ฝายกั้นประสบการณ์ชื่อ จิระ มะลิกุล

20181208_jira

เมื่อสองสัปดาห์ที่แล้ว พวกเราชาวพนักงาน Wongnai มีโอกาสได้ฟังพี่เก้ง จิระ มะลิกุลแห่งค่ายหนัง GDH มาแชร์ประสบการณ์ภายใต้หัวข้อ “เชื่อในสิ่งที่เฮ็ด เฮ็ดในสิ่งที่เชื่อ”

นี่คือแง่มุมบางส่วนที่ผมได้จากพี่เก้งในวันนั้นครับ

หูตาต้องไว

พี่เก้งชอบนั่งทำงานที่ร้านกาแฟสตาร์บัคส์ เพราะเวลาอยู่ที่ออฟฟิศมักจะโดนขัดจังหวะตลอด

หนึ่งในสาขาที่พี่เก้งชอบไปนั่งคือสตาร์บัคส์ตึกไทม์สแควร์ตรงสี่แยกอโศก ข้างบนเป็นโรงเรียนสอนภาษา คนไม่พลุกพล่าน

วันหนึ่ง ขณะที่พี่เก้งกำลังนั่งเขียนงานอยู่ในร้าน ก็ได้ยินเสียงโต๊ะข้างๆ กำลังคุยกันเป็นภาษาอังกฤษ

พี่เก้งรีบวางปากกาแล้วเงี่ยหูฟังพร้อมทั้งชำเลืองมอง เห็นผู้หญิงไทยหน้าตาดี แต่งตัวดี สำเนียงดี กำลังสอนภาษาอังกฤษให้กับผู้ชายใส่เสื้อช้อปสีเทา ที่กระเป๋าเสื้อมีปากกาเสียบอยู่

“What are you doing in your free time?” ครูสาวถาม

“I play เตะบอล”  นักเรียนหนุ่มมาดเซอร์ตอบด้วยภาษาอังกฤษกระท่อนกระแท่น

ตามมาด้วยคำถามอีกมากมายเช่นมีแฟนรึยัง ฯลฯ

เห็นครูสาวมีอาการเขินอาย พี่เก้งก็คิดในใจว่า คนจีบกันด้วย conversation ภาษาอังกฤษนี่จะถามอะไรก็ได้เลยนี่หว่า

พี่เก้งจึงปิ๊งขึ้นมาว่า ถ้าเอาเรื่องนี้ไปทำหนังต้องร้อยล้านแน่นอน

หนึ่ง เพราะมันเป็นหนังรัก

สอง จีบกันด้วยภาษาอังกฤษซึ่งไม่เคยมีใครทำหนังแบบนี้มาก่อน

สาม มุกคนไทยอ่อนภาษาอังกฤษนี่เราชอบกันอยู่แล้ว

พี่เก้งแอบจด dialogue ของทั้งสองคนจนเต็มหน้ากระดาษไปหมด

แล้วไดอะล็อกในวันนั้น ก็กลายมาเป็นหนังเรื่อง ไอฟาย..แต๊งกิ้ว..เลิฟยู้ นำแสดงโดยซันนี่และไอซ์ ปรีชญา และกวาดรายได้ไป 300 ล้านบาท

20 ปียังไม่สาย

ตอนที่พี่เก้งเรียนจบใหม่ๆ  พี่เก้งต้องไปทำงานแถวรามคำแหง แต่บ้านพี่เก้งอยู่คลองสาน เมื่อการเดินทางมันลำบากนัก พี่เก้งเลยเลือกที่จะนอนค้างที่ออฟฟิศอยู่หลายเดือนจนสนิทกับรปภ.กะกลางคืน

พอใกล้สงกรานต์ พี่เก้งถามพี่รปภ.ว่าจะกลับบ้านรึเปล่า พี่รปภ.ตอบว่าไม่กลับ กลับไปก็ไม่รู้จะทำอะไร เพราะม่านตา (iris) ไม่ปกติ

พี่รปภ.คนนี้เคยไปรบในสงครามเวียดนาม แรงระเบิดทำให้ม่านตาเปิดค้างตลอดเวลา ตาสู้แสงแดดไม่ได้ เลยต้องใช้ชีวิตตอนกลางคืนเท่านั้น

พี่เก้งสนใจมาก เพราะสมัยนั้นยังไม่มี 7-Eleven ไม่มีสมาร์ทโฟน การทำธุรกรรมทุกอย่างเช่นจ่ายค่าน้ำ ค่าไฟต้องทำตอนกลางวันเท่านั้น แล้วคนที่ทำงานตอนกลางคืนเขามีชีวิตอยู่ได้ยังไง มีเมียได้ยังไง มีลูกได้ยังไง

ผ่านไปเกือบ 20 ปี ตอนนั้นพี่เก้งทำงานอยู่แถวซอยสุขุมวิท 31 มองไปหน้าปากซอยกำลังมีการก่อสร้างรถไฟฟ้า BTS ตรงเกาะกลางถนนมีตู้ container

พี่เก้งแอบส่องคอนเทนเนอร์นั้นอยู่บ่อยๆ แล้วเกิดคำถามว่า ใครอยู่ข้างในนั้น เป็นช่างรึเปล่า ถ้าเป็นช่าง เขาเข้าไปทำอะไร? เลยเกิดจินตนาการว่าน่าจะมีช่างหนุ่มรูปหล่อสร้างทาง BTS ผ่านบ้านผู้หญิงคนหนึ่ง ได้พบเจอกันจนกลายเป็นความรัก

พี่เก้งบอกว่า หนังรักทุกเรื่องมันจะต้องมีอุปสรรคหนึ่งอย่าง เรื่องชนชั้นบ้างล่ะ เรื่องฐานะบ้างล่ะ พี่เก้งเลยตั้งโจทย์ว่า ถ้าผู้ชายกับผู้หญิงมีชีวิตอยู่คนละฟากของนาฬิกา มันจะเป็นแฟนกันได้มั้ย

ใช้เวลาเขียนบทอยู่สองปี ปรากฎว่าบทไม่สนุก ค้นไปค้นมาจึงพบสาเหตุว่าเพราะนางเอกมีเพื่อนเยอะ เลยรื้อบทแล้วเขียนใหม่ซึ่งต้องใช้เวลาอีกสองปี คราวนี้ได้นางเอกเป็นหญิงโสดวัย 30 ที่ยังไม่มีแฟน เพื่อนๆ ก็มีครอบครัวไปหมดแล้ว นางเอกเองเลยตัวคนเดียว พอบทเสร็จเรียบร้อย ก็รู้เลยว่ามันเวิร์คมาก

พี่เก้งบอกว่า เวลาเขียนอะไรออกไป ไม่ต้องรอให้ใครมา approve หรอก ตัวเราจะรู้สึกเองว่าได้เลยว่ามันดีหรือไม่ดี

แต่พอเอาเรื่องนี้ไปเสนอบอร์ด กลับเจอคำถามว่า “หนังผู้หญิงอายุ 30 ยังไม่มีแฟน ใครจะมาดูวะ”

เวลาเราทำสิ่งใหม่ๆ จะมีคนไม่เห็นด้วยและพร้อมจะทำให้เราท้อแท้ตลอดเวลา แต่พี่เก้งและทีมงานก็ยังเดินหน้าต่อไปและได้ทำหนังเรื่องนี้ โดยได้เคน ธีรเดชซึ่งช่วงนั้นกำลังโด่งดังมากมาเป็นพระเอก

โจทย์ถัดไป คือจะทำยังไงให้คนดูเชื่อว่านางเอกคนนี้ยังไม่มีแฟนจริงๆ เพราะสิ่งสำคัญเวลาสื่อสารก็คือ คนฟัง/คนดูต้องเชื่อ ทำยังไงถึงจะเข้าใกล้เส้นนี้ที่สุดโดยไม่เลยมันไป

และแล้วก็คาสติ้งจนได้นางแบบชื่อ คริส หอวัง มาเป็นนางเอก

โจทย์ใหญ่ข้อสุดท้ายคือการขออนุญาต BTS เข้าไปถ่ายทำหนังในพื้นที่ พี่เก้งต้องไปพรีเซนต์ในห้องประชุมโต๊ะกลมที่แสนจะเป็นทางการ ในห้องเต็มไปด้วยผู้ใหญ่และวิศวกรของ BTS

พี่เก้งเล่าเคล็ดลับว่า เวลาต้องเข้าไปนำเสนอ ในช่วง 20 วินาทีแรก จงมองหาว่าใครที่ appreciate และหัวเราะมุกเรา ถ้าเจอก็ให้ล็อคเป้าเลย สบตาคนๆ นี้เยอะๆ เราจะได้มีกำลังใจ

พอพรีเซนต์จบ ผู้บริหารที่นั่งตรงหัวโต๊ะถามขึ้นว่า

“ถ้าไม่ให้คุณทำขึ้นมา คุณจะทำยังไง?”

