ผมอุทานในใจเมื่ออ่านหนังสือ “รักมิใช่…” ของอาจารย์ดนัย ปรีชาเพิ่มประสิทธิ์ จบ

พี่อ้อยและพี่ฉอดโด่งดังจากรายการ Club Friday บนคลื่น Green Wave 106.5 FM ซึ่งเป็นรายการที่เปิดให้ผู้ฟังโทรศัพท์เข้ามาปรึกษาปัญหาหัวใจมายาวนานกว่า 20 ปี

ส่วนอาจารย์ดนัยน่าจะเริ่มเป็นที่รู้จักในวงกว้างในช่วง 2 ปีที่ผ่านมา ผมได้ยินได้ฟังอาจารย์ครั้งแรกจากพ็อดแคสต์ Myth Universe ตอนที่ 54 | “อะตอมถึงจักรวาลในคัมภีร์พุทธ กับ รศ.ดนัย ปรีชาเพิ่มประสิทธิ์” และเป็นแฟนคลับของอาจารย์มาตั้งแต่นั้น

หนังสือ “รักมิใช่…” เป็นหนึ่งในสามเล่มแรกจากความร่วมมือของสำนักพิมพ์ mind & thought ในเครือสำนักพิมพ์แจ่มใส และ happening ของคุณวิภว์ บูรพาเดชะ ที่ชวนนักเขียนและนักวาดมา collab กัน

ผลที่ได้ออกมาคือหนังสือขนาดเหมาะมือที่ “อ่านก็ได้ ดูก็ดี” เพราะมีภาพสวยๆ แซมอยู่ตลอดเล่ม “รักมิใช่…” ได้คุณ toddyinthemood (ทศพล กล่อมเกลา) มาวาดภาพประกอบให้

นี่คือข้อความบางช่วงตอนที่ผมขอยกมาเพื่อให้ได้ชิมลางกันครับ

1. คนที่ใช้ความรักเพื่อหนีความเหงาจะไม่มีวันพ้นจากความเหงาเลย เพราะถึงมีคนข้างกาย ความเหงาก็แค่ซ่อนตัวรอวันโผล่ออกมา แต่คนที่ยอมเข้าใจความเหงาในฐานะส่วนหนึ่งของความเป็นมนุษย์ จะรักได้อย่างเบาลง และอยู่คนเดียวได้อย่างเต็มขึ้น
2. บางทีการคาดหวังก็ไม่ต่างจากการคาดโทษ เพราะเมื่อไหร่ที่ใครไม่เป็นไปตามที่เราคาดหวัง เราจะลงโทษเขาไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ทั้งโดยรู้ตัวและไม่รู้ตัว ถ้าเรารักใครเพราะหวังว่าเขาจะมาอุดรูโหว่ในใจของเรามีมาเนิ่นนาน สุดท้ายก็ไม่มีใครทำได้หรอกครับ ไม่ใช่เพราะเขาไม่รักเรามากพอ แต่เพราะรูโหว่นั้นไม่มีใครเติมเต็มได้นอกจากตัวเราเอง
3. ในบางความสัมพันธ์ที่บีบคั้น จะมีโมเมนต์หนึ่งที่ตัวตนของเราเริ่มหายไปทีละน้อย วันแรกอาจจะแค่เปลี่ยนรสนิยม วันต่อมาอาจจะลดความฝัน วันต่อมาอาจจะตัดเพื่อน วันต่อมาอาจจะเลิกทำสิ่งที่เคยรัก จนวันหนึ่งเรามองในกระจกแล้วเห็นแต่ร่างที่ไร้วิญญาณ ไม่มีอะไรในชีวิตที่เป็นเราจริงๆ เหลืออยู่เลย
4. ทุกครั้งที่เราโต้กลับ เถียงกลับ ขุดเรื่องเก่ามาด้วย เรากำลังป้อนอาหารให้โทสะอีกฝ่าย และโทสะของตัวเองด้วย ยิ่งกินก็ยิ่งโต ยิ่งโตก็ยิ่งหิว วงจรนี้ไม่มีวันจบ เพราะมันออกแบบมาให้เคลื่อนต่อไปเรื่อยๆ
5. ในทางพุทธมีความรักอีกแบบหนึ่ง นั่นคือรักแบบพรหมวิหารสี่ ที่ประกอบด้วยเมตตา กรุณา มุทิตา และอุเบกขา เรายังสามารถรักอีกคนได้เต็มหัวใจ เพียงแต่ไม่ยึด ไม่กำแน่น และไม่คาดหวังว่าเขาจะต้องอยู่กับเราตลอดไป เมื่อสิ่งนั้นหลุดลอย เราก็พร้อมปล่อยให้มันเป็นไป ไม่ว่าเหตุของการปล่อยจะมาจากอะไรก็ตาม
6. ความรักที่ตามใจทุกอย่างไม่ใช่ความเมตตา แต่คือความขี้ขลาดในรูปแบบหนึ่ง เพราะกลัวว่าถ้าพูดความจริง ถ้าไม่ยอมในสิ่งที่ไม่ควรยอม อีกฝ่ายจะโกรธ จะไม่รัก จะจากไป เลยเลือกที่จะเงียบ เลือกที่จะยอม เลือกที่จะปล่อยให้ทุกอย่างผ่านไปแม้รู้ว่าไม่ถูก
7. ความรักที่ไม่หลงในมายา ไม่ใช่ความรักที่ไม่มีความคาดหวังเลย แต่คือความรักที่ยังมองเห็นกันและกันชัดเจน แม้ในวันที่อีกฝ่ายไม่ได้เป็นอย่างที่เราอยากให้เป็น
8. ในทางพุทธ ความกลัวเป็นรากของความทุกข์ที่ลึกพอๆ กับตัณหา เพราะตัณหาคือการวิ่งเข้าหา เพราะอยากได้ อยากมี อยากเป็น ส่วนความกลัวคือการวิ่งหนี เป็นวิภวตัณหา คือไม่อยากได้ ไม่อยากมี ไม่อยากเป็น หรือผลักไสไปเสียทุกอย่าง สรุปแล้วทั้งหมดก็คือการไม่ยอมอยู่กับความจริงตรงหน้าเหมือนกัน คนที่กลัวรักจึงไม่ได้พ้นทุกข์ แค่เปลี่ยนรูปแบบของทุกข์ไปเท่านั้น
9. ดังนั้นคำถามที่ควรถามจึงไม่ใช่ “ทำไมฉันต้องเจอคนแบบนี้อีก” แต่เป็น “อะไรในตัวฉันที่ยังคอยดึงคนแบบนี้เข้ามา”…วันที่เราตื่นรู้คือวันที่เรายอมรับว่าสิ่งที่ต้องเปลี่ยนไม่ใช่คนอื่น แต่คือเราเองนั่นแหละที่ต้องเปลี่ยนคนแรก จบที่เราเบาที่สุดอย่างที่เขาว่ากัน…คนที่ใช่จะเดินเข้ามาเอง ไม่ใช่เพราะดวงเปลี่ยน แต่เพราะตัวเราเปลี่ยน แม่เหล็กในใจเราก็เลยเปลี่ยนไปและดึงดูดคนที่ไม่เหมือนเดิมเข้ามานั่นเอง
10. ในสมัยพุทธกาล พระสาวกหลายรูปโดยเฉพาะกลุ่มภิกษุณีเข้ามาบวชเพราะปัญหาความรักทั้งนั้น บางคนสูญเสียคนรัก บางคนถูกทรยศ บางคนสูญเสียลูก บางคนเห็นความไม่เที่ยงของความสัมพันธ์จนใจสลาย แล้วใช้ความเจ็บนั้นเป็นบันไดก้าวสู่การบรรลุธรรม นั่นแปลว่าความทุกข์จากความรักไม่ได้มีไว้ให้จมอยู่กับมัน แต่มีไว้ให้เราเรียนรู้
11. ในทางพุทธ การรักให้เป็นจึงไม่ใช่ทักษะที่เกิดเองจากธรรมชาติ มันคือสิ่งที่ต้องฝึกตลอดชีวิต เหมือนทักษะอื่นๆ ที่มีคุณค่า ฝึกผ่านการสังเกตใจตัวเอง ผ่านการเจ็บแล้วลุกขึ้นใหม่ ผ่านการเห็นโทษของการรักผิดๆ ในตัวเอง และผ่านการตื่นรู้ทีละน้อยในแต่ละความสัมพันธ์
12. ความรักที่ตื่นรู้ไม่ได้กลัวการเปลี่ยนแปลง ไม่ได้กลัวการสิ้นสุด แต่ใช้ความรู้ว่าทุกอย่างจะเปลี่ยนและสิ้นสุดในวันหนึ่งเป็นแรงผลักดันให้รักกันอย่างเต็มที่ในวันนี้ เพราะวันพรุ่งนี้ไม่มีใครรับประกันได้เลย

