เสาร์ที่ 20 กรกฎาคมนี้ จะเป็นวันครบรอบ 50 ปีการไปเยือนดวงจันทร์ของยานอะพอลโล 11

โลกกับดวงจันทร์นั้นห่างกัน 384,400 กิโลเมตร หรือ 40 เท่าของระยะทางกรุงเทพ-ลอนดอน ยานอะพอลโลใช้เวลาในการเดินทางเกือบ 103 ชั่วโมง

จรวดที่ส่งอะพอลโล 11 ไปดวงจันทร์นั้นมีชื่อว่า Saturn V ซึ่งมีเครื่องยนต์ 3 stage ด้วยกัน

Stage 1 มีเชื้อเพลิง 2 ล้านลิตร

Stage 2 มีเชื้อเพลง 1.3 ล้านลิตร

Stage 3 มีเชื้อเพลิง 0.3 ล้านลิตร

Stage 1+2 มีเชื้อเพลิงมากกว่า Stage 3 ประมาณ 11 เท่า แต่ถูกใช้หมดไปตั้งแต่ 9 นาทีแรกที่ออกเดินทาง

ส่วน Stage 3 ที่มีเชื้อเพลิงน้อยกว่าใครเพื่อนนั้น ถูกใช้งานสำหรับการเดินทางอีกหลายแสนกิโลมตรและร้อยชั่วโมงที่เหลือ

เหตุผลที่ช่วงแรกต้องใช้เชื้อเพลิงเยอะขนาดนั้น ก็เพราะว่ายานต้องพาตัวเองออกจากแรงโน้มถ่วงของโลกให้ได้

ผมว่าชีวิตคนเราก็ไม่ต่างกัน

สิบกิโลแรกยากกว่าแสนกิโลหลัง

ลองถามคนที่ไม่เคยออกกำลังกายแต่สุดท้ายกลับมาวิ่งมาราธอนได้ หรือคนที่ฐานะยากจนแต่สร้างเนื้อสร้างตัวจนเป็นเศรษฐีได้ หรือสตาร์ทอัพที่เกือบเจ๊งในช่วงปีแรกแต่กลับมาเติบโตเป็น 10 เท่าในภายหลังได้

สิบกิโลแรกยากกว่าสิบกิโลถัดไป และล้านแรกนั้นยากกว่าล้านถัดไปเสมอ

เหตุเพราะช่วงแรกนั้นเรามีแรงโน้มถ่วงของอดีตฉุดรั้งเราไว้อยู่ เราจึงจำเป็นต้องออกแรงให้มากที่สุดเพื่อพาตัวเองออกจากแรงโน้มถ่วงนั้น

การพาตัวเองออกจากแรงโน้มถ่วงฟังแล้วดูเหนื่อยหนักก็จริง แต่ข่าวดีก็คือเมื่อผ่านจุดนั้นมาแล้ว การเดินทางอีกแสนกิโลที่เหลือก็อาจจะไม่ใช่เรื่องยากเย็นอีกต่อไปครับ

—–
ขอบคุณภาพจาก Flickr: NASA on The Commons

ขอบคุณข้อมูลจาก Space.com NASA’s Mighty Saturn V Moon Rocket Explained (Infographic)

วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

มีเณรรูปหนึ่งที่รับหน้าที่กวาดใบไม้ที่ร่วงหล่นลงตามลานวัดให้สะอาดเอื่ยมทุกเช้า

เณรน้อยต้องใช้เวลาอย่างมากในการกวาดใบไม้ จึงพยายามขบคิดหาวิธีลดภาระ

มีพระรูปหนึ่งล่วงรู้ถึงปัญหาของเณรน้อย จึงได้เสนอแนะว่า

“ก่อนที่เจ้าจะลงมือกวาดใบไม้ ทำไมเจ้าไม่เขย่าต้นไม้แรงๆ ให้ใบไม้ร่วงลงมาให้หมดก่อนแล้วค่อยกวาดล่ะ เพียงเท่านี้เจ้าก็ไม่ต้องกวาดลานวัดอีกต่อไป”

เณรน้อยจึงรวบรวมกำลังเขย่าต้นไม้อย่างรุนแรงก่อนจะกวาดลานวัด เมื่อกวาดเสร็จเณรน้อยรู้สึกสบายใจเป็นอย่างยิ่งเพราะเชื่อว่าพรุ่งนี้จะสบายแล้ว

วันถัดมา เณรน้อยตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่น ทว่าเมื่อมาถึงลานวัดกลับต้องนิ่งงัน เพราะลานวัดเต็มไปด้วยใบไม้มากมายไม่แตกต่างอะไรกับวันอื่นๆ

เจ้าอาวาสที่ทราบเรื่องราวจึงเดินมากล่าวกับเณรน้อย

“ไม่ว่าวันนี้เจ้าจะพยายามเขย่าต้นไม้เท่าไร วันพรุ่งนี้ใบไม้ยังคงร่วงหล่นเช่นเดิม”

