วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

ณ สระน้ำเล็กๆ มีแมงป่องตัวหนึ่งยืนอยู่ริมสระน้ำ มันอยากจะข้ามไปยังอีกฝั่งหนึ่งแต่ว่ายน้ำไม่เป็น เมื่อมันเห็นกบว่ายมาใกล้ๆ มันจึงถามกบว่า

“เธอช่วยพาฉันข้ามสระน้ำนี้หน่อยได้ไหม”

“ฉันก็อยากช่วยเธอหรอกนะ แต่ฉันกลัวตายเพราะโดนเธอต่อย” กบปฏิเสธ

“ฉันไม่ทำอย่างนั้นหรอกน่า ถ้าฉันต่อยเธอ ฉันก็จมน้ำตายด้วยจริงมั้ย” แมงป่องถามกลับ

เหตุผลของแมงป่องทำให้กบรู้สึกวางใจ ตกลงที่จะพาแมงป่องข้ามไปยังอีกฟากหนึ่งของสระน้ำ

แมงป่องดีใจมาก มันคลานขึ้นไปขี่หลังกบ แล้วกบน้อยก็ออกว่ายน้ำ

เมื่อกบว่ายน้ำไปได้ครึ่งทาง แมงป่องก็ต่อยกบ พิษกระจายไปทั่วรางกายของกบน้อยจนหมดเรี่ยวแรงที่จะพยุงตัว

ก่อนจะจมน้ำตาย กบถามแมงป่องด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด

“ทำไม…เธอต่อยฉันทำไม ฉันกำลังจะตาย และเธอก็ต้องตายด้วย เธอต่อยฉันทำไม”

แมงป่องได้แต่ตอบว่า

“ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ…ฉันไม่ได้คิดจะต่อยเธอเลย แต่มารู้สึกตัวอีกที ฉันก็ต่อยเธอไปแล้ว”

แล้วกบน้อยกับแมงป่องก็จมดิ่งสู่ก้นสระ

—–

ขอบคุณนิทานจาก นิตยสาร Secret เล่าเรื่องโดย พระภิกษุณีรัตนะ เรียบเรียงโดย อาสาสมัครหมู่บ้านพลัม

ขอบคุณภาพจาก PROPsJeremy on Flickr

เป็นคำถามที่ไม่สร้างสรรค์

แถมยังอาจไม่จริงใจอีกด้วย

“ฉันมันไม่ดีตรงไหน” เป็นคำถามที่มีนัยว่า ฝ่ายหนึ่งผิด ฝ่ายหนึ่งถูก

ดูเผินๆ เหมือนจะบอกว่า ฉันมันผิดเอง เธอเป็นฝ่ายถูก ดังนั้นช่วยบอกฉันทีสิว่า ฉันผิดตรงไหน ฉันมันไม่ดียังไง

แต่ถ้ามองลงไปอีกชั้นหนึ่ง ก็จะพบว่าคนที่พูดคำนี้ คือคนที่มั่นใจว่าตัวเองทำดีมาทุกอย่าง ทำถูกมาทุกอย่างแล้ว จึงไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงยังไม่รักฉันอีก ดังนั้น เธอนั่นแหละที่ตัดสินใจผิด

ซึ่งอาจจะไม่ใช่เลยก็ได้

เพราะเรื่องบางเรื่องมันไม่เกี่ยวกับดีหรือไม่ดี มีแค่เหมาะหรือไม่เหมาะ

แทนที่จะถามว่า ฉันมันไม่ดีตรงไหน คำถามที่อาจสร้างสรรค์กว่าก็คือ เราไม่เหมาะกันตรงไหน

เปลี่ยนจากฉันเป็นเรา เปลี่ยนจากดีเป็นเหมาะ

แล้วคราวนี้มันก็จะไม่ใช่เรื่องใครผิดใครถูก ไม่ใช่เรื่อง subjective แต่เป็นเรื่อง objective เช่นนิสัยบางอย่างหรือรสนิยมบางเรื่องที่ไม่ตรงกัน

เราไม่ได้ไปต่อด้วยกัน ไม่ใช่เพราะว่าเธอไม่ดี หรือฉันดีเกินไป แต่เพียงเพราะว่าเราไม่เหมาะกัน ก็เท่านั้นเอง

“เธอ” ในที่นี้อาจจะเป็นสาวงาม หนุ่มเซอร์ ลูกค้า หรือแม้กระทั่งบริษัทเราใฝ่ฝันอยากร่วมงานก็ได้

เพราะฉะนั้นเลิกถามได้แล้วว่าฉันมันไม่ดีตรงไหน หาให้เจอว่าเราไม่เหมาะกันยังไง ถ้าปรับได้ก็ปรับ แต่ถ้าปรับไม่ได้ก็วางมันลงแล้วดำเนินชีวิตของเราต่อไปเท่านั้นเอง

—–

หาซื้อหนังสือ Thank God It’s Monday ขอบคุณโลกนี้ที่มีงานประจำ ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 3 ได้ที่ Zombie Books RCA, ร้านหนังสือเดินทาง ถ.พระสุเมรุ, ซีเอ็ด นายอินทร์ B2S ศูนย์หนังสือจุฬา คิโนะคุนิยะ เอเชียบุ๊คส์  และร้านหนังสือทั่วไปครับ

