วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

ในห้องสัมภาษณ์งาน ณ บริษัทแห่งหนึ่ง

“เล่าจุดแข็งของคุณให้ผมฟังหน่อย”

“ผมคิดเลขเร็วมากครับ”

“เหรอ สแควร์รูท 700 ได้เท่าไหร่?”

“4 ครับ”

“ไม่ได้ใกล้เคียงเลยนะ”

“แต่ก็เร็วใช่มั้ยล่ะครับ”

—–

Interviewer: Tell me about your qualifications.

Candidate: I’m very quick at math.

Interviewer: What’s the square root of 700?

Candidate: 4.

Interviewer: That’s not even close.

Candidate: Yeah, but it was quick.

—–

ขอบคุณนิทานจาก Jermeiah Lowin’s tweet

เป็นประโยคที่โผล่เข้ามาในห้วงคำนึงบ่อยๆ ในช่วงนี้

เมื่อมองไปที่โต๊ะทำงาน เห็นเอกสารกองอยู่ มันเป็นสัญญาณที่บ่งบอกว่าผมกำลังปล่อยบางอย่างให้คั่งค้าง

อาจจะเป็น Resume ของคนที่เพิ่งสัมภาษณ์ไป อาจจะเป็นเอกสารแนะนำตัวของบริษัท headhunter อาจจะเป็นบทความที่เราปริ๊นท์ออกมาอ่าน

เอกสารเหล่านี้ก่อตัวมาจากเสียงที่ไร้เสียง ที่บอกกับตัวเองว่า “เอาไว้ก่อน”

มองไปในกล่องอีเมล มีเมลที่เราติดดาวหรือติดธงเอาไว้เป็น follow-up แต่เราก็ยังไม่ได้ทำอะไรกับมันมาหลายวันหรือแม้กระทั่งหลายสัปดาห์

มองไปที่อ่างล้างหน้าหรือชั้นวางของในห้องน้ำที่บ้าน มีสิ่งละอันพันละน้อยเต็มไปหมด เกินกว่าครึ่งเป็นของที่เราไม่ได้หยิบใช้มาเป็นเดือนๆ

สิ่งที่คั่งค้างในโลกภายนอก เป็นเพียงภาพสะท้อนของสิ่งที่คั่งค้างของโลกภายใน

เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่เราปล่อยเอาไว้ โดยตัวมันเองอาจไม่มีพิษภัย แต่พอมากเข้าๆ มันจะคอยย้ำเตือนและทำให้เรากังวลตลอดเวลา

เหมือนใส่รองเท้าที่มีก้อนกรวด แม้ไม่เจ็บปวดแต่ก็น่ารำคาญ

ตอนนี้ผมเลยพยายามบอกตัวเองว่า อย่าปล่อยเรื่องไหนให้คั่งค้างโดยไม่จำเป็น โต๊ะทำงานไม่ควรมีเอกสารใดนอกจากงานที่จะทำในวันนี้ อีเมลไหนที่ติดดาวก็เคลียร์ให้เรียบร้อย ห้องน้ำก็ควรคงไว้แต่ของที่เราใช้เป็นประจำ

ทำอะไรก็ทำให้หมดจด

อย่าปล่อยให้ก้อนกรวดทางอารมณ์ลอยนวลครับ

นักเขียนชื่อ Steven Pressfield เคยบอกไว้ว่า การเขียนหนังสือนั้นไม่ยาก ยากตรงพาตัวเองมานั่งหน้าจอคอมแล้วเริ่มเขียน

ตอนเช้าที่ผมวิ่งรอบหมู่บ้าน ก็รู้สึกคล้ายๆ กัน คือการซ้อมวิ่งนั้นไม่ยาก ยากตรงพาตัวเองลุกจากเตียง แต่งตัว ผูกเชือกรองเท้า แล้วมายืนอยู่หน้าบ้าน

ส่วนการทำงานใหญ่นั้นไม่ยาก ยากตรงการเปิดไฟล์ใหม่ขึ้นมาแล้วเริ่มลงมือพิมพ์

ถ้าสิ่งที่ยากที่สุดคือการเริ่มต้น หากเราเริ่มได้ นั่นก็แปลว่าเราสำเร็จไปกึ่งหนึ่งแล้ว

การทำงานใหญ่ การซ้อมวิ่ง การเขียนหนังสือ อาจไม่ต้องใช้พรสวรรค์หรือสติปัญญามากที่เราคิด หรือมากที่เรากลัว

