าเราเก่งขึ้นวันละ 1% ทุกวัน ผ่านไปหนึ่งปีเราจะเก่งขึ้น 38 เท่า

ถ้าเอาโดมิโนที่ขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ มาวางเรียงกัน โดยให้อันแรกล้มทับอันที่ใหญ่กว่ามัน 1.5 เท่าไปเรื่อยๆ โดมิโนตัวที่ 57 จะใหญ่พอที่จะล้มทับดวงจันทร์ได้

ถ้าเอากระดาษมาพับครึ่งไปเรื่อยๆ 103 ครั้ง กระดาษแผ่นนั้นจะหนาเท่าจักรวาล (observable universe)

การตัดสินใจใน little moments จะเป็นตัวกำหนดอุปนิสัย อุปนิสัยจะกำหนดผลลัพธ์ และผลลัพธ์จะกำหนดอนาคต

มันคือความแตกต่างระหว่างคนที่แข็งแรงกับคนที่เข้าๆ ออกๆ โรงพยาบาล

คือความแตกต่างของคนที่อ่านหนังสือปีละ 20 เล่มกับคนที่อ่านไม่จบเลยสักเล่ม

คือความแตกต่างของ top talent กับคนที่ทำงานมาสิบปีในตำแหน่งเดิม

คือความแตกต่างของคนที่มีเงินใช้ไม่ขาดมือกับคนที่เดือนชนเดือน

คือความแตกต่างของคนที่ชีวิตเปี่ยมสุขกับคนที่ชีวิตเปี่ยมทุกข์

ข้อดีของ little moments คือมันให้โอกาสเราเสมอ วันละ 100 ครั้ง ปีละ 36,500 ครั้ง หรือประมาณหนึ่งล้านครั้งในอีก 30 ปีข้างหน้า

ในหนึ่งล้านชั่วขณะต่อจากนี้ ถ้าเราเลือกให้ถูกเสียเป็นส่วนใหญ่ ชีวิตที่ดีย่อมเป็นสิ่งที่พึงหวังได้แน่นอน

—–

Time Management Workshop รุ่นที่ 15 เช้าวันเสาร์ที่ 22 ก.พ. เหลือ 10 ที่นั่ง ดูรายละเอียดได้ที่นี่ครับ bit.ly/time22feb20

เราอ้วนขึ้นทีละหนึ่งวัน

20200113c.png

เพราะไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นชั่วข้ามคืน

น้ำหนักของเราในวันนี้ คือผลรวมของอาหารการกินและการออกกำลังกายทั้งหมดที่ผ่านมา ไม่มีชานมไข่มุกแก้วใดที่มีความผิดมากเป็นพิเศษ

กว่าเราจะอ้วนขนาดนี้ได้ เพราะเราอ้วนขึ้นทีละน้อยมาทุกวันเป็นเวลาหลายร้อยหลายพันวัน

ชีวิตจะเคลื่อนไปในทางที่ดีขึ้นหรือแย่ลง มันเคลื่อนไปทีละหนึ่งวัน ทีละหนึ่งมื้อ ทีละหนึ่งการตัดสินใจเสมอครับ

—–

ผมกำลังจะเปิด Time Management Workshop ในเดือนกุมภาพันธ์ รอตามข่าวได้ในบทความวันพรุ่งนี้ครับ

ถ้าที่ผ่านมามันเหนื่อยเกินไป

20200113b

อาจเป็นเพราะเราขยันทำแต่ไม่ขยันคิด

เพราะงานนั้นเป็นอนันต์ ทำเท่าไหร่ก็ไม่หมด

แม้การลุยงานอย่างบ้าระห่ำจะทำให้เราติ๊ก “Done” กับงานต่างๆ ใน To Do List ได้มากมาย แต่เมื่อมองย้อนกลับไปสามเดือนหรือหนึ่งปี อาจไม่มีงานชิ้นไหนที่เราภาคภูมิใจเป็นพิเศษ

ความขยันจึงอาจกลายเป็นคำสาป เพราะเราขยันทำมากเกินไป แต่เราคิดไม่เพียงพอ

เมื่อคิดน้อย จึงต้องทำเยอะ

บางทีเราอาจต้องคิดให้เยอะขึ้น พยายามใช้กฎ 80/20 อะไรที่ไม่จำเป็นก็ตัดทิ้ง เพื่อให้เหลือแต่สิ่งที่จะสร้างคุณค่าได้อย่างแท้จริง

