มองใกล้ มองไกล

20161206_longrun

ถ้าเรามองใกล้ เราจะใจร้อน

ถ้าเรามองไกล เราจะใจเย็น

 

ถ้าเรามองใกล้ เราจะให้เวลากับเรื่องเร่งด่วน

ถ้าเรามองไกล เราจะให้เวลากับเรื่องสำคัญ

 

ถ้าเรามองใกล้ การเป็น “คนถูก” สำคัญที่สุด

ถ้าเรามองไกล สัมพันธภาพสำคัญกว่า

 

ถ้าเรามองใกล้ การตัดสินใจบางอย่างก็ยากยิ่ง

ถ้าเรามองไกล การตัดสินใจบางอย่างก็ง่ายดาย

 

ถ้าเรามองใกล้ เราจะไม่เคยมีเวลาพอ

ถ้าเรามองไกล เราจะมีเวลาพอเสมอ

 

ถ้าเรามองใกล้ เราอาจจะเอาใครก็ได้ ไม่ต้องดีมาก

ถ้าเรามองไกล เราจะระลึกได้ว่า ได้คนดีปีหน้า ดีกว่าได้คนไม่เข้าท่าวันนี้

 

ถ้าเรามองใกล้ เราจะเน้นยอดไลค์และยอดแชร์

ถ้าเรามองไกล เราจะเน้นสร้างความเชื่อใจจากลูกเพจ

 

ถ้าเรามองใกล้ เราจะแย่งเค้ก

ถ้าเรามองไกล เราจะอบเค้กชิ้นใหม่ให้ใหญ่กว่าเดิม

 

ถ้าเรามองใกล้ เราจะพยายามทำสิบเรื่องในหนึ่งปี

ถ้าเรามองไกล เราจะพร้อมทำเรื่องเดียวเป็นสิบปี

 

ถ้าเรามองใกล้ ชีวิตคือการตามหาความสุข

ถ้าเรามองไกล ชีวิตคือการทำสิ่งที่มีความหมาย


เขียนบทความนี้หลังจากอ่านบทความของ Seth Godin: The short run and the long run

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (ที่ปุ่มไลค์จะมี drop down menu ให้เลือกได้ว่าอยากจะให้มี notifications หรืออยากเห็นโพสต์จากเพจนี้อยู่ต้นๆ ฟีดรึเปล่าครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

 

เขาไม่ยอมให้เรามีความสุข

20160806_nothappy

เขาไม่ยอมให้เรามีความสุข

จนกว่าคนคนนั้นจะรับเราเป็นเฟรนด์

จนกว่าจะมีใครมาเม้นท์ว่าน่ารักจังเลย

จนกว่าจะได้อั๊พสเตตัสด่าใครลอยๆ

จนกว่ารูปของเราจะมี 300 ไลค์

จนกว่าเราจะมี 3,000 ฟอโล่เอ้อ

จนกว่าจะมีคนดูเราทำ Facebook Live

 

เขาไม่ยอมให้เรามีความสุข

จนกว่าเราจะมีบัตรเครดิตแพลตตินัม 8 ใบ

จนกว่าเราจะมีประกันชีวิตเพื่อคนที่คุณรัก

จนกว่าเราจะมีเงินเดือนเหยียบแสน

จนกว่าเราจะมีรถเหยียบล้าน

จนกว่าเราจะมีบ้านหลังโต

จนกว่าเราจะมีอิสรภาพทางการเงิน

 

เขาไม่ยอมให้เรามีความสุข

จนกว่าหน้าจะไร้รอยสิวฝ้า

จนกว่าเราจะมีหน้าวีเชพ

จนกว่าหน้าท้องจะแบนเรียบ

จนกว่าเราจะมีหุ่นนาฬิกาทราย

จนกว่าเราจะมีผิวขาวกระจ่างใส

จนกว่าเราจะมีรักแร้ขาวกระจ่างใส

 

เขาไม่ยอมให้เรามีความสุข

จนกว่าเราจะมีแก๊ดเจ็ทรุ่นล่าสุด

จนกว่าเราจะหัวไม่ล้าน

จนกว่าเราจะมีแฟนสวย

จนกว่าเราจะเป็นสมาชิกฟิตเนสหรู

จนกว่าเราจะมีซิกแพ็ค

จนกว่าเราจะปั่นจักรยานที่ราคาแพงกว่ามอเตอร์ไซค์

 

