สำรวจสำเร็จ

20161001_after40

“คำสอนของคนจีนคำหนึ่งคือ ให้สำเร็จหลังอายุ 40 แล้วจะยั่งยืน เพราะถ้าสำเร็จก่อน 40 หรือ 30 ต้นๆ คุณก็จะห้ามใจไม่ได้ที่จะมีอีโก้ เพราะประสบการณ์ในชีวิตไม่พอ การสำเร็จในวัยที่อายุน้อย ส่วนใหญ่จะควบคุมอีโก้และความหยิ่งผยองไม่ได้ แล้วมันจะนำไปสู่ความล้มเหลว”

– ก่อศักดิ์ ไชยรัศมีศักดิ์
ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร บริษัท ซีพี ออลล์ จำกัด (มหาชน)
a day BULLETIN issue 133, 4-10 February 2010
สัมภาษณ์ วิไลรัตน์ เอมเอี่ยม
ถ่ายภาพ กฤตธกร สุทธิกิตติบุตร


ช่วงนี้กระแส Startup หรือบริษัทที่เน้นการเติบโตแบบก้าวกระโดดกำลังมาแรงมากในเมืองไทย

เห็นได้จากการประกวด Startup ที่มีจัดกันแทบทุกเดือน รวมถึงธุรกิจ Fintech (Financial Technology) ที่ธนาคารใหญ่ๆ ต่างลงมาร่วมเล่นด้วย

Startup ตัวพ่อคงหนีไม่พ้น Facebook ที่ทำให้มาร์ก ซักเคอร์เบิร์กเป็นมหาเศรษฐีตั้งแต่อายุยังไม่ขึ้นเลขสาม

มาร์คจึงกลายมาเป็นแรงบันดาลใจให้นักธุรกิจรุ่นใหม่หลายๆ คน รวมถึงนักเขียนแนว “นักล่าฝัน” ที่หยิบยกความสำเร็จของมาร์คและเฟซบุ๊คมาเป็นตัวอย่าง

จึงกลายมาเป็นค่านิยมของเด็กที่จบใหม่สมัยนี้ว่าต้องเป็นเจ้าของธุรกิจ ต้องโตไวๆ รวยไวๆ จะได้รีไทร์ก่อนอายุ 30

ซึ่งจะว่าไปก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไร เพราะค่านิยมก็คือแฟชันอย่างหนึ่งที่เข้ามาและจากไปเป็นวัฏจักร

เพียงแต่ค่านิยมโตเร็วรวยเร็วมันอาจทำให้คนที่เป็นพนักงานกินเงินเดือนอายุ 30 กว่าๆ (อย่างผม) แอบรู้สึกตกกระแสอยู่เหมือนกัน

พอได้อ่านคำพูดของคุณก่อศักดิ์ CEO ของ 7-Eleven ก็ช่วยให้ใจชื้นขึ้นมาบ้าง

“คำสอนของคนจีนคำหนึ่งคือ ให้สำเร็จหลังอายุ 40 แล้วจะยั่งยืน”

โอเคล่ะ คำสอนนี้คงมีมาตั้งแต่ก่อนที่โลกจะมีอินเตอร์เน็ต โซเชียลเน็ตเวิร์ค และสมาร์ทโฟน จึงอาจจะไม่ได้สะท้อนความเป็นจริงของสมัยนี้มากเท่าสมัยก่อน

แต่แม้เทคโนโลยีจะพัฒนาไปเร็วเพียงใด จิตใจคนก็ไม่ได้พัฒนาตามไปด้วยซักหน่อย

คนส่วนใหญ่ก็ยังคงมีรักโลภโกรธหลง ไม่ต่างจากสิบปี ร้อยปี หรือพันปีที่แล้ว

ดังนั้นประโยคนี้จึงยังน่าฟังและเก็บไว้เตือนสติตัวเอง

“การสำเร็จในวัยที่อายุน้อย ส่วนใหญ่จะควบคุมอีโก้และความหยิ่งผยองไม่ได้”

เมื่อใดก็ตามที่เรารู้สึกว่าเราก้าวหน้ากว่าคนอื่น มันอดไม่ได้จริงๆ ที่จะเห็นว่าคนอื่นด้อยหรือฉลาดน้อยกว่าเรา

