เพราะนั่นแสดงว่าเรากำลังทำอะไรที่ต้องใช้ความกล้าบ่อยๆ

It’s okay to be scared. Being scared means you’re about to do something really, really brave.
-Mandy Hale

และบางทีการใช้ความกล้า ก็ไม่ใช่กล้าแบบบ้าบิ่น แต่เป็นความกล้าที่จะทำเรื่องที่เราไม่สบายใจ

Tim Ferriss คนเขียนหนังสือ The 4 Hour Workweek บอกว่า ความสำเร็จของคนเราขึ้นอยู่กับความถี่ของบทสนทนาอันอึดอัดที่เราพร้อมจะมี

A person’s success in life can usually be measured by the number of uncomfortable conversations he or she is willing to have.

ยิ่งเรากลัวบ่อยแค่ไหน ก็แสดงว่าเราพาตัวเองออกจาก comfort zone บ่อยแค่นั้น

ถ้า “ติดสบาย” เราก็จะไม่เจอเรื่องที่ทำให้กลัวเลย แต่ผลก็คือ comfort zone ของเราก็จะเหลือเล็กนิดเดียว เพราะพื้นที่แห่งความสบายใจนี้มันยืดได้หดได้

การได้กลัวบ่อยๆ จึงเป็นสัญญาณที่ดี

เพราะมันแสดงว่าเรากำลังเติบโตนั่นเอง

---

ตอนใหม่ facebook.com/anontawongblog
ตอนเก่า anontawong.com/archives
ดาวน์โหลด eBook – เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

วันนี้วันอาทิตย์ แต่ผมขอส่งนิทานที่ติดค้างมาตั้งแต่วันศุกร์นะครับ

ในการแสดงธรรมครั้งหนึ่ง พระศากยมุนีพุทธเจ้าได้เล่าถึงเรื่องราวหนึ่งไว้ว่า…

พ่อค้าวาณิชย์ฐานะร่ำรวยผู้หนึ่งมีภรรยาทั้งสิ้น 4 นาง

ภรรยาคนแรกฉลาดปราดเปรียวน่ารัก คอยติดตามใกล้ชิดเสามีตลอดเวลา ไม่เคยห่างแม้เพียงก้าวเดียว

ภรรยาคนต่อมา พ่อค้าได้มาจากการช่วงชิง บังคับ เนื่องเพราะนางมีรูปโฉมงดงามยิ่ง

ภรรยาคนที่สาม เป็นผู้คอยดูแลจัดการเรื่องราวความเป็นไปจุกจิกในชีวิตประจำวัน ทำให้สามีมีชีวิตที่สงบเรียบร้อย

ส่วนภรรยาคนสุดท้าย ขยันขันแข็ง มุมานะทำงานอย่างหนัก จนทำให้พ่อค้าผู้เป็นสามีหลงลืมการดำรงอยู่ของนางไป

ครั้งหนึ่ง พ่อค้าวาณิชย์จำเป็นต้องออกเดินทางไปไกลแสนไกล เขาจึงคิดที่จะให้ภรรยาคนใดคนหนึ่งติดตามไปดูแล เมื่อเขาเอ่ยปากต่อภรรยาทั้งสี่นาง

ภรรยาคนแรกก็ชิงกล่าวว่า “ท่านเดินทางไปเองเถิด เพราะข้าไม่ต้องการไปด้วย”

ภรรยาคนที่สองกล่าวว่า “เดิมทีข้าก็เป็นภรรยาท่านเพราะถูกช่วงชิง บังคับ มิได้เต็มใจแต่แรก ดังนั้นแน่นอนว่าข้าไม่ต้องการตามท่านไป”

ภรรยาคนที่สามกล่าวว่า “แม้ว่าข้าจะเป็นภรรยาของท่าน แต่ข้าก็ไม่อยากทุกข์ทรมาน เดินทางออกไปนอนกลางดินกินกลางทราย ดังนั้นอย่างมากที่สุด ข้าสามารถเดินทางไปส่งท่านยังชานเมือง”

ภรรยาคนสุดท้ายกล่าวว่า “ในเมื่อข้าเป็นภรรยาของท่าน ไม่ว่าท่านจะไปที่ใด ข้าล้วนต้องติดตามท่านไป”

