“First say to yourself what you would be, then do what you have to do.”

ก่อนอื่นจงบอกตัวเองให้ได้ว่าอยากเป็นอะไร จากนั้นก็แค่ทำในสิ่งที่คุณต้องทำเท่านั้นเอง

– Epictetus

—–

ประโยคนี้ดูเหมือนเป็นคำพูดธรรมดาๆ ที่ไม่มีอะไร แต่ผมรู้สึกว่ามันสรุปวิธีการใช้ชีวิตได้อย่างเรียบง่ายและงดงามทีเดียว

เราต้องตัดสินใจให้ได้ก่อนว่าอยากเป็นอะไร หรือเป็นคนแบบไหน เมื่อเราชัดเจนกับภาพนั้นแล้ว ก็แค่ลงมือทำ แม้ว่าจะติดขัดอะไร เราก็จะหาทางไปได้เอง

อยากเป็นบล็อกเกอร์ ก็ต้องลงมือเขียนบล็อก

อยากผอมกว่านี้ ก็ลดอาหารที่เรากิน และออกกำลังกายให้มากขึ้น

อยากขึ้นเป็นหัวหน้าทีม นอกจากจะสร้างผลงานดีแล้ว ก็ต้องคิด มอง และทำเพื่อทีมด้วย

อยากจะจีบน้องคนนั้น ก็ต้องเดินเข้าไปแนะนำตัวและทำความรู้จัก

“ไม่รู้จะทำยังไง” จึงเป็นข้อแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้น เพราะเรารู้อยู่แล้วว่าต้องทำอะไรบ้าง และถึงจะยังไม่ครบถ้วน Google ก็ช่วยคุณได้แน่ๆ

อุปสรรคใหญ่จึงไม่ใช่ Know how แต่เป็น Know how to start และ Know how to keep going มากกว่า

ที่เราไม่ได้เริ่มซักที ก็เพราะเรามักจะบอกว่า “ตอนนี้ยังไม่มีเวลา”

ตอนนี้หยุดสงกรานต์ มีเวลาแล้ว ข้อแก้ตัวนี้จึงตกไป

ส่วนจะทำอย่างไรที่จะ keep going ได้ ผมมีข้อแนะนำสองข้อ

ข้อแรก คืออย่าทำอะไรหลายๆ อย่างในคราวเดียว

ข้อสอง คือมีเวลาให้มันทุกวัน

ผมเองก็มีอะไรที่อยากทำเยอะมาก ทั้งอยากเป็นบล็อกเกอร์ อยากศึกษาเรื่องหุ้น อยากทำดนตรี อยากขายของออนไลน์

แต่ก็รู้ตัวดีว่าถ้าผมพยายามจะทำทุกอย่าง ผมจะเอาดีไม่ได้ซักอย่าง ดังนั้นผมเลยเลือกการเป็นบล็อกเกอร์ขึ้นมาก่อน และพักเรื่องอื่นๆ ไว้หมดเลย

และผมก็จะมีเวลาให้กับการเขียนบล็อกทุกวัน อย่างน้อยวันละหนึ่งชั่วโมง เพื่อให้แน่ใจว่าเราได้ฝึกปรือและสร้างผลงานที่จับต้องได้

“First say to yourself what you would be, then do what you have to do.”

ตัดสินใจได้รึยังครับว่าอยากเป็นอะไร?  เลือกมาแค่อย่างเดียวที่เราเชื่อว่าจะส่งผลกระทบต่อเรามากที่สุด

เมื่อตัดสินใจได้แล้วก็แค่ do what you have to do เท่านั้นเอง

เริ่มได้!

—–

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (ที่ปุ่มไลค์จะมี drop down menu ให้เลือกได้ว่าอยากจะให้มี notifications หรืออยากเห็นโพสต์จากเพจนี้อยู่ต้นๆ ฟีดรึเปล่าครับ)

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่”

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

วันนี้วันปีใหม่ไทย

ผมลุกจากเตียงตอนตีห้านิดๆ มานั่งเขียน Five-Minute Journal

โดยประโยคแรกที่ผมเขียนคือ I’m grateful for a chance to begin again every day

มีสามเหตุผลที่ประโยคนี้แล่นเข้ามาในหัว

เหตุผลแรก คือเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาเกิดเหตุให้ใจหาย

ผมเปิดบล็อก anontawong.com ขึ้นมาแล้วพบว่า ปุ่มแชร์ Facebook ตรงท้ายบล็อกทุกตอนขึ้นเลข 0