สมัยก่อน ผมเคยเปิดคอร์ส Time Management ให้กับคนที่บริษัทและประชาชนทั่วไป น่าจะได้สอนไปเกิน 10 รุ่น ไม่ต่ำกว่า 200 คน

ประโยคแรกที่ผมพูดในคอร์สนี้ ก็คือ Time Management เป็นคำที่ผิด เพราะอันที่จริงแล้วเราไม่สามารถจัดการเวลาได้เลย เวลามีแต่จะเดินหน้าไป เราไม่สามารถทำให้เวลาเดินเร็วกว่านี้ และไม่อาจทำให้มันเดินช้ากว่านี้ ไม่อาจตัดแต่งเวลาให้อนาคตมาก่อนอดีตได้

เมื่อเราจัดการเวลาไม่ได้ สิ่งเดียวที่จัดการได้คือตัวเราเอง ว่าจะทำตัวอย่างไรเพื่อใช้เวลาที่มีอยู่อย่างจำกัดให้เกิดประโยชน์สูงสุด

หนังสือเรื่องการจัดการเวลามีอยู่มากมาย เพราะโลกก็สร้างสิ่งละอันพันละน้อยให้เรารู้สึกว่าต้องทำได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ความรู้สึกว่าเวลาไม่เคยมีพอนั้นทำให้เกิดบทความหัวข้อประมาณ “Why You’ll Never Finish Your To-Do List” เพราะยิ่งทำงานมากก็ยิ่งมีงานเข้ามามาก เราเลยต้องเหมือนแข่งกับเวลาอยู่ตลอด เทคนิคอย่าง Pomodoro ก็ออกแบบออกมาให้เราทำงานเสร็จให้เร็วที่สุดภายในเวลาที่น้อยที่สุด

นั่นคือวิธีการมองเวลาในมุมหนึ่ง มองว่าเวลาเป็นคู่แข่งที่เราต้องเอาชนะมันให้ได้

แต่มันก็มีวิธีมองเวลาในอีกมุมเช่นกัน

สมมติว่าจู่ๆ วันหนึ่งเราตื่นมาแล้วพบว่ามีล็อตเตอรี่รางวัลใหญ่อยู่ในมือ เราไม่รู้ว่าได้มันมาได้ยังไง แต่เรารู้ว่ามันเป็นของจริง และเอาไปขึ้นเงินได้แน่นอน

