ห้าปียังเหมือนเดิม

20160830_fiveyears

“You will be the same person in five years as you are today except for the people you meet and the books you read.”

– Charlie “Tremendous” Jones

“You are the average of the five people you spend the most time with.”

– Jim Rohn


เคยถามตัวเองมั้ยครับว่าตัวเราวันนี้กับเมื่อวานนี้ต่างกันอย่างไร?

และตัวเราวันนี้กับตัวเราเมื่อปีที่แล้วต่างกันแค่ไหน?

แล้วตัวเราวันนี้กับเมื่อห้าปีที่แล้วล่ะ?

“ความต่าง” ในที่นี้ผมไม่ได้หมายถึงความมั่งคั่งหรือตำแหน่งหน้าที่นะครับ

แต่หมายถึงสิ่งที่อยู่ข้างในของเรา

ไม่ว่าจะเป็นความเชื่อบางอย่าง ความรู้สึกกับเรื่องบางเรื่อง หรือสภาวะจิตใจในแต่ละวัน

ถ้าเรายังรู้สึกว่าเป็นคนเดิมอยู่ ก็ตีความได้สองอย่าง

คือเราโตมานานแล้ว

หรือเราไม่ได้เติบโตขึ้นเลย


จิม รอห์นบอกว่า เราจะเป็นค่าเฉลี่ยของคนห้าคนที่เราใช้เวลาด้วยมากที่สุด

พวกนักธุรกิจฝรั่งจึงมักมี mastermind group หรือกลุ่มคนประมาณ  4-6 คนที่นัดจะเจอกันทุกสัปดาห์หรือทุกเดือน เพื่อแชร์ประสบการณ์ ปัญหา และหาทางแก้ร่วมกัน

ยิ่งเราใช้เวลากับคนที่ฉลาดกว่าเรามากเท่าไหร่ เราก็จะยิ่งฉลาดขึ้นเท่านั้น

ในทางกลับกัน ถ้าเราใช้เวลากับคนที่ความคิดความอ่านด้อยกว่าเรา เราอาจจะช่วยให้เขาดีขึ้นมาได้ แต่ตัวเราเองก็จะเคลื่อนที่ไปข้างหน้าได้ช้าหน่อย


ส่วนตัวผมเอง ผมไม่มี mastermind group และไม่ค่อยได้เจอคนใหม่ๆ เท่าไหร่

แต่นั่นก็ใช่ว่าจะใช้กฎค่าเฉลี่ยของคนห้าคนไม่ได้

เพราะแม้จะไม่ได้พบเจอพูดคุยกันตัวเป็นๆ ผมก็ยังพูดคุยกับเขาผ่านตัวหนังสือได้

หนังสือจึงเป็นเครื่องมือหลักที่ช่วยให้ตัวผมในวันนี้แตกต่างจากตัวผมเองในห้าปีก่อน

ถ้าจะให้พูดถึงนักเขียนซักห้าคนที่ผมได้คลุกคลีด้วย และเปลี่ยนความคิดความเชื่อของผมไป 180 องศา ก็น่าจะมีดังนี้

Marie Kondo ผู้เขียน The Life Changing Magic of Tidying up จงเก็บแต่ของที่ Spark Joy แล้วเราจะไม่รู้สึกว่าขาดสิ่งใดอีก เพราะการจัดบ้านไม่ใช่แค่การจัดบ้าน แต่มันคือการจัดวางความสัมพันธ์ระหว่างเราและสิ่งของที่เรามี

Charles Duhigg ผู้เขียน The Power of Habit – นิสัยของคนเรานั้นเกิดขึ้นจากสามปัจจัยที่เกื้อหนุนกันเป็นวงจร นั่นคือตัวกระตุ้น (Cue) – การกระทำ (Routine) – รางวัล (Reward) ถ้าอยากจะสร้างนิสัยใหม่ อย่าลืมหาตัวกระตุ้นและรางวัลมาใส่ด้วย ไม่อย่างนั้นจะไม่ครบวงจรและนิสัยใหม่จะเกิดยาก