ดังนั้นพ่อค้าผู้ร่ำรวยจึงได้พาภรรยาคนที่สี่ออกเดินทางไปด้วยกัน

ในตอนท้าย พระศากยมุนีพุทธเจ้าได้เอ่ยกับเหล่าพระสาวกว่า “ทุกท่านทราบหรือไม่ว่า พ่อค้าวาณิชย์ผู้นี้คือใคร?”
จากนั้นจึงกล่าวว่า “ย่อมคือตัวของท่านเอง”

ภรรยาคนแรก หมายถึงร่างกายเลือดเนื้อ เมื่อคนเราตายไปร่างกายย่อมเน่าเปื่อยไม่อาจติดตามไปด้วย

ภรรยาคนที่สอง หมายถึงทรัพย์สมบัติเงินทอง ซึ่งแต่เดิมเกิดมาล้วนไม่ได้มาด้วย แม้จะอยากได้จนต้องแย่งชิงมาเป็นของตน แต่เมื่อตายไปก็ไม่อาจนำไปด้วย

ภรรยาคนที่สาม หมายถึงนางผู้เป็นภรรยาจริงๆ ยามมีชีวิต สามี-ภรรยาแม้ต่างพึ่งพาอาศัยกัน แต่เมื่อตายไปล้วนต้องพลัดพรากแยกย้ายไปตามเส้นทางของตน

ส่วนภรรยาคนสุดท้ายหมายถึงกรรมดี-กรรมชั่วที่ตนได้กระทำไว้ คนทั่วไปมักจะลืมเลือนถึงการมีอยู่ของบาปบุญ ทั้งๆ ที่สิ่งนี้เป็นสิ่งเดียวที่จะติดตามคนเราไปในทุกที่

---

ขอบคุณนิทานจากเว็บไซต์ผู้จัดการ: นิทานเซน ชายผู้มีภรรยาสี่คน

ตอนใหม่ facebook.com/anontawongblog
ตอนเก่า anontawong.com/archives
ดาวน์โหลด eBook – เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

 

 

“My entire life can be described in one sentence: It didn’t go as planned and that’s okay.”

“ฉันสามารถสรุปชีวิตของฉันออกมาได้เป็นหนึ่งประโยค คือมันไม่ได้เป็นไปตามแผน แต่มันก็โอเคนะ”

― Rachel Wolchin

โลกนี้อาจจะแบ่งคนออกมาเป็นสองจำพวก

พวกแรกคือใช้ชีวิตตามน้ำ ไหลไปเรื่อยๆ โดยไม่อนาทรว่าน้ำจะพาเราไปไหน

พวกที่สองคือพวกที่มีเป้าหมายชัดเจนว่าต้องการอะไร วางแผนอย่างรอบคอบและทำตามแผนนั้น

ชีวิตตามน้ำอาจจะสบายกว่า เครียดน้อยกว่า และเป็นธรรมชาติกว่า

ชีวิตทวนน้ำอาจะเหนื่อยกว่า เครียดกว่า แต่อาจพาเราไปสู่จุดที่เราต้องการได้ดีกว่า

คงชี้ไม่ได้ว่าแบบไหนถูก แบบไหนผิด เพราะแต่ละคนก็มีทางที่เหมาะกับจริตของตัวเอง และบางทีเราก็ตกอยู่ในกลุ่มแรก บางคราวเราก็ฮึดขึ้นมาอยู่ในกลุ่มหลัง

และต่อให้วางแผนมาดีเท่าไหร่ แผนมันอาจจะล่มก็ได้

หรือต่อให้ไม่ได้วางแผนเลย เราก็อาจได้มาสู่จุดที่ดีมากๆ ก็ได้

สุดท้าย สิ่งที่สำคัญที่สุด คือเรายังนั่งหายใจอยู่ตรงนี้ ยังกินอิ่มนอนอุ่น และยังได้ออกไปใช้ชีวิตอีกหนึ่งวัน

เหมือนที่พี่ตูนเคยว่าไว้…

ไม่ว่าจะร้ายดี ชีวิตยังคงสวยงาม

---

ตอนใหม่ facebook.com/anontawongblog
ตอนเก่า anontawong.com/archives
ดาวน์โหลด eBook – เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

(อ่านความเดิมตอนที่แล้วได้ที่นี่)