ที่ผมกล้ายืนยันเพราะบางทีผมก็เคยรู้สึกอย่างนี้ ซึ่งไม่น่ารักเอาซะเลย

เราแต่ละคนมีนิยามของความสำเร็จไม่เหมือนกัน และบางคนก็เป็นม้าตีนต้นส่วนบางคนก็เป็นม้าตีนปลาย

เราจึงไม่ควรลำพองเมื่อเห็นว่าตัวเองก้าวหน้ากว่าคนอื่น หรือรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเมื่อเห็นว่าคนอื่นล้ำหน้ากว่าเรา

สิ่งที่สำคัญกว่า คือการสำรวจตัวเองว่า เราพอใจกับสิ่งที่เราทำและสิ่งที่เราเป็นอยู่หรือยัง

ถ้าคำตอบคือพอใจก็ดีไป

แต่ถ้าคำตอบคือไม่พอใจ ก็ควรสำรวจให้ลึกลงไปอีกชั้นหนึ่งว่าความไม่พอใจนั้นเกิดจากอะไร

ถ้าเกิดจากความจริงที่ว่า เรารู้ว่าเราทำได้ดีกว่านี้ แต่ที่ผ่านมาเราไม่กล้าหรือขี้เกียจเกินไป ก็เป็นเหตุผลที่ดีที่เราจะปรับเปลี่ยนพฤติกรรม

แต่ถ้าความไม่พอใจนั้นเกิดจากการเอา “ค่านิยมในสังคม” มาวัด ก็ต้องคิดดูดีๆ ว่าค่านิยมนั้นมันเหมาะกับเราจริงรึเปล่า

ไม่อย่างนั้นเราจะเหนื่อยกับการวิ่งตามแฟชั่นที่ถูกสร้างโดยใครก็ไม่รู้

จนลืมไปว่าเราเป็นใคร

และจริงๆ แล้วต้องการอะไรครับ


ขอบคุณข้อมูลและรูปภาพจาก a day BULLETIN issue 133, 4-10 February 2010

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

นิทานเกลือเค็ม

20160930_salt

วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

อาจารย์เซนผู้หนึ่งมีศิษย์ที่ชอบร้องทุกข์คร่ำครวญอยู่คนหนึ่ง

และเนื่องจากทัศนคติที่คับแคบนี้เอง ทำให้ศิษย์ผู้นี้มักจะมีแต่ความทุกข์กังวล จิตใจไม่เป็นสุข

วันหนึ่ง อาจารย์เซนสั่งให้ศิษย์คนดังกล่าวไปตลาดซื้อเกลือมาถุงหนึ่ง เมื่อศิษย์กลับมา จึงสั่งให้นำเกลือมาหยิบมือหนึ่ง จากนั้นจึงโปรยลงไปในแก้วน้ำ แล้วให้ศิษย์ดื่ม พลางกล่าวถามว่า

“รสชาติของน้ำเป็นอย่างไร?”

“เค็มจนขม” ศิษย์ตอบด้วยใบหน้าเหยเก

จากนั้น อาจารย์เซนได้พาศิษย์ไปยังริมทะเลสาบ สั่งให้นำเกลือที่เหลือ โปรยลงไปในทะเลสาบจนหมดสิ้น แล้วกล่าวว่า

“ลองดื่มน้ำจากทะเลสาบดูสิ”

ศิษย์จึงก้มตัวลงไปวักน้ำจากทะเลสาบขึ้นมาดื่ม

อาจารย์เซนถามอีกว่า “คราวนี้รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง?”

ศิษย์ตอบว่า “รสชาติหวานสะอาด บริสุทธิ์ยิ่ง”

“ยังมีรสเค็มหรือไม่?” อาจารย์ถามต่อ

“ไม่มี” ศิษย์ตอบ

อาจารย์เซนได้ฟัง จึงผงกศีรษะเล็กน้อย ยิ้มพลางเอ่ยต่อไปว่า

“ความทุกข์ในชีวิตคนเราก็เป็นดั่งเกลือ มันจะมีรสเค็มหรือรสจืด ล้วนขึ้นอยู่กับภาชนะที่รองรับ ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าจะเป็นน้ำหนึ่งแก้ว หรือเป็นลำน้ำสายหนึ่ง”


ขอบคุณนิทานจาก Manager Online: นิทานเซน: รสชาติของเกลือ 

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

กุญแจดอกสุดท้าย

20162928_lastkey

Don’t give up. Normally it is the last key on the ring which opens the door.