นพ.โยะชิโนะริ นะงุโม ผู้เขียน ยิ่งหิว ยิ่งสุขภาพดี – ทัศนคติเกี่ยวกับความหิวของผมเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เพราะธรรมดาเวลาหิวแล้วผมจะหงุดหงิด แต่ผู้เขียนบอกว่า การปล่อยให้ตัวเองหิวบ้าง คือการปล่อยให้ฮอร์โมนของความหนุ่มสาวทำงาน

Gary Keller ผู้เขียน The ONE Thing ที่แนะนำให้เราใช้เวลาจดจ่อกับเรื่องหนึ่งเรื่องให้เต็มที่ แล้วผลลัพธ์ทบต้นนั้นจะทำให้เราประหลาดใจ

Seth Godin ผู้เขียน The Icarus Deception ที่บอกว่า Comfort Zone และ Safety Zone นั้นเคยทับซ้อนกันอยู่ แต่ตอนนี้วงกลมสองวงนี้ไม่ได้ทับซ้อนกันอีกต่อไป ยิ่งเราปล่อยตัวเองให้อยู่ใน Comfort Zone นานเท่าไหร่ ความมั่นคงในชีวิตยิ่งน้อยลงเท่านั้น


“You will be the same person in five years as you are today except for the people you meet and the books you read.”

ตัวเราเองในวันนี้ เห็นตัวเราในอีกห้าปีข้างหน้าแตกต่างจากเดิมอย่างไรบ้าง?

ถ้าอยากจะเติบโต เราก็ควรออกไปพบคนใหม่ๆ เดี๋ยวนี้ Meetup.com ทำให้การพบเพื่อนใหม่ที่สนใจเรื่องเดียวกับเรานั้นง่ายขึ้นมาก

แต่ถ้าชีวิตไม่ได้เอื้อให้เราพบผู้คนขนาดนั้น เราก็ยังสามารถเติมความคิดและมุมมองใหม่ๆ ผ่านการอ่านหนังสือได้เสมอ เพียงใช้เวลากับมือถือ แท็บเบล็ต และทีวีให้น้อยลง ก็มีเวลาเพิ่มขึ้นไม่น้อยแล้ว

มาสนุกกับการเติบโตกันนะครับ


อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Unsplash.com

บาดแผลคือหน้าต่าง

20160829_wound

“The wound is the place where the Light enters you.”
– Rumi

เราทุกคนต่างมีบาดแผลด้วยกันทั้งนั้น

บางคนโชคดี อาจมีรอยแค่ขีดข่วน

ส่วนบางคนที่โชคชะตาเล่นแรง อาจจะมีแผลเป็นอยู่เต็มไปหมด

ความเจ็บปวดตอนเป็นแผลนั้น ถึงจะเนิ่นช้าแค่ไหน สุดท้ายก็หายไป

แต่บทเรียนที่มาพร้อมกับบาดแผลนั้น จะยังคงอยู่กับเราไปตลอด และทำให้เราเติบโตขึ้น มีความกรุณามากขึ้น ตัดสินใจได้ดีขึ้น

“The wound is the place where the Light enters you.”

จากนี้ไป ทุกครั้งที่ต้องเจออุบัติเหตุชีวิต ขอให้ระลึกได้ถึงความจริงข้อนี้

ว่าบาดแผลคือหน้าต่างให้แสงแห่งปัญญาส่องมาถึงใจเรา

ตอนเกิดแผล ถ้าเรามัวแต่ดราม่าฟูมฟาย ก็เท่ากับกับเรากำลังปิดม่านหน้าต่างบานนั้น

ไหนๆ ก็เจ็บทั้งทีแล้ว อย่าให้เสียของครับ


อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pexels.com

Keystone Habit เปลี่ยนชีวิตได้

20160828_keystone

ในรอบสามปีที่ผ่านมา หนังสือที่ดีที่สุดเล่มหนึ่งที่ผมได้อ่านคือ The Power of Habit ของ Charles Duhigg ครับ

หนึ่งในคอนเซ็ปต์ที่มีประโยชน์มากจากหนังสือเล่มนี้ คือคอนเซ็ปต์เรื่อง Keystone Habit

ในความหมายเดิม คำว่า Keystone นั้นคือหินที่อยู่ข้างบนสุดของประตูทางโค้ง (arc) เป็นเหมือนลิ่มที่ยึดหินก้อนอื่นๆ เอาไว้

คำว่า Keystone Habit คือนิสัยที่เหนี่ยวนำให้เกิดนิสัย อื่นๆ ตามมาครับ

ยกตัวอย่างเช่น คนที่มีนิสัยออกกำลังกายเป็นประจำ ก็จะเริ่มทานอาหารจังค์ฟู้ดน้อยลง นอนตื่นเช้าขึ้น และทำงานได้มีประสิทธิภาพมากกว่าเดิม (เพราะจะรีบไปออกกำลังกาย!)