ออฟฟิศของกูเกิ้ลนั้นอยู่นอกตัวเมืองออกไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ สถานีที่ผมต้องลงคือสถานี Labrador Park ก่อนจะเดินออกจากสถานีจึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า จริงๆ แล้วสถานีรถไฟใต้ดิน MRT ของเมืองไทยนี่เหมือนของสิงคโปร์มาก มากจนคิดว่าหน่วยงานที่รับผิดชอบ MRT ของเมืองไทยน่าจะมาศึกษาดูงานที่นี่อย่างละเอียด หรือไม่ก็จ้างที่ปรึกษาคนเดียวกับ MRT สิงคโปร์เลยทีเดียว เพราะที่ตื๊ดบัตรเหมือนกัน ห้องออกบัตรผู้โดยสารก็เหมือนกัน บันไดก็หน้าตาคล้ายกันอีก

ก่อนจะออกสถานีผมเลยคิดได้ว่า ห้องน้ำ MRT บ้านเราไม่เคยเปิดใช้บริการเลย ถ้าอยากจะรู้ว่าห้องน้ำ MRT ของบางกอกหน้าตาเป็นยังไง ก็ควรจะดูห้องน้ำ MRT ของสิงห์บุรีนี่แหละ พอเดินไปดูถึงได้รู้ว่าห้องน้ำไม่ใหญ่มาก มีแค่สองโถปัสสาวะและสองโถส้วม ได้ถ่ายรูปจนหายคันแล้วถึงมุ่งหน้าเดินออกจากสถานี

ผมใช้เวลาเดินอยู่ราวสิบกว่านาทีจึงถึงออฟฟิศของกูเกิ้ล แต่ผมได้เจออะไรที่กูเกิ้ลบ้างนั้นขอเก็บเอาไว้เล่าอีกตอนหนึ่งแล้วกันนะครับ

---

ผมเสร็จธุระที่กูเกิ้ลตอนสองทุ่ม จึงเดินไปขึ้นรถไฟใต้ดินไปเจอเอกพงศ์ที่สถานี Clarke Quay (อ่านว่าคลาร์กคีย์) เอกมายืนรออยู่ก่อนแล้ว พาเดินขึ้นสะพานลอยไปอีกฟากเพื่อไปร้านบะกุ๊ตเต๋นามว่า Song Fa ซึ่งมีน้องหยก แฟน(ภรรยา)ของเอกรออยู่พร้อมอาหารเต็มโต๊ะ (ดูพิกัดและเซฟร้านนี้ได้ที่ Wongnai)

อาหารที่หยกสั่งมามีทั้งขาหมูพะโล้ , บ๊ะกุ้ดเต๋กระดูกหมู, ผัดผักอะไรซักอย่าง ร้านนี้เติมซุปได้ไม่อั้น มีชุดน้ำชาเป็นถ้วยเล็กๆ น่ารักไว้ให้ดื่มแก้เลี่ยน แต่ผมอยากได้อะไรเย็นๆ เพราะเดินมาทั้งวัน หยกก็เลยสั่งน้ำแห้วให้ (หยกพูดจีนได้ในระดับสั่งอาหารคล่องแคล่ว) กินแล้วรสชาติคล้ายๆ น้ำตาลสดบ้านเรา อร่อยดี

เราคุยกันเรื่องการทำงานที่นี่ เอกเป็น Implementation Project Manager ของธนาคารสัญชาติฝรั่งเศส งานไม่หนักมากแต่ก็ติดขัดในเรื่องการใช้ความคิดสร้างสรรค์เพราะเป็นองค์กรขนาดใหญ่ที่มี process ค่อนข้างเยอะ ส่วนหยกทำหน้าที่คล้ายๆ project manager เช่นกัน แต่อยู่บริษัทที่ผลิตพวก optical transmitter และต้องดีลกับโรงงานที่มาเลเซียค่อนข้างเยอะเพื่อให้ผลิตของได้ตามเวลาที่กำหนดไว้

สิ่งหนึ่งที่ทั้งหยกและเอกพูดเหมือนกันคือ nature ของคนสิงคโปร์นั้นค่อนข้างจะเกี่ยงงาน งานไหนที่เขาเห็นว่าไม่ใช่หน้าที่ของเขา เขาก็จะปัดทันที ซึ่งบ่อยครั้งก็ทำให้เรื่องราวล่าช้าไปมากเพราะไม่มีใคร take ownership

กินบ๊ะกุ้ดเต๋จนอิ่มท้องแล้ว เอกกับหยกก็พาผมไปที่ “ร้านที่เอาไว้รับแขกบ้านแขกเมือง” ชื่อร้าน Level 33  ในตึก Marina Bay Financial Centre Tower ร้านนี้เป็น mircrobrewery ที่ทำเบียร์เอง ข้อดีก็คือเบียร์สดแน่ๆ แต่ข้อเสียก็คือรสชาติไม่ค่อยนิ่งเท่าไหร่