“ผมคงต้องเปลี่ยนอาชีพเป็นพนักงานเปลี่ยนสายโทรศัพท์มั้งครับ” พี่เก้งตอบ

ทั้งห้องเงียบกริบ ไม่มีใครหัวเราะมุกพี่เก้ง

ผู้บริหารท่านนั้นนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“แต่ผมจะให้คุณทำ เพราะผมชอบแฟนฉัน ลูกผมก็ชอบมาก”

กรรมดีมีจริง – พี่เก้งคิดในใจ

หนังเรื่อง รถไฟฟ้ามาหานะเธอ จึงได้ถือกำเนิดขึ้น ทำรายได้ 150 ล้านบาทเฉพาะในกรุงเทพ และคุณคริสก็กลายเป็นไอดอลของคนวัย 30 ที่ยังไม่มีแฟน

พี่เก้งบอกว่า ทุกๆ คนมีคำถาม และเราสามารถดึงมันออกมาใช้ได้ตลอด

การทำหนังของพี่เก้ง คือการหาคำตอบให้คำถามที่ค้างค้าใจมายี่สิบกว่าปี

พรปีใหม่และอัลไซเมอร์

ปลายปี 2558 คุณจีน่า CEO ของ GDH บอกพี่เก้งว่า เราต้องทำหนังให้ในหลวงซักเรื่องนึงแล้ว มีเวลาทำหนังประมาณ 1 ปี ให้เสร็จทัน 5 ธันวาคมปีหน้า

พี่เก้งไปเปิดหนังสือโน๊ตเพลงของในหลวง เจอเพลงพรปีใหม่ และคิดในใจว่าจะมีในหลวงของประเทศไหนที่จะให้ของขวัญพสกนิกรเป็นเสียงเพลงได้

แล้วพี่เก้งก็นึกถึงคุณป้าคนหนึ่งที่เคยสอนวิชาเคมีสมัยพี่เก้งยังเด็กๆ เธอจบคณะวิทยาศาสตร์ มีบ้านที่เต็มไปด้วยหลอดทดลอง และเธอสามารถจำตารางธาตุได้ทั้งตาราง

แต่เมื่ออายุได้ 80 กว่า คุณป้าก็เป็นโรคอัลไซเมอร์ กินยาเองก็ไม่ได้ (เพราะจำไม่ได้ว่ากินไปรึยัง) เลยต้องมีคนเฝ้าตลอด

ครั้งหนึ่งที่พี่เก้งแวะไปเยี่ยมคุณป้า พี่เก้งลองเอาโทรศัพท์เปิดเพลงยุค 50’s ที่คุณป้าเคยชอบ เธอบอกว่าเพลงอะไรไม่รู้จัก

แต่พอพี่เก้งร้องเพลง March March Along ให้ฟัง คราวนี้คุณป้ากลับจำได้ว่าเป็นเพลงของจุฬา และครึ่งชั่วโมงต่อจากนั้นแกก็ระลึกความหลังได้เยอะมาก

ทุกครั้งที่กลับไปเยี่ยมป้า พี่เก้งจึงมักเอาเพลงไปเปิดให้คุณป้าฟัง ด้วยหวังว่าจะช่วยเปิดผนึกความทรงจำบางอย่างออกมาได้

จึงกลายเป็นที่มาของหนังเรื่อง “พรจากฟ้า” ที่เข้าโรงในวันที่ 5 ธันวาคม 2560 ในหนังมีทั้งหมดสามตอน โดยตอนที่สองเป็นเรื่องของคุณพ่อที่สูญเสียความทรงจำไปแต่ก็ระลึกความหลังได้เพราะเพลง Still on My Mind ของในหลวง

ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน

ปีนั้นยังเป็นปีที่คุณเดียว วิชชพัชร์ โกจิ๋ว หนึ่งใน 6 ผู้กำกับแฟนฉันกำลังจะแต่งงาน พี่เก้งเลยตั้งใจจะเล่นดนตรีเพลง “พรหมลิขิต” ในงานแต่งงานของคุณเดียว

อีกหกเดือนก่อนงานแต่ง พี่เก้งไปเดินที่เวิ้งนครเกษม ตัดสินใจซื้อทรอมโบนเพราะคิดว่าน่าจะเล่นง่าย แต่พอลองเปิด Youtube เล่นตามดูสักสองอาทิตย์ก็รู้ตัวว่าไม่น่ารอด เลยไปลงเรียนทรอมโบน ได้นักศึกษาคณะดุริยางคศิลป์มาเป็นครู

ผ่านไปหกเดือน พี่เก้งก็ได้เล่นเพลงพรหมลิขิตในงานแต่งงานของคุณเดียวตามที่ตั้งใจไว้

พี่เก้งไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะเล่นดนตรีเป็น แต่ก็ได้ลองทำและทำได้ในวัยห้าสิบกว่าๆ ทุกวันนี้พี่เก้งก็ยังเล่นทรอมโบน และไปชวนพรรคพวกมาเล่นในวันคืนสู่เหย้า เล่นได้เป็นเพลง อ่านโน๊ตเองได้

อีกประสบการณ์หนึ่งที่ทำให้พี่เก้งรู้สึกคล้ายๆ กันคือการวิ่ง

สมัยก่อน พี่เก้งต้องออกกองตอนตี 5 จึงต้องตื่นตี 4 เป็นประจำ วันที่ว่างไม่รู้จะทำอะไรเลยลองวิ่งดู

สมัยนั้นการวิ่งยังไม่บูมเท่าตอนนี้ สวนลุมแทบไม่มีวัยรุ่น คนลง full marathon ปีละ 2,000 คนเท่ากันทุกปี เพราะคนวิ่งมีแต่หน้าเดิมๆ

พี่เก้งสมัครมาราธอนเอาไว้ สัปดาห์ก่อนวิ่งมาราธอน ซ้อมวิ่งได้ 25 โล รู้สึกว่าง่าย น่าจะไหว

แต่พอวันจริง วิ่งไปถึงกิโลที่ 26 ก็เริ่มรู้สึกเจ็บเข่า ถึงกิโลที่ 35 พี่เก้งก็เจอเสียงประหลาดมากระซิบข้างหูว่า มึงมาทำอะไรวะ กูจะกลับบ้านๆๆ

พี่เก้งตระหนักว่า ณ moment นั้น เราจะเลือกทำอะไรก็ได้ จะเดินออกจากสนามแล้วนั่งแท๊กซี่กลับบ้านก็ได้ หรือจะเดินต่อไป หรือจะวิ่งให้ถึงเส้นชัยก็ได้

ประสบการณ์คราวนั้น สอนให้พี่เก้งเข้าใจถึงความหมายที่แท้จริงของคำว่า “ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน” และก่อให้เกิดหนังเรื่อง รัก 7 ปีดี 7 หน

การเล่นดนตรีกับการวิ่งมันมีสิ่งที่เหมือนกันอยู่ คือมนุษย์สามารถสั่งตัวเองได้

ไม่เคยเล่นดนตรีก็ไม่เป็นไร เพียงสั่งให้ตัวเองเล่นดนตรี เดี๋ยวคุณก็เล่นเป็น

ไม่เคยวิ่งไม่เป็นไร คุณก็แค่ซ้อมไปเรื่อยๆ ถ้าคุณซ้อมถึง วันจริงมันก็จะวิ่งถึงเอง

พี่เก้งบอกว่าเขาชอบชื่อบริษัท Wongnai เพราะมันดู exclusive และสอดคล้องกับตัวตนของเขาที่ใฝ่รู้เรื่องราวของชาวบ้านจนออกมาเป็นหนังหลายเรื่องที่คนไทยได้ดูกัน

พี่เก้งพยายามทำตัวเป็นฝายกั้นประสบการณ์ในชีวิตประจำวันมาตลอด ทุกวันนี้ก็ยังทำตัวแบบนั้นอยู่ อยากเป็นคนวงใน อยากเอาเรื่องที่ค้างคาใจมาหาคำตอบผ่านงานที่ตัวเองทำ

ขอบคุณพี่เก้งที่มาแบ่งปันประสบการณ์ให้กับพวกเราทุกคนครับ


บทความวันละตอนจาก Anontawong’s Musings:

