องค์กรใดที่ปล่อยให้พนักงานสุขสบายเกินไป ทำงานดีหรือไม่ดีก็มีโบนัสให้ อยู่มาครบจำนวนปีก็ได้เลื่อนตำแหน่ง ไม่ต้องพยายามอะไรก็มีกินมีใช้ พนักงานส่วนใหญ่อยู่ใน comfort zone

องค์กรนั้นกำลังกลายเป็นสวนสัตว์

ตอนที่เข้ามาใหม่ๆ สัตว์เหล่านี้ก็ยังพอมีความเป็นสัตว์ป่าอยู่บ้าง ยังมีความดิบ ความฟิต ความทะเยอทะยาน และสัญชาติญาณการเอาตัวรอด

แต่พอถูกเลี้ยงดูไปนานๆ ป้อนข้าวป้อนน้ำเป็นเวลา แต่ละวันเดินไปเดินมา (หรือนอน) อยู่ในกรง ความเป็นสัตว์ป่าค่อยๆ ลดน้อยถอยลงจนกลายเป็นสัตว์เลี้ยง

สัตว์เลี้ยงที่เชื่องและเชื่องช้า จะบีบก็ตายจะคลายก็รอด

เป็นเรื่องยากยิ่งสำหรับองค์กรที่กลายเป็นสวนสัตว์จะสร้างผลงานโดดเด่นได้

ยิ่งโลกหมุนเร็วขนาดนี้ ธุรกิจยักษ์ใหญ่แค่ไหนก็ยังมีโอกาสถูก disrupt ได้ การบริหารองค์กรแบบสวนสัตว์จึงเป็นเรื่องอันตราย แถมจะเปลี่ยนกลับไปให้มีสัญชาติญาณสัตว์ป่าก็ยากเย็นแสนเข็ญ

ดังนั้น ถ้าองค์กรเรายังไม่ใหญ่นัก อย่าปล่อยให้จิตวิญญาณสัตว์ป่าสูญหาย

ไม่จำเป็นต้องถึงขนาดรบราฆ่าฟันกันอย่างป่าเถื่อน

แค่อย่าปล่อยให้เสือสบายจนกลายเป็นแมวเชื่องๆ ก็พอ

—–

ขอบคุณประกายความคิดจากหนังสือ คิดแค่ 1 แต่ได้ผล 100 โดย โมะริกะวะ กะกิระ แปลโดยโยซุเกะ, บรรเจิด ชวลิตเรืองฤทธิ์

Storytelling with Powerpoint รุ่นที่ 2 เรียนเสาร์ที่ 19 มกราคม 2562 เปิดรับสมัครแล้ว ดูรายละเอียดได้ที่ http://bit.ly/tgimstory2fb

บทความวันละตอนจาก Anontawong’s Musings:

LINE: bit.ly/tgimline

Facebook: bit.ly/tgimfb

Twitter: bit.ly/tgimtwt

ปีนี้น่าจะเป็นปีที่ผมใช้เงินบู๊สต์โพสต์บทความในเพจของผมน้อยกว่าทุกๆ ปีที่ผ่านมา

แต่ก่อน เวลาโพสต์ไหนมีคนชอบเยอะซักหน่อย ผมจะใช้เงินประมาณ 60 บาทเพื่อบู๊สต์โพสต์ให้มันเข้าถึง (reach) คนมากขึ้นซัก 2000 คน ซึ่งผมจะทำอย่างนี้ประมาณสัปดาห์ละโพสต์หรือสองโพสต์

แต่เดี๋ยวนี้ ไม่ว่าโพสต์จะ engagement ดีแค่ไหน ก็ไม่รู้สึกถึงความจำเป็นที่ต้องใช้เงินเพื่อต่อยอดอีกต่อไป

แต่ก่อน ผมเคยอยากให้เพจตัวเองมีคนติดตามซัก 50,000 คน แต่ตอนนี้เป้าหมายเหล่านั้นหายไปหมดแล้ว

จะพูดว่าหายไปก็ไม่ถูก ต้องบอกว่ามันเป็นเป้าหมายที่ไม่มีเดดไลน์กำกับมากกว่า

รู้เพียงแค่ว่า ถ้าผมยังเขียนไปเรื่อยๆ อย่างนี้ทุกวัน และสิ่งที่ผมเขียนนั้นมันมีประโยชน์พอที่คนจะบอกต่อ ซักวันหนึ่งตัวเลข 50,000 ก็คงมาถึงเอง

ดังนั้น แทนที่จะตั้งเป้าว่าต้องถึง 50,000 Likes ภายในวันนั้นวันนี้ สู้ตั้งเป้าให้ตัวเองผลิตชิ้นงานที่มีคุณภาพออกมาอย่างสม่ำเสมอดีกว่า

ตายังคอยชำเลืองมองดูเป้าหมาย แต่สิ่งที่จับจ้องอยู่จริงๆ คือกระบวนการ

เวลาเดินขึ้นเขา เราคงแหงนดูยอดเขาอยู่เรื่อยๆ แต่สิ่งที่ต้องใส่ใจกว่าคือแต่ละก้าวที่เราเดิน