แต่ไฮไลท์ของร้านนี้คือวิวที่สวยมาก มองออกไปจะเจออาคารที่สำคัญๆ ของสิงคโปร์ทั้งหมด เหมาะแก่การพาสาวมาดินเนอร์ แต่ถ้าอยากได้โต๊ะตรงระเบียงจะต้องกินอย่างน้อย $80 พวกเรากะจะมาแค่จิบเบียร์เบาๆ จึงเลือกนั่งตรงเคาท์เตอร์ด้านในแทน

หยกอยู่สิงคโปร์มานานกว่าเอก ผมเลยถามว่าประทับใจอะไรในสิงคโปร์บ้าง หยกบอกว่าเรื่องแรกเลยคือความปลอดภัย ต่อให้เดินออกมาข้างนอกตอนเที่ยงคืนก็ไม่รู้สึกอันตราย ผมถามเขาว่ามีข่าวอาชญากรรมบ้างรึเปล่า หยกบอกว่าน้อยมากจนแทบไม่เคยได้ยิน ไม่รู้ว่าทางการปิดข่าวรึเปล่า รู้แค่ว่าแค่รถชนกันก็ขึ้นข่าวหน้าหนึ่งแล้ว!

อีกเรื่องหนึ่งที่หยกชอบคือการศึกษาที่ค่อนข้างมีคุณภาพและสาธารณูปโภคที่อังกฤษวางไว้ดี คนที่จะขับรถที่นี่ได้ต้องมีใบอนุญาติซื้อรถ ราคา 1 ล้านบาทซึ่งมีจำนวนจำกัด การเดินทางไปไหนมาไหนในสิงคโปร์จึงสะดวกและกะเวลาได้ง่ายมาก

ถามว่าแล้วเรื่องที่ไม่ชอบคืออะไร หยกคิดออกเรื่องเดียวคือค่าเช่าห้องแพง ห้องที่หยกกับเอกอยู่มีขนาด 75 ตรม.ค่าเช้าห้องเดือนละห้าหมื่นกว่าบาท (เอกใช้เวลาเดินทาง 30 นาทีถึงจะถึง Raffles Place ที่เอกทำงานอยู่) ส่วนเอกก็เสริมอีกเรื่องว่าเบียร์ที่นี่แพงเพราะเขาเก็บภาษีสูงมาก

เรานั่งกันจนถึงประมาณเที่ยงคืนจึงตัดสินใจกลับบ้าน โดยเอกเรียก Uber มารับ (คนที่นี่ขับ Grab / Uber น่าจะรุ่งเพราะเมืองเล็กนิดเดียว รถก็ไม่ติด) ระหว่างทางหยกก็เล่าให้ฟังอีกว่าที่นี่รัฐบาลเป็นเจ้าของเกือบทุกอย่าง ห้องที่หยกกับเอกพักอยู่ก็เป็นอาคารของรัฐบาลชื่อว่า HDB (Housing & Development Board) ถ้าจะซื้อห้องก็ต้องมีเงินประมาณ $500,000 หรือ 12 ล้านบาท แต่ถ้าจะซื้อบ้านแบบติดดินก็ต้องมีอย่างน้อยสองล้านเหรียญหรือ 50 ล้านบาท แถมนี่ไม่ใช่การซื้อขาดด้วยแต่เป็นการถือกรรมสิทธิ์เป็นระยะเวลา 99 ปี (พอพ้นจาก 99 ปีแล้วจะเป็นยังไงต่อยังไม่มีใครทราบเพราะสิงคโปร์อายุแค่ห้าสิบปีเอง)

สิงคโปร์แม้จะมีพื้นที่น้อยแต่เขาก็วางผังเมืองไว้ดีและพยายามจะจัดพื้นที่สีเขียวไว้ให้ตลอด หยกบอกว่าที่นี่ต้นไม้ใหญ่เต็มไปหมด เพราะสิงคโปร์นำเข้ามาจากประเทศไทยเมื่อห้าสิบปีที่แล้ว!

