เท่าที่สังเกตตัวเองและคนรอบข้าง เรามักจะชอบสวมบทบาทอยู่สองบท

หนึ่งคือบทพระเอก ซึ่งมักจะมีแนวความคิดประมาณนี้
– เราเป็นฮีโร่ของเรื่องนี้
– ทุกสายตาจับจ้องมาที่เรา
– สิ่งที่เราทำนั้นถูกต้อง ชอบธรรมแล้ว
– เราจะคลาดแคล้วจากเรื่องร้ายๆ ต่างๆ เพราะเราพิเศษกว่าคนอื่น

แต่พอชีวิตพลิกผัน เรามักจะหันไปสวมบท “ผู้ถูกกระทำ”
– ชอบถามตัวเองว่า “ทำไมต้องเป็นเราด้วย”
– คนอื่นไม่เข้าใจเราเลย
– เรามันกระจอกสิ้นดี
– ทุกอย่างจบสิ้นกันแล้ว

แต่ผมคิดเล่นๆ ว่าบางทีเราเล่นบทเป็นเพื่อนพระเอกบ้างก็ดีนะ

เพื่อนพระเอกอาจจะไม่หล่อเท่าพระเอก แต่ก็ไม่คิดมากจนน่ารำคาญ รักเพื่อนพ้อง มักจะพูดประโยคฉลาดๆ เวลาพระเอกทำตัวโง่ๆ และเป็นคนที่เข้ามาช่วยพระเอกในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวาน

เราไม่ได้พิเศษกว่าใครๆ เหมือนพระเอกในละคร แต่โลกก็ไม่ได้ใจร้ายให้เราเป็นผู้ถูกกระทำอยู่ตลอดเวลาเช่นกัน

สวมจิตวิญญาณของเพื่อนพระเอกหรือเพื่อนนางเอกดูบ้าง แล้วชีวิตเราจะมีความบาลานซ์มากขึ้นครับ

เป็นคนใจกว้างที่มัธยัสถ์

เป็นคนใจดีที่เด็ดขาด

เป็นคนฉลาดที่ยอมเสียเปรียบ

เป็นคนเงียบๆ ที่พูดน่าฟัง

เป็นคนดังที่สันโดษ

เป็นคนเก่งโคตรๆ ที่ถ่อมตัว

ดูย้อนแย้ง แต่ไม่ขัดแย้ง

คนแบบนี้จะสร้างประโยชน์ให้แก่โลกได้โดยไม่สูญเสียความเป็นมนุษย์ไปครับ

—–

ขอบคุณประกายความคิดจากธรรมบรรยายตอนหนึ่งใน Youtube ของพศิน อินทรวงศ์

“ช้างกูอยู่ไหน” หนังสือเล่มใหม่ของผมที่ว่าด้วยการค้นหาสิ่งที่สำคัญกับเราอย่างแท้จริง มีขายที่ whatisitpress.com ครับ อ่านรายละเอียดได้ที่ bit.ly/eitrfacebook และอ่านรีวิวได้ที่นี่ครับ bit.ly/eitrreportingengineer

Simple แปลว่าเรียบง่าย

เรียบง่ายไม่ได้แปลว่าง่ายๆ แต่ก็ทำได้ถ้าเราจะเอาจริง

วิดพื้นวันละ 10 ครั้งเป็นเรื่อง simple

เก็บเงินเดือนละ 10% ของรายได้เป็นเรื่อง simple

หลีกเลี่ยงบุหรี่และแอลกอฮอลเป็นเรื่อง simple

แต่คนส่วนใหญ่ไม่เอาจริงกับเรื่องเรียบง่ายเหล่านี้ ชีวิตที่มันควรจะง่ายเลยต้องมายุ่งยากทีหลัง

“Take a simple idea and take it seriously.”
—Charlie Munger

ชีวิตนั้นไม่ easy แต่ก็ simple กว่าที่เราคิด

ถ้าอยากได้มะนาว ก็ต้องปลูกต้นมะนาวเท่านั้นเอง

—–

ขอบคุณเนื้อหาบางส่วนจาก James Clear’s 3-2-1 Newsletter

เพราะความรู้ความเข้าใจนั้นก็มีอยู่หลายระดับ ตั้งแต่ระดับผิวเผินไปจนถึงระดับลึกซึ้ง