– Paulo Coelho

ผมไม่ได้ตกอยู่ในสถานการณ์นี้มานานแล้ว

สถานการณ์ที่คิดงานไม่ออก

ผมปลุกปั้นกับมันมาตลอดสัปดาห์ แต่ก็ยังไปไม่ถึงไหน อาจเป็นเพราะว่าไม่คุ้นเคยกับงานชิ้นนี้ ทำอะไรก็เลยพลอยขาดความมั่นใจและออกนอกทะเลตลอด

เหมือนผมกำลังจะเข้าประตูบานหลังใหม่ กุญแจหลายต่อหลายดอกที่ผมเคยใช้ประจำเลยไร้ประโยชน์

วันศุกร์นี้ต้องส่งงานแล้ว และยังไม่รู้ว่าจะเสร็จทันรึเปล่า

โชคดีที่ได้เพื่อนร่วมทีมช่วยชี้ทางให้บ้าง ทำให้ดูไม่สิ้นหวังเกินไปนัก

และประโยคนี้ก็ช่วยให้มีกำลังใจมากขึ้น

Don’t give up. Normally it is the last key on the ring which opens the door.

คงต้องลองไปเรื่อยๆ จนกว่าจะเจอกุญแจที่ไขประตูบานนี้ได้ครับ


อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

แรงขับเคลื่อนของเราในวันนี้

20160927_momentum

บางอย่างมันหมดอายุไปแล้วหรือยัง?

เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา แฟนบ่นกับผมว่าอยากกินข้าวหน้าปลาไหล ผมก็เลยบอกกับเธอว่าไว้วันอาทิตย์กลับจากพัทยาถ้ามีจังหวะเราไปกินกันมั้ย

แต่สุดท้ายวันอาทิตย์เราก็ไม่ได้ไปกิน แฟนเองก็ไม่ได้เอ่ยถึง ไม่แน่ใจว่าเพราะลืม เพราะเหนื่อย หรือเพราะว่าไม่ได้รู้สึกอยากกินแล้ว

ผมว่าหลายคนก็น่าจะเคยเจออารมณ์นี้นะ อารมณ์ที่อยากกินอะไรบางอย่างมากๆ แต่พอผ่านไปซักสองสามวันกลับรู้สึกเฉยๆ แล้ว

ความอยากก็เหมือนขนมปังปอนด์ ทุกก้อนมีวันหมดอายุของมัน

ความอยากบางชนิดก็อายุสั้น ความอยากบางชนิดก็อยู่ได้ยาวหน่อย แต่สุดท้ายก็ต้องหมดอายุอยู่ดี

ปัญหาก็คือ บางทีเราก็เผลอคิดไปว่าเรายังอยากอยู่ ทั้งๆ ที่จริงๆ เราไม่ได้อยากแล้ว

ผู้หญิงที่เราตามจีบมาแรมปี จริงๆ แล้วเรายังชอบเขาอยู่ หรือเราทำไปเพราะความเคยชินและไม่อยากยอมแพ้?

รถคันนั้นที่เก็บตังค์ซื้อมาหลายเดือน ตอนนี้เรายังอยากได้มันจริงๆ หรือเปล่า?

ความฝันบางอย่างที่บอกว่าอยากทำมานาน ตอนนี้มันยังเป็นความฝันของเราอยู่หรือไม่?