LINE: bit.ly/tgimline

Facebook: bit.ly/tgimfb

Twitter: bit.ly/tgimtwt

Wongnai WeShare: ป๋าเต็ด ยุทธนา บุญอ้อม

20181111_pated.png

ทุกสองสัปดาห์ ที่ Wongnai เราจะเชิญคนเจ๋งๆ จากหลากหลายวงการมาแชร์ประสบการณ์ให้เราฟัง

วันศุกร์ที่ผ่านมา เราได้ป๋าเต็ด ยุทธนา บุญอ้อม มาเป็นแขกรับเชิญครับ

งานนี้ พูดได้แค่สามคำ – มัน ใหญ่ มาก

ได้ทั้งความสนุกและความบันเทิงแบบเต็มอิ่มตลอด 90 นาที

เริ่มพูด 12.45 ป๋ามาถึงตั้งแต่ 12.15 ประมาณ 12.30 พนักงานก็เริ่มมานั่งจนเกือบเต็มความจุของห้อง

เรื่องหลักที่ป๋าเต็ดพูดในวันนั้นคือ ทุกคนเป็น Creative ได้

เพราะเราต้องผ่านกระบวนการ creative กันทุกวันอยู่แล้ว วันนี้จะกินอะไรดี? มาสายจะแก้ตัวยังไงดี? ฯลฯ

และกระบวนการ creative ที่ดีไม่ใช่การเพิ่ม แต่เป็นการลด

อ.ดวงฤทธิ์ บุญนาค (สถาปนิกชื่อดังที่เคยมา WeShare เหมือนกัน) สอนป๋าเต็ดไว้ว่าคนเราเหมือนแก้วเปล่า

แต่แล้ว IS, BECAUSE, I ก็ทำให้แก้วนั้นเต็ม

IS คือ facts หรือข้อเท็จจริง เช่นเก้าอี้มีไว้นั่ง โต๊ะมีไว้วางของ

BECAUSE คือเหตุผล ทำไมเก้าอี้ต้องมีเบาะ ทำไมโต๊ะต้องมีสี่ขา

I คือรสนิยมหรือตัวตนของเรา ฉันชอบเก้าอี้สีเรียบๆ ฉันไม่ชอบเก้าอี้เบาะกำมะหยี่ ฯลฯ

เมื่อแก้วเต็มไปด้วยข้อเท็จจริง เหตุผล และรสนิยม เราก็กลายเป็นคนน้ำเต็มแก้ว ไม่สามารถคิดอะไรต่อจากนี้ได้อีกแล้ว

กระบวนการ creative จึงไม่มีอะไรมากไปกว่าการตัด IS หรือ BECAUSE หรือ I ออกไป (หรือจะตัดทั้งสองหรือสามอย่างเลยก็ได้)

IS – เก้าอี้อาจจะไม่ต้องเอาไว้นั่งก็ได้ เอาไปประดับผนังได้มั้ย?

BECAUSE – ทำไมเก้าอี้ต้องมีสี่ขา? มีสามขาไม่ได้เหรอ

I – ไม่ต้องสนใจว่าเราไม่ชอบเก้าอี้กำมะหยี่

—–

ป๋าเต็ดยังเล่านิทานอีกเรื่องหนึ่ง ซึ่งเราอาจเคยได้ยินได้ฟังมาแล้ว แต่ป๋าเต็ดไม่สน จะเล่าอยู่ดี

ว่ากันว่ามีช่างไม้คนหนึ่งที่แกะสลักไม้เป็นรูปช้างได้เหมือนจริงมาก ชายหนุ่มคนหนึ่งจึงดั้นด้นไปหาช่างไม้คนนั้นที่ทำงานอยู่ในกระท่อมกลางป่า

เมื่อได้เจอช่างไม้ ชายหนุ่มจึงถามถึงเคล็ดลับในการแกะสลักช้าง

ช่างไม้ตอบว่า ก่อนอื่นเราต้องมีไม้ที่ดีก่อน เมื่อได้ไม้ที่ดีแล้ว เราก็แกะส่วนที่ไม่ใช่ช้างออกไป

ก็เท่านั้นเอง

ไม้คือคอนเซ็ปต์ที่ดี มันจะมาพร้อมกับข้อจำกัดของมันอยู่แล้ว เช่นถ้าไม้ขนาดเท่าท่อนแขน เราก็ไม่สามารถแกะให้ช้างใหญ่กว่าท่อนแขนได้อยู่แล้ว

เมื่อได้คอนเซ็ปต์ที่ดีแล้ว เราก็ต้องหาช้างของเราให้เจอ

ถ้าจะจัดงาน Food Festival ช้างของเราก็คืออาหารต้องอร่อย

ฉากจะอลังการแค่ไหน จะเชิญดาราดังมากี่คน แต่ถ้าอาหารมันไม่อร่อย ก็จบ

—–

แล้วป๋าเต็ดก็เล่าถึงการแกะสลักช้างในหลากหลายโอกาสให้ฟัง ไม่ว่าจะเป็น Hot Wave Music Awards, Fat Festival, Big Mountain และ คอนเสิร์ตวง Paradox ซึ่งป๋าเต็ดบอกว่ามันคือคอนเสิร์ตที่ดีที่สุดในชีวิตของป๋าเต็ดและทีมงาน

ซึ่งผมจะไม่ขอลงรายละเอียด เพราะไม่อยากสปอยล์ ใครอยากฟังให้เชิญป๋าเต็ดเอาเองนะครับ 😉

—–

อีกสามเรื่องที่ป๋าเต็ดฝากเอาไว้ก็คือ

1. ไม่มี bad ideas มีแต่ good ideas ที่มาก่อนกาล เช่นปรากฎการณ์ ดัม-มะ -ชา-ติ ที่ต้องการจะจัดคอนเสิร์ตบอดี้สแลมระดับ full scale ทั่วประเทศ แต่ตั้งราคาบัตรแพงเกินไปสำหรับสภาพเศรษฐกิจ ณ ขณะนั้น ทำให้บัตรขายไม่ออกและต้องยกเลิกโครงการไปในที่สุด

2. ลูกค้าไม่ใช่ศัตรูของเรา จงหาให้เจอว่าเขาต้องการอะไร และคอยแนะนำว่าอะไรคือช้าง อะไรที่ไม่ใช่ช้าง ถ้าเราอยู่ข้างเดียวกับลูกค้า ลูกค้าก็จะอยู่ข้างเดียวกับเรา (แม้ไม่ใช่ทุกราย)

3. ข้อจำกัดคือของขวัญจากพระเจ้า เพราะมันจะช่วยให้เราคิดอย่างมีโฟกัสมากขึ้น ทำให้เราไม่ฟุ้งและออกนอกลู่นอกทาง จริงๆ แล้วเราควรจะเติมข้อจำกัดลงไปด้วยซ้ำ ตราบใดที่มันไม่ทำให้ช้างเสียทรง เช่น Hot Wave Music Awards รับเฉพาะเด็กมัธยมเท่านั้น ต้องส่งเดโม่มาก่อนเท่านั้น ตอนขึ้นแสดงต้องแต่งชุดนักเรียนเท่านั้น ฯลฯ

ขอบคุณป๋าเต็ดที่สละเวลามาแชร์ประสบการณ์ความรู้ให้กับพวกเราทุกคน ขอให้ป๋าเต็ดสุขภาพดี มีแรงจัด big mountain ให้พวกเราคนไทยไปอีก 30 ปีเลยนะครับ!

