มีคนเคยถามผมว่าเขียนบล็อกทุกวันยากมั้ย

ผมตอบว่ายาก แต่ไม่ยากเท่าเขียนบล็อกวันเว้นวัน

เพราะอะไรที่เราทำทุกวันมันจะกลายเป็นนิสัย ไม่ต่างอะไรกับการแปรงฟัน

ผมเรียนภาษาจีนด้วยโปรแกรม Drops มาได้หลายเดือนแล้ว ช่วงแรกๆ นั้นรู้สึกว่ายาก เพราะเรียนๆ หยุดๆ กลับมาทำแบบฝึกหัดแต่ละครั้งก็จำอะไรไม่ค่อยได้ เลยรู้สึกไม่ค่อยดี ก็เลยไม่ค่อยอยากเรียน เลยทำให้ขาดความต่อเนื่องยิ่งกว่าเดิม

แต่ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาผมลองตั้งใจเรียนทุกวันดู แล้วปรากฎว่ามันง่ายกว่าเดิม สามารถทำแบบฝึกหัดได้โดยแทบไม่ต้องพยายาม เพราะเนื้อหาของเมื่อวานยังไม่เลือนหายไปไหน

ทำทุกวันแล้วมันจะง่าย

ใช้ได้กับทุกเรื่องไม่ว่าจะเป็นการเขียนบล็อก การเรียนรู้ การออกกำลังกาย หรือการภาวนาครับ

—–

“ช้างกูอยู่ไหน” หนังสือเล่มใหม่ของผมที่ว่าด้วยการลดทอนสิ่งที่ไม่ใช่ออกไปจากชีวิต มีวางขายที่นายอินทร์ ซีเอ็ด B2S Asia Books และ Kinokuniya แล้วนะครับ อ่านรายละเอียดได้ที่ bit.ly/eitrfacebook และอ่านรีวิวได้ที่นี่ครับ bit.ly/eitrreportingengineer

ถ้าหนังสือไม่ดี ก็ไม่จำเป็นต้องทนอ่านให้จบ

ถ้าโปรเจ็คนี้ทำแล้วไม่เวิร์ค ก็อย่าไปเสียดาย sunk cost ที่เอากลับคืนมาไม่ได้

ถ้าความสัมพันธ์นี้มีแต่จะทรงกับทรุด ก็ต้องถามว่านี่คือความรักหรือการเอาชนะ

แน่นอน มันมีเส้นแบ่งบางๆ ระหว่างคนที่ยอมแพ้ง่ายเกินไปกับคนที่รู้ว่าเวลาไหนควรหยุด

เราทำได้เพียงทำให้เต็มที่ จากนั้นก็ซื่อตรงกับตัวเองว่าควรไปต่อหรือควรล้มเลิก

เพราะคำว่า winners never quit นั้นไม่ถูกต้องเสียทีเดียว

จริงๆ แล้ว winners quit all the time

แต่คนฉลาดจะล้มเลิกอย่างมียุทธศาสตร์ ล้มเลิกเมื่อรู้อยู่แล้วว่าข้างหน้าคือทางตัน

เพราะกับเรื่องบางเรื่อง ถ้าต้องฝืนมากๆ แสดงว่ามันอาจจะไม่ใช่

เลือกเดินออกจากเกมให้ถูกจังหวะ จะได้เอาแรงและเวลาไปสร้างสรรค์สิ่งอื่นครับ

—–

“ช้างกูอยู่ไหน” หนังสือเล่มใหม่ของผมที่ว่าด้วยการลดทอนสิ่งที่ไม่ใช่ออกไปจากชีวิต มีวางขายที่นายอินทร์ ซีเอ็ด B2S Asia Books และ Kinokuniya แล้วนะครับ อ่านรายละเอียดได้ที่ bit.ly/eitrfacebook และอ่านรีวิวได้ที่นี่ครับ bit.ly/eitrreportingengineer

เราเคยได้ยินเรื่องราวดาราเด็กในฮอลลีวู้ด ที่โตขึ้นมาติดยาและเป็นโรคซึมเศร้า

หรือเรื่องราวนักกีฬาที่เคยร่ำรวยมหาศาลแต่ไม่มีทรัพย์สินหลงเหลือในตอนแก่

รวมถึงคนที่บรรลุอิสรภาพทางการเงินจนได้ early retire แต่สักพักทนไม่ได้ ต้องกลับมาทำงานอยู่ดี

