วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

ณ พระราชวังแห่งหนึ่ง พระราชาได้เรียกทาสสองคนให้มาเข้าเฝ้า

“เจ้าทั้งสองได้รับใช้ข้าอย่างซื่อสัตย์มาเป็นเวลาหลายสิบปีแล้ว ข้าคิดว่าถึงเวลาแล้วที่พรุ่งนี้ข้าจะปล่อยให้เจ้าได้เป็นอิสระ”

ทาสทั้งสองดีใจจนแทบกระโดดกอดกัน

“แต่ก่อนที่เจ้าจะไป ข้ามีสิ่งสุดท้ายที่อยากขอจากพวกเจ้า ข้าอยากให้เจ้าทำกระเป๋าให้ข้าคนละใบ จะหน้าตาแบบไหนหรือขนาดใดก็ได้”

เมื่อกลับถึงที่พัก ทาสคนแรกบอกกับตัวเองว่า

“เรารับใช้พระราชามาก็หลายสิบปีแล้ว เหนื่อยมาพอแล้ว พรุ่งนี้เราก็เป็นไทแล้ว วันนี้ขอสบายๆ ซักวันแล้วกัน”

พูดจบทาสก็ทำกระเป๋าผ้าขนาดเท่าฝ่ามือแล้วเข้านอน

ส่วนทาสคนที่สองบอกกับตัวเองว่า

“เรารับใช้พระราชามาก็หลายสิบปีแล้ว เพื่อแสดงความกตัญญูที่ท่านได้ชุบเลี้ยงเรามา เราต้องทำกระเป๋าที่ดีที่สุด สวยที่สุด และใหญ่ที่สุดเพื่อให้สมพระเกียรติพระองค์ท่าน”

ว่าแล้วทาสคนที่สองก็ตั้งหน้าตั้งตาเย็บกระเป๋าจนถึงเช้า

รุ่งขึ้น เมื่อทาสทั้งสองมาเข้าเฝ้าพระราชาเพื่อถวายกระเป๋า พระราชาก็ตรัสว่า

“ตามข้ามา”

พระราชาเดินนำทาสทั้งสองไปยังท้องพระคลังที่เต็มไปด้วยเพชรนิลจินดามากมาย

“เชิญหยิบอะไรก็ได้ในห้องนี้ใส่กระเป๋าที่เจ้าทำมา มันคือของขวัญที่ข้าอยากมอบให้เจ้าในวันแห่งอิสรภาพนี้”

—–

ขอบคุณนิทานจาก Quora: Ian Noble’s answer to What is your favorite fable?

ตอนเด็กๆ เราอาจเคยบอกตัวเองว่า โตขึ้นอยากเข้ามหาลัยนี้ เรียนจบแล้วอยากทำงานบริษัทนี้ หรือมีเงินแล้วจะบินไปดูทีมฟุตบอลที่ตัวเองชอบ

แต่เมื่อเวลาผ่านไป สิ่งต่างๆ ก็เปลี่ยนแปลง

การศึกษาอาจมีทางเลือกใหม่ บริษัทในฝันอาจกำลังขาดทุนอย่างหนัก นักเตะที่เคยคลั่งไคล้อาจแขวนสตั๊ดไปหมดแล้ว

และที่สำคัญที่สุด ตัวเราในวันนี้ก็ไม่ใช่เราคนเดิมกับตอนที่ความฝันนั้นเกิดขึ้นมา

การทำตามความฝันเป็นเรื่องที่ดีและน่าชื่นชม แต่สิ่งที่สำคัญไม่แพ้กันคือการสำรวจตัวเองว่าความฝันนั้นมันยังมีความหมายและสอดคล้องกับตัวตนของเรารึเปล่า

ถ้าฝันนั้นไม่ได้ spark joy สำหรับเราอีกต่อไป ก็ไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดที่จะวางมันลง

ไม่เหยาะแหยะกับความฝัน แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่ยึดติดกับความฝันที่หมดอายุไปแล้ว

จะได้เอาเวลาไปทุ่มเทแรงกายแรงใจกับสิ่งที่ใช่กับเราจริงๆ ครับ

—–

ผมจะไปเซ็นหนังสือ Thank God It’s Monday ขอบคุณโลกนี้ที่มีงานประจำ ที่งานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ศูนย์ประชุมสิริกิติ์ บู๊ธซีเอ็ด วันเสาร์ที่ 7 เมษายน เวลา 12.15-13.00 มาเจอกันได้นะครับ