นาทีนั้นใจตกลงไปถึงตาตุ่มที่จำนวนแชร์ที่สะสมมาร่วมสองแสนครั้งหายไปหมดเลย

ผมใช้ WordPress ในการเขียนบล็อก เลยลองไปดูบล็อกอื่นๆ บน WordPress ก็ไม่เป็นอย่างนี้ จำนวนแชร์ของเขาก็ยังอยู่กันดี

พอผมเขียนบล็อกตอนสุขง่ายๆ และคนเริ่มแชร์กัน บล็อกตอนนั้นก็เริ่มมีตัวเลขแชร์ แต่บล็อกอื่นก็ยังคงมีจำนวนแชร์เป็นศูนย์

ผมเศร้าอยู่ได้ประมาณ 10 นาที ได้เห็นความยึดติดกับชื่อเสียงที่เคยสั่งสมมา แต่สุดท้ายก็คิดได้ว่า “ไม่เป็นไร เริ่มใหม่ก็ได้(วะ)”

อีกสองวันถัดมา จึงได้รู้ว่าบล็อกตอนไหนก็ตามที่มีคนกดแชร์อีกครั้ง บล็อกนั่นจะถูก “คืนชีพ” ให้กลับมามียอดแชร์ตามเดิม (เช่นบล็อก KonMari ที่ตัวเลขดีดจาก 0 แชร์กลับมาที่ 44K แชร์แล้ว) ดังนั้นบล็อกยอดฮิตจำนวนหนึ่งจึงมีตัวเลขแชร์เท่าเดิมแล้ว แต่บล็อกตอนอื่นๆ อีก 95% ยังมีตัวเลขแชร์เป็น 0 อยู่

—–

เหตุผลข้อที่สอง คือผมเคยอ่านจากบล็อกที่ไหนซักที่ว่า ถ้าเราอยากจะเปลี่ยนแปลงตัวเองหรืออยากเริ่มทำอะไร แทนที่จะต้องรอถึงวันปีใหม่ เราสามารถเปลี่ยนกรอบเวลาให้เหลือเป็น “สัปดาห์ใหม่” ได้

พูดง่ายๆ ก็คือ แทนที่จะ Happy New Year เราก็มา Happy New Week กันแทน

และอะไรก็ตามที่เป็น resolutions หรือความมุ่งมั่นใหม่ๆ เราก็เริ่มต้นตั้งแต่วันจันทร์ได้เลย

เพราะถ้ามันเป็นเรื่องดี และอยู่ในวิสัยที่เราจะทำได้ ก็ไม่เห็นจะต้องรอถึงปีใหม่ซะหน่อย

—–

เหตุผลข้อที่สาม คือเมื่อเช้านี้ตอนแปรงฟัน จู่ๆ ก็นึกถึงคำพูดท่านอาจารย์โกเอนก้าในธรรมบรรยายคอร์สวิปัสสนา 10 วัน 

คิดภาพว่าคุณกำลังอยู่ในแม่น้ำ แล้วคุณดำลงไปในน้ำ พอโผล่หัวขึ้นมาใหม่ นี่ก็ไม่ใช่แม่น้ำเส้นเดิมอีกต่อไปแล้ว

เพราะสายน้ำไหลไปแล้วไม่ไหลกลับ แม่น้ำจึงเปลี่ยนแปลงตลอดเวลาทุกการดำผุดดำว่าย

แต่คุณเข้าใจมั้ยว่า ตอนที่คุณดำลงไป และโผล่หัวขึ้นมานั้น นอกจากแม่น้ำจะไม่เหมือนเดิมแล้ว คุณเองก็ไม่ใช่คุณคนเดิมอีกแล้วเช่นกัน

ถ้าพูดในทางวิทยาศาสตร์ก็คือ ในช่วงเวลาเพียงไม่กี่วินาทีนั้น เซลล์ภายในร่างกายของคุณก็ตายแล้วเกิดใหม่ไปแล้วเป็นพันๆ เซลล์ (ในหนึ่งวันเซลล์ในร่างกายของเราจะตายไปประมาณห้าหมื่นถึงเจ็ดหมื่นล้านเซลล์)

ถ้าพูดในทางธรรมะก็คือ “อนิจจา” ทุกสิ่งเปลี่ยนแปลงตลอดเวลาไม่เคยอยู่คงที่ จิตของเราก็เกิด-ดับวันหนึ่งไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง สังเกตง่ายๆ ว่าเมื่อกี้ยังอารมณ์ดีๆ อยู่ ตอนนี้ก็โมโหเสียแล้ว หรือเมื่อเช้ายังขยันลุกขึ้นมานั่งเขียนบล็อกอยู่ ตอนบ่ายก็นอนขี้เกียจตัวเป็นขน

เมื่อธรรมชาติเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา เราก็ย่อมเปลี่ยนแปลงตัวเองได้เสมอเช่นกัน

