สมองของมนุษย์เรามีคุณสมบัติที่เรียกว่า neuroplasticity

neuro = เกี่ยวกับระบบประสาท

plasticity = ยืดหยุ่นปรับรูปโฉมได้เหมือนพลาสติก

หมายความว่าสมองของเราปรับเปลี่ยนได้ตลอดชีวิต

ถ้าคิดว่าเราแก่เกินไปที่จะหัดเขียนโปรแกรม ให้รู้ว่าคุณมาซาโกะ วากายิมะจากโตเกียวสร้างแอปไอโฟนตอนสิริอายุรวม 81 ปี

ถ้าคิดว่าเด็กเกินไปที่จะสร้าง impact ได้ ให้รู้ว่า Youtuber ที่รายได้มากที่สุดในปีนี้เป็นเด็กอายุ 8 ขวบชื่อ Ryan Kaji จากรัฐเท็กซัส

ถ้าคิดว่าเราอ้วนเกินไปที่จะออกกำลังกาย ให้รู้ว่านักวิ่งมาราธอนหลายคนเคยน้ำหนักเกินร้อยกิโลมาก่อน

ถึงอ้วนก็ออกกำลังกายได้ ถึงไม่เก่งก็ฝึกฝนได้ ถึงไม่รู้ก็ศึกษาได้

สมองคนเรานั้นมหัศจรรย์ ร่างกายคนเราก็มหัศจรรย์ และใจคนเราก็มหัศจรรย์ จงอย่าปล่อยให้ความมหัศจรรรย์นี้สูญเปล่า

ไม่มีมีดด้ามไหนที่ลับแล้วไม่คม

คำถามคือเราได้ลงมือลับมีดบ้างแล้วหรือเปล่า

หรือเรายังมัวแต่ถกเถียง วางแผน ซื้ออุปกรณ์ และทำอะไรต่อมิอะไรเต็มไปหมดยกเว้นการลับมีด

ปีใหม่ 2563 นี้ ขอให้ทุกคนเริ่มลับมีดของตน

และถ้าไม่เลิกล้ม มีดนี้จะคมกริบก่อนปี 2564 จะมาถึงแน่นอน

—–

ขอบคุณข้อความจากโรงเรียนโพหัก”วงศ์สมบูรณ์ราษฎร์อุปถัมภ์” จ.ราชบุรี

 

“Elephant in the Room ช้างกูอยู่ไหน” หนังสือเล่มใหม่ของผมเดินทางถึงนายอินทร์ ซีเอ็ด และ B2S แล้ว อ่านรายละเอียดได้ที่ bit.ly/eitrfacebook และอ่านรีวิวได้ที่นี่ครับ markpeak.net/elephant-in-the-room

เมื่อครั้งที่ผมได้ไปเที่ยว เที่ยว Universal Studios Japan ที่ ที่โอซาก้า เครื่องเล่นหนึ่งที่คนต่อคิวยาวที่สุดคือ Flying Dinosaur

โชคดีผมถือบัตร Express Pass เลยได้เข้าคิวด่วนพิเศษ

เครื่องเล่นสนุกมาก หวาดเสียวมาก เวียนหัวมาก และใช้เวลาเล่นแค่ 2 นาทีเท่านั้น ถ้าเล่นยาวกว่านี้มีโอกาสอาเจียนได้ง่ายๆ

เดินลงมาจากเครื่องผมก็ยังเห็นคนต่อคิวยาวเป็นหางว่าว คนหลายร้อยต้องเข้าคิว 2 ชั่วโมงเพื่อความสนุกแค่ 2 นาที

อีกเครื่องเล่นหนึ่งที่คิวค่อนข้างยาวเหมือนกันคือ Jaws ที่พาเรานั่งเรือเผชิญปลาฉลาม ผมยกให้เป็นเครื่องเล่นที่น่าผิดหวังที่สุดของ USJ ขนาดผมไม่ต้องต่อคิวยังรู้สึกว่าเสียเวลา ไม่รู้ว่าคนที่รอคิวเป็นชั่วโมงจะรู้สึกอย่างไร

ผมว่าสิ่งที่เจอในสวนสนุกมันเป็นภาพสะท้อนที่ดีของชีวิตคนเรานะครับ

เราเรียนหลายสิบปีเพื่อจะได้ใบปริญญา

เราจีบหญิงเนิ่นนานเพื่อจะได้จับมือเธอครั้งแรก

เราทำงานจนผมหงอกกว่าเงินเดือนจะแตะหกหลัก

เรามียอดเขาที่เราอยากปีนขึ้นไปให้ถึง จินตนาการเอาไว้ว่าบนยอดต้องสวยน่าดู เราจึงบุกป่าฝ่าดงหกล้มเป็นแผล ใช้เวลาเดินทางข้ามวันข้ามคืนเพื่อจะได้ขึ้นไปชมวิว

บางครั้งวิวก็สวยจับตา แต่บางคราก็อดถามตัวเองไม่ได้ว่า “แค่นี้เองเหรอ”

ได้ชมวิวเพียงไม่นาน ก็ถึงเวลาต้องเดินลงเสียแล้ว

เมื่อการรอคอย+การเดินทางมันเนิ่นนาน ส่วนช่วงเวลาแห่งความยินดีปรีดานั้นแสนสั้น ผมจึงได้ข้อคิดสองอย่าง