แน่นอนว่ามันไม่ง่าย เพราะถ้าง่ายคงทำได้ไปนานแล้ว

แต่ก็อาจเป็นทางเลือกที่ดีกว่าการวิ่งเป็นหนูถีบจักรอยู่อย่างนี้เรื่อยไปนะครับ

—–

“Elephant in the Room ช้างกูอยู่ไหน” หนังสือเล่มใหม่ของผมที่ว่าด้วยการค้นหาสิ่งที่สำคัญกับเราอย่างแท้จริง มีขายที่นายอินทร์ ซีเอ็ด B2S และ Kinokuniya แล้วนะครับ อ่านรายละเอียดได้ที่ bit.ly/eitrfacebook และอ่านรีวิวได้ที่นี่ครับ bit.ly/eitrreportingengineer

80507942_579966649467475_5144866110411112448_n

สี่เหลี่ยมสีแดงของโตโยต้า

20200113

เรากล้าวิจารณ์องค์กรของตัวเองมากแค่ไหน?

ส่วนใหญ่จะตอบว่ากล้า กล้ามากด้วย แต่วิจารณ์กันเองแค่ในกลุ่มเพื่อนนะ ถ้าเจ้านายได้ยินมีหวังซี้แหงแก๋

การที่พนักงานเห็นความบกพร่องในที่ทำงานนี่ถือเป็นเรื่องที่ดีนะครับ เพราะนั่นคือโอกาสที่จะทำสิ่งต่างๆ ให้ดีขึ้นได้ แต่ถ้าวัฒนธรรมขององค์กรไม่เอื้อให้พนักงานพูดในสิ่งที่คิดให้ผู้บริหารรู้ โอกาสเหล่านี้ก็จะแปรรูปเป็นพลังงานลบแห่งการซุบซิบนินทาแทน

เราเคยได้ยินมานานแล้วว่าโตโยต้าขึ้นชื่อเรื่อง Kaizen หรือ Continuous Improvement พนักงานทุกคนสามารถเสนอเรื่องที่อยากให้ปรับปรุงได้ตลอดเวลาไม่ว่ามันจะเล็กน้อยแค่ไหน

สิ่งหนึ่งที่ทำให้โตโยต้าสร้างวัฒนธรรมแห่งการเสนอความคิดได้ก็คือสี่เหลี่ยมสีแดงครับ

บนพื้นโรงงานประกอบรถยนต์ของโตโยต้าจะมีสี่เหลี่ยมจตุรัสที่วาดด้วยหมึกสีแดง ตอนเย็นวันศุกร์ พนักงานใหม่ที่เริ่มงานในสัปดาห์นั้นจะต้องมายืนในสี่เหลี่ยมนี้ และจะเดินออกจากสี่เหลี่ยมไม่ได้จนกว่าจะวิจารณ์การทำงานในโตโยต้าอย่างน้อย 3 เรื่อง

เป็นเทคนิคง่ายๆ ที่น่าจะนำไปปรับใช้ได้กับทุกองค์กร เดี๋ยวผมว่าจะลองเอามาใช้กับทีมดูเช่นกันครับ


ขอบคุณเนื้อหาจากหนังสือ Radical Candor โดย Kim Scott

5 ความคลาสสิกยุค 90’s ที่หาไม่ได้ในยุค 20’s

20200112

ช่วงปี 2000-2019 ภาษาอังกฤษไม่มีชื่อย่อให้เราเรียกได้ง่ายๆ

แต่หลังจากรอคอยมา 20 ปี ตอนนี้เราก็ได้เดินทางถึงยุค “ทเวนตี้ส์” (20’s) แล้ว

ผมเองเติบโตมาในยุคไนน์ตี้ส์ (90’s) ซึ่งคิดกลับไปกี่ทีก็รู้สึกว่ายุคนั้นมันมีเสน่ห์บางอย่างที่ช่วง 2000-2019 ไม่มี เลยอยากจะขอระลึกความหลังกันหน่อยครับ

1. แกรมมี่แข่งกับอาร์เอส

ยุค 90’s คือยุคที่แกรมมี่กับอาร์เอสคือมหาอำนาจทางดนตรีในประเทศไทย สองค่ายผลัดกันส่งศิลปินออกมาซัดกันแบบมวยถูกคู่