ถามว่าเราจะรู้สึกอย่างไร? เราอาจจะบ่นว่าน่าจะได้รางวัลใหญ่กว่านี้ หรือเราอาจกังวลว่าจะต้องจ่ายภาษีเท่าไหร่ แต่อารมณ์โดยรวมของเรา น่าจะเป็นไปในทางบวก และเริ่มฝันหวานว่าจะเอาเงินรางวัลไปทำอะไรบ้าง

เราจึงสามารถมองเวลาด้วยสายตาของคนถูกล็อตเตอรี่ได้เช่นกัน เพราะการที่เราได้เกิดมานั้นเป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้

ผมเคยเขียนถึงหนังสือ Fluke ของ Brian Klaas ว่า ถ้า 66 ล้านปีที่แล้ว อุกกาบาตตกมายังโลกเร็วหรือช้ากว่านี้แค่ไม่กี่นาที ไดโนเสาร์จะไม่สูญพันธุ์ และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่เป็นบรรพบุรุษของ Homo Sapiens ก็คงไม่มีโอกาสได้ลืมตาอ้าปากจนได้ขึ้นมาครองโลกขนาดนี้

และถ้ารุ่นทวดของเราไม่ได้เจอกัน ปู่ย่าตายายไม่ได้แต่งงานกัน หรือพ่อแม่ของเราไม่ได้พบกัน เราก็จะไม่ได้เกิดมา และแม้กระทั่งตอนที่ปฏิสนธิ หากมีความคลาดเคลื่อนเพียงนิดเดียว อสุจิอีกตัวเจาะไข่ได้ก่อน คนที่จะได้เกิดมาก็จะเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่เรา

การที่เราได้เกิดมาและมานั่งอ่านบทความอยู่ตรงนี้ จึงเป็นปาฏิหาริย์ซ้อนปาฏิหาริย์ นับครั้งไม่ถ้วน

ดังนั้น แทนที่เราจะรู้สึกขุ่นเคืองใจว่ามีภาระและสิ่งที่ต้องทำเยอะเกินไปจนเวลาไม่เคยพอ เรากลับควรรู้สึกขอบคุณว่าเวลาที่เรามี ณ ที่นี่ ตรงนี้ และต่อจากนี้ มันไม่ต่างอะไรกับการถูกล็อตเตอรี่รางวัลใหญ่ที่เราได้มาโดยไม่ต้องพยายามหรือทำอะไรเพื่อคู่ควรกับรางวัลนี้ด้วยซ้ำ

มีนาคมปีที่แล้ว ผมได้สบตากับยมฑูตตอนเดินลงจากออฟฟิศชั้น 24 ระหว่างเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ ตอนนั้นในใจรู้สึกว่าทุกอย่างอาจจะจบลงตรงนี้จริงๆ

พอเดินลงมาถึงชั้นล่างสุดและออกจากตึกมาได้ ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เหมือนได้เกิดใหม่ขนาดย่อมๆ

หลายวันต่อจากนั้น ไม่ว่าผมจะเจอเรื่องอะไรที่อาจจะทำให้ขุ่นเคืองใจ รถจะติด แฟนจะงอน ลูกจะงอแง ผมกลับรู้สึกขอบคุณทุกเหตุการณ์ เพราะอย่างน้อยที่สุดผมก็ยังอยู่ตรงนี้เพื่อจะได้รับรู้และมีประสบการณ์ไปกับมัน

เมื่อวานนี้ผมได้ข่าวการจากไปของ “แกรม” อดีตเพื่อนร่วมงานชาวต่างชาติที่อายุมากกว่าผมไม่กี่ปี นิสัยดี เล่นเปียโนเก่ง และวิ่งเร็วมาก ภาพที่จำได้แม่นคือตอนที่บริษัทจัดงานวิ่ง 5 กิโล วิ่งสองรอบสวนลุม ผมอยู่ในกลุ่มที่วิ่งนำมาโดยตลอด แต่ 500 เมตรสุดท้ายโดนแกรมวิ่งขึ้นมาตีคู่และนำโด่งจนเข้าเส้นชัยเป็นคนแรก

เท่าที่ผมทราบ แกรมป่วยด้วยโรคเดียวกับ “ต้อม” เพื่อนสนิทที่เสียชีวิตไปเมื่อ 6 ปีที่แล้ว ต้อมเกิดปีเดียวกับผม หน้าตาดี นิสัยดี มีแต่คนรักและระลึกถึงอยู่จนทุกวันนี้

ล็อตเตอรี่ของแต่ละคนย่อมมีรางวัลไม่เท่ากัน

สำหรับคนที่รู้สึกว่ามีอะไรให้ต้องทำเยอะเกินไป และมีเวลาไม่เคยพอ ขอให้ระลึกได้ว่าโลกนี้ไม่ได้ติดค้างอะไรเรา เวลาที่เราได้มาและยังมีเหลืออยู่คือรางวัลใหญ่ สิ่งที่เราทำได้คือเอ็นจอยและมองเห็นคุณค่า

แล้วเราจะมีท่าทีต่อเวลาที่เป็นมิตรกว่านี้ครับ

---

ขอบคุณคอนเซ็ปต์เรื่องเวลาคือล็อตเตอรี่จากหนังสือ Big Time: A Simple Path to Time Abundance ของ Laura Vanderkam