ห้องพักที่เอกเช่าอยู่ขนาดโอเคเลย มีห้องนั่งเล่น มีสองห้องนอน (จริงๆ สามห้องนอนแต่เขาทำทะลุสองห้องให้เป็นห้องใหญ่) สองห้องน้ำ มีครัวให้ มีตู้เย็นใหญ่เป้กและทีวีจอแบนขนาดไม่น่าต่ำกว่า 50 นิ้ว เอกบอกว่าผมเป็นแขกคนแรกที่มาพักที่นี่ (จริงๆ มีห้องที่เตรียมไว้รับแขกแต่ไม่เคยมีใครมาพักเลยจนตอนนี้กลายเป็นห้องเก็บของไปแล้ว)

ผมอาบน้ำเสร็จก็เตรียมมานั่งเขียนนิทานวันศุกร์ตอนตีหนึ่งกว่าๆ ส่วนเอกก็ยังไม่นอน เดินไปหยิบเบียร์ออกจากตู้เย็นมานั่งกินอีกขวด (ไหนว่าเบียร์แพง?)  เราคุยกันเรื่องวิ่งฮาล์ฟมาราธอน คอนเสิร์ต Guns & Roses ที่เพิ่งผ่านไป และทริปไอซ์แลนด์ที่เอกกับหยกจะไปสิ้นเดือนนี้ (เอกมีวันลาหยุด 25 วัน ส่วนหยกมีวันลา”แค่” 16 วัน)

ประมาณตีสองกว่าๆ เราจึงเข้านอน

---

ผมไม่ได้ตั้งนาฬิกาปลุก รู้สึกตัวอีกทีก็เกือบ 11 โมงแล้ว รีบอาบน้ำอาบท่า เก็บกระเป๋าให้เรียบร้อย ส่วนเอกกับหยกก็พร้อมพอดี เอกเรียก Grab ให้มารับที่หน้าตึกอีกเช่นเคย

ปรากฎว่าวันนี้รถติดมาก เอกบอกว่าไม่เคยเจอรถติดในสิงคโปร์ขนาดนี้ คนขับบอกว่ามีอุบัติเหตุเลยเลี่ยงไปอีกเส้นทางหนึ่ง ใช้เวลากว่า 45 นาทีจึงไปถึงห้าง Paragon เอกบอกว่าโชคดีที่เรียก Grab เพราะค่ารถจะคงที่ แต่ถ้าเรียก Uber หรือแท๊กซี่ธรรมดาค่ารถจะขึ้นตามระยะทางและเวลา

พวกเราไปเจอโบ๊ทกับปลา (ภรรยาของโบ๊ท) ที่ร้าน Ps.Cafe โบ๊ทมาพร้อมกับ “น้องเธมส์” ลูกชายวัย 7 เดือนในกระเป๋าจิงโจ้ (สังเกตว่าชื่อของทั้งสามคนในครอบครัวนี้จะเกี่ยวกับน้ำหมดเลย)

พวกเราสั่งอาหารมาคนละจาน ซึ่งพวกเราส่วนใหญ่สั่งเบอร์เกอร์ยกเว้นปลาที่กินสลัด (ไม่แน่ใจว่าเพื่อน้องเธมส์รึเปล่า) ปลาโฆษณาด้วยว่าเฟรนช์ฟรายร้านนี้อร่อยมาก โชคดีที่แต่ละเซ็ตมีเฟรนช์ฟรายมาเยอะก็เลยได้กินกันถ้วนทั่ว ซึ่งมันก็อร่อยกรอบดีจริงๆ

โบ๊ทกับปลาเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องที่ม.เกษตร ไปเป็นแฟนกันตอนอยู่ที่ทอมสันรอยเตอร์เมืองไทย ก่อนจะย้ายไปอยู่ทอมสันรอยเตอร์ที่อังกฤษ และตอนนี้ทั้งคู่ก็อยู่ทอมสันรอยเตอร์สิงคโปร์ (รักองค์กรเหนียวแน่น!)

ผมถามเขาว่าเวลาทั้งคู่ไปทำงานแล้วเธมส์อยู่กับใคร ก็ได้ความว่าเอาไปฝากไว้ที่เนอสเซอรี่ (รัฐบาลเขาวางไว้เลยว่า HDB ในแต่ละเขตจะต้องมีเนอสเซอรี่) แต่ช่วงแรกๆ ฝากแค่สองสามชั่วโมงก็ต้องมารับแล้วเพราะเจ้าหน้าที่ไม่อยากให้ลูกอยู่ห่างแม่นานเกินไปในช่วงแรก โชคดีที่เจ้านายของปลาเข้าใจและให้ทำงานจากที่บ้านได้