เจ เจตริน แข่งกับ ทัช ณ ตะกั่วทุ่ง
มอส ปฏิภาณ แข่งกับ เต๋า สมชาย
UHT แข่งกับ ลิฟท์กับออย
นัท มีเรีย แข่งกับ ปุ๊กกี้
Teen 8 Grade A แข่งกับ The Next Generation
งานซนคนดนตรี นานที 10 ปีหน แข่งกับ RS Unplugged ดนตรีนอกเวลา

บางคนเชียร์แกรมมี่ บางคนเชียร์อาร์เอส แต่ที่แน่ๆ คือทุกคนร้องเพลงทั้งสองค่ายได้เกือบทุกเพลง

เรารอฟังเพลงใหม่ๆ ทางคลื่นวิทยุ รอดูมิวสิกวีดีโอตัวใหม่ทางรายการของค่ายที่มาตอนดึกๆ ต้องถ่างตารอให้ละครจบบวกรายการอีกอย่างน้อยสองรายการกว่าจะได้ดูพี่เบิร์ดออกมาขว้างบูมเมอแรงให้เราเห็นเป็นครั้งแรก

2. โทรหาสาวไปที่โทรศัพท์บ้าน

สมัยก่อนไม่มีมือถือ การจะจีบผู้หญิงคนหนึ่งต้องใจถึงพอสมควร คือต้องโทร.ไปที่บ้านเขา รอสายไปหัวใจเต้นแรงไป และเมื่อเสียงปลายสายรับก็มักจะเป็นเสียงผู้ใหญ่

“ขอสายผิงครับ”

“จากใครคะ” (เสียงคุณแม่)

“จากรุตม์ครับ เป็นเพื่อนที่โรงเรียนครับ”

แล้วเราก็ต้องกลั้นใจว่าเขาจะให้คุยรึเปล่า ซึ่งจริงๆ ก็ให้คุยเกือบทุกทีนะ ยกเว้นว่าเค้าจะไม่อยู่บ้าน

มีอีกสามเรื่องความคลาสสิกที่เกี่ยวพันกัน

หนึ่ง ถ้าบ้านมีโทรศัพท์หลายเครื่อง (แต่ใช้เบอร์เดียวกัน) พอมีใครยกหูขึ้น เราก็ต้องระวังว่าเขาแอบฟังเราอยู่รึเปล่า

สอง บางครั้งเมื่ออยู่นอกบ้าน อยากโทร.หาก็ต้องไปต่อคิวโทรศัพท์สาธารณะ หยอด 1 บาทคุยได้ 3 นาที คุยนานก็ไม่ได้เพราะเกรงใจคนที่ต่อคิวอยู่นอกตู้

สาม ถ้าใครไฮโซหน่อยก็จะมีเพจเจอร์ เราสามารถโทรเข้าคอลเซ็นเตอร์ของแพ็คลิงค์เพื่อฝากข้อความถึงคนที่เราคิดถึงได้

3.ทำอัลบั้มรวมฮิตใส่เทปคาสเซ็ท

ตอนนั้นไม่มี MP3 และไม่มี Streaming เราจะฟังเพลงผ่านเทปคาสเซ็ทหรือถ้ารวยหน่อยก็ซื้อ CD จำได้ว่าซีดีสมัยนั้นแผ่นละ 450 บาท ในยุคที่บะหมี่เกี๊ยวชามละ 15 บาท

หนึ่งในสิ่งที่วัยรุ่นนิยมทำกันคือ “สร้างอัลบั้มของตัวเอง” ด้วยการเอาเพลงจากหลายๆ ที่มาใส่ไว้ในเทปม้วนเดียว

กระบวนการคือใช้เครื่องเล่นเทปคาสเซ็ทที่ใส่เทปได้สองฝั่ง เราต้องใส่เทปที่มีเพลงที่เราชอบไว้ด้านนึง และใส่เทปเปล่าไว้อีกด้านนึง จากนั้นจึงเปิดเพลงที่เราชอบ และกดอัดเพลงนั้นลงในเทปเปล่า จบเพลงก็ต้องกด stop เพื่อจะได้เพลงมาหนึ่งเพลง แล้วเราก็เปลี่ยนเทปต้นทางเพื่ออัดเพลงที่ 2 ทำซ้ำอย่างนี้ไปอีก 15 รอบ เทปเปล่าของเราก็จะกลายเป็นอัลบั้มรวมฮิตที่เราเก็บไว้ฟังเองหรือเอาไปให้คนที่เราอยากให้ฟัง