ชีวิตคนเราสมัยนี้ – โดยเฉพาะชีวิตคนกรุง – มักจะถูกทำร้ายจากความสบายมากกว่าความลำบาก

อย่างในอเมริกา ปัญหาของคนจนไม่ได้เกิดจากการมีอาหารไม่พอกิน แต่เพราะว่ามีอาหารไร้คุณภาพให้กินมากเกินไปจนเป็นโรคอ้วน ประชากรอเมริกันที่ค่า BMI เกิน 30 นั้นมีถึง 40% เทียบกับญี่ปุ่นที่มีเพียง 4%

คนเรามักจะมองไม่เห็น “ราคา” ของความง่ายหรือความสะดวก เพราะอะไรที่เร็วและถูก สมองก็จะตีความโดยอัตโนมัติว่า “คุ้มค่า”

เหมือนการเล่นโซเชียลที่แสนง่ายดายแถมไม่ต้องจ่ายเงินสักบาท แต่จริงๆ แล้วต้นทุนมหาศาล เพราะมันต้องแลกด้วยเวลาชีวิต สติสัมปชัญญะ และโอกาสที่จะทำบางสิ่งที่เราปรารถนามากกว่าการไถฟีด

การนอนดึกก็เป็นอีกตัวอย่างหนึ่งที่ทำได้ง่าย เรานอนดึกเพราะว่าต้องการ “ทวงคืนอิสรภาพ” ที่หาได้ยากในช่วงเวลากลางวัน จึงใช้ตอนกลางคืนทำในสิ่งที่เราอยากทำ ผลก็คือนอนตื่นสาย หรือนอนไม่พอ ต้องเผชิญกับรถติด แถมความล่าช้าและความหงุดหงิดยามเช้าอาจส่งผลต่อพลังงานและตารางเวลาของทั้งวัน เหมือนดังสุภาษิตของชาวยิดดิชที่ว่า “Lose an hour in the morning, chase it all day.”

การตามใจลูกก็ทำได้ง่าย เพราะพ่อแม่สมัยนี้อยากมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้กับลูก แต่ถ้าลูกได้ทุกอย่างมาง่ายเกินไปเขาก็จะเป็นคนมองไม่เห็นคุณค่า และเขาอาจพลาดโอกาสที่จะได้มาซึ่งความภาคภูมิใจในตัวเอง (self-esteem) เมื่อสามารถทำอะไรสำเร็จด้วยความพยายามและความอดทนรอคอย

ในมุมกลับกัน เรื่องยากๆ มักจะมีกำไรเสมอ

พี่โจ้-ธนา เธียรอัจฉริยะ มักจะเขียนเล่าในเพจ “เขียนไว้ให้เธอ” อยู่บ่อยๆ ว่า ช่วงต้นชีวิตการทำงาน เหตุผลที่เขาเติบโตได้ดีในดีแทคทั้งที่ไม่ได้เป็นคนเก่งฉกาจอะไร ก็เพราะว่าเขาพร้อมทำงานที่คนอื่นไม่อยากทำ และเมื่อดีแทคไม่ได้มีเงินถุงเงินถัง มันจึงบีบบังคับให้ทีมงานต้องใช้ความคิดสร้างสรรค์อย่างการจัดหนังกลางแปลงเดินสายไปทั่วประเทศ ความยากจึงสร้างคุณค่า จนได้บทสรุปในกาลต่อมาว่า “กันดารคือสินทรัพย์”

ถ้าในเรื่องสุขภาพ แน่นอนว่าเรื่องยากๆ อย่างการออกกำลังกายนั้นสร้างกำไรมหาศาลให้กับเราได้ เหมือนที่ผมเคยเขียนถึงหนังสือ Outlive ของ Peter Attia ว่าการออกกำลังกายจะทำให้เรามี healthspan ที่ยืนยาว แก่ตัวไปก็ไม่เป็นภาระลูกหลาน และช่วยลดความเสี่ยงที่จะทุกข์ทรมานจากสี่พญามารอย่างโรคเบาหวาน โรคหลอดเลือดหัวใจ โรคมะเร็ง และโรคสมองเสื่อม

จะว่าไป การทำอะไรที่ต่อเนื่องและยาวนานอย่างการเขียนบล็อก Anontawong’s Musings ก็เป็นเรื่องที่ยากพอดู และแม้มันจะไม่เคยสร้างรายได้ทางตรงให้กับผมเลยแม้แต่บาทเดียว แต่ “กำไรมวลรวม” ที่มีต่อตัวผมเองและทุกคนที่ได้อ่านบล็อกนี้ก็นับว่าเกินคุ้มเมื่อเทียบกับแรงที่ลงไป

อะไรที่ง่ายและเร็ว อย่าคิดว่าไม่มีต้นทุน

อะไรที่ยากและช้า ก็อย่าคิดว่าไม่มีกำไร

ถ้าเปลี่ยนเป็นคำคล้องจองอย่าง “กำไรของความช้า ราคาของความเร็ว” หรือ “ราคาของความง่าย กำไรของความยาก” และลองท่องซ้ำๆ สักสามสี่รอบ มันอาจจะกลายเป็นเสียงที่ปรากฏขึ้นในหัวบ่อยๆ

และเมื่อนั้น เราอาจจะมีสติพอที่จะหยุดตัวเองจากเรื่องที่ง่ายดายและรวดเร็ว และมีแรงใจพอที่จะทำเรื่องยากๆ และต้องใช้เวลา