อะไรที่ควรทำแล้วยังไม่ได้ทำ ก็เริ่ม

อะไรที่ไม่ควรทำแต่ยังทำอยู่ ก็เลิก

ไม่สำคัญว่าวันนี้เป็นวันปีใหม่หรือไม่

ขอแค่วันนี้เป็นวันใหม่ และเรายังหายใจอยู่

ก็ Begin Again ได้แล้ว

—–

ป.ล. ชื่อของตอนนี้เอามาจากหนังเรื่อง Begin Again ที่มีเพลงประกอบแสนไพเราะ Lost Stars ขับร้องโดยอดัม เลอวีน นักร้องนำวง Maroon 5

—–

ขอบคุณข้อมูลจาก
Wikipedia: Apoptosis
ThaiDhamma.net 

—–

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (ที่ปุ่มไลค์จะมี drop down menu ให้เลือกได้ว่าอยากจะให้มี notifications หรืออยากเห็นโพสต์จากเพจนี้อยู่ต้นๆ ฟีดรึเปล่าครับ)

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่”

ขอบคุณภาพจาก Negativespace.co

 

“Spend your money on the things money can buy.
Spend your time on the things money can’t buy.”

“จงใช้เงินกับสิ่งที่คุณซื้อได้ และใช้เวลากับสิ่งที่คุณซื้อไม่ได้”

– Haruki Murakami

เงินซื้อหนังสือได้ แต่ซื้อความรู้ในหนังสือไม่ได้

เงินซื้อใบปริญญาได้ แต่ซื้อปัญญาไม่ได้

เงินซื้อห้องพักสุดชิลได้ แต่ซื้อความสบายใจไม่ได้

เงินซื้อหน้าตาสะสวยได้ แต่ซื้อจิตใจงดงามไม่ได้

เงินซื้อเมมเบอร์ฟิตเนสได้ แต่ซื้อสุขภาพที่ดีไม่ได้

เงินซื้อเหล้าได้ แต่ซื้อเพื่อนร่ำสุราไม่ได้

เงินซื้อความสนใจได้ แต่ซื้อความใส่ใจไม่ได้

เงินซื้อแอปเปิ้ลวอทช์ได้ แต่ซื้อความตรงต่อเวลาไม่ได้

เงินซื้อรถเบนซ์ได้ แต่ซื้อมารยาทบนท้องถนนไม่ได้

เงินซื้อตำแหน่งใหญ่โตได้ แต่ซื้อบารมีไม่ได้

เงินซื้อความบันเทิงได้ แต่ซื้อความปีติไม่ได้

เงินซื้อความสุขได้ แต่ซื้อความหมดทุกข์ไม่ได้

เงินซื้อ House ได้ แต่ซื้อ Home ไม่ได้

เงินซื้อของเล่นให้ลูกได้ แต่ซื้อความอบอุ่นให้ลูกไม่ได้

เงินซื้อไอแพดให้พ่อได้ แต่ซื้อการนั่งคุยกับพ่อไม่ได้

เงินซื้อซูชิแซลม่อนได้ แต่ซื้อกับข้าวรสมือแม่ไม่ได้

หยุดยาวสงกรานต์นี้ ขอให้ได้ใช้เวลากับสิ่งที่เงินซื้อไม่ได้นะครับ

—–

หมายเหตุ: ข้อความบางประโยคจำมาจากที่เคยอ่านในฟอวอร์ดเมล์

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (ที่ปุ่มไลค์จะมี drop down menu ให้เลือกได้ว่าอยากจะให้มี notifications หรืออยากเห็นโพสต์จากเพจนี้อยู่ต้นๆ ฟีดรึเปล่าครับ)

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่”

ขอบคุณภาพจาก Pexels.com

“It helps to see failure as a road and not a wall.”

จงมองความล้มเหลวเป็นถนน ไม่ใช่กำแพง

– Scott Adams  (ผู้เขียนการ์ตูน Dilbert)

—–

ผมทำงานที่ทอมสันรอยเตอร์มา 13 ปี เคยสัมภาษณ์งานสำหรับตำแหน่งภายในบริษัทอยู่บ่อยครั้ง

อัตราเฉลี่ยความสำเร็จคือหนึ่งต่อสาม ถ้าผมสมัครไปสามครั้ง จะมีครั้งเดียวเท่านั้นที่เขาจะเลือกผม ส่วนอีกสองครั้งเขาจะเลือกคนอื่น

ทั้งนี้ เพราะหลายครั้งผมก็สมัครงานโดยที่รู้ตัวด้วยว่ายังเด็กเกินไปหรือยังมีประสบการณ์ไม่มากพอ

แต่ก็ลองสมัครอยู่ดี (เพราะไม่ต้องเสียตังค์!)