คำฝรั่งคำหนึ่งที่ผมเห็นคนไทยหลายคนใช้กันคือคำว่า “ไม่ comfortable”

เช่น “ไม่ comfortable ที่จะให้ฟีดแบ็คเพื่อนร่วมทีม”

หรือ “ไม่ comfortable ที่จะคุยเรื่องนื้กับหัวหน้า”

คำว่า comfortable ถ้าแปลตามปกติเราจะแปลว่า “สบายกาย”

แต่พอมาใช้ในบริบท “ไม่ comfortable” มันคือความไม่ “สบายใจ”

พอไม่สบายใจ เราก็เลยมักจะหนี ไม่ทำมันซะดื้อๆ

แต่จริงๆ แล้วเรากำลังทิ้งขุมทรัพย์อยู่นะครับ

เพราะอะไรก็ตามที่ไม่ comfortable แสดงว่ามันยาก

ถ้ามันยาก แสดงว่ามันเกินความสามารถของเราอยู่นิดหน่อย

และการได้ทำอะไรก็ตามที่เกินความสามารถ ก็จะทำให้เราเก่งขึ้น

คนที่ประสบความสำเร็จ คือคนที่กล้าเผชิญความ “ไม่ comfortable” ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

อาจจจะเป็นการติลูกน้อง แม้จะกังวลว่าจะถูกเกลียด

อาจจะเป็นการพรีเซนต์ต่อหน้าคนนับร้อย แม้จะใจสั่นมือเย็น

อาจจะเป็นการเดินเข้าไปขายสินค้า แม้จะรู้ทั้งรู้ว่าเขาอาจปฏิเสธ

ถ้าวันนี้ คนๆ หนึ่ง ได้ทำเรื่องที่ไม่ comfortable ซักสามครั้ง เขาก็จะโตขึ้นสามรอบ

กับอีกคนหนึ่งที่เจอเรื่องไม่ comfortable แล้วหลีกเลี่ยงทุกครั้ง เขาก็จะยังย่ำอยู่กับที่

ใน 1 ปี คนแรกจะโตขึ้นราวหนึ่งพันครั้ง ขณะที่คนที่สองไม่ต่างจากเดิมเลย

เมื่อผ่านไปหลายปีเข้า ความแข็งแกร่ง ความสามารถ และผลตอบแทนสำหรับสองคนนี้ย่อมแตกต่าง

ดังนั้น เราต้องหัดทำเรื่องที่ไม่ comfortable บ่อยๆ

ทั้งหมดทั้งมวล ก็เพื่อที่เราจะได้ “สบาย” ในระยะยาวครับ

เชื่อว่าในการทำงาน เราทุกคนต้องเคยเจอ “คนเกียร์ต่ำ” มาแล้ว

คนที่ทำอะไรก็เชื่องช้า ใช้ชีวิตแบบเช้าชามเย็นชาม งานจะเสร็จก็ช่าง ไม่เสร็จก็ช่าง

และบางทีคนๆ นั้นก็เป็นตัวเราเองซะด้วย

มีสองสามวิธีที่อาจจะช่วยได้

หนึ่ง คือลองถามตัวเองว่า ที่ผ่านมาชีวิตเราเคยเข้าเกียร์สูงบ้างมั้ย ช่วงที่เราใช้ชีวิตอย่างกระตือรือร้นและทำอะไรต่างๆ อย่างสุดความสามารถ ณ ช่วงเวลานั้น อะไรคือปัจจัยที่ทำให้เราเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง ถ้าเราหาปัจจัยเหล่านั้นเจอ ก็น่าจะพยายามสร้างปัจจัยเหล่านั้นในปัจจุบันด้วย

สอง คือลองเล่นเกมกับตัวเอง เพราะมนุษย์ชอบความสนุกและชอบความแข่งขัน เช่นถ้าต้องนั่งทำงานเอกสารที่น่าเบื่อที่ต้องใช้เวลา 30 นาที ก็ท้าทายตัวเองว่าจะสามารถทำให้เสร็จภายในเวลาแค่ 15 นาทีได้รึเปล่า

สาม คือพาตัวเองไปอยู่ใกล้ๆ คนมีพลังหรือคนที่เราชื่นชม แค่ออกไปกินข้าวหรือนั่งดื่มกาแฟกับเขาก็ได้ ความกระตือรือร้นนั้นเป็นโรคติดต่อ ลองอาศัยเชื้อของเขามาจุดไฟที่มอดแล้วของเราดู

ในความเป็นจริง ชีวิตต้องมีทั้งเกียร์ต่ำและเกียร์สูง แถมบางครั้งก็ตั้งเข้าเกียร์ว่างและเกียร์ถอยหลังด้วย สำคัญคือเราต้องใช้ให้เป็นทุกเกียร์เพื่อให้สอดรับกับสถานการณ์และเส้นทางที่เรากำลังมุ่งไปครับ