เพราะเรารู้ดีว่ามันจะทำให้ชีวิตสมบูรณ์ขึ้นในระยะยาวครับ

สิ่งที่จะเอาไปสอนลูกหลังอ่าน Winner Mindset

ผมอ่านหนังสือ “Winner Mindset สูตรโกงชีวิต (ที่โรงเรียนไม่สอน)” จบมาได้ประมาณสัปดาห์นึงแล้ว

ผู้เขียนคือ ภูผา อมรกิจจา ผู้มีชื่อในวงการว่า Mr.Phoops และมีผู้ติดตามรวมทุกช่องทางกว่า 2 ล้านคน

ผมไม่เคยได้ยินชื่อภูผามาก่อนเลย จนกระทั่ง “หลิว-ชุตินันท์” ผู้ดำเนินรายการ Money Issue ในช่อง Thairath Money ชวนไปนั่งคุยกับภูผาในรายการนี้

ก่อนวันถ่ายทำ ผมเข้าไปดูคอนเทนท์ที่ภูผาทำ ส่วนใหญ่จะอยู่หน้ากระดานสีขาวๆ สอนน้องวิชาเลข ฟิสิกส์ และเรื่องวิธีคิด วิธีมองโลก ด้วยภาษาที่ดุเดือด มีคำสบถแทบจะทุกสิบวินาที

ดูคลิปไปก็คิดขึ้นในใจว่า ผมไม่เคยคุยกับคนแบบนี้มาก่อนเหมือนกัน คนที่เด็กกว่าเรา 20 ปี ที่ฉลาด มั่นใจ และดูห่ามๆ แบบนี้

วันถ่ายทำรายการ ผมไปถึงห้องส่งก่อนเวลาประมาณ 20 นาที ส่วนภูผาก็มาถึงไม่นานหลังจากนั้น สิ่งแรกที่เขาทำคือยกมือไหว้ผมและแนะนำตัวว่าชื่อภูผาครับ

ผมถามประวัติของเขาว่าทำงานที่ไหนมาบ้าง ถึงได้รู้ว่าเคยฝึกงานบริษัทด้าน AI ที่สิงคโปร์ ก่อนที่จะกลับมาไทย ทำงานที่ IBM และทำธุรกิจติวเตอร์ไปควบคู่กัน จนถึงจุดหนึ่งก็ลาออกมาเป็นติวเตอร์และคอนเทนต์ครีเอเตอร์เต็มตัว

ภูผาเองก็มีสัมภาษณ์ผมกลับ ผมจำคำถามไม่ได้แล้วแต่ก็รู้สึกว่าน้องคนนี้ดูเป็นเด็กช่างสงสัยดี

ช่วงที่หลิวที่รับหน้าที่พิธีกร บรีฟผมและภูผาก่อนเริ่มถ่ายทำ ภูผาก็ออกตัวกับผมและหลิวว่า “ถ้าผมพูดจาหยาบคาย ก็ขอโทษล่วงหน้านะพี่ มันเป็นคาแรคเตอร์”

การคุยในรายการวันนั้นสนุกดี ตอนจบรายการผมเลยเซ็นหนังสือของผมให้เขาหนึ่งเล่ม (ปกติหนังสือ คำถามร้อยบาทฯ ผมจะไม่ค่อยมอบให้คนที่อายุต่ำกว่า 35 เพราะยังไม่ถึงวัย แต่พอเห็นความช่างสงสัยที่เขาแสดงให้ผมเห็นตั้งแต่เจอกันจนถึงตอนถ่ายทำรายการ ผมก็เลยเปลี่ยนใจเอาหนังสือให้เขา เผื่อจะเป็นประโยชน์ในอนาคต)

ก่อนจากกัน ภูผายังบอกด้วยว่าเขาก็กำลังจะออกหนังสือเหมือนกัน ผมก็ตั้งใจว่าถ้าเห็นวางแผงก็จะซื้อมาอ่าน ผ่านไปไม่กี่เดือน หนังสือของภูผาก็ติดอันดับหนังสือขายดีในร้านหลายแห่ง ผมเองได้หนังสือภูผามาจากร้านนายอินทร์สาขาสามย่านมิตรทาวน์ (ร้านที่สวยๆ มีสองชั้น และเปิด 24 ชั่วโมง)

หนังสือตีพิมพ์สี่สีสดใส มีการ์ตูนประดับนิดหน่อย ให้รู้สึกว่าเนื้อหาไม่หนักมาก แต่จริงๆ แล้วสิ่งที่ภูผาเขียนนั้นเป็นเรื่องจริงจังเข้มข้นระดับกำหนดทิศทางชีวิตเด็กคนนึงได้

อ่านหนังสือไปได้ครึ่งเล่ม ผมก็มีโอกาสได้เจอภูผาอีกครั้งในงาน Tech Camp ที่จัดที่บริษัท เราเชิญเด็ก ม.3-ม.6 มาร่วมร้อยคน ทีมงานเลยคิดว่า แทนที่จะให้น้องมาฟังแต่ผู้บริหารหรือพี่ๆ ที่ออฟฟิศ ถ้าได้ภูผามาร่วมงานด้วยอีกสักคนน่าจะคึกคัก เพราะวัยใกล้เคียงกับน้องๆ มากกว่า

เจอกับภูผาก่อนขึ้นเวทีในงาน น้องก็ยังอัธยาศัยดีเหมือนเดิม ดูเรียบร้อยขึ้นด้วยซ้ำ ผมเลยแนะนำให้รู้จักกับบอย CTO ที่จะได้ขึ้นเวทีด้วยกัน และบอกว่าเราทุกคนเล่นดนตรี ภูผาเล่นไวโอลิน บอยตีกลอง ผมเล่นกีตาร์