และแม้ในหนังสือจะพูดถึงแต่ Keystone Habit ดีๆ แต่ผมคิดว่า Keystone Habit ที่เหนี่ยวนำนิสัยแย่ๆ ก็มีเหมือนกัน

เช่นคนที่กินเหล้าเยอะ ก็มักจะใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย ทำงานไม่มีประสิทธิภาพ พูดจาไม่เพราะ

ถ้ามองนิสัยต่างๆ เป็นโดมิโนที่วางเรียงกัน Keystone Habit ก็คงเป็นเหมือนโดมิโนตัวแรกในแถว แค่ล้มมันตัวเดียว โดมิโนตัวอื่นๆ ก็จะล้มตามไปด้วย


ผมเคยเขียนไว้ในตอนกงล้อชีวิตว่า มนุษย์เรานั้นมีเรื่องที่ต้องดูแลหลายด้าน ยกตัวอย่างเช่น

  • หน้าที่การงาน
  • เพื่อนและครอบครัว
  • แฟน/คนรัก
  • สุขภาพ
  • การเงิน
  • โอกาสพัฒนาตนเอง
  • สภาพแวดล้อม

ซึ่งถ้าเราเอาดีแค่ด้านใดด้านหนึ่ง และละเลยบางด้านโดยสิ้นเชิง กงล้อนี้ก็จะบิดๆ เบี้ยวๆ วิ่งไปได้ไม่ไกล

แต่เมื่อชีวิตมันมีหลายด้านเหลือเกิน และชีวิตเราก็ยุ่งมากพออยู่แล้ว เราจะเอาเวลาที่ไหนมาดูแลให้ครบทุกด้าน?

ผมว่า Keystone Habit อาจเป็นคำตอบที่ดีก็ได้

เพราะเพียงเราเลือกทำ Keystone Habit ที่ดีเพียงอย่างเดียว มันก็จะส่งผลบวกให้แก่ด้านอื่นๆ ของชีวิต

และนี่คือ Keystone Habit ที่ผมเชื่อว่าจะช่วยให้ชีวิตของเราดีขึ้นครับ (มีลิงค์ไปสู่บทความที่ผมเคยเขียนเอาไว้ด้วย)

ออกกำลังกายเป็นประจำ – ตามที่กล่าวไปข้างต้น

เก็บเตียงทุกเช้า – ช่วยให้หัวสมองปลอดโปร่งมากขึ้น ทำให้เราทำงานมีประสิทธิภาพมากกว่าเดิม นอนหลับได้ดีกว่าเดิม

เก็บโต๊ะทำงานให้สะอาด – เราจะมีความรู้สึกอยากทำงานมากขึ้น สามารถโฟกัสกับงานตรงหน้าได้ดีกว่าเดิม และสะสางงานในแต่ละวันได้อย่างหมดจด

เก็บบ้านให้สะอาด ทำให้เราอารมณ์ดีขึ้น หาเสื้อผ้าสวยๆ ใส่ได้ง่ายกว่าเดิม ทำให้เราอยู่ติดบ้านมากขึ้น ใช้จ่ายเงินกับการช็อปปิ้งน้อยลง

วางมือถือไว้ไกลตาเวลาอยู่บ้าน – มีเวลาให้ครอบครัวมากขึ้น เข้านอนเร็วขึ้น ได้อ่านหนังสือเยอะกว่าเดิม

เข้านอนให้เร็วขึ้น – ทำให้เราตื่นเช้าขึ้น เดินทางโดยไม่เจอรถติด ทำงานได้มีประสิทธิภาพมากขึ้น ได้กินอาหารดีๆ โดยไม่ต้องเร่งรีบ

