วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

มหาตมะคานธีขึ้นรถไฟ แล้วรองเท้าข้างหนึ่งหลุดจากเท้า

จังหวะนั้นรถไฟเคลื่อนขบวนออกจากสถานี จะลงไปเก็บก็ไม่ทัน คนอื่นยืนมองด้วยความเสียดาย

แต่คานธีกลับถอดรองเท้าอีกข้างหนึ่ง แล้วขว้างออกไปสุดแรง ให้รองเท้าข้างนั้นตกใกล้รองเท้าอีกข้างหนึ่งที่หลุดไปให้มากที่สุด

มีคนถามว่าทำไมคานธีถึงทำเช่นนั้น

“คนที่เก็บรองเท้าจะได้รองเท้าครบคู่ เอาไปใช้ประโยชน์ได้”

—–

ขอบคุณเรื่องจริงจากหนังสือ “กรอบที่ไม่มีเส้น” ของหนุ่มเมืองจันท์ ตีพิมพ์เมื่อปี 2013 และขอบคุณบล็อก tzitblog: คิดแบบ คานธี

วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

ชายผู้ตระหนี่ถี่เหนียวคนหนึ่งแอบเอาทองทั้งหมดของเขาไปฝังไว้ในสวนโดยไม่ให้ใครรู้

ทุกๆ วันเขาจะไปที่หลุมแห่งนั้น ขุดทองขึ้นมาเชยชมตรวจสอบว่าสมบัติของเขายังอยู่ครบถ้วน

จนมาวันหนึ่ง โจรมาเห็นเขากำลังกลบทองลงหลุม จึงซุ่มรอจนเขากลับไปแล้วและขุดทุกอย่างขึ้นมาแล้วหนีไป

เมื่อชายผู้ฝังทองกลับมาที่หลุมในวันต่อมาและพบว่าไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย เขาก็ร้องห่มร้องไห้แทบสิ้นสติ นั่งคุกเข่าทึ้งผมตัวเองอยู่อย่างนั้น

เพื่อนบ้านเดินผ่านมาเห็น จึงเอ่ยถามว่าเกิดอะไรขึ้น

“ทองของผม! ทองของผม! มีคนขโมยทองของผมไปหมดเลย!”

“ทองของคุณเหรอ? แล้วเอามาฝังไว้ในหลุมนี้ทำไม? ทำไมไม่เก็บไว้ที่บ้านจะได้เอาไปซื้อของได้สะดวก?”

“ซื้อของงั้นเหรอ?! จะบ้าหรือเปล่า ผมไม่มีทางแตะต้องทองเหล่านั้นเด็ดขาด ไม่เคยจะคิดเอามันไปใช้เลยด้วยซ้ำ”

เพื่อนบ้านจึงหยิบหินก้อนใหญ่โยนลงไปในหลุม

“ถ้าอย่างนั้นคุณก็ฝังหินก้อนนี้แทนก็ได้ มีค่าเท่ากันนั่นแหละ”

—–

ขอบคุณนิทานอีสป: The Miser

เหยี่ยวเอ๋ยเหยี่ยวน้อย

ความรู้เจ้ายังด้อยเร่งศึกษา

หากพบงูอยู่ที่กลางท้องนา

เจ้าจงอย่าสู้กับมันบนพื้นดิน

เจ้าพึงจับงูบินขึ้นที่สูง

เปลี่ยนสมรภูมิจากปฐพีเป็นผืนฟ้า

แล้วจงปล่อยงูให้ตกลงมา

เมื่อลอยล่องอยู่กลางนภา

อนิจจางูเห่าคืองูง่อย

—–

The Eagle does not fight the snake on the ground.

It picks it up into the sky and changes the battle ground.

And then it releases the snake into the sky.

The snake has no stamina, no power and no balance in the air.

It is useless, weak and vulnerable.

Unlike on the ground, where it is powerful, wise, and deadly.