จบงานผมเอาหนังสือ Winner Mindset ที่กำลังอ่านอยู่ให้ภูผาเซ็น ภูผาเลยเซ็นไว้ว่า

“พี่รุตม์, กลับไปอ่านหนังสือครัช -Mr.Phoops :)”

ผมเข้าใจดีว่าด้วยคาแรคเตอร์ของภูผา ถ้าคนชอบก็ชอบไปเลย คนไม่ชอบก็ไม่ชอบไปเลย แต่ถ้าเรามองให้ทะลุ (ซึ่งไม่ใช่มองผ่านหรือมองข้าม) การใช้ภาษาของเขาไป ผมคิดว่าสิ่งที่ภูผาพูดและเขียนนั้นมีประโยชน์กับเด็กๆ จริงๆ

และจะว่าไป พอขึ้นชั้นมัธยม เด็กๆ ก็พูดจาด้วยภาษาแบบนี้เป็นกันอยู่แล้ว คำผรุสวาทที่ภูผาใช้จึงไม่ได้ทำให้ศีลธรรมอันดีงามต้องด่างพร้อยเสียหาย เพียงแต่ผู้ใหญ่อย่างเราๆ ไม่ชินกับ content creator ในรูปแบบนี้เท่านั้นเอง

มีหลายอย่างในหนังสือ Winner Mindset – สูตรโกงชีวิตฯ ที่ผมจะเก็บเอาไว้สอนตัวเอง สอนคนในทีม และสอนลูก ขอยกมาสักสามข้อแล้วกันนะครับ

---

ข้อที่ 1 – สอนตัวเอง – สร้างบ้านที่อบอุ่นและมีกฎเกณฑ์

ถ้าวาดกราฟการเลี้ยงดูในครอบครัวด้วยสองแกน แกน X คือ มีกฎเกณฑ์ / ไม่มีกฎเกณฑ์ ส่วนแกน Y คือ อบอุ่น / ไม่อบอุ่น เราก็จะได้เด็กออกมาสี่แบบ

บ้านที่อบอุ่น แต่ไม่มีกฎ จะสร้างเด็กสปอยล์

บ้านที่ไม่อบอุ่น และไม่มีกฎ จะสร้างเด็กมีปัญหา

บ้านที่มีกฎ แต่ไม่อบอุ่น จะสร้างเด็กที่ไม่มั่นใจ

บ้านที่มีกฎ และอบอุ่น จะสร้างเด็กเท่และสำเร็จ

ถ้าตีความจากมุมผมในฐานะพ่อแม่ เราจึงควรให้ความอบอุ่นกับลูก แต่ขณะเดียวกันก็มีกฎกติกาชัดเจน เพื่อสร้างคนที่มีความรับผิดชอบ มั่นใจ และมีโอกาสที่จะมีชีวิตที่ดีในอนาคต

แน่นอนว่าไม่ใช่ว่าเด็กทุกคนจะได้โตมาในบ้านที่อบอุ่นและมีกฎเกณฑ์ ภูผาจึงเขียนไว้ตอนท้ายบทว่า

“ถ้ารู้ว่าขาดตรงไหน ก็ไปเติม ไม่ต้องมานั่งบ่นว่า ชีวิตมันไม่แฟร์ พ่อแม่เขาเลี้ยงเรามาแบบไหน เราเลือกไม่ได้ แต่เราจะโตไปแบบไหน เราเลือกได้” (ผมปรับคำพูดนิดหน่อยเพื่อให้เหมาะสมคาแรคเตอร์ของบล็อก Anontawong’s Musings)

---

ข้อ 2 – สอนคนในทีม – ถ้าอยากเก่งภาษาอังกฤษ

2.1 อ่านเยอะๆ เลือกสิ่งที่ชอบ นิยาย หนังสือพัฒนาตัวเอง การ์ตูนอังกฤษอะไรก็ได้หมด

2.2 ฟังเยอะๆ หนัง เพลง พ็อดแคสต์ ทุกอย่างขอเป็นภาษาอังกฤษ และซับอังกฤษเท่านั้น

2.3 ทำทุกวัน ไม่ต้องนาน วันละ 15-30 นาที แต่ต้องสม่ำเสมอ

2.4 อย่าเริ่มจากการพูด เพราะถ้าคลังคำศัพท์ในหัวว่าง ต่อให้คุยกับฝรั่งทุกวันก็ไม่พัฒนา

2.5 เรียนรู้แบบสนุก ไม่ฝืน เพราะสิ่งที่สนุกเราจะทำมันได้นานและต่อเนื่อง

ผมเลือกข้อนี้มาเพราะภาษาอังกฤษเป็นยาขมของหลายคนที่ทำงาน อยากจะเก่งตั้งนานแล้วแต่ยังทำไม่ได้สักที

เข้าใจว่าข้อ 2.4 อาจจะมีคนไม่เห็นด้วย แต่ข้อที่เหลือผมเชื่อว่ามีประโยชน์แน่นอน โดยเฉพาะถ้าทำข้อ 2.3 กับ 2.5 ได้

---

ข้อ 3 – สอนลูก – รู้อะไรให้กระจ่างแต่อย่างเดียว(ก่อน)

Learning Curve Graph จะเริ่มจากชัน แล้วค่อยกลายเป็นแนวราบทีหลัง

ถ้าเริ่มต้นจาก 0 และเริ่มฝึกจริงจัง Learning Curve จะพุ่งขึ้นเร็วมาก จากไม่รู้อะไร จะเริ่มเข้าใจ แต่พอเก่งขึ้นเรื่อยๆ กราฟจะเริ่มแบน ใช้เวลามากขึ้น แต่เก่งขึ้นทีละนิด

ภูผาบอกว่า เป้าหมายของเราไม่ใช่การเป็นตัวเทพ แต่ต้องทะลุจุดที่เรียกว่าเก่งให้ได้

นิยามของ “จุดที่เรียกว่าเก่ง” คืออะไร?

