วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

ครอบครัวของจวงโจวยากจนมาก เขาจึงไปขอยืมข้าวจากเจียนเหอโหว

เจียนเหอโหว กล่าวว่า

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ เร็วๆ นี้ข้าจะได้รับเงินภาษีจากไพร่ในที่ดินศักดินาของข้า เมื่อได้มาแล้วข้าจะให้ท่านยืมสามร้อยตำลึงทอง”

จวงโจวหน้าแดงด้วยความโกรธ กล่าวว่า

“เมื่อวานนี้ ขณะที่ข้ากำลังเดินทางมาที่นี่ ก็ได้ยินเสียงร้องเรียกชื่อข้า เมื่อหันไปรอบๆก็เห็นปลาหมอตัวหนึ่งนอนดิ้นกระเสือกกระสนอยู่ในรอยเกวียน ข้าจึงร้องถามไปว่า “เจ้าปลา เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”

มันตอบว่า “ข้าคืออำมาตย์แห่งทะเลบูรพา ขอน้ำแก่ข้าสักกระบวยหนึ่ง เพื่อยังชีวิตอยู่ต่อไป”

ข้าก็บอกมันไปว่า “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ข้ากำลังมุ่งสู่แดนใต้ไปยังแคว้นอู๋และแคว้นเย่ว์ และจะขุดร่องเปลี่ยนเส้นทางน้ำมายังที่ที่ท่านนอนอยู่นี้”

ปลากล่าวตอบด้วยความโกรธว่า “ข้ากำลังสูญสิ้นพลังชีวิต! ไม่อาจดิ้นรนไปไหนได้อีก หากท่านให้น้ำแก่ข้าสักกระบวยหนึ่ง ข้าก็จะมีชีวิตอยู่ต่อไป แต่ถ้าท่านให้คำตอบแก่ข้าเช่นนั้น ท่านก็จะได้เห็นข้ากลายเป็นปลาแห้งที่แผงขายปลาในตลาด”

—–

ขอบคุณนิทานจาก Manager Online: จวงจื่อขอยืมข้าวจากเจียนเหอโหว

เมื่อเราเกลียดใคร เขาทำอะไรก็ขวางหูขวางตา

ทั้งๆ ที่เป็นไปไม่ได้เลยที่ใครคนหนึ่งจะดีพร้อม หรือใครคนหนึ่งจะเลวพร้อม

เพราะเราไม่เคยเห็นเขาอย่างที่เขาเป็น เราเห็นเขาอย่างที่เราเป็นเสมอ

เป็นความพิศมัยของเราต่างหาก ที่ทำให้มองไม่เห็นข้อบกพร่องของคนที่เราชอบ

เป็นความอคติของเราต่างหาก ที่ทำให้มองไม่เห็นความดีของคนที่เราชัง

ชอบใครคนหนึ่งมากไป เราอาจติดกับ และรู้ตัวเมื่อสาย

ชังใครคนหนึ่งมากไป ทำให้เราสร้างและแบกอารมณ์ลบมากเกินความจำเป็น

ถ้าใครทำอะไรก็เข้าตา หรือใครทำอะไรก็ขวางหูขวางตา ขอให้รู้ว่ามันเป็นสัญญาณ

สัญญาณว่าสายตาของเรากำลังขมุกขมัวด้วยม่านหมอกแห่งอคติจนเราไม่ควรเชื่อในสิ่งที่ตาเราเห็นจนเกินไปครับ

—–

Time Management Workshop เสาร์ที่ 7 กันยายนนี้ เต็มแล้วทั้งรอบเช้าและรอบบ่ายนะครับ ขอบคุณทุกท่านที่สนใจ จะเปิดรับรุ่นต่อไปประมาณต้นปี 2563 ครับ

“Write a short story every week. It’s not possible to write 52 bad short stories in a row.”
-Ray Brabury

แม้ว่าเราจะเขียนไม่เก่ง แต่ถ้าลองได้เขียนบทความซัก 52 บท มันจะต้องมีซักบทความที่ดี

แม้จะไม่เคยวิ่งมาก่อน แต่ลองได้วิ่งติดต่อกันซัก 52 วัน ยังไงต้องมีซักวันที่วิ่งได้ถึง 5 กิโล