เขียนไดอารี่ – จะช่วยให้เราได้ทบทวนตัวเองว่าเราพอใจกับเรื่องอะไร มีอะไรที่เราได้เรียนรู้ในวันนี้ พรุ่งนี้เราอยากจะทำอะไร ความฝันของเราไปถึงไหนแล้ว มีเรื่องอะไรที่เรายังขาดตกบกพร่องบ้าง

หัดเจริญสติ – ลดความตึงเครียด (ถ้าทำถูกวิธี) ทำให้ใจเรามีเมตตามากขึ้น มองอะไอย่างเป็นกลางมากกว่าเดิม นอนหลับสนิทมากขึ้น มีสติในการใช้ชีวิตประจำวัน

ที่เขียนๆ มานี่ใช่ว่าผมจะทำได้ครบทุกข้อนะครับ และผมแนะนำคุณผู้อ่านว่าถ้าจะทำก็ควรจะเลือกขึ้นมาทำแค่อย่างเดียวจนกว่าจะกลายเป็นอุปนิสัยให้ได้เสียก่อน แล้วคอยดูว่ามันส่งผลกระทบกับด้านอื่นๆ ในชีวิตเหมือนที่ผมว่าไว้รึเปล่าครับ


อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

ประโยคปฏิเสธคือประโยคคำถาม

20160828_no

“Learn to take no as a question.”

– Alan M. Webber

เราทุกคนเกิดมาเป็นนักขายโดยหลีกเลี่ยงไม่ได้

แม้จะไม่เคยขายของ แต่เราก็ต้องเคยขายตัวเองเพื่อให้บริษัทรับเข้าทำงาน หรือเพื่อให้สาวที่เราสนใจยอมให้เบอร์

เมื่อทุกคนเคยเป็นนักขาย เราทุกคนย่อมต้องเคยเจอการการปฏิเสธ

ไม่ว่าจะขายของแล้วเขาไม่สนใจ

หรือส่งเรซูเม่ไปแล้วเขาไม่ติดต่อมา

หรือขอเบอร์สาวแล้วเขาไม่ให้

พอเราเจอการปฏิเสธ เราก็จะรู้สึกหงุดหงิด รู้สึกเสียหน้า รู้สึกอยากทักท้วงหรือตามตื๊อ

แต่เราสามารถรู้สึกอีกอย่างหนึ่งได้

คือรู้สึกอยากเรียนรู้เหตุผลของการปฏิเสธนั้น

การที่เขาปฏิเสธ แสดงว่าเขาอาจยังมีข้อมูลไม่ครบ เลยยังไม่กล้าตัดสินใจ

แทนที่จะมองคำปฏิเสธนั้นเป็น “สถานะถาวร” เราควรจะมองการปฏิเสธเป็นเพียง “สถานะชั่วคราว”

เพราะใจคนเราเปลี่ยนได้เสมอ

ถ้าเป็นไปได้ ลองถามคนที่ปฏิเสธเราดูว่า ที่เขา say no เพราะว่าอะไร

เขาอาจจะคิดว่าสินค้าของเราแพงไป

เขาอาจจะคิดว่าเราประสบการณ์ของเราไม่ตรง

หรือเขาอาจจะคิดว่าเรายังทำตัวไม่น่าไว้ใจ

เมื่อได้เรียนรู้แล้วว่าข้อขัดข้องของเขาคือเรื่องอะไร เราจะได้ไปทำการบ้านมาใหม่

และแม้ว่าทำการบ้านมาแล้ว กลับมาขายคนเดิมและได้รับคำตอบว่า No เหมือนเดิม แต่การเรียนรู้นี้ย่อมไม่สูญเปล่า เพราะเราจะมีความพร้อมมากขึ้นเมื่อเราต้องไปขายกับคนอื่นๆ

“Learn to take no as question.”