ภูผาบอกว่า ถ้าทำโจทย์ได้เกิน 70% จุดนั้นเรียกว่าเก่ง คำถามคือทำอย่างไรถึงจะไป “ถึงจุดเก่ง” ได้รวดเร็วและไม่ลืม

ถ้าเริ่มต้นใหม่ๆ เราอ่านฟิสิกส์ไป 12 ชั่วโมง และวันถัดไปไม่แตะเลย เราจะลืมได้เร็วมาก แต่ถ้าเราเข้าถึงโซนเก่งแล้ว ต่อให้ไม่ได้อ่านทุกวัน ความรู้ก็จะไม่ร่วงฮวบ กลับมาทบทวนแป๊บเดียวก็รู้เรื่อง

นี่คือเหตุผลว่า ตอนเริ่มต้นอย่ากระจายเวลาอ่านหลายวิชา แต่ต้องทำทีละอย่างจนเกือบเก่งไปเลย

คนส่วนใหญ่จะจัดตารางแบบนี้

เช้า: เลข 2 ชั่วโมง บ่าย: ฟิสิกส์ 2 ชั่วโมง เย็น: อังกฤษ 2 ชั่วโมง

ฟังดูบาลานซ์ แต่จริงๆ แล้วจะเสียเปรียบคนที่อ่านเลขอย่างเดียวทั้งสัปดาห์

เพราะถ้าเราอ่านเลขอย่างเดียววันละ 6 ชั่วโมง ติดต่อกัน 5-7 วัน กราฟความเก่งจะพุ่งรวดเดียวจน “หลุดโซนลืมง่าย”

หลังจากนั้น ต่อให้ไปอ่านวิชาอื่น พอกลับมาอ่านเลขอีกทีเราจะรื้อฟื้นความรู้ได้เร็วมาก

---

ตอนที่อ่านหนังสือเล่มนี้ไปได้ประมาณ 80% ผมก็เกิดความรู้สึกว่าภูผามีความคล้ายคุณ “ทอย DataRockie” อยู่ในที

คือมีความใฝ่เรียนรู้ ชอบแบ่งปัน คาแรคเตอร์ชัด มีจุดยืนของตัวเอง แต่ก็มีสัมมาคารวะและความอ่อนน้อมถ่อมตนทางปัญญาพอที่จะรับฟังความเห็นที่แตกต่าง

ในฐานะคนที่ชอบเรียนรู้ ก็เลยดีใจที่มีคนอย่างภูผากระโดดลงมาสอนน้องๆ Gen Z ที่โจทย์ในชีวิตซับซ้อนและวุ่นวายใจกว่า Gen X และ Gen Y หลายเท่า

ขอเป็นกำลังใจในการสร้างประโยชน์ และอย่าลืมออกกำลังกายเหมือนที่เราคุยกันบนเวทีนะครับ

“ที่เชียงดาว เวลาเป็นของเรา”

คู่สนทนาบนโต๊ะชากล่าวกับผมและภรรยา

เมื่อสองเดือนที่แล้ว ผมได้ขึ้นไปนอนที่เชียงดาว ใช้เวลาอ้อยอิ่งและสนทนาอยู่สองวันสองคืน

เข็มนาฬิกาเดินไปอย่างเนิ่นช้า ทำอะไรไปหลายอย่างแล้วยังมีเวลาเหลือ

พอกลับมากรุงเทพ เวลาไม่ค่อยเป็นของเราเท่าไหร่ หรือสำหรับบางคน เวลาก็ไม่เคยเป็นของเราเลย เพราะแค่ทำงาน ดูแลบ้าน ดูแลคนในครอบครัวก็หมดวัน

แล้วเราจะจัดสรรเวลาที่จำกัดในแต่ละวัน (และในแต่ละชีวิต) อย่างไรดี?

ผมนึกถึง Rules of thumb สองข้อ ข้อแรกนั้นเคยได้อ่าน ข้อที่สองเคยได้ฟัง

ข้อแรกมาจาก Jeff Bezos

“I wanted to project myself forward to age 80 and say, ‘Okay, now I’m looking back on my life. I want to have minimized the number of regrets I have.’”