—–

ขอบคุณนิทานจากเพจ Bodhi Meditation Singapore

เราทุกคนล้วนมีสิ่งที่ตัวเองกลัว

บางคนกลัวการพูดต่อหน้าคนเยอะๆ

บางคนกลัวงานยากๆ

บางคนกลัวการเอ่ยปากทักทายคนที่อยากคุยด้วย

ความกลัวนั้นมีประโยชน์ เป็นสัญชาติญาณที่ช่วยให้เรารอดพ้นจากอันตรายมานักต่อนัก

แต่หลายครั้งความกลัวก็ไม่มีเหตุผล เพราะสมองส่วนที่คิดกับสมองส่วนที่กลัวนั้นมันอยู่คนละส่วนกัน

ความคิดเหมือนควาญช้าง ความกลัวและอารมณ์นั้นเหมือนช้าง ควาญช้างฉลาดกว่า แต่ช้างเรี่ยวแรงมหาศาลกว่ามากมาย

เราจึงไม่ควรพยายามเอาชนะความกลัว เพราะโอกาสต่ำมาก

ส่วนการวิ่งหนีความกลัวก็ไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนัก เพราะหลายครั้งสิ่งที่เรากลัวก็ไม่สมเหตุสมผล และควาญช้างในตัวเราก็รู้ดีว่าจริงๆ แล้วสิ่งที่เรากลัวนั้นมันมีประโยชน์กับเราในระยะยาว

สิ่งที่ทำเหลือที่พอจะทำได้ ทำกาารเต้นรำกับความกลัว

ซึ่งคงไม่ใช่การเต้นจังหวะบัลเล่ต์ที่อ่อนช้อย แต่เป็นการเต้นรุมบ้าที่มีหลากรสหลายอารมณ์ มีฉุดกระชากลากถูก มีจับหมุนตัวตีลังกา บางจังหวะก็รักษาระยะห่างดูท่าที และบางจังหวะก็ตะลุมบอน

สิ่งสำคัญคือเราไม่ทำร้ายคู่เต้น และคู่เต้นไม่ทำร้ายเรา

แน่นอน คงจะมีสะดุดขาหรือหกล้มให้ได้แผลถลอกกันบ้าง

แต่ถ้าฝึกไปนานๆ เราก็จะได้การแสดงที่ติดตาตรึงใจครับ

เข้าใจบางอย่าง หมายความว่า เราพร้อมที่จะเรียนรู้ พร้อมที่จะรับฟัง และพร้อมที่จะเข้าใจ โดยไม่ได้คาดคั้นตัวเองว่าต้องเข้าใจทุกอย่าง

ยอมรับทุกอย่าง หมายความว่า แม้จะมีบางอย่างที่เราไม่เข้าใจ แต่เราก็พร้อมที่จะยอมรับมัน เช่นบางทีเราก็ไม่เข้าใจผู้หญิง แต่เราก็ยอมรับเขาในแบบที่เขาเป็น ด้วยการยอมรับเท่านั้น เราถึงจะเริ่มเข้าใจและเริ่มปรับเปลี่ยนได้

ไม่แน่ใจซักอย่าง หมายความว่า เราผ่านโลกมามากพอที่จะรู้ว่าเราแทบไม่รู้อะไรเลย ความไม่แน่นอนนั้นซ่อนอยู่ในทุกสถานการณ์ และมีแต่คนโง่เท่านั้นที่มั่นใจว่าตัวเองถูกไปเสียทุกเรื่อง

เข้าใจบางอย่าง ยอมรับทุกอย่าง ไม่แน่ใจซักอย่าง

ลองเอาไปขบคิดดูครับ

ซึ่งเข้าใจว่ามันเป็นเรื่องยาก

เพราะคนที่ได้ขึ้นมาเป็นหัวหน้ามักจะเป็นคนที่ทำงานเก่ง เน้นผลลัพธ์ หรือไม่ก็มีทักษะในการสื่อสารดีเยี่ยม

เมื่อเห็นลูกน้องพูดอะไรที่ไม่เข้าท่าจึงมักจะทนไม่ได้ ต้องเอ่ยปากอะไรบางอย่างเสมอ

แต่เมื่อไหร่ที่เราพูดออกมาก่อน เราก็กำลังตัดโอกาสอะไรหลายๆ อย่าง

โอกาสที่จะได้รู้อะไรใหม่ๆ โอกาสที่จะรู้ว่าน้องแต่ละคนคิดยังไง และโอกาสที่น้องจะได้คิดอะไรด้วยตัวเอง

หากเราพูดเป็นคนแรก ลูกน้องย่อมไม่กล้าพูดอะไรที่ขัดกับความคิดของเรา ยิ่งเราตำแหน่งสูงเท่าไหร่ โอกาสที่เราจะได้รับความเห็นที่แตกต่างน้อยลงเท่านั้น

อีกอย่างที่สำคัญก็คือเราจะไปรู้ได้อย่างไรว่าความคิดของเราดีที่สุด? ทุกคนรู้อะไรบางอย่างที่เราไม่รู้ทั้งนั้น

ดังนั้น เราจึงควรฟังให้เยอะเข้าไว้ หลังจากได้ฟังความคิดเห็นคนอื่นๆ จนครบถ้วนแล้วเราจะมีโอกาสได้พูดแน่นอนครับ