คำปฏิเสธก็เหมือนใจคนที่ยังโดนล็อคอยู่

หน้าที่ของเราคือหากุญแจมาไขล็อคนั้น

ในประโยคปฏิเสธสั้นๆ ว่า “No” นั้น มีประโยคคำถามอยู่ในใจคนพูดเสมอ

ลองหาให้เจอว่าคำถามของเขาคืออะไร

เราจะได้หากุญแจให้ถูกดอกครับ


อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pexels.com

ถ้าชีวิตคือการเดินทาง

20160827_travel

อย่างแรกสุดเราต้องตัดสินใจก่อนว่าจะไปที่ไหน

จากนั้นก็ตัดสินใจว่าจะเดินทางอย่างไร

ถ้าจะไปเชียงใหม่ จะนั่งเครื่องบินก็ได้ นั่งรถไฟก็ได้ นั่งรถทัวร์ก็ได้ ขับรถไปเองก็ได้ ใครที่ฟิตๆ หน่อยขี่จักรยานยังได้เลย

แน่นอนว่าแต่ละวิธีใช้เวลาไม่เท่ากัน ค่าใช้จ่ายก็ไม่เท่ากัน

ใครที่ต้นทุนชีวิตดีหน่อย ก็อาจจะถึงเชียงใหม่เร็วหน่อยเพราะมีเงินซื้อตั๋วเครื่องบิน

ส่วนคนที่ต้นทุนชีวิตไม่ค่อยมี อาจต้องใช้เวลามากกว่า อาจต้องเจออุปสรรคเยอะกว่า แต่สุดท้ายก็น่าไปถึงเชียงใหม่ได้เหมือนกัน

โลกเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน สถานการณ์อาจพลิกผัน ที่ตอนแรกว่าจะนั่งเครื่องบินไปชิลล์ๆ อาจต้องไปขึ้นรถทัวร์ที่หมอชิตแทน

แต่ถึงไปช้าหน่อยก็ไม่เป็นไร เพราะวิวข้างทางที่เราได้เห็นจากที่นั่งบนรถทัวร์ ก็จะกลายมาเป็นประสบการณ์และความทรงจำที่คนนั่งเครื่องบินไม่เคยมี

ที่ต้องระวังก็คือ อย่าเอาความเร็วในการเดินทางของตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่น

คงตลกดีถ้าคนที่นั่งรถทัวร์จะบ่นว่ามันไม่แฟร์ที่คนนั่งเครื่องบินจะถึงที่หมายเร็วกว่า

แทนที่จะกังวลว่าใครจะถึงที่หมายก่อนกัน สู้สำรวจตัวเองดีกว่าว่าเราหันหน้าถูกทิศรึเปล่า

เพราะถ้าหันหน้าถูกทิศ จะช้าจะเร็วก็ย่อมถึงเชียงใหม่

แต่ถ้าหันหน้าผิดทิศ ยิ่งตะบี้ตะบันเท่าไหร่ ยิ่งห่างไกลจากจุดหมายเท่านั้นนะครับ


อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pexels.com

นิทานงานศพ

20160825_funeral

วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

(วันนี้อาจจะขำแบบดาร์คๆ นิดนึง อย่าถือสานะครับ)

ขณะที่กำลังเดินออกจากร้านกาแฟในมิลาน ฟาบิโอ้ก็มองเห็นขบวนงานศพที่แสนจะแปลกตา

ในขบวนนั้นมีโลงศพอยู่ถึงสองโลง

คนที่เดินอยู่หลังโลงศพเป็นชายวัยกลางคนที่กำลังเดินจูงหมาสีดำตัวโต

และด้านหลังชายคนนั้น ยังมีผู้ชายอีกราว 200 คนเดินตามมาเป็นแถวตอนเรียงหนึ่ง

ฟาบิโอ้ไม่อาจจะเก็บความสงสัยไว้ได้ จึงเข้าไปถามผู้ชายที่จูงหมา

“ขอโทษที่รบกวนนะครับ แต่ผมไม่เคยเห็นขบวนศพยาวขนาดนี้มาก่อนเลย นี่เป็นงานของใครเหรอครับ?”

“งานศพเมียผมเอง”

“ขอแสดงความเสียใจด้วยจริงๆ ครับ เกิดอะไรขึ้นกับเธอเหรอครับ?”

“หมาผมขย้ำเธอจนตาย”

“แล้วโลงศพที่สองล่ะ?”

“แม่ยายผมเขาพยายามจะเข้าไปช่วยก็เลยโดนลูกหลง”

ฟาบิโอ้นิ่งเงียบอยู่ราวสามวินาที ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“ผมขอยืมหมาได้มั้ย?”

“ไปต่อแถวสิ”


ขอบคุณนิทานจาก Daily Jokes

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Unsplash.com

ออกตัวแรง

20160824_startstrong

“Most people start strong and finish weak.”

