เวลาพนักงานที่บริษัทผ่านช่วงทดลองงาน ผมจะนัดคุยกับเขาประมาณ 15-20 นาทีเพื่อทำความรู้จักและสอบถามสารทุกข์สุกดิบ

หนึ่งในคำถามที่ผมมักจะถามเสมอก็คือ ตั้งแต่ทำงานที่นี่มา มีช่วงเวลาไหนที่เครียดที่สุดมั้ย

พนักงานมักจะเล่าถึงช่วงเวลาที่ทำโปรเจ็คยากๆ ที่โดนหัวหน้าว่า ที่โดนลูกค้ากดดัน ที่อดตาหลับขับตานอน ที่ไม่รู้ว่าจะทำสำเร็จรึเปล่า

คำถามถัดมาของผมก็คือ มีผลงานไหนที่ภูมิใจเป็นพิเศษ

เกินกว่าครึ่งจะตอบว่า มันก็คือโปรเจ็คที่ทำให้เครียดมากที่สุดนี่แหละ!

นี่คือความย้อนแย้งอย่างหนึ่ง – สิ่งที่ทำให้เราทุกข์ใจได้มากที่สุด ก็อาจแปรเปลี่ยนเป็นสิ่งที่ทำให้เราอิ่มใจได้มากที่สุดเช่นกัน

ดังนั้น ถ้าเรากำลังเผชิญกับปัญหาหนักๆ ก็อย่าเพิ่งท้อแท้หรือตีอกชกตัว

ปัญหาทุกเรื่องมีทางออก อาจต้องใช้เวลา อาจต้องใช้ความพยายาม อาจต้องใช้ความช่วยเหลือ

แต่เมื่อผ่านมันมาได้ เราจะเติบโตกว่าเดิม และมองกลับมาด้วยความรู้สึกขอบคุณ

เพราะยากที่สุดคือคุ้มค่าที่สุดครับ

ถ้าวันหนึ่ง เรามีทุกอย่างที่เราเคยอยากได้แล้ว เราจะทำอะไร?

เราจะนอนดูทีวีหรือซีรี่ส์ทั้งวันทั้งคืนรึเปล่า

ต่อให้ได้นอนเตียงที่นุ่มที่สุด ดูทีวีที่ภาพชัดที่สุด ดูซีรี่ส์ที่อินเทรนด์ที่สุด

ทำอย่างนี้สัก 30 วัน แล้วเราจะเป็นคนที่มีความสุขมาก หรือจะเป็นคนใกล้บ้า

แม้เราจะโหยหาความสำเร็จ อยากมีพร้อมทุกอย่าง แต่แท้จริงแล้วเราไม่ได้ต้องการชีวิตที่ง่ายดายเกินไป

เราต้องการชีวิตที่ยากกำลังดี ชีวิตที่มีงานให้ทำ มีปัญหาให้ขบคิด มีสิ่งที่เราต้องรับผิดชอบ

ชีวิตที่เราอยากมีจริงๆ จึงอาจไม่ได้อยู่ไกลอย่างที่คิด

ตอนนี้เราอาจกำลังใช้ชีวิตแบบนั้นอยู่แล้วก็ได้

สิ่งของที่เราซื้อมาวันนี้ จะหายไปหมดในอีก 20 ปีข้างหน้า

แต่ประสบการณ์ แม้จะผ่านไป 20 ปี ก็ยังสุขทุกครั้งที่คิดถึง

ถ้าชีวิตคือเวลา 80 ปีที่เราได้มาอยู่บนโลก

“ความทรงจำ” ก็คือ “ชีวิตที่ผ่านมา”

ถ้าเงินคืออะไรก็ตามที่เราเอาเวลาและพลังชีวิตไปแลกมันมา

หากเราเอาแต่สะสมเงินหรือสะสมสิ่งของ เราก็กำลังเอาพลังชีวิตอันจำกัดไปถมบ่อที่ไร้ก้น

แต่ถ้าเราเอาพลังชีวิตไปแลกเงิน แล้วเอาเงินไปแลกความทรงจำ ความทรงจำก็จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเราไปโดยตลอด

การสร้างความทรงจำที่ดี จึงน่าจะเป็นการลงทุนที่คุ้มค่ามากกว่าการซื้อสิ่งของ

สิ่งของจะ depreciate หรือเสื่อมคุณค่าตามวันเวลา

ส่วนความทรงจำจะ appreciate ยิ่งเก่ายิ่ง spark joy

ถ่ายวีดีโอเก็บเอาไว้เยอะๆ ไม่ต้องกลัวเปลืองเม็ม

ใส่ใจกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า เพราะบาง moment ที่เหมือนไม่มีอะไร อาจกลายเป็นความทรงจำล้ำค่าในภายหลัง

เมื่อได้ฉีดวัคซีนแล้ว ก็นัดกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตา จัดทริปไปไหนต่อไหน ใช้เวลากับมนุษย์ให้มากกว่าใช้เวลากับหน้าจอ

ใช้เงินซื้อความทรงจำกันครับ

หากเราใช้บัตรเครดิตซื้อของที่ไม่จำเป็น

หากเรากู้หนี้ยืมสินมาเกินตัวเพื่อซื้อ “สมบัติ” ที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้

หากเราเสพสิ่งที่เป็นโทษต่อร่างกายอย่างเหล้าและบุหรี่

เราก็กำลังปฏิบัติต่ออนาคตของเราเหมือนที่ทิ้งขยะของกทม.

แม้ว่าเราจะมองไม่เห็น แม้ว่าเราจะไม่ได้กลิ่น แต่มันก็มีอยู่จริง แถมอาจมีขนาดมหึมา

เมื่อถึงวันที่อนาคตเดินทางมาถึง เราก็ต้องจัดการกับขยะกองนี้อยู่ดี ไม่มีทางหนีไปไหนได้

สิ่งที่เรากำลังทำในวันนี้ ตัวเราในอีก 20 ปีจะมองกลับมาด้วยความรู้สึกขอบคุณหรือต่อว่าอย่างไม่สบอารมณ์ เราน่าจะจินตนาการออก

อย่าใช้อนาคตเป็นที่ทิ้งขยะเลยนะครับ