ไม่วุ่นก็ว่าง

20160702_void2

ถาม: แล้วต้องทำอย่างไร เพื่อให้ว่างที่ใจ ในสถานการณ์ที่คุณไม่ว่าง
ตอบ: ในขณะที่ข้างนอกมันวุ่นวาย จะทำยังไงให้ใจมันว่าง ก็อย่าไปวุ่นกับมันสิ ลองไม่ไปวุ่นกับความวุ่นดูสิ สมมติว่ามีอะไรวุ่นอยู่ ส่วนใหญ่เราก็จะไปวุ่นกับมันเพื่อให้มันว่าง มันจะได้จบไป เรื่องนี้จะได้เสร็จ จะได้ไม่ต้องวุ่น จะได้ว่าง แต่เรามักจะลืมไปว่า ทันทีที่เราเข้าไปวุ่นนั้น เราไปเพิ่มความวุ่นอีกหนึ่งหน่วยทันที ส่วนใหญ่ก็ไม่ว่าง ปัญหานั้นก็ไม่ถูกแก้ ก็จะวุ่นต่อไปๆ เป็นวงจรไปเรื่อยๆ โอเค วงจรนี้คลี่คลาย แต่ขณะเดียวกันเราก็สร้างวงจรใหม่โดยไม่รู้ตัว ดังนั้น เมื่อไหร่ที่เกิดความวุ่น เราอย่าาไปวุ่นกับมัน ลองสังเกตตัวเองดูก่อนว่าเราอยากไปวุ่นกับมันรึเปล่า ถ้ามีความไปวุ่นกับมันให้อยู่นิ่งๆ ก่อน ให้ความอยากไปวุ่นมันหายไปก่อน มันมาเอง เดี๋ยวมันก็ไปเอง เมื่อความอยากไปวุ่นมันหายไป ตรงนั้นสมมติเรียกว่าว่างก็ได้ พอเราไม่วุ่นก็ว่าง แล้วสิ่งดีงามจะเกิดขึ้น ปัญญาจะเกิดขึ้น ทางออกจะเกิดขึ้น เราจะเห็นภาพชัดเจนมากขึ้น

– ธเนศ วรากุลนุเคราะห์
a day BULLETIN issue 371 31 Aug – 6 Sep 2015
เรือง ประพัฒน์ สกุณา, วสิตา กิจปรีชา
ภาพ กฤตธกร สุทธิกิตติบุตร


พอพูดถึงคำว่า “ความว่าง” คุณคิดถึงอะไรบ้าง?

สำหรับผม ผมคิดถึงความว่างในสามลักษณะ

ความว่างทางกายภาพ

ความว่างทางเวลา

และความว่างทางจิตใจ

ซึ่งเราเหมือนจะมีสามความว่างนี้น้อยลงทุกที

ความว่างทางกายภาพเราน้อยลง เพราะว่าเรามีความเป็นคนเมืองมากขึ้น อยู่ที่ทำงานก็เจอแต่โต๊ะทำงานตั้งเรียงกันเป็นแถว อยู่บนรถไฟฟ้าก็มีแต่คนยืนเบียดเสียด กลับมาถึงห้องที่คอนโดก็แทบไม่มีความว่างให้เห็นอีกเช่นกัน

ความว่างทางเวลาของเราก็น้อยลง ทั้งๆ ที่เราก็มีเทคโนโลยีให้ประหยัดเวลามากกว่าแต่ก่อนตั้งมากมาย เรามีอีเมล์ที่เร็วกว่าจดหมาย เรามีเตาไมโครเวฟซึ่งเร็วกว่าเตาถ่าน เรามีเครื่องดูดฝุ่นที่ทำงานได้เอง แต่ทำไมเราก็ยังรู้สึกว่ายังไม่ค่อยมีเวลาว่างอยู่ดี?

หรือเป็นเพราะว่าเราขาดความว่างทางจิตใจ? มีจังหวะเมื่อไหร่ต้องหยิบมือถือขึ้นมาดูเพื่อจะส่องเฟซ อ่านข่าว ตอบไลน์ เล่นเกมส์ ดูซีรี่ส์ ข้างในของเราก็เลยเต็มไปด้วยข้อมูลข่าวสารความบันเทิงจนไม่เหลือพื้นที่ว่างเลย

เราเน้นประสิทธิภาพและการกอบโกยเกินไปรึเปล่า?

ต้องทำให้เร็วขึ้น ต้องมีให้มากขึ้น ต้องแสวงหาตลอดเวลา

จนบางทีเราก็ลืมถามว่า จะรีบไปไหน มีเยอะเท่าไหร่ถึงจะพอ และเรากำลังแสวงหาอะไรกันแน่

ผมเชื่อว่าที่เรากำลังรีบๆ วุ่นๆ จนไม่ว่างอยู่นี้ ก็เพราะว่าเราอยากมีความสุข

ความคุ้นชินของจิตเราก็คือ ยิ่งได้เสพยิ่งมีความสุข ยิ่งได้สำเร็จยิ่งมีความสุข

แต่มันก็ยังมีความสุขอีกแบบหนึ่ง

สุขจากการที่ไม่ได้มาจากการเสพ หรือความสำเร็จใดๆ

สุขจากการที่นั่งอยู่เฉยๆ และปล่อยให้ความว่างเข้าครอบครองกายและใจ

“พอเราไม่วุ่นก็ว่าง แล้วสิ่งดีงามจะเกิดขึ้น ปัญญาจะเกิดขึ้น ทางออกจะเกิดขึ้น”

ใช่ บางทีเราก็วุ่นจนไม่มีเวลามาไตร่ตรองว่าเรากำลังวุ่นไปเพื่ออะไร

ลองหยุดทำ กลับมาอยู่กับตัวเอง แล้วหัดนั่งเฉยๆ ดูบ้าง

แล้วความว่างนั้นอาจนำสิ่งดีงามมาให้นะครับ


ขอบคุณเรื่องและภาพจาก a day BULLETIN issue 371 31 Aug – 6 Sep 2015

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s