ผมถามปลาว่าระหว่างสิงคโปร์กับไทยชอบที่ไหนมากกว่ากัน ปลาตอบว่าชอบสิงคโปร์มากกว่าเพราะไม่ต้องเหนื่อยกับการเดินทาง แต่ก็คิดถึงบ้านเหมือนกันเลยต้องกลับเมืองไทยบ่อยๆ เพื่อพาหลานกลับไปเยี่ยมญาติๆ ด้วย

กว่าจะกินข้าวเที่ยงอิ่มก็บ่ายสองครึ่ง ถึงเวลาที่ผมต้องไปแล้วเพราะเครื่องออกห้าโมงกว่า ปลาเดินนำกลุ่มมาส่งผมที่จุดรอแท๊กซี่ ซึ่งเป็นมานั่งสองแถวให้คนนั่งรอกันอย่างเป็นระเบียบ พอถึงคิวผมก็ได้รถแท๊กซี่เป็นเบนซ์รุ่น E220 ผมแอบลังเลนิดหนึ่งว่าจะแพงกว่าปกติรึเปล่าแต่ก็คิดว่าไม่หรอกมั้ง เพียง 30 นาทีแท๊กซี่ก็มาส่งผมลงที่ Terminal 2 ด้วยราคา $25 หรือ 625 บาท

สนามบินสิงคโปร์ขาออกดูมีชีวิตชีวากว่าขาเข้า มีที่ให้เด็กเล่นเป็นล่ำเป็นสันและมีทีวีจอยักษ์ให้นั่งดูบอล ก็ต้องขอชื่นชมที่เขาออกแบบสนามบินให้คนดินทางมีช่วงเวลาที่รื่นรมย์ตลอดระยะเวลาที่อยู่ที่นี่ ติดอยู่อย่างเดียวคือผมต่อวายฟายสนามบินไม่ได้ซักที!

ผมเดินหาซื้อของเล่นให้ลูกและขนมสำหรับครอบครัวและเพื่อนที่ทำงานเสร็จแล้วก็ไปถึง Gate เป็นคนท้ายๆ เครื่อง Take Off ตอน 17.30 รวมเวลาที่อยู่สิงคโปร์ 29 ชั่วโมงพอดี (ผมมาสิงคโปร์ครั้งแรกก็ 29 ปีที่แล้ว หรือผมควรจะซื้อหวย?)

ขอบคุณเอก หยก โบ๊ท ปลา ที่ดูแลต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี หวังว่าจะได้เจอกันอีกในเร็วๆ นี้

ขอจบการบันทึกการเยี่ยมเยียนเมืองสิงห์บุรีแต่เพียงเท่านี้ครับ!

---

ตอนใหม่ facebook.com/anontawongblog
ตอนเก่า anontawong.com/archives
ดาวน์โหลด eBook – เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pexels.com

“สิงคโปร์ก็คือสิงห์บุรี”

ประโยคนี้ของอาจารย์เกศกานดาในวิชา Perspectives on Language ที่นิด้า ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทผมอยู่เสมอๆ

อาจเป็นเพราะว่าเป็นความเซอร์ไพรส์เล็กๆ ที่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าสิงคโปร์หรือ “สิงหปุระ” นั้นแปลว่าเมืองแห่งสิงโต ซึ่งมีความหมายเดียวกับชื่อจังหวัดสิงห์บุรีของไทยเรานี่เอง ยิ่งพอนึกถึงรูปปั้นสิงห์โตพ่นน้ำหรือ Merlion ก็ยิ่งเข้าเค้า

ผมมีความหลังกับประเทศนี้ เพราะสิงคโปร์คือจุดหมายของการเดินทางต่างประเทศครั้งแรกในชีวิตเมื่อ 29 ปีที่แล้ว

ตอนนั้นโรงเรียนสมโภชกรุงอนุสรณ์ 200 ปีได้รับ “รางวัลตาวิเศษ” ซึ่งมอบให้กับโรงเรียนที่สะอาดที่สุดในกรุงเทพฯ สามโรงเรียน ผมเลยจับพลัดจับผลูได้เป็นต้วแทนของโรงเรียนไป “ดูงาน” ที่สิงคโปร์เพราะเขาขึ้นชื่อว่าเป็นประเทศที่สะอาดสุดๆ มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

