เพราะเราสนใจแต่ตัวเองมากเกินไป

“The reason you are suffering is you’re focused on yourself.”
– Tony Robbins

---

คนที่ทำให้เราทุกข์ได้มากที่สุดก็คือตัวเราเอง

ทำร้ายด้วยความคิดที่บั่นทอน

“ทำไมเขาทำกับเราอย่างนี้” “ทำไมไม่เข้าใจเราบ้าง” “ทำไมปล่อยให้เราเหนื่อยอยู่คนเดียว” “ทำไมโชคชะตาต้องเล่นตลกกับเราด้วย”

ทุกความคิดจะมีจุดเหมือนกันอยู่สองคำ

คือคำว่า “ทำไม” ซึ่งฟังเผินๆ เหมือนเราต้องการที่จะเข้าใจถึงที่มา ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้วเราแค่ต้องการโยนความผิดให้ใครซักคนเท่านั้น

และคำว่า “เรา” “เรา” และ “เรา” ลอยไปลอยมาเต็มไปหมด จึงไม่มีพื้นที่ให้สติหรืออารมณ์บวกสอดแทรกขึ้นมาได้เลย

ทำให้ผมนึกถึงคำพูดฝรั่งอีกคำที่ว่า

“The best way to cheer yourself up is to cheer somebody else up.”
– Mark Twain

วิธีที่ดีและลัดสั้นที่สุดในการสร้างกำลังใจให้ตนเองคือการสร้างกำลังใจให้ผู้อื่น

เมื่อเราเบนความสนใจจากตัวกูของกูไปสู่การช่วยเหลือผู้คน เราก็เปิดทางให้แหล่งพลังงานบวกได้ทำงาน และพลังงานนั้นย่อมก่อประโยชน์ทั้งต่อคนอื่นและต่อตนเอง

เมื่อใดก็ตามที่จมจ่อมอยู่ในความทุกข์ระทม ขอเพียงเรามีสติพอที่จะเห็นว่าเหตุนั้นเกิดจากเราทำตัวเราเอง เราก็จะหาทางออกให้กับความทุกข์นั้นได้ด้วยการทำสิ่งดีๆ ให้คนอื่นครับ

---

facebook.com/anontawongblog
anontawong.com/archives
Download eBook – เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

คือเวลาและความเงียบ

“Time and silence are the most luxurious things today.”

– Tom Ford

---

ทำไมเราถึงไม่มีเวลา?

จริงๆ ทุกคนมีเวลาวันละ 24 ชั่วโมงเท่ากัน

สำคัญคือเราเอาเวลาไปทำอะไรบ้าง

ถ้าได้ใช้เวลาไปกับสิ่งที่อยากทำจริงๆ คนๆ นั้นน่าจะรู้สึกว่าตัวเองมีเวลา

เพราะที่เราบ่นๆ ว่า “ไม่มีเวลา” นั้น ก็เพราะเรากำลังรู้สึกผิดที่เอาเวลาไปทำอย่างอื่นจนแทบไม่เหลือเวลาให้กับสิ่งที่เราเห็นว่าสำคัญและคิดจะทำมานานแล้ว

หนึ่งในวิธีแก้ ก็คือมานั่งคิดให้ดีๆ ว่าอะไรที่สำคัญกับเราจริงๆ แล้วจัดเวลาให้มัน เมื่อเอาเวลาไปใส่กับสิ่งนี้แล้ว เรื่องอื่นๆ ที่สำคัญรองลงมาก็จะหาช่องเวลาของมันได้เอง

ทำไมเราถึงไม่มีความเงียบ?

จริงๆ ความเงียบก็มีอยู่ทั่วทุกหนแห่ง

เพียงแต่เราไม่เคยหยุดเพื่อจะฟังและอยู่กับความเงียบต่างหาก

ถ้าความเงียบเป็นช่องว่าง ก็เป็นเราเองนี่แหละที่ชอบหาอะไรมาถมช่องว่างจนเต็มทุกที

อยู่กับเพื่อนก็ต้องคุยกัน ความเงียบทางกายภาพจึงไม่มี

พออยู่กับคนไม่รู้จักหรืออยู่คนเดียวก็หยิบมือถือขึ้นมาเล่น ความเงียบภายในหัวจึงไม่มีเช่นกัน

Time and silence are the most luxurious things today.

