บางทีอาจเป็นเพราะ WFH มานานเกินไป
บางทีอาจเป็นเพราะเอาแต่นอนไถมือถือ
บางทีอาจเป็นเพราะสื่อที่มีให้เสพเป็นอนันต์
เราจึงกลายเป็นยาจกทางเวลา
เราจึงกลายเป็นผู้ใหญ่สมาธิสั้น
เราจึงกลายเป็นอะไรนับร้อยพัน
จนลืมไปว่าแท้จริงนั้นเราเป็นใคร
อะไรคือ passion ที่เราเคยมี
อะไรคือสิ่งดีๆ ที่เราเคยคลั่งไคล้
ผ่านมานานเพียงใด ที่ไม่ได้หยิบสีขึ้นมาระบาย หยิบนิยายขึ้นมาอ่าน หยิบมีดขึ้นมาสับอาหาร หยิบจักรยานออกไปปั่น หยิบกล้องไปถ่ายภาพ หยิบกีตาร์ขึ้นมาร้องเพลง
เพราะถึงโลกจะเปลี่ยนแปลงไป แต่เด็กน้อยข้างในเรายังเป็นคนเดิม
อย่าละเลยหาน้ำมาหล่อเลี้ยงจิตใจ เพราะชีวิตไม่ได้อยู่บนหน้าจอ ชีวิตอยู่ตรงหน้าเรา
อย่า bunrout เพราะเราห่างเหินกับตัวเอง
Anontawong's Musings 