– Benjamin P. Hardy

ผมเคยได้ยินมาว่าที่อเมริกานั้นฟิตเนสและโรงเรียนโยคะจะได้ลูกค้าใหม่มากที่สุดในเดือนมกราคม

พอจะเดาได้มั้ยครับว่าทำไม?

New Year’s Resolutions นั่นเอง

พอขึ้นปีใหม่ เราก็มักจะมีแรงบันดาลใจที่จะลุกขึ้นมาเปลี่ยนตัวเอง ลงทุนสมัครสมาชิกฟิตเนส ซื้อรองเท้าเสื้อผ้าราคาแพง เพื่อเป็นการบังคับตัวเองให้ออกกำลังกาย

แต่เท่าที่ผมสังเกตจากคนรอบๆ ตัว คนที่ออกตัวแรงมักจะทำได้แค่ไม่กี่เดือนก่อนจะกลับสู่วงจรเดิม

ถ้าเราเคยออกตัวแรงแล้วไม่เวิร์ค ลองมา “ออกตัวเบา” กันดูบ้างมั้ย

เหมือนที่ผมเคยเขียนไว้ในกฎสองนาทีว่า ถ้าอยากจะสร้างนิสัยใหม่ๆ เราควรจะตั้งเป้าหมายให้มันง่ายเสียจนไม่มีทางที่เราจะทำไม่ได้

แทนที่จะตั้งเป้าว่าจะวิ่งให้ได้วันละ 5 กิโล ก็เหลือเป็นวิ่งให้ได้ครั้งละ 500 เมตร

แทนที่จะตั้งเป้าว่าจะลดน้ำหนักให้ได้ 5 กิโล ก็เหลือเป็นกินข้าวเย็นให้น้อยลงแทน

การตั้งเป้าหมายให้ง่ายดายนั้นคนไม่ค่อยทำกัน เพราะมันดูไม่สมศักดิ์ศรี มันไม่ท้าทาย

แต่เป้าหมายที่ท้าทายจะมีประโยชน์อะไรถ้าเรายังไม่แข็งแรงพอที่จะทำมัน?

“Most people start strong and finish weak.”

ผมว่า Most people start strong but don’t finish ด้วยซ้ำไป

ลองมาเป็นคนส่วนนน้อยที่ start weak and finish strong กันดูมั้ยครับ?


อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Unsplash.com

เพียงกล้าพอที่จะบอกลา

20160823_goodbye

“If you are brave enough to say good bye, life will reward you with a new hello.”

– Paulo Coelho

มนุษย์รักความเคยชิน

เราจึงยังคบกับคนที่ทำให้เราเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เราจึงยอมทำงานที่ตัวเองไม่ได้รักและไม่ได้มีความถนัด

เราจึงยังไม่ยอมแก้นิสัยแย่ๆ ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันทำให้เสียเวลาและเสียสุขภาพ

เหตุที่เรายังยอมอยู่กับสิ่งเดิมๆ ทั้งๆ ที่มันไม่ได้ทำให้เรามีความสุขเลยก็คือ อย่างน้อยมันก็ยังพอมีความแน่นอนอยู่บ้าง

ถึงคนๆ นี้จะทำร้ายเรา เราก็ยังทนมาได้

ถึงงานชิ้นนี้จะน่าเบื่อเพียงใด เราก็ยังทำมาได้

ถึงนิสัยบางอย่างของเราจะแย่แค่ไหน เราก็ยังอยู่มาได้

ถ้าเดินออกจากตรงนี้เพื่อไปตายเอาดาบหน้า ความไม่แน่นอนที่ตามมานั้นมันดูน่ากลัวเกินไป

แต่ข้อดีของความไม่แน่นอนก็คือ มันอาจจะออกหัวก็ได้ ออกก้อยก็ได้

และเราเองก็มีส่วนผลักดันที่จะให้มันออกหัวหรือก้อยตามที่เราต้องการก็ได้

คำว่า “ไปตายเอาดาบหน้า” เป็นคำที่ไม่เหมาะด้วยซ้ำ

เพราะต่อให้ตัดสินใจผิดแค่ไหน เราก็คงไม่ตายหรอก

ถ้าดาบหน้าไม่เวิร์ค ก็ยังมีดาบอีกหลายเล่มรอเราอยู่

“If you are brave enough to say good bye, life will reward you with a new hello.”