ผมไม่ได้จะมาบอกให้ล้มเลิกความฝันหรือยอมแพ้อะไรง่ายๆ นะครับ

เพียงแต่คิดว่าเราควรคอยสำรวจตัวเองอยู่บ่อยๆ ว่าไอ้ความอยากที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้มันยังสอดคล้องกับตัวตนของเราในวันนี้รึเปล่า

เพราะความอยากมันเป็นก้อนเดิม แต่ตัวเราเองโตขึ้นทุกวัน

การทำให้สมอยากนั้นต้องใช้แรงและเวลา จึงไม่ควรเสียมันไปกับเรื่องที่เราไม่ได้อยากทำจริงๆ ครับ


อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pexels.com

หยดน้ำตัดหินได้

20160927_waterstone

ไม่ใช่เพราะว่ามันมีกำลังเยอะ

แต่เพราะว่ามันหยดอย่างเสมอต้นเสมอปลาย

กำแพงในชีวิตต่อให้สูงใหญ่แค่ไหน ดูแล้วเกินกำลังของเราเพียงใด หากเราเผชิญหน้ากับมันทุกวันด้วยสติและปัญญา สุดท้ายเราก็ย่อมจะปีนข้ามหรือแม้กระทั่งทลายกำแพงลงมาได้

เราทุกคนมีหยดน้ำของตัวเอง

หนึ่งในหยดน้ำของผมคือการเขียนบล็อก

เขียนบล็อกวันละหนึ่งหยด

และถ้าไปดูในหน้า archives ก็จะอดชื่นใจไม่ได้ว่าหยดน้ำเริ่มกลายเป็นน้ำตกแล้ว

คนที่อ่านบล็อกผม อ่านครั้งแรกก็อาจไม่ได้เปลี่ยนอะไร แต่ถ้าได้อ่านหลายๆ ตอน ผมก็เชื่อว่าน่าจะช่วยให้เขามีมุมมองอะไรที่กว้างขวางกว่าเดิม


ในมุมกลับ การกระทำที่มีพลังงานลบซ่อนอยู่แม้เพียงเล็กน้อย ก็เป็นหยดน้ำตัดหินได้เหมือนกัน

เช่นคำพูดบางคำที่เราใช้กับคนใกล้ตัวโดยไม่ทันคิด

พูดหนึ่งครั้งไม่เป็นไร พูดสิบครั้งเขาอาจเริ่มรู้สึก และเมื่อพูดร้อยครั้งเขาอาจหมดความอดทน

เราทุกคนมีหยดน้ำของตัวเอง

แต่ละวันเราหยดน้ำแบบไหนลงไปบ้าง?

ใช้มันอย่างระมัดระวังนะครับ


อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

อดีตอันหอมหวาน

20160926_past

เมื่อวานนี้ขณะขับรถกลับจากพัทยา ผมฮัมเพลง “คนดี” ของวง POP ในใจเบาๆ ก็รู้สึกว่า ผมนี่โชคดีจังที่ได้โตมาในยุค 90’s

ช่วงนั้นเป็นช่วงที่กระแสอัลเทอร์เนทีฟมาแรง ค่ายเพลงเล็กๆ อย่างเบเกอรี่ก็ผลิตศิลปินเจ๋งๆ มามากมายหลังจากที่แกรมมี่และอาร์เอสครองตลาดมานาน

และถ้าคุณเล่นกีตาร์ในยุคนั้นก็จะฟินมาก เพราะมีโซโล่กีตาร์ทั้งวงฝรั่งวงไทยให้แกะเต็มไปหมด ไม่ว่าจะเป็นท่อนอินโทรเพลงบุษบาของวงโมเดิร์นด๊อกหรือ Tears in Heaven ของ Eric Clapton

แล้วผมก็รู้สึกว่าเสียดายแทนคนที่โตมาในยุคนี้ที่จะไม่ได้เจอบรรรยากาศอย่างนั้นอีกแล้ว


เช้านี้ผมอ่านเจอประโยคโดนใจประโยคหนึ่ง

The reason people find it hard to be happy is that they always see the past better than it was, the present worse than it is and the future less resolved than it will be.

เหตุที่คนเราหาความสุขได้ยาก เพราะเรารู้สึกว่าอดีตดีกว่าที่มันเป็น ปัจจุบันแย่กว่าที่มันเป็น และอนาคตยุ่งยากกว่าที่มันเป็น

– Marcel Pagnol

ทำให้ผมต้องกลับมานั่งทบทวนอดีตอันหอมหวานว่ามันดีอย่างที่เราคิดรึเปล่า

เพราะขณะที่ผมกำลังใช้ชีวิตอยู่ในยุค 90’s นั้น ก็ไม่ได้รู้สึกว่ามัน “ยอดเยี่ยมไปเลย”