แม้จะพูดไม่เก่ง แต่ถ้าได้ซ้อม 52 รอบ มันต้องมีอย่างน้อยหนึ่งรอบที่พูดได้ดี

ถ้าเราไม่เก่งซักที ไม่ใช่เพราะว่ามันเป็นไปไม่ได้สำหรับเรา แต่อาจเป็นเพราะเราใจร้อนเกินไป เมื่อลองสามสี่ครั้งแล้วไม่ได้ดังใจ เราจึงเลิกไปเสียก่อน

แม้จะไม่มีพรสวรรค์ แม้จะไม่มั่นใจสักแค่ไหน แต่ความเพียร ความไม่หยุดหย่อน ความไม่ยอมแพ้ ก็อาจยังพาเราไปถึงเป้าหมาย

เพราะเราไม่สามารถทำสิ่งใดแย่ๆ ติดต่อกันได้ถึง 52 ครั้งหรอกนะครับ

—–

รับสมัคร Time Management บ่ายวันเสาร์ที่ 7 กันยายน เหลือ 1 ที่ครับ >> http://bit.ly/2ODqv0M

อาจทำให้เราผิดหวัง เพราะมันคือการนำเรื่องที่อยู่ในใจเราไปบอกคนที่เขาไม่ได้ให้คุณค่ากับสิ่งนั้นเท่าไหร่

คุยเรื่องไม่สำคัญกับคนที่ไม่แคร์ นับเป็นการเสียเวลาเปล่า เช่นการถกเถียงกันในช่องคอมเม้นท์ของโลกโซเชียล ต่างฝ่ายต่างคิดว่าตัวเองถูกทั้งก่อนเถียง ระหว่างเถียง และหลังจากที่เถียงจบไปแล้ว

คุยเรื่องไม่สำคัญกับคนที่แคร์ นับเป็นการเสียโอกาส เช่นอยู่กับคนในครอบครัวหรือเพื่อนสนิทแต่กลับไปคุยกันเรื่องคนอื่นหรือเรื่องไกลตัว ทั้งๆ ที่เราจะมีโอกาสอยู่ด้วยกันแบบพร้อมหน้าพร้อมตาอีกกี่ครั้งก็ไม่รู้

คุยเรื่องสำคัญกับคนที่แคร์ น่าจะเป็นทางที่คุ้มค่า เพราะบทสนทนานี้จะพาให้เราใกล้ชิดกันมากขึ้น เข้าใจกันมากขึ้น และน่าจะได้ผลลัพธ์ที่ดีกว่าคิดและทำอยู่คนเดียวครับ

---

รับสมัคร Time Management บ่ายวันเสาร์ที่ 7 กันยายน เหลือ 2 ที่ครับ >> http://bit.ly/2ODqv0M

หรือคนรอข้ามทางม้าลาย

เราก็มีสองทางเลือก

หนึ่งคือชะลอรถให้ทางเขา สองคือกะพริบไฟสูงแล้วเร่งเครื่อง

ถ้าเราให้ทาง เราอาจจะไปถึงที่หมายช้าลงนิดนึง

ถ้าเรากะพริบไฟสูงแล้วเร่งเครื่อง เราอาจจะไปถึงที่หมายเร็วขึ้นนิดนึง แต่ราคาที่ต้องจ่ายคือระดับความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ในใจเราที่ลดลงไปนิดนึงเช่นกัน

ถ้าเราเลือกที่จะเร่งเครื่องทุกครั้ง ปีหนึ่งนับร้อยนับพันครั้ง เราอาจจะถึงที่หมายเร็วขึ้นรวมๆ แล้วหลายสิบหลายร้อยนาที แต่ผมไม่แน่ใจว่ามันคุ้มกันรึเปล่ากับความมีน้ำใจที่ลดลงทุกวันจนติดเป็นนิสัย จนกลายเป็นคนแล้งน้ำใจไปโดยไม่รู้ตัว

เมื่อเห็นรถขอทาง หรือเห็นคนรอข้ามถนน ขอให้ระลึกได้ว่ามันคือโอกาสให้เราตัดสินใจ

ว่าวันนี้เราจะเลือกความเร็ว หรือจะเลือกความเป็นมนุษย์ครับ

—–

รับสมัคร Time Management บ่ายวันเสาร์ที่ 7 กันยายน เหลือ 4 ที่ครับ >> http://bit.ly/2ODqv0M