วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ
ในโรงเรียนเล็กๆ แห่งหนึ่ง ครูผู้หญิงบอกเหล่าเด็กผู้ชายว่า “พวกเธอควรจะทำความดีอย่างน้อยสัปดาห์ละหนึ่งครั้ง”
เด็กชายคนหนึ่งถามขึ้นมาว่า “ช่วยยกตัวอย่างของการทำความดีด้วยครับ พวกผมไม่รู้ว่าความดีคืออะไร”
หล่อนจึงบอกว่า “เมื่อมีหญิงตาบอดต้องการข้ามถนน พวกเธอก็จะช่วยหล่อนข้ามถนน”
นี่คือการทำความดี นี่คือการมีคุณธรรม
สัปดาห์ต่อมาครูคนนั้นก็ถามว่า “มีใครได้ทำตามที่ครูบอกไว้ไหมจ๊ะ”
เด็กสามคนยกมือขึ้น เธอจึงกล่าวว่า “ใช้ไม่ได้เลยนะ ไม่ได้ทำตามที่ครูบอกกันทุกคนหรอกหรือ แต่ก็ยังดีที่มีคนทำความดีตั้งสามคน”
หล่อนถามเด็กคนแรกว่า “เธอทำความดีอะไรมาจ๊ะ”
เขาตอบว่า “เหมือนที่ครูบอกเลยครับ ผมเจอหญิงตาบอดคนหนึ่ง ผมจึงช่วยพาหล่อนข้ามถนนครับ”
ครูจึงกล่าว “ดีมากจ้ะ ขอให้พระเจ้าคุ้มครองเธอ” แล้วครูก็ถามเด็กคนที่สองว่า “เธอทำความดีอะไรมาจ๊ะ”
เขาตอบว่า “เหมือนกันครับ ผมช่วยหญิงตาบอดข้ามถนนครับ”
ครูเริ่มงงนิดๆ ว่าพวกเขาไปเจอหญิงตาบอดที่ไหนกัน แต่ก็คิดว่าในเมืองใหญ่อาจจะมีหญิงตาบอดหลายคน
แล้วพอครูถามเด็กคนที่สาม เขาก็ตอบว่า “ผมทำเหมือนกับพวกเขาเลยครับ ผมก็ช่วยหญิงตาบอดข้ามถนนครับ”
ครูเอ่ยขึ้นมาว่า “ว่าแต่พวกเธอไปเจอหญิงตาบอดสามคนที่ไหนกันบ้างล่ะ”
พวกเขาจึงบอกว่า “ครูไม่เข้าใจครับ ไม่ได้มีหญิงตาบอดสามคนนะครับ มีหญิงตาบอดแค่คนเดียวต่างหาก และการช่วยเธอข้ามถนนก็ช่างลำบากลำบนจริงๆ เธอทั้งทุบตีพวกเราและส่งเสียงกรีดร้อง เพราะเธอไม่ได้ต้องการข้ามถนน แต่เราตั้งใจที่จะทำความดี มีผู้คนมามุงดูและตะโกนว่าเรา แต่เราบอกพวกเขาว่า ‘อย่ากังวลเลย เรากำลังพาเธอข้ามไปอีกฝั่งหนึ่ง’ แต่เธอไม่เคยต้องการจะข้ามไปอีกฝั่งหนึ่งเลยน่ะสิ”
—–
ขอบคุณนิทานจากหนังสือ Intimacy: สนิทใจ สุดทางแห่งความหวาดระแวง โดย OSHO แปลโดยภัทริณี เจริญจินดา สำนักพิมพ์ Freemind
Anontawong's Musings 