ถ้าตาเอาแต่จับจ้องมองไปที่ยอดเขา คงไม่แคล้วสะดุดขาตัวเองครับ

—–

Storytelling with Powerpoint รุ่นที่ 2 เรียนเสาร์ที่ 19 มกราคมนี้เปิดรับสมัครแล้วดูรายละเอียดได้ที่  http://bit.ly/tgimstory2fb

บทความวันละตอนจาก Anontawong’s Musings:

LINE: bit.ly/tgimline

Facebook: bit.ly/tgimfb

Twitter: bit.ly/tgimtwt

ประเด็นอยู่ที่ว่าจะลดอะไรต่างหาก

เพราะตอนนี้เรามีมากพอที่จะมีความสุขอยู่แล้ว

หากเรายังไม่มีความสุข อาจเป็นเพราะเรากำลังทำบางสิ่งบางอย่างมากเกินไป

ทำงาน

ชอปปิ้ง

เล่นมือถือ

มองหาความสุขนอกตัว

จับจ่ายเพื่อให้ได้ความสุขนั้นมา

ทะเลาะกับคนสำคัญในเรื่องที่ไม่สำคัญ

เปรียบเทียบชีวิตจริงของเรากับชีวิตหน้าฉากของคนอื่น

ข่าวดีคือปัญหานี้แก้ไม่ยาก การลดทอนไม่จำเป็นต้องใช้ทรัพยากรใดๆ นอกจากสติที่คอยถามตัวเองว่า “มากเกินไปรึยัง”

เมื่อลดสิ่งที่เกินเลย แรงก็จะมีเหลือ เวลาก็จะมีมากขึ้น

แล้วสิ่งที่ดีงามก็จะโชยมาเองครับ

—–

บทความวันละตอนจาก Anontawong’s Musings:

LINE: bit.ly/tgimline

Facebook: bit.ly/tgimfb

Twitter: bit.ly/tgimtwt

วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

ต้นไม้แก่ขอฝนจากเมฆก้อนน้อย

เมฆก้อนน้อยตอบเพียงว่ามันมีน้ำฝนอยู่น้อย กลัวว่าจะไม่พอให้ต้นไม้แก่ได้ชื่นใจ

วันต่อมาเมฆก้อนน้อยก็ยังคงบอกเช่นเดิม มันน้อยไป จึงไม่พร้อมที่จะให้

เมฆก้อนน้อยจึงออกเดินทาง และพยายามสะสมฝน

จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี…

เมื่อมีน้ำมากพอ เมฆน้อยจึงกลับมา แต่สิ่งที่พบข้างหน้า มีเพียงซากต้นไม้แก่ที่ตายแล้ว

เมฆน้อยได้แต่ร้องไห้แล้วถามว่าทำไม ความพยายามของฉัน ไม่มีความหมายเลยเหรอ

ชายหนุ่มที่นั่งใต้ต้นไม้จึงแหงนหน้า แล้วบอกกับเมฆน้อยว่า

การที่เราจะให้อะไรแก่ใครสักคนที่เรารัก มันไม่ต้องรอให้มากพอหรอก ให้เท่าที่มี ก็ทำให้คนรับชื่นหัวใจได้ ความพยายามเป็นสิ่งที่ดี แต่มันก็มีเวลาเป็นเงื่อนไขนะ

อย่าไปรอให้พร้อม อย่าไปรอให้รวย ถึงจะทำอะไรให้คนที่เรารัก

เพราะคนที่เรารัก อาจไม่มีเวลามากพอที่จะรอเรา

ก่อนที่ต้นไม้จะจากไป เขาฝากฉันไว้ด้วยว่า ถ้าเห็นเธอผ่านมา ให้บอกเธอว่าเขารักเธอ

เมฆน้อยได้แต่หลั่งน้ำตาออกมาเป็นเม็ดฝนอย่างไม่ขาดสาย ให้กับต้นไม้ที่ไม่มีวันแตกใบให้ได้เห็นอีกตลอดกาล

—–

ขอบคุณนิทานจาก GplusQuotes

บทความวันละตอนจาก Anontawong’s Musings:

LINE: bit.ly/tgimline

Facebook: bit.ly/tgimfb

Twitter: bit.ly/tgimtwt

และเทวดาที่ว่าก็ไม่ใช่จิตวิญญาณเบื้องบนที่สอดส่องลงมา

แต่เป็นเทวดาที่อยู่ในใจเราเอง

ใจที่มีทั้งเทวดาและมาร

ความดีเป็นอาหารของเทวดา แต่เป็นของแสลงของมาร

ทำดีบ่อยๆ เทวดาในใจก็จะเติบโต

ทำชั่วบ่อยๆ มารในใจก็จะเติบโต

เราเลือกเองได้ว่าจะให้อาหารกับเทวดาหรือกับมารในใจเราครับ

—–

บทความวันละตอนจาก Anontawong’s Musings:

LINE: bit.ly/tgimline

Facebook: bit.ly/tgimfb

Twitter: bit.ly/tgimtwt