ดาราเด็กไม่รู้วิธีการจัดการกับชื่อเสียงและความคาดหวัง

นักกีฬาไม่รู้วิธีการจัดการเงินและการลงทุนอย่างมีสมอง

และคนที่ early retire ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับเวลาว่างที่มีมากมาย อยู่เฉยๆ แล้วเหงา อยู่เฉยๆ แล้วเฉา อยู่เฉยๆ แล้วฟุ้งซ่าน

ของดีๆ ที่เราหลายคนโหยหา แต่พอได้มันมาในปริมาณที่มากเกินไปก็อาจทำให้ชีวิตเราแย่ลงกว่าเดิม

สำหรับคนทั่วไปที่ไม่ได้แจ็คพ็อตแตกอย่างคนที่ผมกล่าวไปข้างต้น อาจจะคิดว่าเรื่องนี้ไม่เห็นจะเกี่ยวกับเรา

แต่จริงๆ ผมว่ามันเกี่ยวนะครับ

เพราะสาเหตุของปัญหา คือ “กล้ามเนื้อ” บางส่วนแข็งแรงไม่พอ

ดาราเด็กไม่มีกล้ามเนื้อการจัดการกับชื่อเสียง นักกีฬาไม่มีกล้ามเนื้อของ financial literacy ส่วนคนที่ early retire ก็ไม่มีกล้ามเนื้อของการอยู่กับตัวเอง

พอมองกลับมาที่คนปกติอย่างเราเรา ก็จะเห็นว่าบางคนกล้ามเนื้อฟีบในบางเรื่อง

นักเรียนที่เรียนเก่งมากๆ อาจไม่เคยฝึกกล้ามเนื้อแห่งความล้มเหลว เพราะสอบได้คะแนนแย่หน่อยเดียวก็จิตตกได้ทันที

ผู้หญิงที่สวยมากๆ และมีแต่คนรุมจีบอาจไม่ได้ฝึกกล้ามเนื้อของการเป็นคนน่ารัก เพราะถึงนิสัยไม่ค่อยน่ารักคนก็ยังยอมให้

หรือผู้บริหารดาวรุ่งพุ่งแรง อาจมีกล้ามเนื้อความเห็นอกเห็นใจที่แคระแกร็น เพราะเขาจับจ้องแต่ results จนลืมมอง relationships

ของดีที่มีมากเกินไปอาจทำลายเราได้

ลองสำรวจตัวเองว่ามีกล้ามเนื้อส่วนใดที่ฟีบไปรึเปล่า จะได้บริหารมันเอาไว้บ้าง

จะได้ปิดจุดอ่อน จะได้ไม่เดือดร้อนในวันที่เรื่องดีๆ โหมกระหน่ำครับ

—-

“ช้างกูอยู่ไหน” หนังสือเล่มใหม่ของผมที่ว่าด้วยการลดทอนสิ่งที่ไม่ใช่ออกไปจากชีวิต มีวางขายที่นายอินทร์ ซีเอ็ด B2S และ Kinokuniya แล้วนะครับ อ่านรายละเอียดได้ที่ bit.ly/eitrfacebook และอ่านรีวิวได้ที่นี่ครับ bit.ly/eitrreportingengineer

สิ่งที่ควรหวงแหนคือเวลา

คือการนอน

คือสุขภาพ

คือความสัมพันธ์

คือสติสัมปชัญญะ

คือความรู้สึกผิดชอบชั่วดี

ตัวเอกในนิยายเรื่องหนึ่งเคยกล่าวไว้ “เงินทองไปเที่ยว เดี๋ยวเดียวก็มา”

เงินเป็นเพียงสิ่งปลูกสร้างในจินตนาการร่วมของมนุษย์ วัดเป็นตัวเลขได้แต่ไม่มีอยู่จริง

ส่วนสุขภาพและสติสัมปชัญญะ แม้วัดเป็นตัวเลขไม่ได้แต่เรารับรู้อยู่แก่ใจ

ถ้าเรายังมีเวลา มีสุขภาพกายใจสมบูรณ์ และมีความสัมพันธ์ที่ดี เงินทองไม่ใช่ของหายาก