4. เขียนจดหมายหยอดตู้ไปรษณีย์

สมัยนั้นยังไม่มีอินเตอร์เน็ต ดังนั้นการจะส่งอีเมลหรือทำ LINE Video Call ก็ไม่ต้องพูดถึง ถ้าใครไปอยู่ต่างประเทศ การจะโทรทางไกลกลับประเทศก็นาทีละ 40 บาท ดังนั้นการสื่อสารที่ดีที่สุดคือการเขียนจดหมาย

สมัยเรียนม.ปลายที่นิวซีแลนด์ ผมเคยเขียนจดหมายฉบับละหลายหน้ากระดาษ A4 ถ้าเขียนผิดก็ต้องใช้ลิควิดเปเปอร์ลบ ห้ามป้ายหนาเกินไปไม่งั้นมันจะเละและเขียนทับไม่ได้ เขียนเสร็จก็พับจดหมายใส่ซอง ปั่นจักรยานไปไปรษณีย์ให้เค้าชั่งน้ำหนักจดหมายเพื่อคำนวณว่าจะต้องเสียค่าแสตมป์เท่าไหร่

เมื่อส่งไปแล้วก็รอคอยจดหมายตอบกลับมาอย่างใจจดใจจ่อ อย่างเร็วที่สุดก็ประมาณ 3 สัปดาห์ ผมจะต้องเดินไปหน้าบ้านทุกเช้าเพื่อค่อยๆ เปิดตู้จดหมายดูว่ามีอะไรมาส่งบ้างรึเปล่า วินาทีที่เห็นว่ามีซองจดหมายที่มีชื่อเราจ่าหน้าซองอยู่ หัวใจมันพองโตกว่าการได้รับอีเมลประมาณหนึ่งร้อยเท่า

5. ตั้งวงดนตรีกับเพื่อน

สมัยนั้นใครเอากีตาร์ Ovation หลังเต่ามาโรงเรียนจะดูคูลมาก เพลงอะคูสติกที่คนหัดเล่นกีตาร์ทุกคนใฝ่ฝันว่าอยากเล่นให้ได้คือเพลง More Than Words ซึ่งดังมาจากโฆษณาเกงเกงยีนส์ Lee

เพื่อนผู้ชายของผมหนึ่งในสามจะมีวงของตัวเอง นัดกันไปซ้อมตามห้องซ้อม เล่นกันก็ไม่ค่อยจะเอาอ่าวหรอกแต่สนุกดี เล่นเสร็จก็หารค่าห้องแล้วไปหาอะไรกินกันต่อ

ถ้าจะเล่นเพลงฝรั่ง แค่จะหาเนื้อร้องก็ยากแล้วเพราะเทปเพลงฝรั่งมันไม่ค่อยจะมีเนื้อร้องแถมมาให้เหมือนเทปเพลงไทย ส่วนการแกะเพลงก็ต้องลำบากกรอเทปซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเทปยาน (เด็กสมัยนี้จะเข้าใจคำว่าเทปยานมั้ย?)

สมัยนั้นเราจะมีฮีโร่ให้ยึดเหนี่ยวหลายวง ถ้าเป็นวงฝรั่งก็เช่น Guns N’ Roses , Bon Jovi, Radiohead, Oasis, Blur, Nirvana, Red Hot Chilli Peppers หรือถ้าจะอยากจะดูเหนือชั้นจริงๆ ก็ต้องเล่น Dream Theater

ส่วนเพลงไทยตอนนั้นก็เป็นยุคที่ดนตรีอัลเตอร์เนทีฟเฟื่องฟู ทางคอร์ดง่ายๆ ใส่เอฟเฟ็คกีตาร์ distortion ไปหน่อยก็เพราะแล้ว เพลงยอดฮิตที่เรามักจะเอามาซ้อมกันในห้องซ้อมก็เช่น “บุษบา” ของโมเดิร์นด็อก “ไม่เป็นไร” ของพี่ป้าง นครินทร์ กิ่งศักดิ์ “ดีเกินไป” ของสไมล์บัฟฟาโล่ “อึ๊ม…ดาว” ของวง Imp ซึ่งได้รองชนะเลิศ Hot Wave Music Award ส่วนวงที่ชนะเลิศในปีเดียวกันนั้นชื่อวงละอ่อน มีนักร้องชื่ออาทิวราห์ คงมาลัย