ในยุคที่เรามีความกินดีอยู่ดีกว่ายุคใด จึงเหมือนเป็นตลกร้ายที่เรากลับรู้สึกขาดแคลนสิ่งที่โลกมอบให้เรามาโดยตลอด

ทรัพย์สินอันหรูหราที่ชื่อว่าเวลาและความเงียบนี้ ยิ่งทำเท่าไหร่ยิ่งไม่มี

ต้องหยุดทำเท่านั้นจึงจะพอมีได้

---

facebook.com/anontawongblog
anontawong.com/archives
Download eBook – เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

Measure your wealth not by the things you have, but by the things you have for which you would not take any amount of money.

อย่าวัดความมั่งคั่งจากสิ่งที่เรามี แต่วัดจากสิ่งที่เราจะไม่ยอมยกให้ใครไม่ว่าเขาจะเอาเงินทองมากองเท่าไหร่ก็ตาม

-Anonymous

ความมั่งคั่งกับความร่ำรวยฟังเผินๆ แล้วอาจเหมือนกัน

แต่ผมว่าความมั่งคั่งนั้นมีความหมายที่ลึกซึ้งกว่า

แค่มีทรัพย์สินเยอะก็อาจพอจะเรียกว่าคนรวยได้แล้ว

แต่การที่จะเป็นคนที่มั่งคั่งได้ น่าจะต้องมีอะไรบางอย่างมากกว่านั้น ไม่ว่าจะเป็นความใจกว้าง สุขภาพที่ดี เวลา ครอบครัวที่อบอุ่น ฯลฯ

ความร่ำรวย อาจจะเป็นตัวชี้วัดศักยภาพในการหาเงิน

ส่วนความมั่งคั่งนั้นอาจจะเป็นตัวชี้วัดศักยภาพในการสร้างประโยชน์ให้คนอื่น

คนมั่งคั่งอาจมีเงินไม่เท่าคนร่ำรวย แต่เขาอาจมีเวลาให้ลูกให้ภรรยามากกว่า ได้เที่ยวได้ออกหาประสบการณ์มากกว่า ได้อ่านหนังสือมากกว่า ได้หัวเราะมากกว่า ได้ใช้ชีวิตมากกว่า

ลองถามตัวเองดูนะครับว่า ตัวเราในตอนนี้ กำลังมุ่งไปเป็นคนแบบไหน

---

facebook.com/anontawongblog
anontawong.com/archives
Download eBook – เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pexels.com

ต่อเนื่องจากเมื่อวานนี้ หลังจากฟัง Tony Robbins ให้สัมภาษณ์ใน Tim Ferriss Show ก็ได้ไอเดียดีๆ มาแชร์หลายเรื่องเลย

วันนี้มาแชร์ไอเดียที่สองนะครับ

ชื่อว่ากฎ 90 วินาที

กฎนี้โทนี่เพิ่งใช้มาได้ไม่นาน แต่เขารู้สึกว่ามันทำให้ชีวิตของเขาดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เขาบอกว่าคนเรานั้น มีทางเลือกในการใช้ชีวิตอยู่สองแบบ

แบบแรกคืออยู่อย่างอมทุกข์ (state of suffering) ชีวิตเต็มไปด้วยปัญหา อารมณ์ขุ่นมัว ตระหนี่ถี่เหนียว กังวลใจ โทษคนนั้นคนนี้

แบบที่สองคือดำเนินชีวิตด้วยความสำราญ (state of bliss) มองโลกในแง่ดี มีความคิดสร้างสรรค์ มีความเมตตา มีสติ มีปัญญา พร้อมช่วยเหลือผู้อื่น

เป้าหมายของโทนี่ คือใช้ชีวิตในแต่ละวันด้วยความสุขสำราญให้มากที่สุด

นั่นคือที่มาของกฎ 90 วินาที

กฎข้อนี้กล่าวไว้ว่า เมื่อใดก็ตามที่เจอเรื่องที่ทำให้เราทุกข์หรือกังวลใจ อย่าปล่อยให้มันทำให้เราดำดิ่งเกินกว่า 90 วินาที

จงใช้เวลาหนึ่งนาทีครึ่งนั้นทุกข์เสียให้พอ จากนั้นก็วางมันลง ถอยออกมา แล้วดำเนินชีวิตต่อไป

เพราะชีวิตสั้นเกินกว่าที่จะมามัวทุกข์ใจอยู่ (Life is too short for suffering)

โดยคอนเซ็ปต์มันก็ดีทีเดียว แต่คำถามก็คือ มันจะทำได้จริงหรือ?