แต่ถ้าสุขภาพแย่และความสัมพันธ์ล้มเหลว ต่อให้มีเงินเท่าไหร่ก็นำสิ่งเหล่านี้กลับมาได้ยากครับ

—-

“ช้างกูอยู่ไหน” หนังสือเล่มใหม่ของผมที่ว่าด้วยการลดทอนสิ่งที่ไม่ใช่ออกไปจากชีวิต มีวางขายที่นายอินทร์ ซีเอ็ด B2S และ Kinokuniya แล้วนะครับ อ่านรายละเอียดได้ที่ bit.ly/eitrfacebook และอ่านรีวิวได้ที่นี่ครับ bit.ly/eitrreportingengineer

คนที่หิว ย่อมอยากได้อาหารมาเติมท้องให้อิ่ม

เมื่อท้องอิ่มแล้ว ก็จะไม่อยากกินอะไรเพิ่มอีก

คนโสดหลายคนก็บ่นว่าอยากมีแฟน พอมีแฟนแล้วก็จะไม่อยากมีแฟนอีก

ในทางกลับกัน คนมีแฟนอยู่แล้วอาจอยากเลิกเพราะเขาคิดถึง “อิสรภาพ” ที่ชีวิตโสดเคยมอบให้

คนที่รู้สึกว่าตัวเองยังไม่ค่อยมีความสุข ก็จะมองหาวิธีที่จะทำให้ตัวเองมีความสุขไปเรื่อยๆ อาจจะซื้อของ ดูหนังฟังเพลง ดูซีรีส์ เที่ยวเตร่เถลไถล

แต่คนที่มีความสุขอยู่แล้ว ก็จะไม่เห็นความจำเป็นว่าต้องออกไปทำอะไรต่อมิอะไรเพื่อเติมความสุขให้ตัวเอง

บางทีก็เกิดคำถามว่า คนบางคนรวยอยู่แล้ว ทำไมถึงยังกอบโกยหรือแม้กระทั่งโกงกินเพื่อให้ได้เงินมากกว่านี้

บางทีสิ่งที่เขาอยากได้อาจจะไม่ใช่เงิน แต่เป็น “ความรู้สึกปลอดภัย” “อำนาจ” หรือ “ความยอมรับ” ที่มาพร้อมกับเงิน

จะโดยรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม เงินเป็นเพียง “ตัวแทน” หรือ proxy สำหรับสิ่งอื่นที่เขากำลังแสวงหาอยู่เท่านั้นเอง

เราจะอยากได้เฉพาะสิ่งที่เรายังไม่มี

อันนี้เป็นเครื่องมือตรวจสอบที่ดีนะครับ

ตรวจสอบใจตัวเองว่าตอนนี้เรากำลังดิ้นรนหรือออกแรงเพื่อให้ได้อะไรมากันแน่ ซึ่งความเป็นไปได้น่าจะมีอยู่สามทาง

1. มันเป็นสิ่งที่เรายังขาดอยู่จริงๆ
2. เรามีอยู่แล้วแต่มองข้ามมันไป
3. มันเป็นเพียง “ตัวแทน” ของสิ่งที่เราขาดอยู่ ซึ่งมันอาจจะเป็นตัวแทนที่เข้าท่าหรือไม่เข้าท่าก็ได้

เมื่อใช้ชีวิตช้าลงและมีเวลาสำรวจตัวเองมากขึ้น เราอาจจะพบว่าเราไม่จำเป็นต้องทำชีวิตให้วุ่นวายอย่างที่เป็นอยู่ก็ได้นะครับ

—–

“ช้างกูอยู่ไหน” หนังสือเล่มใหม่ของผมที่ว่าด้วยการลดทอนสิ่งที่ไม่ใช่ออกไปจากชีวิต มีวางขายที่นายอินทร์ ซีเอ็ด B2S และ Kinokuniya แล้วนะครับ อ่านรายละเอียดได้ที่ bit.ly/eitrfacebook และอ่านรีวิวได้ที่นี่ครับ bit.ly/eitrreportingengineer