ฟอร์เรสท์กัมพ์เคยบอกไว้ว่า ชีวิตเหมือนกล่องช็อกโกแล็ต ที่เราไม่รู้ว่าข้างในมีอะไรรออยู่

แต่ถ้าไม่ยอมเปิดกล่อง ก็คงไม่มีวันได้รู้ซักที จริงมั้ย?


อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pexels.com

คำถามง่ายๆ เพื่อการโละเสื้อผ้า

20160818_ClothPurging

ทุกๆ สามเดือนที่บริษัทผมจะมีรับบริจาคเลือด บริจาคเสื้อผ้า และบริจาคหนังสือ

ก็เลยอยากจะเอาเคล็ดลับในการเลือกเสื้อผ้าบริจาคมาฝากเสียหน่อย

ผมเคยเขียนบทความเกี่ยวกับการจัดบ้านแบบ KonMari เมื่อปีที่แล้ว ที่สอนวิธีการโละเสื้อผ้าด้วยการหยิบมันขึ้นมา แล้วถามตัวเองว่า

Does it spark joy? จับเสื้อตัวนี้แล้วมันทำให้เราชื่นใจรึเปล่า?

ถ้าชื่นใจก็จงเก็บไว้ ถ้าไม่ชื่นใจก็ควรเอาไปบริจาค

อีกคำถามหนึ่งที่มีประโยชน์ คือการถามตัวเองว่า “ถ้าเราไม่ได้มีเสื้อตัวนี้อยู่แล้ว เรายังจะยอมควักเงินเพื่อซื้อมันอยู่รึเปล่า?” – If I don’t already own it, would I still buy it?

ถ้าคำตอบคือไม่ เราก็ควรเอาเสื้อตัวนี้ไปบริจาคเหมือนกัน

ลองเอาสองคำถามนี้ไปใช้ดูนะครับ น่าจะช่วยให้ตู้เสื้อผ้าดูสดใสงามตาขึ้นมาไม่มากก็น้อยครับ


อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

ไม่มีใครผิดพลาดซ้ำสอง

20160821_samemistake

You can never make the same mistake twice, because the second time it’s not a mistake, it’s a choice.

คุณไม่สามารถทำผิดเรื่องเดิมได้สองครั้งหรอก เพราะครั้งที่สองมันไม่ใช่ความผิดพลาด แต่เป็นสิ่งที่คุณเลือกที่จะทำเองต่างหาก

– Steve Denn


คำว่า Mistake และคำว่า Error

ถ้าแปลเป็นไทยเราคงแปลว่า “ความผิดพลาด” ทั้งคู่

แต่ทราบมั้ยครับว่าสองคำนี้ต่างกันยังไง?

ลองให้เวลาตัวเองคิดนิดนึง ติ๊กต๊อกๆ

Mistake คือความผิดพลาดที่ random คาดเดาไม่ได้ และไม่มีแพทเทิร์น

Error คือความผิดพลาดที่ systematic คือผิดอย่างเป็นระบบและมีแพทเทิร์น

ขอยกตัวอย่างจากสมุดการบ้านเลขของเด็กชายมานะ

2+7 = 9
3+5 = 7
7+9 = 16
4+3 = 7
9+4 = 14
2+8 = 10
3+8 = 15
5+9 = 14
4+5 = 9
1+3 = 4

จะเห็นได้ว่ามานะได้คะแนน 7/10 เพราะทำผิดสามข้อ โดยทั้งสามข้อนั้นเป็น mistake เพราะความผิดพลาดนี้ random และไม่มีแพทเทิร์นอะไร

คราวนี้มาดูสมุดการบ้านเลขของเด็กหญิงมานีกันบ้าง

2+7 = 9
3+5 = 8
7+9 = 15
4+3 = 7
9+4 = 12
2+8 = 10
3+8 = 11
5+9 = 13
4+5 = 9
1+3 = 4