ในวันที่เบโซสอายุ 80 ปี มองย้อนกลับมาแล้วเขาอยากจะเหลือเรื่องที่เสียใจให้น้อยที่สุด

และอย่างที่เคยมีคนกล่าว เราจะเสียใจกับสิ่งที่ไม่ได้ทำ มากกว่าสิ่งที่ได้ทำ

สิ่งที่ไม่ได้ทำคือสิ่งที่เราตั้งใจว่าจะทำ แต่เพราะไม่มีเวลา หรือไม่มีความกล้า เราก็เลยผัดผ่อนมันเรื่อยมา จนกระทั่งประตูแห่งโอกาสในการทำสิ่งเหล่านั้นปิดไปอย่างถาวร

ยกตัวอย่างสองเรื่องที่ถ้าผมไม่ได้ทำคงจะคาใจเอามากๆ

เรื่องแรกคือการเอาเพลงที่แต่งไว้ตอนวัยรุ่นมาอัดในสตูดิโอ มีดนตรีเต็มรูปแบบ ซึ่งก็ได้ทำไปในปี 2020 วันก่อนลูกสาวทักขึ้นมาว่ามีกี่วิวแล้ว พอเข้าไปดูคือมีสองพันกว่าวิวเหมือนเดิม แต่ก็ดีใจมากที่วันนั้นทำจนสำเร็จ

เรื่องที่สองคือพาพ่อแม่ไปเที่ยวต่างประเทศ ซึ่งก็ได้ทำในปี 2024 ไปเที่ยวเมืองเพิร์ธที่ออสเตรเลีย เช่าบ้านสี่ห้องนอน ไม่ได้ไปเที่ยวไหนมากมาย แต่ก็ได้ใช้เวลาด้วยกันทั้งสามรุ่น (ปู่-ย่า พ่อ-แม่-ลุง และหลานๆ) เป็นเวลาร่วมสิบวัน

ดังนั้น อะไรที่ถ้าเราไม่ได้ทำแล้วจะคาใจในภายหลัง ผมก็ขอเชียร์ให้หยิบขึ้นมาทำ

เขียนมาถึงจุดนี้ก็นึกถึงอีกคำหนึ่งในหนังสือ Chasing Daylight ที่เขียนโดย Eugene O’Kelly อดีต CEO ของ KPMG

O’Kelly ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งสมอง และรู้ตัวว่าจะอยู่ได้อีกไม่กี่เดือน เขาจึงใช้ 100 วันสุดท้ายของชีวิตเขียนหนังสือเล่มนี้ขึ้นมา

คำแนะนำสามพยางค์จากหนังสือเล่มนี้ที่ผมจำได้ดีคือ “Move it up.”

ถ้ามีอะไรที่อยากทำ จงเลื่อนมันขึ้นมาทำให้เร็วขึ้น เพราะเราไม่มีวันรู้เลยว่าจะเหลือเวลาอีกเท่าไหร่

---

ถ้าวิธีคิดของ Bezos และ O’Kelly จะช่วยให้เราได้ทำสิ่งที่สำคัญกับเราอย่างแท้จริง เราก็ต้องหาทางตัดสิ่งที่ไม่สำคัญอย่างแท้จริงออกจากชีวิตด้วยเช่นกัน

เมื่อสองปีที่แล้ว ผมเชิญ Brian Klaas ผู้เขียนหนังสือ Fluke มาพูดที่ออฟฟิศ หนึ่งในคำแนะนำของเขาที่ผมชอบมากคือการเลือกว่าจะทำหรือไม่ทำอะไร

เขาบอกว่า ในเมื่อทางเลือกของสิ่งที่เราจะทำได้นั้นมีเยอะเหลือเกิน วิธีหนึ่งที่จะช่วยได้ คือให้ถามตัวเองว่า

“ถ้าไม่มีใครเห็นเราทำสิ่งนี้ เราจะยังทำมันอยู่มั้ย?”

ถ้าเราซื้อรถหรูคันนี้มาขับ และไม่มีใครเห็นเราขับรถคันนี้เลย เราจะยังซื้อมันอยู่มั้ย?

ถ้าเราวิ่งมาราธอนจบ sub-4 แต่เราไม่สามารถประกาศให้ใครรับรู้ได้เลย เราจะยังทำมันอยู่มั้ย?

ถ้าเราเขียนบทความนี้ แต่โดนปิดกั้นการมองเห็น เราจะยังเขียนมันอยู่มั้ย?

แน่นอนว่าในชีวิตจริง เวลาเราทำอะไรย่อมมีคนมองเห็น มากบ้างน้อยบ้างต่างกันไป แต่การตั้งคำถามนี้จะช่วยให้เราแยกแยะได้ว่าสิ่งที่เรากำลังทำอยู่ เราทำเพราะว่าอยากทำและเห็นว่ามีประโยชน์ หรือเราทำเพราะว่าแสวงหาการยอมรับ

หากใครตอบว่าทั้งคู่ ก็ต้องดูให้ลึกขึ้นว่าน้ำหนักส่วนไหนมันเยอะกว่ากัน ถ้าน้ำหนักของการแสวงหาการยอมรับมันเยอะกว่า นั่นก็เป็นสัญญาณว่าจริงๆ แล้วเราไม่ได้อยากทำสิ่งนี้เท่าไหร่ และคงไม่เป็นไรถ้าเราเลือกที่จะไม่ทำมัน

ผมเองมีคนชวนไปเล่น Hyrox หลายหนแล้วเหมือนกัน แต่ใจกลับไม่ได้มีความอยากที่จะลงทุนลงแรงฝึกซ้อม ยิ่งพอถามคำถามว่าถ้าวันแข่งไม่มีคนเห็น หรือแข่งแล้วไม่โพสต์ถึงเลย เราจะยังทำมันอยู่มั้ย คำตอบก็ยิ่งชัดเจน

---

อะไรที่เราควรทำ แล้วยังไม่ได้ทำ ก็ใช้กฎข้อแรกของ Jeff Bezos

อะไรที่กำลังทำอยู่ แต่จริงๆ แล้วไม่ต้องทำก็ได้ ก็ใช้กฎข้อสองของ Brian Klaas

ไม่มีอะไรให้คาใจ ไม่มีใครมองเห็น

แล้วเวลาอาจจะเป็นของเรามากกว่านี้ครับ