—–

อ่านบทความวันละตอนจาก Anontawong’s Musings ได้ที่
LINE: bit.ly/tgimline
Facebook: bit.ly/tgimfb
Twitter: bit.ly/tgimtwt

เมื่อ Woody เกิดมาคุยที่ Wongnai

20180610_woodywongnai

ทุกๆ 2 สัปดาห์ ที่บริษัทผมจะจัด Wongnai WeShare ด้วยการเชิญบุคคลเจ๋งๆ จากหลากหลายวงการมาร่วมแบ่งปันประสบการณ์และมุมมองให้พนักงานของเราฟัง

สัปดาห์ที่ผ่านมาเราได้รับเกียรติจากคุณ “วู้ดดี้” วุฒิธร มิลินทจินดา มาเป็นแขกรับเชิญครับ

พี่วู้ดดี้น่าจะเป็นแขกรับเชิญที่ดังที่สุดที่นับตั้งแต่ทำ WeShare มา จึงไม่น่าแปลกใจที่พนักงาน Wongnai จะมาร่วมฟังเยอะเป็นประวัติการณ์

พนักงานมารอตั้งแต่ 12.45 นั่งกันเต็มพื้นที่จนต้องไปหาเก้าอี้เสริม พอบ่ายโมงนิดๆ พี่วู้ดดี้ก็เดินทางมาถึงพร้อมผู้ช่วย ทักทายทุกคนอย่างเป็นกันเอง และขออนุญาตถอดรองเท้าขึ้นไปนั่งให้สัมภาษณ์บนเก้าอี้สตูล โดยมี “ยอด” CEO ของ Wongnai ทำหน้าที่เป็นพิธีกรและถอดรองเท้าเป็นเพื่อน

ตลอดเวลาประมาณ 1 ชั่วโมง 15 นาที ผมนั่งฟังพี่วู้ดดี้ด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังดู พี่เบิร์ด ธงไชย บวก พี่โน๊ต อุดม

เบิร์ด ธงไชย เพราะพี่วู้ดดี้มีพลังงานล้นเหลือและมีความ larger-than-life เปล่งออกมาเป็นระยะๆ

โน๊ต อุดม เพราะมุมมอง วิธีการเล่าเรื่อง การใช้น้ำเสียง สีหน้าและแววตา ช่วยเรียกเสียงหัวเราะราวกับเรากำลังดูเดี่ยวไมโครโฟน

และนี่คือสิ่งที่ผมได้เรียนรู้จากพี่วู้ดดี้ในการมาที่ Wongnai ครั้งนี้ครับ

ฝึกพูดในรถ

คำถามแรกจากพิธีกรคือ พี่วู้ดดี้ฝึกพูดอย่างไร

พี่วู้ดดี้เล่าให้ฟังว่าสมัยเรียนปริญญาตรี ตอนขับรถไปมหาวิทยาลัย ฟังเทปคาสเส็ตของพี่เบิร์ด ธงไชย เพลงก้อนหินกับนาฬิกา พอจบเพลงมันมีช่วงเงียบ พี่วู้ดดี้ก็เลยดัดเสียงราวกับเป็นดีเจว่า “เมื่อซักครู่นี้ เป็นเพลงของธงไชย แมคอินไตย์นะครับ เดี๋ยวเรามาฟังซิงเกิลใหม่ของพี่เบิร์ดกันดีกว่าครับ”

นับแต่นั้น พี่วู้ดดี้เลยพูดคนเดียวในรถตลอดเวลา จนมีทักษะการพูดที่ดีจนได้เป็นดีเจให้ค่ายเอไทม์ในเวลาต่อมา

คนไทยไม่ชอบพูดตรงๆ

พี่วู้ดดี้ไปเรียนต่างประเทศอยู่หลายปี พอกลับมาเรียนเศรษฐศาสต์ ภาคอินเตอร์ที่ธรรมศาสตร์เลยเกิด culture shock ไม่น้อย ต้องใช้เวลาเพื่อปรับตัวและเรียนรู้

เช่นเรียนรู้ว่าคนไทยไม่ชอบให้พูดตรงๆ

Before:

เพื่อน: กินข้าวมั้ย
วู้ดดี้: ไม่ไป
เพื่อน: ทำไมมึงไม่ไปวะ เพื่อนป่ะวะ ไม่ใจเลย

After:

เพื่อน: กินข้าวมั้ย
วู้ดดี้: ไปก่อนเลย เดี๋ยวดูก่อน เดี๋ยวตามไป

แล้วพอเราไม่ไป เพื่อนก็ไม่เห็นจะว่าอะไร

 

เป็นดีเจวันแรกก็สร้างวีรกรรม

พี่วู้ดดี้รับงานเป็นดีเจวันแรกที่คลื่น 88 No Problem ช่วงเที่ยงคืนถึงตีสอง

ตอนแรกตั้งใจจะเปิดเพลง Believe ของ Cher เพื่อเปิดตัว แต่ดันโดนดีเจเฟียตใช้เพลงนี้เป็นเพลงปิดเบรคก่อนหน้า พี่วู้ดดี้ก็เลยผรุสวาท (แบบขำๆ) กับดีเจเฟียตว่า What the f***ๆๆ ออกอากาศโดยไม่ตั้งใจเพราะลืมปิดไมโครโฟน

ผ่านคืนนั้นไป มีคนไปโพสต์ด่าในพันทิปมากมายว่าดีเจคนนี้พูดไทยคำ อังกฤษคำ ตอนแรกพี่วู้ดดี้เห็นก็ท้อ แต่พออ่านเจอคอมเม้นท์ว่า “พี่ภาษาอังกฤษดีจัง พี่ทำให้หนูอยากไปลงเรียนภาษาอังกฤษเพิ่มเติม” จึงมีกำลังใจทำงานดีเจต่อ

 

วันที่รู้ว่าดังแล้ว

ทุกๆ เดือนที่เอไทม์จะเรียกประชุมดีเจแล้วเอาผลการสำรวจความนิยมของดีเจมาให้ดู

ผลสำรวจที่ว่ามีสองรายการ

รายการแรกคือรายชื่อของดีเจที่มีคนชอบมากที่สุด

ส่วนรายการที่สองคือรายชื่อของดีเจที่มีคนเกลียดมากที่สุด

ปรากฎว่าพี่วู้ดดี้เป็นอันดับหนึ่งของทั้งสองรายการ

พี่ฉอดถึงกับเอ่ยปากว่า “ยินดีด้วย เธอดังแล้ว”

ตั้งแต่วันนั้น พี่วู้ดดี้จึงฝังใจว่า ถ้าจะดัง คนต้องเกลียด คนต้องด่า เลยตั้งใจไว้ว่า ถ้ามีรายการทอล์คโชว์ จะต้องทำโชว์แรงๆ คนจะได้ด่า จะได้ดัง

 

ต้องจริงใจกับความรู้สึกตัวเอง

หลังจากเป็นดีเจได้ 8 ปี มีความสุขทุกวัน วันหนึ่งเข้าไปนั่งในสตูดิโอแล้วรู้สึกว่าไฟมอด เพลงพี่เบิร์ด “ฉันมาทำอะไรที่นี่” วนหลูปอยู่ในหัว

แล้วพี่วู้ดดี้ก็ได้คำตอบว่า เขาต้องทำอะไรมากกว่านี้ เขาต้องไปจากที่นี่

พี่วู้ดดี้เชื่อว่า เราต้องจริงใจกับความรู้สึกของตัวเอง ถ้ารู้สึกว่าที่นี่ไม่ใช่ คุณอย่าเสียเวลา เพราะคุณกำลังทำให้องค์กรเสียเวลาไปด้วย

ถ้าเราอยู่ที่ไหน เราต้องเต็มที่กับมัน ไม่มีคำว่าออมแรงไว้งานอื่น เพราะคุณอาจจะไม่มีงานอื่น วันนี้คุณเดินออกจากออฟฟิศคุณอาจจะโดนรถชนตายก็ได้

คำขวัญประจำใจของพี่วู้ดดี้ก็คือ if you don’t live today to the fullest, you are not living – ถ้าคุณไม่ใช้ชีวิตตอนนี้ให้เต็มที่ ให้รู้สึกว่าชีวิตกูสุดยอด คุณก็ไม่ได้ใช้ชีวิต

 

มนุษย์ทุกคนคือนักแสดง

เมื่อเริ่มทำรายการวู้ดดี้เกิดมาคุย พี่วูดดี้ตั้งใจสร้างคาแรคเตอร์ขึ้นมาใหม่ เซ็ตไว้หมดเลยว่าต้องนั่งไขว่ห้าง ต้องชี้หน้าด่าแขก ต้องพูดว่า “ราตรีสวัสดิ์พี่น้องชาวไทย” ลงไปทำแม้กระทั่งตัดต่อรายการและวางซาวด์เอง

ถามว่าเฟคมั้ย – ก็ใช่ – พี่วู้ดดี้เชื่อว่ามนุษย์ทุกคนล้วนเป็นนักแสดงทั้งนั้น คนที่บอกบทเราคนแรกก็คือพ่อแม่ ว่าเราต้องวางตัวอย่างไรถึงจะเหมาะสม จากนั้นเราก็ได้รับบทจากครู และรับบทจากเพื่อนอีก เราเลยกลายเป็นนักแสดงฟรีแลนซ์ที่สวมบทบาทต่างๆ จนสุดท้ายมารู้ตัวอีกทีว่าเราไม่เคยเป็นตัวของตัวเองเลย