—–

ผมคิดว่าสิ่งที่ทำให้ยุค 90’s มันพิเศษกว่ายุคก่อนๆ ก็เพราะว่ามันเป็น “ช่วงเปลี่ยนผ่าน” พอดี มีเทคโนโลยีที่ช่วยให้ชีวิตเราสบายขึ้นแต่ก็ยังต้องออกแรงอยู่ มีฮีโร่ให้ยึดเหนี่ยว มีเพลงจากสองค่ายใหญ่ที่เราได้ฟังทุกวันจนผูกพันกับศิลปินเหล่านั้นโดยไม่รู้ตัว ซึ่งสมัยนี้ความสัมพันธ์แบบนั้นมันเกิดขึ้นได้ยากมาก เพราะเรามีทางเลือกเยอะจนทำให้ความสนใจของเราต่อสิ่งใดสิ่งหนึ่งสั้นลงไปทุกที

ผมเล่ามาแค่ 5 เรื่องที่คลาสสิกสำหรับผมเพราะผมได้สัมผัสกับมันโดยตรง เชื่อว่าน่าจะมีอีกหลายสิบเรื่องที่เป็นความทรงจำยุค 90’s ใครคิดอะไรออกก็นำมาแชร์ตรงนี้ได้เลยแล้วผมจะคัดสรรบางส่วนมาอัพเดตในบทความนี้นะครับ

—–

“Elephant in the Room ช้างกูอยู่ไหน” หนังสือเล่มใหม่ของผมที่ว่าด้วยการค้นหาสิ่งที่สำคัญกับเราอย่างแท้จริง มีขายที่นายอินทร์ ซีเอ็ด B2S และ Kinokuniya แล้วนะครับ อ่านรายละเอียดได้ที่ bit.ly/eitrfacebook และอ่านรีวิวได้ที่นี่ครับ bit.ly/eitrreportingengineer

80507942_579966649467475_5144866110411112448_n

5 คำแนะนำสำหรับคนตื่นนอนกลางดึก

20200107c

1. ถ้าปวดฉี่ ให้ลุกไปเข้าห้องน้ำ อย่าขี้เกียจลุกแล้วนอนอั้นอยู่อย่างนั้น

2. ถ้าไม่ได้ปวดฉี่ แต่ผ่านไป 10 นาทีแล้วก็ยังไม่หลับ ก็ลุกขึ้นมาดีกว่า เพราะถ้ายิ่งพยายามนอน จะยิ่งหงุดหงิดและจะยิ่งนอนไม่หลับ

3. เมื่อลุกขึ้นมาแล้ว อย่าเล่นมือถือหรือดูทีวี เพราะอุปกรณ์ LED จะปล่อยแสงสีน้ำเงิน (blue light) ซึ่งกระตุ้นให้เราตื่นตัวยิ่งกว่าเดิม เอาจริงๆ เราก็จ้องอุปกรณ์เหล่านี้มาตลอดทั้งวันอยู่แล้ว ถนอมตาบ้างเถอะ

4. ทำกิจกรรมเบาๆ เช่นอ่านหนังสือที่ไม่ได้หวือหวา เขียนสิ่งที่อยู่ในหัวลงกระดาษ ทบทวนสัปดาห์ที่ผ่านมา สวดมนต์-นั่งสมาธิ

5. เมื่อทำข้อ 4 ได้สักพักเดี๋ยวจะรู้สึกง่วงเอง แล้วเราก็จะกลับไปนอนได้อย่างสันติสุข หรือถ้าไม่ง่วงก็ไม่เป็นไร ให้ทำโน่นทำนี่จนกว่าจะรู้สึกง่วงแล้วค่อยพาตัวเองกลับไปที่เตียง

อย่าไปกังวลว่าเราจะนอนไม่พอ ให้คิดว่ากำไรเพราะได้ mini evening แถมมาฟรีๆ เป็นโอกาสให้เราได้ทำอะไรที่ปกติเราไม่ค่อยมีเวลาทำครับ