ทุกคนรู้อยู่แล้วว่าเล่นมือถือมากๆ มันไม่ดี แต่เราก็ยังเล่นเยอะเกินไปอยู่ดี

ทุกคนรู้อยู่แล้วว่าสูบบุหรี่ไม่ดีต่อสุขภาพ แต่น้อยคนนักที่จะเลิกบุหรี่ได้

ทุกคนรู้อยู่แล้วว่าเราต้องตาย แต่น้อยคนนักที่จะตระหนักถึงความตายของ เพราะถ้าเราเข้าใจจริงๆ เราคงเลิกทำหลายอย่างที่เรากำลังทำอยู่ตอนนี้

เหมือนที่ผมเขียนไว้เสมอๆ ว่า อันตรายไม่ได้เกิดจากความไม่รู้ แต่เกิดจากความเชื่อที่ว่าเรารู้เรื่องนี้ดีอยู่แล้ว พอเราเชื่อแบบนั้นเราจึงไม่ได้คิดจะศึกษาเพิ่มเติมให้ถ่องแท้ แล้วพอชีวิตส่งบททดสอบมาให้เราจริงๆ เราก็เลยมักจะสอบตก

โจทย์ก็คือ รู้อยู่แก่ใจแต่ทำไม่ได้ แล้วเราควรจะทำอย่างไรดี?

คำตอบก็คือ ก็ต้องหาทางทำให้จนได้ ไม่อย่างนั้นจะไปมีประโยชน์อะไร

ฟังดูกำปั้นทุบดิน แต่สิ่งต่างๆ ในโลกมันก็ตรงไปตรงมาแบบนี้ มีแค่มนุษย์เราเองที่ไปทำให้มันซับซ้อนด้วยการพยายามมองหาทางลัด

รู้ไม่ได้แปลว่าเข้าใจ เข้าใจไม่ได้แปลว่าทำได้

ชีวิตเราจะเปลี่ยนไปในทิศทางที่ดีขึ้นก็ต่อเมื่อเราสามารถแปลงความรู้เป็นการกระทำได้เท่านั้นครับ

---

“ช้างกูอยู่ไหน” หนังสือเล่มใหม่ของผมที่ว่าด้วยการค้นหาสิ่งที่สำคัญกับเราอย่างแท้จริง มีขายที่ whatisitpress.com ครับ อ่านรายละเอียดได้ที่ bit.ly/eitrfacebook และอ่านรีวิวได้ที่นี่ครับ bit.ly/eitrreportingengineer

ความเจ็บปวดเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

ตราบใดที่เรายังมีชีวิต ความเจ็บปวดทั้งทางกายและใจก็จะแวะเวียนมาหาเราอยู่เรื่อยๆ

ความเจ็บปวดยังนำมาซึ่งความเติบโตอีกด้วย

เมื่อเราวิดพื้น ทำแพลงค์ หรือยกเวท เราจะสร้างความเจ็บปวดให้กับกล้ามเนื้อ อาจถึงขั้นไฟเบอร์ในกล้ามเนื้อบางส่วนฉีกขาดด้วยซ้ำไป แต่ร่างกายนั้นมีกลไกในการ overcompensate หรือการ “ชดเชยเผื่อ” ซึ่งนำไปสู่การซ่อมแซมตัวเองที่ทำให้กล้ามเนื้อเหล่านั้นกลับมาแข็งแรงยิ่งกว่าเดิม

ความเจ็บปวดทางใจก็เช่นกัน เมื่อพรากจากของที่รัก หรือต้องประสบกับสิ่งไม่ชอบ เราจะเจ็บปวด เราจะไม่เข้าใจว่าทำไมเราต้องมาเจอแบบนี้

แต่กล้ามเนื้อทางใจนั้นมันไม่ได้ overcompensate เหมือนกล้ามเนื้อทางกายเสมอไป อาจต้องเจอความเจ็บปวดซ้ำๆ จนกว่าเราจะเข้าใจว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา

เมื่อนั้นกล้ามเนื้อใจเราจะแข็งแรงขึ้น และทรมานกับความเจ็บปวดเหล่านั้นได้สั้นลง

ความเจ็บปวดมาก่อนความเข้าใจเสมอ

ถ้าเรากำลังเจ็บปวดอยู่ ให้บอกตัวเองว่าความเข้าใจกำลังจะตามมาในอีกไม่ช้านะครับ

—–

ขอบคุณประกายความคิดจากหนังสือ ปาฏิหาริย์แห่งความเงียบ โดย พศิน อินทรวงศ์