 

วันที่เลิกเถียง

สมัยก่อนเวลาพี่วู้ดดี้เดินเข้าห้างจะก้มหน้าก้มตา มุ่งตรงสู่แผนกที่จะไปซื้อของ เพราะเวลาสบตาคนไม่รู้จัก พี่วู้ดดี้จะคิดว่าเขากำลังด่ารายการวู้ดดี้เกิดมาคุยอยู่แน่ๆ คาแรคเตอร์แรงๆ ของวู้ดดี้ตามมาหลอกหลอน พอโดนวิจารณ์ในเว็บก็รู้สึกเฟลถึงขนาดร้องไห้ทุกวัน แต่ไม่นานก็เริ่มชิน และถามตัวเองว่าเราได้เรียนรู้อะไรจากสิ่งนี้บ้าง

วันที่เราเถียงว่าเราไม่ใช่อย่างที่เขาว่า เราก็เครียด แต่เมื่อเรายอมรับคำวิจารณ์ เปิดใจว่า เออว่ะ เราต้องพูดให้ช้าลง มันก็จะเบาลงทันที

พี่วู้ดดี้ยังได้พบความจริงอีกว่า ถ้าอยากดัง ไม่จำเป็นต้องแรงก็ได้ เดี๋ยวนี้ตอนทำรายการจึงไม่ต้องแสดงแล้ว สบายตัวกว่าแต่ก่อนเยอะ

 

ปัญหาใหญ่จะทำให้เราอัพเกรดชีวิต

ใครที่เจอปัญหาใหญ่ๆ ระดับกินไม่ได้นอนไม่หลับ แสดงว่ากำลังอัพเกรดตัวเอง

คุณไม่สามารถอัพเกรดตัวเองในทุกรูปแบบถ้าคุณไม่เจอปัญหา ไม่มีการเลื่อนขั้นด้วยการนั่งเฉยๆ

จักรวาลกำลังบอกคุณว่า กูจะให้มึงนะ แต่มันต้องแลกเปลี่ยนกันหน่อย

ดังนั้น เวลาเจอปัญหา พี่วูดดี้จะร้อง เยส!! บอกตัวเองว่ามีเรื่องดีรออยู่ เพื่อจะได้มีกำลังใจสู้ต่อ เพราะถ้ามัวแต่ร้องโอดโอยมันเป็นการฆ่าตัวเองเปล่าๆ

 

อะไรที่อยู่ในหัวเราทุกวัน?

ถ้าคุณค้นพบว่าชีวิตมันมีสาระสำคัญที่คุณต้องจัดการ ต่อสัปดาห์คุณเลือกแค่เรื่องเดียวก็พอ เช่นคุณรู้ตัวว่าไม่ออกกำลังกาย และมันก็อยู่ในหัวคุณทุกวัน แล้วคุณไม่จัดการอะไรกับมันเลย มันเป็นสัญญาณที่บ่งบอกว่าถ้าคุณจัดการมันได้ ชีวิตคุณจะขึ้นไปอีกขั้น

 

คนเราทะเลาะกันด้วยเรื่องขี้หมา

เวลาไปร้านอาหาร พี่วู้ดดี้จะสั่งเลยโดยที่ไม่ดูเมนู ถ้าเป็นร้านใหม่ก็จะบอกว่าเอาอะไรมาก็ได้ ขณะที่แฟนพี่วู้ดดี้จะใช้เวลาเลือกเมนูนานมาก พี่วู้ดดี้ก็จะรู้สึกว่าทำไมคุณสั่งช้าจังวะ ในขณะที่แฟนก็รู้สึกว่าผมยังไม่ได้ดูเมนูเลยนะ แล้วก็มักจะทะเลาะกันด้วยเรื่องนี้

ถ้าสังเกตดู เราไม่เคยทะเลาะกับคนใกล้ชิดในเรื่องใหญ่ๆ หรอก เรามักจะทะเลาะกันด้วยเรื่องขี้หมามาก เช่น ทำไมเธอไม่เปิดประตูให้ฉัน หรือทำไมเธอสั่งอาหารไม่รู้ใจฉันเลย

พี่วู้ดดี้ก็เลยนัดกับแฟนล่วงหน้าหนึ่งสัปดาห์เพื่อเคลียร์ปัญหาเรื่องสั่งอาหาร (ถ้าไม่นัดล่วงหน้า ใช้วิธีพูดขึ้นมาทันทีก็จะทะเลาะกันอีก) แล้วก็ได้ข้อสรุปคือต่างคนต่างสั่ง ไม่ต้องคาดหวังให้อีกฝ่ายรอหรืออีกฝ่ายรีบ สุดท้ายปัญหานี้จึงไม่กลับมากวนใจอีก

 

คนเราต้องมีเป้าหมาย

ตอน Jim Carrey เข้าวงการใหม่ๆ เขาเขียนเช็ค 1 ล้านดอลล่าร์เป็นค่าจ้างให้ตนเอง แล้วสุดท้ายวันหนึ่งจิมแครี่ย์ก็ได้ค่าจ้างระดับนั้นจริงๆ

พี่วู้ดดี้จะมี vision board ที่ตัดแปะทุกอย่างที่อยากให้เกิดขึ้นในชีวิต อยากมีรายการของตัวเอง อยากมีเงินเท่านั้น อยากมีคนรักแบบนี้ มีบ้านแบบนี้ แล้วตั้ง vision board เอาไว้ที่ปลายเตียง

พี่วู้ดดี้ถามพนักงาน Wongnai ว่ามีใครใช้ vision board บ้าง มีน้องแค่คนเดียวที่ยกมือ

พี่วู้ดดี้เลยถามต่อว่า มีใครใช้ Google Maps บ้าง คราวนี้ยกมือกันทุกคน

พี่วู้ดดี้ก็เลยทิ้งประโยคสั้นๆ “คุณจะไปถึงปลายทางได้มั้ยถ้าคุณไม่ใส่ destination”

ขนาดเปิด Google Maps คุณยังต้องพิมพ์เลยใช่มั้ยว่าคุณจะไปไหน แล้วคุณตื่นมาตอนเช้าทุกวัน คุณจะไม่บอกกับชีวิตคุณเลยเหรอว่าต้องการไปไหน

 

วันที่เลิกทำรายการทีวี

พี่วู้ดดี้บอกว่า ถ้าชีวิตเรากำลังทุกข์กับอะไรบางอย่างแล้วเราไม่ปิด อย่างอื่นมันก็จะไม่เปิด

พี่วู้ดดี้ตัดสินใจปิดรายการวู้ดดี้เกิดมาคุยเพราะรู้สึกว่าไม่สนุกกับการจัดรายการแล้ว พลังงานของเขาไม่เหมือนเมื่อสมัยก่อนแล้ว

ซักพักนึงก็ตัดสินใจปิดรายการ “ตื่นมาคุย” อีกรายการหนึ่ง เพราะตอนนั้นเริ่มได้กลิ่นแล้วว่าทีวีมันกำลังจะจบ

ตอนนั้นพี่วู้ดดี้น่าจะเป็นคนแรกที่ออกมาพูดว่าจะไม่ทำรายการทีวีแล้ว ซึ่งก็โดนคนด่า ใครต่อใครก็บอกว่าโฆษณาทีวียังเป็นเม็ดเงินก้อนใหญ่ที่สุด พี่วู้ดดี้รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแจ๊ค (หรือโรส) บนเรือไททานิค เรือมันจะจมอยู่แล้ว แต่คนอื่นยังเต้นรำกันอยู่เลย ตอนนี้เรือหลายลำก็จมไปแล้วจริงๆ แม้จะไม่ใช่ทุกลำก็ตาม

 

ไม่ได้เก่งกว่า แค่เร็วกว่า

พี่วู้ดดี้ชอบหาแอปใหม่ๆ ใน App Store วันหนึ่งไปเจอ Twitter ก็เลยเริ่มเล่นจนตอนนี้มียอด followers 3 ล้านคน ไม่ใช่เพราะ Woody เก่ง แต่เพราะวู้ดดี้ใช้ Twitter เป็นคนแรกๆ

ที่เก็งผิดคือ Instagram ตอนแรกนึกว่าเป็นแค่การโพสต์ภาพสวย ไม่เหมาะกับวู้ดดี้ แต่พอเห็นอั้มโพสต์หัวเข่าที่เป็นแผล คนไลค์เป็นล้าน จึงรู้ว่า IG จะครองโลก