“Elephant in the Room ช้างกูอยู่ไหน” หนังสือเล่มใหม่ของผมที่ว่าด้วยการค้นหาสิ่งที่สำคัญกับเราอย่างแท้จริง มีขายที่นายอินทร์ ซีเอ็ด B2S และ Kinokuniya แล้วนะครับ อ่านรายละเอียดได้ที่ bit.ly/eitrfacebook และอ่านรีวิวได้ที่นี่ครับ markpeak.net/elephant-in-the-room

นิทานตกนรก

20200110

วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

“สิน” เป็นผู้ชายที่ขยันขันแข็งและไม่เคยทำร้ายใคร เขากตัญญูกับพ่อแม่ ซื่อสัตย์กับภรรยา และเป็นพ่อที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรับผิดชอบต่อครอบครัว

แต่สินทำงานหนักเสียจนไม่ได้พักผ่อน ไม่ว่าพ่อแม่หรือภรรยาเตือนเท่าไหร่ก็ไม่ฟัง วันหนึ่งเมื่อร่างกายมาถึงขีดจำกัด เขาจึงล้มป่วยลงและจากไปในวัยเพียงสามสิบกว่าๆ

สินคิดว่าด้วยความดีที่เขาทำมาทั้งชีวิตเขาน่าจะได้ไปสวรรค์ แต่ท้าวพญายมราชกลับตัดสินให้เขาลงนรก เมื่อสินทักท้วง พญายมราชจึงบอกให้สินเดินไปที่หน้าต่างบานหนึ่งหลังบัลลังก์ เมื่อสินมองลงไปก็เห็นโลกมนุษย์ที่เขาจากมา

พ่อที่แก่ชราของสินต้องเดินเคาะประตูตามบ้านเพื่อขออาหาร ภรรยาอันงดงามของสินนั้นดูโทรมลงไปเยอะเพราะต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำ ส่วนลูกของสินก็โดนเพื่อนๆ ในหมู่บ้านล้อเพราะไม่ได้ไปโรงเรียน

สินมองภาพเหล่านั้นด้วยใจปวดร้าว ก่อนที่พญายมราชจะกล่าวขึ้นว่า

“ในเมื่อเจ้าไม่เคยดูแลตัวเองจนสุขภาพเสื่อมโทรม และการจากมาของเจ้าได้ทำให้คนเหล่านี้ต้องทุกข์ทนราวกับอยู่ในนรก เหตุใดเจ้าจึงคิดว่าตัวเองคู่ควรที่จะได้ขึ้นสวรรค์ด้วยเล่า?”

—–

ดัดแปลงมาจากนิทานภาษาจีนทางไลน์

ไม้ผุไม่อาจใช้แกะสลักได้

20200107b

เพราะไม้ที่ผุนั้นเปราะบาง ข้างในเป็นโพรง ไม่มีแก่นสาร หากพยายามจะกระเทาะส่วนใดออกก็รังแต่จะทำให้ไม้หักไปทั้งยวง

คนเราก็เหมือนกัน หากเป็นคนไร้หลักการ ไร้ความขยันหมั่นเพียร ไร้ซึ่งความมุ่งหมาย ก็เหมือนไม้ผุที่โดยกระเทาะหน่อยเดียวก็แตก

หากอยากให้ชีวิตนั้นสวยงาม ขั้นตอนแรกคือต้องทำตัวเองให้มีแก่นสารก่อน จะได้พร้อมรับแรงกดดัน แรงกระแทก แรงเสียดสี ซึ่งวันหนึ่งแรงต่างๆ เหล่านี้จะแกะสลักชีวิตของเราให้มีลวดลายที่น่าชื่นชมและมีคุณค่าต่อผู้คนและโลกใบนี้ครับ

—–

“Elephant in the Room ช้างกูอยู่ไหน” หนังสือเล่มใหม่ของผมที่ว่าด้วยการค้นหาสิ่งที่สำคัญกับเราอย่างแท้จริง มีขายที่นายอินทร์ ซีเอ็ด B2S และ Kinokuniya แล้วนะครับ อ่านรายละเอียดได้ที่ bit.ly/eitrfacebook และอ่านรีวิวได้ที่นี่ครับ markpeak.net/elephant-in-the-room