จริงๆ แล้วตอนนั้นอาจรู้สึกเฉยๆ กับมันด้วยซ้ำ เพราะแม้จะมีเรื่องดีๆ ในโลกดนตรี ผมก็มีเรื่องให้ขัดข้องใจมากมายตามประสาวัยรุ่น

เช่นกัน ปี 2016 นี้ผมอาจจะรู้สึกว่าไม่เห็นจะมีอะไรให้น่าตื่นเต้นเลย แต่จากนี้ซัก 15 ปี ถ้าผมมองย้อนกลับมา ผมอาจจะรู้สึกว่าช่วงปี 2010-2020 นี้เป็นยุคที่ดีมากๆ ก็ได้

เพราะเราจำอดีตได้ดีว่าที่มันเป็นเสมอ

และเราก็มักจะมองไม่เห็นสิ่งดีๆ ในปัจจุบัน

พอเกิดความลำเอียงทั้งสองข้อนี้ เราก็เลยมัวแต่โหยหาอดีตและขัดใจกับปัจจุบัน

ดังนั้นเราจึงควรระลึกเอาไว้เสมอว่า “ปัจจุบันอันธรรมดา” จะกลายเป็น “อดีตอันหอมหวาน” ในไม่ช้า

จะได้ไม่ดิ้นรนหรือเดือดเนื้อร้อนใจจนเกินเหตุครับ


อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

จงเป็นผู้ให้

20160923_give

จงเป็นผู้ให้ แต่อย่าให้ใครมาหลอกใช้
จงรัก แต่อย่าให้ใครมาย่ำยี
จงไว้ใจ แต่อย่าซื่อจนเกินเลย
จงฟังคนอื่น แต่อย่าสูญเสียเสียงของตัวเอง

Give. But don’t allow yourself to be used.
Love. But don’t allow your heart to be abused.
Trust. But don’t be naive.
Listen. But don’t lose your own voice.

– Unknown


เพราะคนดีที่พยายามมากเกินไปก็อาจกลายเป็นคนอ่อนแอได้

เพราะเรายังไม่ได้อยู่ในยุคพระศรีอาริย์ จึงยังมีคนที่พร้อมจะเอาเปรียบอีกเยอะ

เพราะเราเป็นคนดีในแบบของเราได้ โดยไม่ยอมให้ใครมารังแก

เพราะเราควรสำรวจตัวเองอยู่เสมอ ว่าเบื้องหลังการทำดีของเรานั้น มันเกิดจากอะไรกันแน่ ทำดีเพราะว่ามันดี หรือทำดีเพราะอยากให้คนมารักมาชอบเรา

เพราะถ้าเป็นอย่างหลัง เราก็ถูกกิเลสหลอกเข้าเต็มเปาซะแล้ว


อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Unsplash.com

ใช้กรรมด้วยความสนุก

20160923_joeyboy

ผมคิดว่าตัวเองอยู่ตรงนี้เพื่อใช้กรรมให้มันสนุกที่สุด เคยนั่งคิดนะว่ามนุษย์เกิดมาใช้กรรม แถมเป็นสัตว์ขี้เบื่อ มนุษย์ก็เลยเบื่อกรรมที่ตัวเองต้องผจญอยู่ทุกวัน เลยเสาะแสวงหากรรมใหม่ๆ ไปเรื่อยๆ แล้วก็เรียกมันว่าความสุขเท่านั้นเอง แค่เข้าใจสิ่งต่างๆ แล้วก็ทำไป

– อภิสิทธิ์ โอภาสเอี่ยมลิขิต
a day BULLETIN issue 426: 19-25 September 2016
สัมภาษณ์: วรรณวนัช ท้วมสมบูรณ์, ปริญญา ก้อนรัมย์
ถ่ายภาพ: ภาสกร ธวัชธาตรี
สไตลิสต์: Hotcake


ถ้าใครได้ดู The Voice Thailand สัปดาห์ที่แล้ว อาจจะถึงกับอึ้งที่เห็นพี่ก้องขึ้นไปโซโล่กีตาร์ขั้นเทพเพลง Black in Black