—–

แปลจากเรื่องเล่าใน Quora: Clara Leo’s answer to What can we learn from Eagle? 

วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

เหตุเกิดในประเทศจีนเมื่อ 300 ปีที่แล้ว

“อาเหลียง” เป็นข้าราชการที่มีภารกิจต้องเดินทางไปยังเมืองเจิ้งโจวด้วยเรือโดยสาร เขามีสัมภาระและเอกสารมากมาย มีเด็กรับใช้คอยติดตาม

กว่าเรือจะจอดเทียบท่าพระอาทิตย์ก็คล้อยลงต่ำ เขายังต้องเดินเท้าอีกกว่า 10 ลี้ถึงจะถึงทางเข้าเมือง อาเหลียงจึงเอ่ยถามนายท้ายเรือว่า

“พวกข้าจะไปทันก่อนประตูเมืองปิดหรือไม่?”

นายท้ายเรือเหลือบมองไปที่สัมภาระแล้วตอบว่า

“ถ้าไม่รีบก็น่าจะทันอยู่นะ”

อาเหลียงงงเล็กน้อยกับคำตอบแต่ก็ไม่ได้ซักถามอะไรต่อ รีบลงจากเรือแล้วออกเดินทันที

ฟ้ายิ่งมืดลงเท่าใด อาเหลียงยิ่งร้อนรนขึ้นเท่านั้น เขาและเด็กรับใช้จึงเปลี่ยนจากเดินมาเป็นวิ่งเหยาะๆ และจากวิ่งเหยาะๆ มาเป็นวิ่งด้วยความเร็ว

ปรากฎว่าเด็กรับใช้สะดุดล้ม สัมภาระเทกระจาด เอกสารนับร้อยแผ่นปลิวว่อน ต้องเสียเวลาอยู่นานกว่าจะเก็บเอกสารหมด

เมื่ออาเหลียงเดินทางถึงเจิ้งโจว ประตูเมืองก็ปิดเสียแล้ว อาเหลียงจึงรำพันขึ้นมา

“นายท้ายหมายความว่าอย่างนี้นี่เอง”

---

ดัดแปลงจากเรื่องจริงในประวัติศาสตร์ จากหนังสือ The 48 Laws of Power by Robert Greene

วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

กลางดึก ท่านสืออูได้ยินเสียงก๊อกแก๊กดังอยู่ในห้อง จึงร้องถามขึ้นมา

“สว่างแล้วรึ”

“ยัง เพิ่งจะเที่ยงคืน”

“เจ้าเป็นใครกันแน่”

“หัวขโมย”

“อ้อ…ขโมยดอกหรือ เจ้าขโมยมากี่ครั้งแล้ว”

“นับครั้งไม่ถ้วน”

“ทุกครั้งที่ขโมย มีความสุขได้นานเท่าไหร่”

“แล้วแต่มูลค่าของของที่ขโมยมาได้”

“ครั้งที่มีความสุขที่สุด สุขได้นานแค่ไหน”

“ก็ไม่กี่วัน หลังจากนั้นก็ไม่มีความสุขอีกแล้ว”

“ที่แท้ก็โจรกระจอก ทำไมไม่ขโมยเยอะๆ ครั้งใหญ่ๆ สักครั้งล่ะ”

“ที่แท้ก็พวกเดียวกันดอกหรือ เจ้าขโมยมากี่ครั้งแล้ว”

“ครั้งเดียว”

“แค่ครั้งเดียวดอกหรือ”

“ใช่ แค่ครั้งเดียว แต่มีความสุขเสพไม่สิ้นทั้งชีวิต”

“เจ้าขโมยอะไรมา สอนข้าได้ไหม”

“ไอ้นี่ไง เจ้ารู้จักไหม” ท่านสืออูชี้ไปที่หัวของตนเอง

—–

ขอบคุณนิทานจากเพจ นิทานเซน