ตอนนี้แม้กำลังทำ Facebook Live อยู่ แต่ก็รู้ว่ามันไม่ใช่คำตอบสุดท้าย ยังต้องทดลองอะไรใหม่ๆ ไปเรื่อยๆ อะไรที่เป็นเทรนด์ ต้องรู้ ต้องตามให้ทัน ต้องเป็น first mover

 

ตื่นนอนแล้วอย่าเพิ่งอ่าน LINE

Mission ของพี่วู้ดดี้คือจะต้องมีความสุขในทุกอย่างที่ตัวเองทำ

พี่วู้ดดี้เตือนว่า ใครตื่นนอนแล้วเปิด LINE เลยให้ระวัง เพราะคุณกำลังเป็นทาสของคนอื่น มนุษย์ตื่นมาควรจะมีโอกาสสัมผัสกับร่างกายและความคิดของตัวเองก่อนจะไปสัมผัสกับโลกภายนอก

พี่วู้ดดี้เคยมีนิสัยตื่นมาปุ๊ปแล้วเปิดมือถือเช็คงานปั๊ป ปรากฎว่าหน้าบึ้งทันที หันไปด่าแฟน ด่าแม่บ้าน ด่าผู้ช่วย มารู้ทีหลังว่าไลน์นี่เองที่มากำหนดอารมณ์เรา

 

ออกกำลังกายเหมือนทำวัตร

เดี๋ยวนี้ พอตื่นขึ้นมา คิดก่อนเลยว่าเกิดมาเพื่ออะไร

เกิดมาคุย เกิดมาขายกระทะ เกิดมา Live ก็ว่ากันไป

คิดเสร็จแล้วก็ลุกไปอาบน้ำ แปรงฟัน โกนหนวด และออกกำลังกาย

ถ้าคุณไม่ออกกำลังกายทุกวันตอนตื่น คุณกำลังเสียโอกาส ถ้าคุณไม่ออกกำลังกายตอนอายุสามสิบสี่สิบ ก็เตรียมเงินเข้าโรงพยาบาลตอนคุณแก่ตัวไว้ได้เลย

ทุกครั้งที่คุณออกกำลังกาย สมองมันจะฉลาดมาก คุณโยนคำถามอะไรให้มันก็ได้ จากนั้นก็ไปออกกำลังกาย จะยกเวทหรืออะไรก็แล้วแต่ แล้วคำตอบก็จะมา แต่มันจะมาแค่ 30 วินาที

การออกกำลังกายจึงเป็นสิ่งเดียวที่พี่วู้ดดี้ทำทุกวัน ถ้าพระต้องทำวัตร วู้ดดี้ก็ต้องออกกำลังกาย เพราะได้ทั้งสุขภาพ ได้ทั้งคำตอบ แถมยังได้พลังงานดีๆ ไปแชร์กับทุกคนในออฟฟิศด้วย

 

ตั้งสติก่อนเปิดมือถือ

เมื่อออกกำลังกายเสร็จแล้ว พี่วู้ดดี้จึงจะเปิดมือถือ ใจตอนนี้พร้อมจะเจอกับข้อความทุกรูปแบบแล้ว

ก่อนเปิด LINE พี่วู้ดดี้จะบอกกับตัวเองว่า กูกำลังจะเข้าไลน์ ไม่ว่าข้อความจะดีจะแย่ยังไง กูจะเพลิดเพลินไปกับการแก้ปัญหา และกูจะอยู่ในนั้นแค่ 3 นาที

ก่อนจะเปิด Instagram พี่วู้ดดี้ก็จะบอกกับตัวเองว่า กูกำลังจะเล่น IG และไม่ว่ารองเท้าที่ชมพู่ อารยา โพสต์จะน่าซื้อแค่ไหนก็ตาม กูก็จะกลั้นใจไม่หลงตามไปด้วย

ก่อนจะทำอะไรก็ตาม คุณต้องรู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่ ไม่งั้นเราจะเผลอไปเปรียบเทียบว่าชีวิตเราสู้คนอื่นไม่ได้ คุณจะกลายเป็นทาสของ Facebook และ Instagram ที่ตอนเล่นก็เพลินดี แต่พอปิดแล้วก็เหนื่อย เพราะคุณไม่มีวันดีพอหรอก ชีวิตของคนใน Instagram มันดีกว่าคุณเป็นร้อยเท่า จริงๆ ถ้า Facebook หรือ Instagram มันมีปุ่มให้กดดูคนที่ชีวิตแย่กว่าเราก็คงจะช่วยได้ไม่น้อยนะ

 

ร่างกายที่สมบูรณ์แบบก่อนตาย

มีน้องคนหนึ่งยกมือถามว่า เห็นพี่วู้ดดี้ทานคลีน หนูอยากทำบ้างแต่ไม่รู้จะเริ่มยังไงดี

พี่วู้ดดี้ตอบว่า ก็ไม่ต้องทาน

ในวันที่คุณอยากลดน้ำหนักจริงๆ วันนั้นคุณจะไม่ถาม คุณจะทำเลย

พี่วู้ดดี้ถามทุกคนว่า ก่อนตาย คุณไม่อยากเห็น six-pack เหรอ

ทุกเช้าตอนแปรงฟันส่องกระจก ลองถามตัวเองว่า ก่อนตายฉันจะได้มีโอกาสเห็นร่างที่สมบูรณ์ที่สุดของฉันมั้ย ให้ถามคำถามนี้ทุกเช้า แล้ววันหนึ่งคุณจะบอกตัวเองว่าทนไม่ไหวแล้ว

 

อยากผอม ยังไม่ต้องออกกำลังกาย

เมื่อตัดสินใจได้แล้วว่าอยากผอม ก็ยังไม่ต้องรีบเข้ายิมหรอก จงใช้เดือนแรกไปกับการดัดนิสัยก่อน นาฬิกาปลุกแล้วลุกทันที ไปไหนให้ตรงต่อเวลา ทำงานให้เรียบร้อย รักษาคำพูดกับพ่อแม่ ทำพื้นที่ชีวิตคุณให้มันมีความเป๊ะในทุกด้านก่อน

คนที่อยากอยากจะแปลงร่างไม่ใช่กินคลีนแล้วเข้ายิมเลย มันต้องแปลง mindset ก่อน

ลองถามแฟนและเพื่อนว่าเรายังบกพร่องเรื่องไหนบ้าง เรื่องที่ถ้าปรับปรุงแล้วชีวิตจะดีขึ้นมาก ตอนแรกเขาจะบอกว่าเราดีอยู่แล้ว แต่ลองซักต่ออีกหน่อยเดี๋ยวเขาก็จะบอกเอง เมื่อคุณจัดการชีวิตของคุณได้ดี แล้วคุณไปออกกำลังกาย คุณจะเห็นผลแน่นอน

 

วิธีเลือกคนของวู้ดดี้

คำถามสุดท้ายในวันนั้นคือ พี่วู้ดดี้มีวิธีเลือกทีมงานยังไง

พี่วู้ดดี้ตอบว่า เมื่อ 10 ปีที่แล้ว ใช้คติ “ถูกและดี” แต่ตอนนี้รู้แล้วว่า ของถูกและดีไม่มีอยู่จริง

ตอนนี้พี่วู้ดดี้ดูอย่างเดียว นั่นคือ “ใบหน้า”

“หน้าจะต้องมีความเปล่งประกายถึงขั้นที่ว่าในห้องที่เราสัมภาษณ์อยู่เนี่ยมันเต็มไปด้วยแสงออร่า” – The face has to light up a room

เพราะมันเป็นแสงไฟแห่งความหวัง ส่งไปหาลูกค้าก็รอด ส่งไปหา partner ก็ชมว่าทำไมทีมของคุณช่างมีรอยยิ้มที่แสนสดใสดีจัง ส่วนเรื่องอื่นๆ มันฝึกกันได้

—–

และนี่คือเรื่องราว ความบันเทิง และพลังงานดีๆ ที่ผมได้รับจากพี่วู้ดดี้ในวันนั้นครับ

ขอบคุณพี่วู้ดดี้ที่มาร่วมแบ่งปันมุมมองกับเราที่ Wongnai คนอ่านบล็อก Anontawong’s Musings  เลยได้รับอานิสงส์ไปด้วย