เขาไม่ยอมให้เรามีความสุข

จนกว่าเราจะมีแม็คบุ๊คแอร์

จนกว่าเราจะมีไอแพดโปร

จนกว่าเราจะมีไอโฟน 7

จนกว่าเราจะมีไอโฟน 8

จนกว่าเราจะมีไอโฟน 9

จนกว่าเราจะมีไอโฟน 10


อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (ที่ปุ่มไลค์จะมี drop down menu ให้เลือกได้ว่าอยากจะให้มี notifications หรืออยากเห็นโพสต์จากเพจนี้อยู่ต้นๆ ฟีดรึเปล่าครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pexels.com

รางวัลที่ดีที่สุด

20160610

ถาม: สำหรับคนทำงานศิลปะ นอกจากถ้วยรางวัลที่คนอื่นมอบให้แล้ว รางวัลส่วนตัวที่คุณจะได้คืออะไรบ้าง

ตอบ: ก็เข้ามาในหลากหลายรูปแบบ แต่รางวัลที่ดีที่สุดของผมก็คือการได้นอนหลับสนิท ได้นอนและตื่นขึ้นมาในทุกๆ วันโดยไม่ต้องคิดถึงเรื่องเมื่อวาน แล้วผมมีความรู้สึกว่า การที่ต้องมานั่งคิดว่าวันนั้นเราไม่น่าทำอย่างนั้นเลยว่ะ น่าจะทำอีกแบบ น่าจะทำให้มันดีกว่านี้ สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่จะทำให้ผมนอนไม่หลับ ผมเป็นคนที่จะนอนไม่หลับถ้ารู้สึกว่าสิ่งที่ทำมาไม่ดีพอ สิ่งที่ผมคาดหวังมากๆ เลยก็คือก็ได้นอนหลับสนิทโดยไม่ต้องสนใจอะไรแล้ว นั่นเป็นรางวัลส่วนตัวที่ผมคาดหวัง

– จิรายุ ละอองมณี

a day BULLETIN issue 360: 15-21 June 2015 
สัมภาษณ์: เอกพล บรรลือ, ปริญญา ก้อนรัมย์
ภาพ: ภาสกร ธวัชธาตรี


หลังอ่านบทสัมภาษณ์ของเก้า จิรายุ ละอองมณี ความรู้สึกแรกที่มีคือ เด็กคนนี้มันเจ๋งดีว่ะ

ผมเห็นเก้าครั้งแรกในหนังเรื่องตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราชในบท “บุญทิ้ง” เด็กเร่ร่อนที่ได้รับการช่วยเหลือจากองค์ดำ และติดตามองค์ดำจนวันหนึ่งเติบใหญ่ขึ้นมาเป็นพระราชมนู

ส่วนหนังเรื่องสุดท้ายที่ผมได้ดูเก้าแสดงก็คือเรื่องตุ๊กแกรักแป้งมาก ซึ่งน้องเขากวาดรางวัลนักแสดงยอดเยี่ยมจากหลายสถาบันอีกด้วย

จะด้วยความที่ทำงานในวงการมาตั้งแต่เด็กหรืออย่างไรไม่รู้ ความคิดที่ถ่ายทอดลงใน a day BULLETIN จึงดูเป็นผู้ใหญ่มาก ทั้งๆ ที่เก้าเพิ่งจะอายุ 20

ถ้าได้เจอตัวเป็นๆ ผมก็อยากจะชวนให้เก้าลองเขียนบล็อกหรือเขียนหนังสือเหมือนกัน เพราะผมว่าน้องเขาน่าจะยังมีของอยู่ในตัวอีกเยอะ


เราทุกคนถูกปลูกฝังให้ขยันและตั้งใจทำงาน เพื่อจะได้ประสบความสำเร็จในชีวิต

แต่อะไรคือ “ความสำเร็จ”?

มีเงินเดือนหนึ่งแสนถือว่าสำเร็จรึยัง?

มีคนไลค์เพจหมื่นคนถือว่าสำเร็จหรือยัง?