สมัยนั้นผมยังพูดภาษาอังกฤษไม่เป็น พ่อเลยสอนสองประโยคที่ผมท่องจนขึ้นใจ

1. My name is Warut*
2. I can not speak English

เวลาเจอคนสิงคโปร์มาคุยด้วยผมก็พูดสองประโยคนี้ เสร็จแล้วก็วิ่งหนี

---

ผมได้กลับไปเยือนสิงคโปร์เป็นครั้งที่สองเมื่อวันที่ 3-4 มีนาคมที่ผ่านมา โดยเหตุผลหลักคือการไปพบคนที่อยู่ที่ออฟฟิศกูเกิลสิงคโปร์ซึ่งผมจะนำมาเล่าในเร็ววันนี้ แต่ในบทความตอนนี้และตอนหน้า ผมจะขอเล่าประสบการณ์ที่ได้รับระหว่างทางก่อนนะครับ

ก่อนออกเดินทางประมาณหนึ่งสัปดาห์ ผมส่งเมสเสจหา “เอก” “อู๊ดด้า” และ “โบ๊ท” ซึ่งเป็นเพื่อนและน้องที่รู้จักที่ทอมสันรอยเตอร์ ตอนนี้ทั้งสามคนทำงานอยู่สิงคโปร์ คุยไปคุยมาเอกจึงใจดีให้ไปนอนที่ห้อง โบ๊ทจะมาเจอวันเสาร์ ส่วนคุณอู๊ดด้าดันกลับประเทศไทยพอดีเลยสวนทางกัน

ผมใช้บริการสายการบิน Tiger Air ค่าตั๋วไปกลับประมาณห้าพันกว่าบาท ออกจากสุวรรณภูมิตอน 9 โมงเช้า ถึงสิงคโปร์ตอนเที่ยงครึ่ง (ใช้เวลาบิน 2 ชั่วโมงครึ่ง – สิงคโปร์เวลาเร็วกว่าไทยหนึ่งชั่วโมง)

สิ่งแรกที่สังเกตเห็นตอนถึงสนามบินสิงคโปร์ก็คือสนามบินเงียบมาก แม้จะเป็นเวลากลางวันแต่ความหนาแน่นก็น้อยกว่าสุวรรณภูมิหลายเท่า

 

 

ผมเดินไปหารถไฟเข้าเมือง ซื้อบัตรแบบเติมเงินได้ราคา $12 (ประมาณ 300 บาทไทย) แต่มูลค่าบัตรจริงๆ แค่ $7 ซึ่งก็เพียงพอสำหรับการพาผมไปถึงจุดหมายคือออฟฟิศของกูเกิ้ล (โบ๊ทแนะนำให้ใช้เว็บ gothere.sg ซึ่งจะบอกเส้นทางอย่างละเอียดและคำนวณค่าเดินทางให้เสร็จสรรพ)

ลงไปรอได้แป๊บเดียว รถไฟใต้ดินสาย East-West ก็มาจอดเทียบท่า รถไฟขบวนยาวมาก น่าจะยาวเกือบๆ 3 เท่าของ MRT บ้านเรา ภายในตัวขบวนก็กว้างกว่า MRT และน่าจะกว้างกว่า BTS ของเราด้วย

ภาษาที่อยู่ตรงประตูรถมีถึงสี่ภาษา คือมาเลย์ จีน ทมิฬ และอังกฤษ (สิงคโปร์เคยเป็นส่วนหนึ่งของประเทศมาเลเซีย ก่อนจะถูก “ขับออก” เมื่อ 52 ปีที่แล้ว)

อีกสิ่งหนึ่งที่ค่อนข้างแปลกใจคือไม่มีคนอ่านหนังสือในขบวนรถเลย ส่วนใหญ่ก็เล่นมือถือคล้ายๆ คนไทย ตอนแรกนึกว่าจะอารมณ์เหมือนคนญี่ปุ่นมากกว่านี้ซะอีก

 

 

 

ผมลงที่สถานี City Hall เพื่อจะเดินดูในตัวเมืองเขาซะหน่อย แต่ก็ไม่มีอะไรให้ดูมากนัก เมืองดูเงียบๆ เหงาๆ อาคารแม้จะสะอาดสะอ้านแต่ก็ดูหน้าตาเหมือนกันหมด ผมเดินเข้าตึกนั้นออกตึกนี้ซึ่งเป็นห้างสรรพสินค้าเสียส่วนใหญ่ แล้วก็พาตัวเองไปนั่งกินข้าวหมูกรอบ-เป็ดย่างในฟู้ดคอร์ทชื่อ Food Republic

เวลาซื้อเขาจะให้จานบินเล็กๆ มาหนึ่งอัน พออาหารพร้อมจานบินนี้จะสั่น หมุน และกระพริบไฟเพื่อให้เรากลับไปรับออเดอร์ที่สั่งเอาไว้ พร้อมรูดบัตรจ่ายค่าอาหาร $6.8 เหรือประมาณ 170 บาท