วันหนึ่งอาจกลายเป็นคนไม่ยอมเสียสละ

เพราะชุดความคิดของสองอย่างนี้คล้ายคลึงกันมาก จนบางทีความเคยชินก็ทำให้เราเผลอตัว กลายเป็นคนแล้งน้ำใจในสถานการณ์ที่ควรมีน้ำใจ

พระท่านจึงสอนให้ทำบุญ ไม่ใช่เพื่อจะได้บุญ แต่เพื่อที่จะให้คุ้นเคยกับการให้และลดความข้นเหนียวของจิตใจ

และแม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่จำเป็นต้องมีน้ำใจก็ได้ ก็ยังเป็นการดีที่จะยอมเสียเปรียบในครั้งนี้ เพราะถ้าเราเลือกคนที่เราคบหาสมาคมให้ดีๆ อนาคตเขาก็จะยอมให้เราได้เปรียบบ้างเช่นกัน

ความสัมพันธ์แบบ Give & Take นั้นยั่งยืนและรื่นรมย์กว่าความสัมพันธ์แบบตาต่อตาฟันต่อฟันเยอะเลยนะครับ

เมื่อวานผมพูดถึงคำว่า Go first – อย่ารีรอที่จะเป็นคนแรก

แต่มันก็มีอีกหลายๆ สถานการณ์ที่เราควรจะช้า และยอมเป็นที่สองหรือที่สาม

เวลาอีกฝ่ายกำลังอารมณ์ขึ้น เราก็ควรปล่อยให้เขาได้พูดก่อน อย่าไปต่อล้อต่อเถียง

เวลาอยู่บนท้องถนน เห็นรถจากอีกเลนส์กำลังรอกลับรถ เราสามารถเหยียบเบรคแทนที่จะเหยียบคันเร่งได้

เวลาทุกคนกำลังแห่ไปห้างเปิดใหม่ หรือเห่อสินค้าตัวใหม่ เรารอให้คนซาก่อนแล้วค่อยไปก็ยังทัน

เวลาที่ทุกคนทำหลายๆ อย่างพร้อมๆ กัน เราสามารถทำทีละอย่างอย่างมีสติได้

ในโลกธุรกิจและการแข่งขันใครเร็วกว่าได้เปรียบ

แต่ในโลกส่วนตัวที่มีแต่คนเร่งรีบ คนที่ชิงช้าได้อาจมีภาษีดีกว่านะครับ

—–

ผมจะไปเซ็นหนังสือ Thank God It’s Monday ขอบคุณโลกนี้ที่มีงานประจำ ที่งานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ศูนย์ประชุมสิริกิติ์ บู๊ธซีเอ็ด วันเสาร์ที่ 7 เมษายน เวลา 12.15-13.00 มาเจอกันได้นะครับ

มีคำฝรั่งคำหนึ่งที่สั้นๆ แต่มีประโยชน์ คือคำว่า “Go first” ซึ่งแปลว่า จงเริ่มก่อน หรือ จงเป็นคนแรกที่ทำสิ่งนั้น

เวลาสบตากับคนแปลกหน้าโดยบังเอิญ จงส่งยิ้มให้เขาก่อน

เวลาการแสดงจบลง จงเป็นคนแรกที่ปรบมือ

เวลาทะเลาะกับแฟน จงเป็นคนแรกที่เอ่ยปากขอโทษ

เวลาอาจารย์พูดจบแล้วถามว่ามีใครมีคำถามมั้ย จงเป็นคนแรกที่ยกมือขึ้นถาม

เวลาใครต้องการความช่วยเหลือ จงเป็นคนแรกที่อาสา

เมื่อเราเป็นคนแรก ก็จะทำให้ชีวิตคนที่สองง่ายขึ้น

ถ้าเราส่งยิ้มให้เขาก่อน เขาก็จะกล้ายิ้มตอบ

เมื่อเรายกมือถามคำถามแรก คนอื่นก็จะกล้าถามคำถามของตัวเอง

เมื่อเราขอโทษก่อน แฟนเราก็(อาจจะ)ขอโทษเราเช่นกัน

Go first – จงเป็นคนเริ่มก่อน

อาจต้องใช้ความกล้าเพิ่มขึ้นนิดนึง แต่ผลประโยชน์มวลรวมนั้นคุ้มค่านะครับ