มีชื่อเสียง ได้โล่ห์รางวัล ถือว่าสำเร็จหรือยัง?

หรือจริงๆ แล้วความสำเร็จไม่ใช่เรื่องนอกกาย แต่เป็นเรื่องในใจ?

“รางวัลที่ดีที่สุดของผมก็คือการได้นอนหลับสนิท ได้นอนและตื่นขึ้นมาในทุกๆ วันโดยไม่ต้องคิดถึงเรื่องเมื่อวาน”

ถ้าเราใช้ชีวิตแบบสิบเต็มสิบ ทำวันนี้ให้เต็มที่ จะได้ไม่มีอะไรต้องเสียดายหรือเสียใจ

ใครทำได้ ผมว่าคนนั้นก็ประสบความสำเร็จแล้วนะครับ


ขอบคุณข้อมูลและรูปภาพจาก a day BULLETIN issue 360: 15-21 June 2015 

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

นิทานคุณยายจ่ายตลาด

20160607_shopping

วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

สัปดาห์ที่แล้วผมไปเดินซื้อของที่ตลาด เห็นคุณยายคนหนึ่งกำลังเลือกซื้อมะเขือเทศกับแม่ค้าที่หน้าตาดูเจ้าเล่ห์

คุณยายหยิบมะเขือเทศขึ้นมา 3 ลูกให้แม่ค้าชั่ง

“30 บาทค่ะ” แม่ค้าบอก

“อ้อ จริงๆ แล้วจะแค่เอาไปทำซุปน่ะ ไม่ต้องใช้ถึงสามลูกก็ได้” ว่าแล้วหญิงชราก็หยิบมะเขือเทศลูกใหญ่ที่สุดออก

แม่ค้ามองตาชั่งอีกครั้งแล้วบอกว่า

“25 บาทค่ะ”

เฮ้ย นี่แม่ค้ากะจะฟันคุณยายนี่หว่า ผมคิดในใจ

แต่ก่อนที่ผมจะได้เอ่ยปากเตือนคุณยาย คุณยายก็ควักเหรียญห้ายื่นให้แม่ค้า

แล้วเดินจากไปพร้อมมะเขือเทศลูกใหญ่


ขอบคุณนิทานจาก Quora: Zhao Lin’s answer to What did someone do that made you think they were really smart?

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (ที่ปุ่มไลค์จะมี drop down menu ให้เลือกได้ว่าอยากจะให้มี notifications หรืออยากเห็นโพสต์จากเพจนี้อยู่ต้นๆ ฟีดรึเปล่าครับ)

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

Banner468x60ver1.jpg

ก้าวย่างที่ผิดพลาด

20160607_misstep

มักเกิดจากการยืนอยู่เฉยๆ

“Many a false step was made by standing still.”
– Fortune cookie

บ่อยครั้งที่เราไม่กล้าตัดสินใจ เพราะกลัวว่าจะตัดสินใจผิด

แต่การเลือกอยู่กับสิ่งเดิม อาจเป็นเรื่องที่ผิดยิ่งกว่า

เพราะบางครั้ง อยู่เฉยๆ ก็ล้มได้ และการมุ่งไปข้างหน้าอาจมั่นคงกว่า

เหมือนเราขึ้นไปนั่งบนจักรยาน ถ้าเราพยายามทรงตัวอยู่บนจักรยานนิ่งๆ โอกาสล้มมีสูงมาก แต่ถ้าเราปั่นไปเรื่อยๆ เรากลับไม่ล้ม

เพราะจักรยานถูกออกแบบมาให้เคลื่อนที่

ชีวิตก็ถูกออกแบบมาให้เคลื่อนที่เหมือนกัน

ดังนั้น อย่ากลัวที่จะพุ่งออกไป เพราะมันไม่ล้มหรอก

และถึงล้ม อย่างมากก็แค่ถลอก กลัวไปทำไม

เจ็บกว่านี้ก็เคยมาแล้ว


อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (ที่ปุ่มไลค์จะมี drop down menu ให้เลือกได้ว่าอยากจะให้มี notifications หรืออยากเห็นโพสต์จากเพจนี้อยู่ต้นๆ ฟีดรึเปล่าครับ)

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pexels.com