ถ้าเขาไม่เรียกสัมภาษณ์ก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยเขาก็ได้รับรู้แล้วว่าเรามีความสนใจในตำแหน่งนี้

ถ้าเขาเรียกสัมภาษณ์แล้วเราสัมภาษณ์ไม่ผ่าน ก็ไม่เป็นไร ถือเป็นการซ้อมใหญ่ คราวหน้าถ้าโอกาสมาอีก เราจะได้ทำได้ดีกว่าเดิม

—–

คลับคล้ายคลับคลาว่าผมเคยอ่านเจอประวัติของเซลส์แมนคนหนึ่ง ที่ทำยอดขายได้เป็นที่หนึ่งของแผนกปีแล้วปีเล่า กลายมาเป็นซูเปอร์สตาร์ขององค์กรด้วยเวลาอันสั้น

เคล็ดลับของเขามีเพียงแค่โถสองโถ และเหรียญบาท 100 เหรียญ*

เริ่มต้นวันทำงาน เหรียญทั้ง 100 เหรียญจะกองอยู่ในโถเดียว

จากนั้นเขาจะโทร.หาลูกค้าหนึ่งคน

เมื่อวางหูจากลูกค้าแล้ว เขาจะหยิบเหรียญหนึ่งเหรียญจากโถหนึ่งมาโยนลงอีกโถหนึ่ง (เสียงดังแกร๊ง!)

แล้วก็ยกหูหาลูกค้าคนถัดไป

เป้าหมายของเขาคือ ก่อนจะหมดวัน เหรียญทั้งหนึ่งร้อยเหรียญจะต้องถูกย้ายไปอยู่อีกโถหนึ่ง ซึ่งนั่นแสดงว่าเขาได้โทร.หาลูกค้าครบ 100 คนแล้วนั่นเอง

และวันรุ่งขึ้น เขาก็จะทำแบบเดียวกัน เพื่อย้ายเหรียญ 100 เหรียญนั้นกลับมาที่โถเดิม

สังเกตว่าเขาไม่ได้โยนเหรียญตอนที่ขายได้ เพียงแค่ได้โทร.หาก็โยนเหรียญได้แล้ว

ถ้าเขาตั้งกฎว่าจะย้ายเหรียญเฉพาะตอนที่ขายได้ ก็เป็นการคาดคั้นที่จะให้โลกหมุนรอบตัวเองเกินไปหน่อย

เพราะเราไม่สามารถควบคุมผลลัพธ์ได้

แต่เราควบคุมการกระทำของเราได้เสมอ

—–

หลายครั้ง ที่เราไม่ลงมือทำอะไรบางอย่าง เพราะเรากลัวว่าจะล้มเหลวหรือเสียเวลาเปล่า

แต่ถ้าใครเคยเรียนฟิสิกส์มา จะรู้กฎสำคัญข้อหนึ่งที่ว่า พลังงานไม่มีวันสูญหายไปไหน มีแต่แปรรูปไปเท่านั้น

สิ่งที่เราลงแรงไป แม้มันจะไม่ได้ออกมาเป็นผลลัพธ์อย่างที่เราต้องการ แต่มันก็ได้แปรรูปไปเป็นบทเรียนและประสบการณ์ ที่จะส่งผลให้เราทำได้ดีขึ้นในคราวหน้าอยู่แล้ว

ดังนั้น หากเรามองความล้มเหลวเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางสู่ความสำเร็จ ความล้มเหลวก็จะไม่ใช่ศัตรู แต่จะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเราคนหนึ่งเลยนะครับ

—–

* เซลส์แมนที่พูดถึงเป็นฝรั่ง ดังนั้นเขาคงไม่ได้ใช้เหรียญบาท แต่น่าจะเป็นเป็นเหรียญห้าเซ็นต์หรือสิบเซ็นต์มากกว่า แต่ผมใช้เหรียญบาทเพื่อให้อ่านไม่สะดุดนะครับ ส่วนจำนวน 100 เหรียญนี่จริงๆ แล้วอาจจะเป็น 50 หรือ 200 เหรียญก็ได้เพราะผมจำไม่ได้แล้วว่าเขาได้ระบุจำนวนเหรียญในโถไว้รึเปล่า

—–

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (ที่ปุ่มไลค์จะมี drop down menu ให้เลือกได้ว่าอยากจะให้มี notifications หรืออยากเห็นโพสต์จากเพจนี้อยู่ต้นๆ ฟีดรึเปล่าครับ)

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่”

ขอบคุณภาพจาก Pexels.com