ข้อไหนชอบ ข้อไหนใช่ ลองนำไปปรับใช้กันดูนะครับ

10 เรื่องที่ได้เรียนรู้จากคุณรวิศ Srichand

20171223_rawit
ที่ Wongnai เราจะมีกิจกรรม Wongnai WeShare ทุกสองสัปดาห์ เพื่อเชิญ “คนเจ๋งๆ” จากหลากหลายวงการมาเล่าเรื่องราวเพื่อเปิดโลกทัศน์และความคิดของพนักงานที่วงในครับ
.
เมื่อวานนี้เราได้รับเกียรติจาก “คุณแท็บ” รวิศ หาญอุตสาหะ CEO ของศรีจันทร์ เจ้าของเพจ Mission to The Moon และนักเขียน Bestseller หลายเล่มอาทิเช่น คิดจะไปดวงจันทร์อย่าหยุดแค่ปากซอย และ อย่าปล่อยให้ใครฆ่าวาฬของคุณ (กำลังจะออกเล่มใหม่เร็วๆ นี้)
.
คุณแท็บเป็นนักเล่าเรื่องที่สนุกมาก ได้ทั้งสาระและความบันเทิงไปเต็มๆ ผมเองว่าจะเขียนสรุปบทเรียนเสียหน่อย แต่เผอิญ “หลุยส์” เอกลักษณ์ วิริยะโกวิทยา ซึ่งเป็น COO ของ Wongnai ได้เขียนบทสรุปไว้ในเฟซบุ๊คส่วนตัวของเขาเรียบร้อยแล้ว ผมเลยขออนุญาตหลุยส์เพื่อนำบทสรุปนั้นมาแชร์ในบล็อกนี้ครับ
.
เชิญรับชมได้โดยพลัน
—–
10 random things ที่ได้เรียนรู้จากคุณ Tab รวิศ (ผู้บริหาร Srichand)
.
เที่ยงวันนี้ คุณรวิศให้เกียรติมาบรรยายที่ Wongnai ใน session “Wongnai We Share” ตอนพิเศษ และนี่คือ 10 ข้อที่ผมคิดว่าน่าสนใจจึงขอเลือกมาแชร์ต่อครับ
.
.
1. “หาคนที่มี purpose เดียวกัน” มาร่วมงาน
.
พนักงานคนที่จะแสดงศักยภาพได้อย่างเต็มที่ คือ พนักงานที่มี purpose เดียวกับบริษัท/brand ไม่ใช่มองหาแค่ skill/performance (challenge ที่ใหญ่ที่สุด ไม่ใช่เรื่องงาน แต่เป็นเรื่อง “คน”)
.
2. “ถ่ายทอด-ตอกย้ำ vision อย่างต่อเนื่อง” คือ หน้าที่ของผู้บริหาร
.
สิ่งนี้จะส่งผลต่อ recruitment มากๆ ดีกว่าไปประกาศหาคนทำงานตาม Jobs Board ตรงๆ สาเหตุหนึ่งที่คุณรวิศทำ blog / page mission to the moon ก็เพราะสิ่งนี้
.
3. “story telling ทำงานได้ดีเสมอ แม้ content นั้นจะขายของ 100%”
.
Blog ตอน “บาร์โค้ด อาเฮียที่สุราษฎร์ และ Emma Watson” ซึ่งเขียนโดยมีจุดประสงค์เพื่อหาคนมาร่วมงานกับ Srichand แบบเต็มๆ ก็ส่งผลให้มีคนมาสมัครงานกับ Srichand หลายร้อย resume เลย
.
4. “การแต่งหน้าไปโรงเรียน คือ long term investment” ในมุมมองของวัยรุ่น
.
ยุคนี้ทุกคนมีกล้อง (มือถือ) และพร้อมโพสรูปลง social/internet ที่จะอยู่ไปตลอดกาล ที่สำคัญ คือ รูปของ “เจ้าของกล้อง” สวยสุดเสมอ (ไม่ใช่เรา) ดังนั้นเพื่อลดการ “เสียโอกาส” ในอนาคต เราต้องแต่งหน้าไปโรงเรียน เผื่อว่าคนที่จะมาจีบเรามาดูรูปแล้วจะได้เจอแต่รูปที่เราดูดี
.
5. หากจะทำสิ่งใหม่ ควรร่วมงานกับคนที่มี expertise
.
เพราะ ลูกค้าเชื่อคนที่มี expertise จริงๆ มากกว่าเราแน่นๆ เช่น ตอนที่ Srichand จะทำ product line ใหม่ ที่มีสีสันหลากหลาย ซึ่ง Srichand ไม่มีประสบการณ์ (ไม่เคยทำมาก่อน) จึงตัดสินใจเชิญพี่หมู Asava (เจ้าพ่อ fashion) มาช่วยออกแบบ Color Creation Collaboration
.
6. ฟังลูกค้า ทำของที่ตอบโจทย์ลูกค้า อย่าคิดเองเออเอง
.
ฟังเซลล์ ฟังยี่ปั๊ว คนที่ใกล้ชิดลูกค้า หรือคุยกับลูกค้าเอง แล้วทำ product ที่ลูกค้าอยากได้ อาจจะใช้ เครื่องมือ 5 whys analysis หรือ research แบบ observe-immerse-interview (อย่างระมัดระวัง) Srichand ก็เคยคิดเองเออเองกันในห้องประชุมแล้วเจ๊งมาหลายตัวแล้ว (ขายไม่ออก)
.
7. เรื่องสินค้าไทย brand ไทย ยังเชื่อว่ามีโอกาส
.
ตลาด fashion ไทยที่รวมตัวกันทำจนสำเร็จแล้ว ห้องเสื้อ designer ไทย ขายชุดละ 2-3 หมื่น ก็มีคนซื้อ
.
8. หากดราม่า ให้แก้ปัญหาอย่างจริงใจ และรวดเร็ว
.
Srichand เคยมีเคสดราม่ากับ influencer คุณรวิศ post อธิบายภายใน 6 ชม. และโทรสายตรงหา influencer ร่วม 100 คน เพื่ออธิบาย และ clear ด้วยตัวเอง จนตอนนี้หลายๆ คนได้กลับมาร่วมงานกัน
.
9. ตลาด cosmetic กำลังจะถูก disrupt อย่างรุนแรง รอดูได้เลย
.
มีที่ inefficency ใน value chain เยอะมากๆ ตัวอย่าง เช่น shelf space ที่จำกัด แม้ว่าทาง brand จะมีความสามารถ ในการ offer variety ได้หลากหลายสุดๆ (เช่น 50 สี ต่อหนึ่ง product) แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้ เพราะติดเรื่อง shelf space และสิ่งนี้ยังส่งผลโดยตรงถึงผู้บริโภคให้โดนลด choice ไปอีกด้วย! (โดยบังคับให้ต้องเลือกวางแต่สีที่ขายดี) .. ตอนนี้เสียเงินค่าที่วาง มากกว่าค่า marketing ซะอีก
.
10. ตอนนี้ Srichand เริ่มลงทุนใน tech แล้ว!
.
ต่อเนื่องจากข้อ 9 Srichand อยู่ในตลาดนี้ จึงเริ่มขยับตัว ซึ่งยอมรับว่ายาก และเป็น challenge เรื่องล่าสุดที่กำลังพยายามจัดการอยู่ .. โปรดรอติดตามกัน!
.
.
อ่านเพิ่มเติม:
.
– เรื่องของ “บาร์โค้ด อาเฮียที่สุราษฎร์ และ Emma Watson” >> https://www.facebook.com/marketingeverythingbook/posts/591641387707109:0
– ติดตามโพสของคุณรวิศได้ที่ page “Mission to the Moon” >> https://www.facebook.com/marketingeverythingbook
.
#wongnai #weshare
.
.
ที่ Wongnai เราให้ความสำคัญกับการพัฒนา “คนของเรา” หนึ่งในกิจกรรมจัดอย่างต่อเนื่อง คือ Wongnai WeShare ซึ่งเชิญทั้งพนักงานเราเองมาแชร์เรื่องที่น่าสนใจ (ให้คนเล่าได้ฝึกพูดด้วย) สลับกับการเชิญวิทยากร “ตัวจริง” จากข้างนอกมา “เปิดโลก” ให้ซึมซับประสบการณ์ที่หลากหลาย เพื่อ “connect the dots” สร้าง #impact กับการทำงานในยามที่ถึงเวลา
.
*** Wongnai – “Super Lifestyle Platform สำหรับคนไทย” ที่ต้องการ “เชื่อมต่อสิ่งดีๆ เข้าสู่ผู้คน” (Connect people to good stuff) กำลังโต และต้องการขยายทีมอย่างรวดเร็ว มีตำแหน่งงานที่เปิดอยู่กว่า 40 ตำแหน่งในทุกแผนก ดูตำแหน่งงาน และสมัครเข้ามาร่วมงานกับทีมขนาด 200 คน หรือแชร์ให้เพื่อน/คนที่น่าจะสนใจได้ที่ ***
.
.
>> https://careers.wongnai.com/
— at Wongnai Media.
—–

ข้อคิดจากพี่ต่อ ฟีโนมีน่า

201708909_torphenomena

ถ้าลองนึกถึงชื่อโฆษณาไทยที่คุณโปรดปรานซัก 3 เรื่อง มีโอกาสสูงมากที่อย่างน้อยหนึ่งในนั้นจะเป็นฝีมือการกำกับของพี่ต่อ ฟีโนมีน่า

เช่นหนังโฆษณาซึ้งๆ ของไทยประกันชีวิต (ปู่ชิว, แม่ต้อย, Que Sera Sera)

หรือโฆษณา จน เครียด กินเหล้า!  ของสสส.