มาสัปดาห์นี้ผมก็ได้อึ้งกับโค้ชอีกคนหนึ่งคือพี่โจอี้บอย ที่มาให้สัมภาษณ์ลง a day BULLETIN

อึ้งเพราะได้เห็นมุมมองเกี่ยวกับธรรมะที่ลึกซึ้งมาก ซึ่งขัดกับภาพลักษณ์ของพี่เขาไม่น้อย

ผมคิดว่าตัวเองอยู่ตรงนี้เพื่อใช้กรรมให้มันสนุกที่สุด

เป็นการตีความธรรมะในรูปแบบที่ผมไม่เคยเจอมาก่อน

แต่จริงๆ แล้วมันก็คือแก่นเดียวกับที่พระท่านสอน ว่าถ้าหากมีความทุกข์ จงใช้ความทุกข์นั้นให้เป็นประโยชน์สำหรับการภาวนา

แต่ภาษาพี่โจอี้น่าจะเข้าถึงคนรุ่นใหม่ได้ดีกว่า

คือในเมื่อเราเกิดมาแล้ว และต้องมาเจอกับผลลัพธ์ (วิบาก) ของการกระทำของเราในอดีต (กรรม) แทนที่จะไปตีโพยตีพายว่าโลกนี้มันไม่แฟร์ สู้สนุกกับมันไปเลยไม่ดีกว่าหรือ?

เพราะเวลาของเรามีน้อย และพลังงานของเราก็มีจำกัด จึงไม่ควรสูญเสียมันไปกับการฟูมฟายหรือกระวนกระวายใจ

เพราะสุดท้ายแล้ว ทุกอย่างจะโอเคเสมอครับ


ขอบคุณข้อมูลและภาพจาก a day BULLETIN issue 426: 19-25 September 2016

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

นิทานชงชา

20160922_tea

วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

ชายผู้ทรงอำนาจและมีความเชื่อมั่นในตนเองเดินทางไปพบปรมาจารย์เซนเพื่อขอให้ท่านสอนเกี่ยวกับการรู้แจ้ง

หลังจากประเมินผู้มาเยือนระหว่างการสนทนาเบื้องต้นแล้ว ปรมาจารย์เซนก็เชิญเขาดื่มชา

ท่านเริ่มชงชาและรินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งน้ำชาล้นถ้วย

“หยุดเถอะ!” แขกร้องเตือน “ท่านไม่เห็นหรือว่าชาล้นถ้วยแล้ว”

“เห็น” ปรมาจารย์เซนตอบ “แต่ถ้วยที่เต็มแล้วไม่อาจรองรับสิ่งใดได้อีก”


ขอบคุณนิทานจากหนังสือ คิดอย่างนักวางกลยุทธ์ (The Strategist) เขียนโดย Cynthia A. Montgomery แปลไทยโดยวิญญู กิ่งหิรัญวัฒนา สำนักพิมพ์วีเลิร์น

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

วันแย่ๆ ของเรา

20160920_baddays

อาจเป็นชีวิตในฝันของใครอีกหลายคน

There are people who would love to have your bad days

– Unknown

เรามักหลงลืมว่าเราโชคดีแค่ไหนที่ได้เกิดมาในยุคนี้เมืองนี้

ตื่นมาบนเตียงนุ่มๆ เปิดก๊อกน้ำก็ไหล ออกจากบ้านไปหน่อยเดียวก็มีรถมอเตอร์ไซค์มารับ ได้นั่งทำงานห้องเย็นๆ สิ้นเดือนก็รับเงินชิลล์ๆ

พอเราเคยชินกับสิ่งดีๆ เราก็เลยกลายมาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการนั่งนับสิ่งที่ไม่ได้ดั่งใจเรา

อาหารไม่อร่อย นายด่า งานเยอะ เน็ตช้า ฯลฯ

ทุกครั้งที่เจอสถานการณ์ไม่เป็นใจ เราควรจะระลึกไว้ว่า มีคนรอคอยจะโอกาสได้มาอยู่จุดเดียวกับเรา

เพราะยังมีคนอีกมากมายที่ไม่มีข้าวกิน ไม่มีงานทำ ไม่มีเน็ตใช้

There are people who would love to have your bad days

วันแย่ๆ ของเรา คือความฝันของใครอีกหลายคนครับ


อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com