“บางคนหยุดเพราะคิดว่าตัวเองไม่ไหว แต่ใครจะไปรู้ว่าคนที่เราเห็นว่าไปไหว บางทีเขาก็เคยไม่ไหวเหมือนกัน แต่เขาแค่ไม่หยุด แค่นั้นเอง”
– สิงโต นำโชค
ผมเขียนบล็อกแบบจริงจังมาเกือบปีครึ่งแล้ว
บางคนชมผมว่า เก่งจังเลย หาเรื่องมาเขียนได้ทุกวัน
ผมก็ตอบไปว่า ไม่ได้เก่งหรอก บางวันกว่าจะหาเรื่องมาเขียนได้นี่เลือดตาแทบกระเด็น (ไม่เชื่อถามแฟนผมได้ ผมบ่นกับแฟนตลอดว่าวันนี้จะเขียนเรื่องอะไรดี)
ยิ่งช่วงที่มีลูกใหม่ๆ ชีวิตยากมาก เพราะนอนก็ไม่พอ งานก็ต้องทำ แถมยังต้องพยายามเขียนบล็อกทุกวันอีก
เกินกว่าหนึ่งครั้งที่ใจบอก (หลอก) ตัวเองว่า เปลี่ยนไปเขียนแบบสัปดาห์ละครั้งสองครั้งก็ได้นี่
แต่สุดท้ายก็กัดฟันเขียนทุกวันเหมือนเดิม
ไม่ใช่เพราะว่าขยันหรืออะไรนะครับ
แต่เพราะรู้สึกว่า ถ้าเริ่มหา “ข้อยกเว้น” ให้กับตัวเองครั้งหนึ่งแล้ว ผมกลัวว่าจะสูญเสียอะไรบางอย่างไป
ผมจึงชอบประโยคนี้ของพี่สิงโตมาก
“บางคนหยุดเพราะคิดว่าตัวเองไม่ไหว แต่ใครจะไปรู้ว่าคนที่เราเห็นว่าไปไหว บางทีเขาก็เคยไม่ไหวเหมือนกัน แต่เขาแค่ไม่หยุด แค่นั้นเอง”
ใช่ ต่อให้ต้องเหนื่อยต้องทรมานแค่ไหน เส้นชัยจะอยู่ไกลจนมองไม่เห็นอย่างไร
แต่ถ้าเรารู้ว่ามันเป็นสิ่งที่มีคุณค่ากับชีวิตเรา
ตราบใดที่ยังไปต่อได้
อย่าเพิ่งหยุดนะครับ
ขอบคุณคำพูดของสิงโต นำโชค ซึ่งผมถ่ายมาจากหนังสือเล่มหนึ่งแต่ต้องขออภัยจริงๆ ที่จำไม่ได้ว่าเป็นหนังสืออะไร (น่าจะไปเปิดอ่านในร้านหนังสือแล้วแอบถ่ายเอาไว้)
อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/
อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (ที่ปุ่มไลค์จะมี drop down menu ให้เลือกได้ว่าอยากจะให้มี notifications หรืออยากเห็นโพสต์จากเพจนี้อยู่ต้นๆ ฟีดรึเปล่าครับ)
ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่”
ขอบคุณภาพจากทีมงาน Smallroom
Anontawong's Musings 