โทนี่ก็เลยสอนเทคนิคที่จะช่วยให้เราหลุดออกจากเรื่องทุกข์ใจได้ในเวลาไม่นานนัก

เราสามารถทดลองได้เลย ด้วยการนึกถึงเรื่องที่เรากำลังกังวลใจ เช่นปัญหาที่ยังแก้ไม่ตก หรือเรื่องที่รับปากไว้แล้วยังไม่มีเวลาได้ทำซักที

จากนั้น จงหลับตา เอามือสองข้างแนบลงกลางอก ให้รู้สึกได้ถึงหัวใจที่อยู่ข้างในนั้น

ให้รู้ว่าหัวใจของเรากำลังเต้นอยู่

หัวใจดวงนี้เราได้มาฟรีๆ เป็นของขวัญจากพระเจ้า (หรือธรรมชาติ) เป็นสิ่งที่แสนมหัศจรรย์เพราะมันทำให้เรามีชีวิต

หัวใจดวงนี้เต้นถึงวันละ 100,000 ครั้ง ตลอด 24 ชั่วโมง 7 วันต่อสัปดาห์

ลองหายใจลึกๆ แล้วจินตนาการว่าอากาศที่เราสูดเข้าไปกำลังหล่อเลี้ยงหัวใจดวงน้อยๆ นี้

จากนั้นก็นึกถึงเรื่องราวหนึ่งเรื่องที่เรารู้สึกขอบคุณ (one thing you feel grateful for) อาจจะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นนานแล้ว หรืออาจจะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสัปดาห์ที่แล้วก็ได้ แล้วลองเอาตัวเองกลับไปอยู่ในเหตุการณ์นั้นอีกครั้ง ให้รู้สึกว่าชีวิตตอนนั้นมันดีอย่างไร

เมื่อนึกได้เรื่องหนึ่งแล้ว ก็ให้นึกเรื่องที่สอง

เมื่อนึกเรื่องที่สองออกแล้ว ก็ให้นึกเรื่องที่สาม

เมื่อทบทวนเรื่องที่สร้างความสุขให้เราครบสามเรื่อง ก็ให้นึกย้อนกลับไปถึงปัญหาที่ทำให้เรากังวล

แล้วถามตัวเองว่า อะไรคือสิ่งที่เราต้องทำ

โทนี่การันตีว่า ณ จุดๆ นี้ หัวใจจะมีคำตอบให้คุณ เพราะจิตใต้สำนึกจะรู้คำตอบอยู่แล้ว เราเพียงแต่ต้องพามันเข้าสู่สภาวะที่เหมาะสมเท่านั้นเอง

ด้วยการระลึกถึงกฎ 90 วินาที และหัดเชื่อมโยงกับสิ่งที่อยู่ลึกๆ ในใจ จะช่วยให้เราหลุดจากหล่มความมืดมนได้ในเวลาอันไม่นานนัก

ลองเอาไปใช้ดูนะครับ

---

ขอบคุณข้อมูลจาก The Tim Ferriss Show: Tony Robbins – on Achievement versus Fulfillment

facebook.com/anontawongblog
anontawong.com/archives
Download eBook – เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pexels.com

“When you can’t find the sunshine, be the sunshine.”
– Unknown

“เราต่างมีแสงสว่างในตัวเอง” เป็นชื่อหนังสือของคุณวรพจน์ พันธุ์พงศ์ หนึ่งในนักสัมภาษณ์ที่ผมชอบมากที่สุด

โดยปกติ อารมณ์ของคนเรามักจะถูกขับเคลื่อนจากสิ่งภายนอก

ถ้าวันนี้อากาศดี เจ้านายชม ทำงานเสร็จ ได้กินอาหารอร่อย เราก็จะรู้สึกว่าชีวิตนี้ดีชะมัด

แต่ถ้าวันนี้ฝนตก รถติด ไปทำงานสาย โดนเจ้านายด่า ชีวิตก็จะดูมืดมนหม่นหมองในทันใด

เรารอรับความสว่างไสวที่มาจากแหล่งอื่นๆ เสียจนเคย จนลืมไปว่าเราเองก็มีความเป็นดาวฤกษ์อยู่ในตัวเหมือนกัน

เรื่องราวภายนอกหม่นหมองเพียงใด เราอาจควบคุมไม่ได้

แต่เรื่องราวภายในที่เราเล่าให้ตัวเองฟัง เราอาจจะพอควบคุมได้บ้าง

When you can’t find the sunshine, be the sunshine.

ในเมื่อพระอาทิตย์ไม่สาดส่อง ก็จงเป็นดวงอาทิตย์เองซะเลย

ไม่ง่าย แต่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้

เพราะเราทุกคนมีแสงสว่างในตัวเองครับ

---

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่”