ขอแค่มีใจ และมีวินัยที่จะ “เริ่มต้น” วันแล้ววันเล่า

ความสำเร็จก็อาจเข้าหาเราโดยไม่ได้ตั้งตัวครับ

จะได้ไม่มีเวลาคิดเรื่องใหญ่ๆ

เพราะการคิดเรื่องใหญ่ๆ มันเหนื่อย และมัน uncomfortable

เรื่องความต้องการที่แท้จริง เรื่องที่เรายังบกพร่อง เรื่องพ่อแก่แม่เฒ่า เรื่องที่เราไม่ค่อยมีเวลาให้ลูก เรื่องสุขภาพร่างกาย เรื่องสุขภาพการเงิน

เราเลยหลีกเลี่ยงเรื่องยากๆ ด้วยการทำให้ชีวิตเต็มไปด้วยเรื่องยิบย่อยมากมาย

จะดูเน็ตฟลิกซ์เรื่องอะไร จะถ่ายเซลฟี่ยังไงให้ดูไม่อ้วน จะซื้อไดร์เป่าผมยี่ห้อไหน จะใช้ฟอนต์ไหนทำพรีเซนต์ ฯลฯ

เราแก้โจทย์ง่ายๆ นับร้อยนับพัน แต่ไม่เคยแก้โจทย์ใหญ่ๆ แม้สักข้อ

โจทย์ที่สุดท้ายแล้วก็จะกลับมาหลอกหลอนเราอยู่ดี

อย่ามัวแต่วุ่นวายกับเรื่องเล็กน้อย จนกลายเป็นข้ออ้างให้เราไม่ต้องคิดเรื่องใหญ่ๆ เลยนะครับ

หลายคนน่าจะเคยเล่นบิลเลียดมาก่อน

บิลเลียดคล้ายกับสนุกเกอร์ อาจจะต่างกันตรงกติกา ขนาดของโต๊ะ และขนาดของหลุม แต่มีวิธีการเล่นคล้ายๆ กันคือใช้ไม้ยาวๆ ยิงลูกขาวไปโดนลูกเป้าหมายให้ลงหลุม ใครยิงครบ 8 ลูกก่อนชนะ

สำหรับมือสมัครเล่นอย่างผม แค่แทงลูกขาวให้โดนยังยาก ไหนยังต้องพยายามมองเหลี่ยมอีกว่าจะพาลูกขาวไปชนลูกเป้าหมายยังไง

จึงเป็นเรื่องปกติที่เราจะคิดถึงแค่ช็อตถัดไป ทำยังไงก็ได้ให้ลูกนั้นลงหลุม

แต่สำหรับมืออาชีพ การยิงให้ลงหลุมเป็นเรื่องง่าย สิ่งที่ยากและสำคัญกว่า คือเมื่อยิงลูกขาวออกไปแล้ว จะควบคุมลูกขาวอย่างไรเพื่อให้สามารถกินลูกถัดไปได้ด้วย

มืออาชีพจึงมองข้ามช็อตเสมอ

ไม่ต่างกับชีวิตและการทำงาน

การโฟกัสกับเรื่องที่อยู่ตรงหน้า กับเป้าหมายที่ตามองเห็นเป็นเรื่องสำคัญก็จริง แต่เราต้องไม่ลืมว่าเกมของเราไม่ได้จบแค่การยิงลูกถัดไปให้ลง

เกมของเราคือยิงลูกฝั่งของเราให้ครบ เพื่อจะได้สิทธิ์ชิงดำ

คำถามสำคัญก็คือ ลูกดำของเราคืออะไร?

ถ้าเราไม่รู้ว่าลูกดำของเราคืออะไร การเล่นบิลเลียดชีวิตก็จะสะเปะสะปะไร้ยุทธศาสตร์ เราอาจภูมิใจที่ยิงลง แต่หารู้ไม่ว่าบางช็อตที่เราไม่ระวังก็อาจทำให้ “ขาวเปลี่ยน” หรือลูกขาวลงหลุมจนเกมของเราต้องสะดุด

จะเอาเกียรตินิยม จะเก็บตังค์แต่งงาน จะซื้อบ้านหลังใหญ่ เหล่านี้ล้วนเป็นช็อตสำคัญ แต่มันอาจยังไม่ใช่ “ลูกดำ” ของเราก็ได้

ทำอะไรอย่าลืมมองข้ามช็อต เมื่อตาเนื้อกำลังเพ่งกับการยิงลูกถัดไปให้ลงหลุม ขอให้ตาใจมองเห็นการคอนโทรลลูกขาวด้วย

ถ้าไม่ระวัง กำลังแทงลงอยู่ดีๆ อาจพลิกกลับมาแพ้ได้เฉยเลยนะครับ