จากนั้นผมก็ค่อยๆ คลำทางเดินเข้าเมืองมาที่ Raffles Place ซึ่งคงเทียบได้กับสีลม-สาทรบ้านเรา เพราะเป็นศูนย์รวมของธนาคารระดับบิ๊กเบิ้มมากมาย แต่ก่อนจะถึงแรฟเฟิลส์เพลส ก็ต้องผ่านทะเลสาบและสัญญลักษณ์ประจำสิงคโปร์อย่าง Merlion ซึ่งเป็นจุดที่ดูมีชีวิตชีวาที่สุดแล้วนับตั้งแต่อยู่สิงคโปร์มาสองชั่วโมงเพราะมีนักท่องเที่ยวมาถ่ายรูปเต็มไปหมด

เดินถึง Raffles Place ประมาณบ่ายสาม เน็ตผมก็ใช้ได้พอดี (เปิด data roaming ของ AIS 24 ชั่วโมง 350 บาท) เลยเมสเสจหาเอกซึ่งทำงานอยู่แถวนั้น เอกเลยแวะลงมาเจอและพาผมไปหาอะไรดื่มและคุยกันนิดหน่อย

เอกเป็นเพื่อนทีมเดียวกับผมสมัยทำงานเป็น support consultant อยู่ที่ทอมสันรอยเตอร์ เป็นคนเดียวกับที่คิดค้นโปรเจ็ค I’m Farang ที่ทำให้คนในทีมคุยกันเป็นภาษาอังกฤษโดยไม่ขัดเขิน (ใครสนใจเชิญอ่านบล็อกตอนนี้ได้)

เอกมาทำงานเป็น “หนุ่มแบงค์” ที่สิงคโปร์ได้ปีกว่าๆ แล้ว ภรรยาของเอกก็ทำงานอยู่ที่นี่เช่นกันแต่อยู่คนละบริษัท ตอนนี้กำลังคิดว่าจะขอ Permanent Resident ที่นี่เผื่อว่าถ้ามีลูกค่าเล่าเรียนก็จะถูกและสวัสดิการบางอย่างก็จะดีขึ้นแม้จะได้ไม่เทียบเท่าคนสิงคโปร์ก็ตาม

เอกยังเล่าให้ฟังอีกว่า เท่าที่คุยกับเพื่อนๆ คนสิงคโปร์ เขาไม่ค่อยสนใจทำ start-up หรือธุรกิจส่วนตัวเท่าไหร่ โดยเพื่อนเขาให้เหตุผลว่า คนที่ทำธุรกิจของตัวเองเพราะเป็นมนุษย์เงินเดือนแล้วเงินมันน้อย เลยออกมาลองทำอะไรเองดีกว่า แต่ที่คนสิงคโปร์ได้เงินเดือนดีอยู่แล้ว (เด็กจบใหม่เงินเดือนสตาร์ทประมาณ $4000 หรือหนึ่งแสนบาท) ส่วนอีกเหตุผลหนึ่งก็คือประเทศสิงคโปร์มีช่องทางให้เปิดธุรกิจใหม่ๆ ไม่มากนัก ด้วยตัวระบบและกฎหมายเองไม่ได้เอื้อให้เปิดบริษัทประเภท SME ได้ง่ายขนาดนั้น

เอกถามผมว่าเย็นนี้อยากกินอะไร ผมก็บอกว่าอะไรก็ได้ทั้งนั้นที่ไม่ใช่ข้าวหมูกรอบเพราะเพิ่งกินมา เอกเลยบอกว่าจะพาไปกิน “บะกุ๊ตเต๋” ฟังแล้วผมก็นึกไม่ออกหรอกว่ามันคืออะไร แต่คุ้นๆ ชื่ออยู่เลยตกลงไปตามนั้น

เราคุยกันได้ซัก 20 นาทีก็แยกย้าย เอกไปทำงานต่อ ส่วนผมมุ่งหน้าไปกูเกิ้ล แล้วคืนนี้เราค่อยไปกินบะกุ๊ตเต๋กัน

ตอนหน้าผมขอเล่าเรื่องสิงคโปร์อีกซักตอนนะครับ

---

* สมัยก่อนผมชื่อวรุตม์

ตอนใหม่ facebook.com/anontawongblog
ตอนเก่า anontawong.com/archives
ดาวน์โหลด eBook – เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pexels.com