หรือโฆษณาเงินติดล้อ – เราไม่อยากให้คุณกลับมาหาเราอีก

งานของพี่ต่อกวาด Cannes Lion ซึ่งเปรียบเสมือนรางวัลออสการ์ของคนทำโฆษณามาแล้วหลายสิบรางวัล จนนิตยสาร a day ต้องเชิญพี่ต่อมาขึ้นปกแล้วพาดหัวว่าคนคนนี้คือผู้กำกับโฆษณาอันดับ 1 ของโลก

ผมจึงดีใจมากที่เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมาพี่ต่อได้เข้ามาพูดให้พนักงานที่บริษัทวงในร้อยกว่าคนฟัง (ทุกๆ สองศุกร์ เราจะมีกิจกรรม Wongnai WeShare ที่เราจะเชิญคนเจ๋งๆ มาร่วมพูดคุย)

พี่ต่อมาพูดโดยไม่มีสคริปต์ เน้นตอบคำถามเป็นหลัก และการตอบแต่ละข้อพี่ต่อจะหยุดคิดก่อนพูดเสมอ (เป็นการพูดคุยที่มี “ความเงียบ” แซมอยู่ตลอดทางมากที่สุด)

นี่คือข้อคิดที่ผมได้จากการฟังพี่ต่อในวันนั้นครับ

1. ใช้ชีวิตให้ตรงประเด็น เราถามพี่ต่อไปว่า อะไรคือปัจจัยหลักที่ทำให้เขาประสบความสำเร็จ พี่ต่อตอบว่าเขาแค่เป็นคนจับประเด็นเก่ง และหลักการการทำงานของเขาก็คือเวลาทำงาน ก็ทำให้ดีที่สุด พองานเราดี จะแต่งตัวยังไงก็ไม่สำคัญ ขับรถอะไรก็ไม่เกี่ยว connection ก็ไม่จำเป็น เพราะงานเราดีซะอย่าง ยังไงเขาก็ต้องจ้างเรา พอเราใช้ชีวิตตรงประเด็น ชีวิตมันก็จะง่าย

2. ทำอะไรควรสร้างการผลิต สำหรับคนที่อยากรวย อยากมีอิสระทางการเงินเร็วๆ พี่ต่อแนะนำให้ลองสำรวจดูว่า กิจกรรมที่เราทำหรือเงินที่เราใช้ไปนั้นมันสร้างการผลิตรึเปล่า ถ้าไม่สร้างการผลิตก็พยายามอย่าไปทำ เช่นปลูกไม้ประดับไม่สร้างการผลิต ปลูกผักสวนครัวสร้างการผลิต นั่งคุยการเมืองไม่สร้างการผลิต ถ้าคุณเป็นห่วงบ้านเมืองก็ลุกขึ้นมาทำอะไรซักอย่างไปเลย

3. อ่านหนังสือให้เยอะๆ เราจะเข้าใจคนดู (ลูกค้า / Consumers) ได้ก็ต่อเมื่อเราเข้าใจว่าเขาเป็นใครมาจากไหน ธรรมชาติของเขาเป็นอย่างไร พี่ต่อจึงอ่านหนังสือประวัติศาสตร์ไทยเยอะมาก รวมถึงอ่านหนังสือขึ้นหิ้งอย่างสามก๊ก ซุนวู มูซาชิด้วย ถามว่าพี่ต่อจะแนะนำหนังสืออะไรให้พนักงานวงในอ่าน พี่ต่อพูดถึงหนังสือ Good Luck ของนานมีบุ๊คส์ เป็นหนังสือที่บอกว่าโชคไม่มีอยู่จริง ความสำเร็จเป็นสิ่งที่เราสร้างเอง (เย็นวันนั้นมีน้องวิ่งไปซื้อมา 4 เล่มเลยนะครับ ผมเองก็ไปสอยมาแล้วหนึ่งเล่มเช่นกัน ไว้จะเล่าให้ฟังในโอกาสต่อไป)

4. อย่าพยายามทำปลาแซลม่อนให้เป็นปลาช่อน เวลาเลือกคนมาแสดงโฆษณา และเลือกคนที่ทำสิ่งๆ นั้นเป็นอยู่แล้ว เช่นถ้าตัวละครต้องขี่มอเตอร์ไซค์ เขาก็จะไม่เอาคนขับรถยนต์มาแสดง เพราะแค่แอคติ้งง่ายๆ อย่างการปิดเบาะมอเตอร์ไซค์ลง คนขี่มอเตอร์ไซค์จะทำได้สมจริงกว่าคนขับรถยนต์แน่ๆ ถ้าเราอยากได้ปลาช่อนก็อย่าไปเอาปลาแซลม่อนมาทำใหเป็นปลาช่อน สู้เอาเวลาไปเฟ้นหาปลาช่อนดีกว่า

5. ปัญหาเป็นเรื่องดี เพราะมันบอกให้รู้ว่ายังมีอะไรที่ไม่ดี เริ่มจากคำถามที่ว่ามีโฆษณาตัวไหนที่พี่ต่อไม่ชอบมั้ย พี่ต่อตอบว่ามีหลายตัวมากที่พอกลับไปดูแล้วเจอจุดที่มันควรจะดีกว่านี้ได้ เช่นแอคติ้งมากเกินไป ซาวด์ไม่โอเค ฯลฯ แต่กว่าจะรู้ตัวคือต้องผ่านไปซัก 1 ปีแล้วกลับมาดูใหม่ เพราะพอทำงานไปเยอะๆ รสนิยมของเราจะดีขึ้นเรื่อยๆ แล้วเราจะมองเห็นข้อผิดพลาดของตัวเองได้ดีขึ้น พอเจองานที่เขาไม่ชอบแล้ว พี่ต่อจะจำแนกออกมาเป็นข้อๆ เลยว่ามีอะไรบ้างไม่ชอบเพราะอะไร แล้วพี่ต่อก็จะไม่ทำมันอีก

พี่ต่อบอกว่าข้อผิดพลาดโคตรมีประโยชน์ เพราะถ้าเราเรียนรู้จากมันและไม่ทำมันผิดซ้ำ กราฟชีวิตของเราจะพุ่ง อันนี้เป็นประเด็นที่สำคัญที่สุดในวันนั้นสำหรับผม เพราะผมรู้ตัวว่าไม่ค่อยกล้าสบตากับจุดอ่อนของตัวเองซักเท่าไหร่ เช่นไม่ค่อยกลับไปอ่านงานเขียนเก่าๆ และไม่กล้าอัดวีดีโอตัวเองตอนที่สอนหนังสือ แต่จากนี้ไปจะต้องลองดูซักหน่อยแล้วครับ

ขอบคุณพี่ต่ออีกครั้งที่สละเวลามาเล่าประสบการณ์และแนวทางการดำเนินชีวิตให้พวกเราฟัง และขอบคุณยุ้ย เพื่อน HR ที่เคยทำงานอยู่ฟีโนมีน่าและได้มารู้จักกันที่ทอมสันรอยเตอร์ ที่ช่วยประสานงานจนเชิญพี่ต่อสำเร็จนะครับ

—–

ป.ล. ปีแรกที่ผมเขียนบล็อก ผมมีเขียนถึงพี่ต่อในเรื่อง เงิน/ความสุข/คุณค่าด้วยนะครับ

ป.ล.2 “Thank God It’s Monday ขอบคุณโลกนี้ที่มีงานประจำ” หนังสือเล่มแรกของผมวางแผงแล้ว หาซื้อได้ที่ซีเอ็ด นายอินทร์ B2S และศูนย์หนังสือจุฬาครับ

TGIM_HardCopies