มานีทำผิดสามข้อ ได้คะแนน 7/10 เท่ากับมานะ แต่ถ้าสังเกตดีๆ ข้อที่มานีผิดคือข้อที่มีการบวกด้วยเลข 9 ทั้งหมดเลย แถมเวลาผิดก็ผิดเหมือนกัน คือได้คำตอบน้อยกว่าความเป็นจริงอยู่ 1

เวลามานีผิดพลาดอย่างนี้ เรียกว่า Error ครับ คือเป็นข้อผิดพลาดที่ systematic ถ้าให้เจอสถานการณ์เดิมคือให้บวกเลข 9 อีก มานีก็จะทำผิดอีก

สังเกตว่าเวลาคอมพิวเตอร์เจอข้อผิดพลาดอะไร มันจะไม่เค่ยบอกว่าเป็น Mistake แต่จะบอกว่าเป็น Error เสมอ เพราะคอมพิวเตอร์นั้นมีระบบแบบแผนชัดเจน ถ้าเจอสถานการณ์หรือ Input แบบเดิม ก็จะให้ผลลัพธ์เหมือนเดิมทุกครั้ง


You can never make the same mistake twice, because the second time it’s not a mistake, it’s a choice.

– Steve Denn

ไม่มีใครผิดพลาดซ้ำสอง

แต่จากประสบการณ์ตัวเอง คนเราก็เคยผิดพลาดซ้ำสองด้วยกันทั้งนั้นจริงมั้ย?

ผมมองว่าการที่คนเราผิดพลาดซ้ำสองนั้น แบ่งออกได้เป็นสามกรณี

กรณีแรกคือ ข้อผิดพลาดครั้งที่สองนั้น ไม่เหมือนกับครั้งแรกเสียทีเดียว มันจึงไม่ใช่ the same mistake

กรณีที่สอง คือความผิดครั้งที่สองนั้น เป็นความผิดโดยตั้งใจเหมือนอย่างที่ Steve Denn บอกไว้ว่า it’s not a mistake, it’s a choice

กรณีที่สาม คือความผิดพลาดที่เกิดขึ้นนั้นไม่ใช่ Mistake แต่เป็น Error

ผมว่าพวกเราส่วนใหญ่ที่ผิดพลาดซ้ำซากนั้นอยู่ในกลุ่มสองกับกลุ่มสาม

พวกที่ “รู้ว่าผิดแต่ก็ยังทำ” (กลุ่มสอง) คงต้องบอกว่า โทษใครไม่ได้นอกจากตัวเอง และไม่มีสิทธิ์ร้องขอความเห็นใจจากใครด้วย

ส่วนกลุ่มที่สาม ที่ไม่ได้อยากจะผิดพลาด แต่พอเจอสถานการณ์แบบนี้ทีไรก็ Error ทุกที พวกนี้น่าเห็นใจ แต่ก็พอมีทางออกได้สองทาง คือหลีกเลี่ยงสถานการณ์หรือ Input ที่จะนำไปสู่ Error นั้น หรือไม่ก็เปลี่ยนกระบวนการคิดเสียใหม่เพื่อให้ตอบสนองได้อย่างถูกต้อง

ถ้าเทียบกับเด็กหญิงมานี การหลีกเลี่ยง Input ก็คือการขอให้คุณครูอย่าให้การบ้านที่ต้องบวกเก้า (ซึ่งในบางครั้งเราก็เลี่ยงไม่ได้)

ส่วนการเปลี่ยนกระบวนการคิด ก็คือเรียนรู้วิธีการบวกเลขเก้าเสียใหม่ เพื่อให้ได้คำตอบที่ถูกต้อง

ข้อดีอย่างหนึ่งของ Error ก็คือ เมื่อเราแก้ไขแล้วครั้งหนึ่ง มันจะไม่กลับมาผิดอีก

ในกรณีของมานี ถ้าเธอเรียนรู้ที่จะบวกเลขเก้าให้ถูกต้อง สามข้อที่เธอเคยทำผิดนั้นจะกลายเป็นของง่ายขึ้นมาทันที และจะทำให้เธอได้ 10/10 ได้ไม่ยาก

ลองกลับมาดูตัวเองนะครับว่า เรื่องบางเรื่องที่เราผิดซ้ำซากนั้นเกิดจากอะไร

เพราะเราทำตัวเองหรือเพราะกระบวนการคิดของเราบกพร่องครับ


อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Unsplash.com