หนึ่งคือเมคชัวร์ว่าเขาลูกนี้คือเขาที่เราอยากปีนจริงๆ เพราะเราไม่มีเวลามากพอที่จะปีนทุกเขา อย่าเฮโลขึ้นเขาลูกนี้เพียงเพราะคนขึ้นกันเยอะ

สองคือจงสนุกไปกับการเดินทาง จะดีหรือจะร้ายก็จงแนบแน่นและดื่มด่ำไปกับมัน

เพราะความสุขตอนพิชิตยอดเขานั้นสั้นเหลือเกิน

—–

“Elephant in the Room ช้างกูอยู่ไหน” หนังสือเล่มใหม่ของผมเดินทางถึงนายอินทร์ ซีเอ็ด และ B2S แล้ว อ่านรายละเอียดได้ที่ bit.ly/eitrfacebook และอ่านรีวิวได้ที่นี่ครับ markpeak.net/elephant-in-the-room

2 ชั่วโมงแรกกับ 2 ชั่วโมงสุดท้ายของวันเราทำอะไร?

เพราะ 4 ชั่วโมงนี้มันจะกำหนดคุณภาพชีวิตของเราได้เลย

หากเราใช้เวลาสองชั่วโมงสุดท้ายไปกับเรื่องไร้ประโยชน์จนนอนตื่นสาย ส่งผลให้สองชั่วโมงแรกของวันเสียไปกับรถติดและความวุ่นวาย นั่นคือ 4 ชั่วโมงต่อวันหรือ 1000 ชั่วโมงต่อปี*

แต่ถ้าเราใช้มันอย่างชาญฉลาด 1000 ชั่วโมงนี้ก็มากพอที่จะสร้างความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้น สร้างรายได้แหล่งที่สอง อ่านหนังสือจบได้หลายสิบเล่ม หรือวิ่งได้หลายร้อยกิโลเมตร

2 ชั่วโมงแรกกับ 2 ชั่วโมงสุดท้ายของวันเราทำอะไร?

เลือกให้ดี แล้วอีก 10 ปีตัวเราในวันนั้นจะขอบคุณตัวเราในวันนี้ครับ

—-

* นับเฉพาะวันทำงาน 5 วัน 50 สัปดาห์ = 250 วัน

“ช้างกูอยู่ไหน” หนังสือเล่มใหม่ของผมวางแผงแล้ววันนี้ อ่านรายละเอียดได้ที่นี่ครับ http://bit.ly/eitrfacebook

สิ่งที่มาพร้อมกับยุคอินเตอร์เน็ต คือ Lifehacks หรือทางลัดในการดำเนินชีวิต

ทำอย่างไรถึงจะสำเร็จได้รวดเร็วโดยลงแรงให้น้อยที่สุด

เราจึงคุ้นเคยกับการเฟ้นหาทางลัดและการต่อรองราคากับความสำเร็จ

แต่ของสำคัญจริงๆ มันต่อรองราคาไม่ได้ ถ้าอยากได้จริงๆ ก็ต้องจ่ายราคาที่เหมาะสม

ไม่ว่าจะเป็นความสัมพันธ์ที่ดีกับลูกๆ สุขภาพที่แข็งแรง หรือความก้าวหน้า(อย่างยั่งยืน)ในหน้าที่การงาน

ของเหล่านี้ไม่มีทางลัด มีแต่ทางตรงกับทางอ้อมเท่านั้น

เดินทางตรงเสียแต่ตอนนี้ จะได้ไม่เสียโอกาสและเสียดายเวลาทีหลังครับ

เรารักตัวเองมาก เราจึงไม่อยากเป็นคนผิด และไม่อยากเป็นคนรับผิดชอบ

ปัญหาส่วนใหญ่ที่เกิดขึ้น เราจึงมองไปที่คนอื่นก่อนเสมอ และจะบอกตัวเองว่าเราทำดีแล้ว คนอื่นต่างหากที่ไม่เข้าใจ คนอื่นต่างหากที่ใช้ไม่ได้

ข้อดีคือเราได้ปกป้องตัวตนไปอีกหนึ่งวัน ข้อเสียคือเรื่องนี้มันมีโอกาสที่จะเกิดขึ้นอีกซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เมื่อเราคาดหวังในสิ่งที่คนอื่นทำให้ไม่ได้หรือไม่คิดจะทำ เราก็ต้องอกหักอยู่ร่ำไป

เมื่อเราได้เรียนรู้ชีวิตมากพอ เราจะเลิกคาดหวังให้คนอื่นเปลี่ยน เพราะถ้าเค้าจะเปลี่ยนเค้าคงเปลี่ยนไปนานแล้ว

การเปลี่ยนแปลงจะเกิดขึ้นได้จริงๆ เมื่อเรากลับมาสำรวจตัวเองก่อน ว่าเราเองจะทำอะไรให้มันดีขึ้นได้บ้าง หรือเราจะปรับใจของตัวเองอย่างไรได้บ้าง ทางออกมีมากกว่าหนึ่งเสมอถ้าใจเปิดกว้างพอ

จะโทษคนอื่นก็ได้ แต่อย่าหวังว่ามันจะดีขึ้น

อย่าจำกัดความเป็นไปได้ในชีวิตด้วยการโทษคนอื่นอยู่เลยนะครับ

—–

“ช้างกูอยู่ไหน” หนังสือเล่มใหม่ของผมวางแผงคริสต์มาสนี้ อ่านรายละเอียดได้ที่นี่ครับ http://bit.ly/eitrfacebook