เป็นให้ดีก็แล้วกัน
“Whatever you are, try to be a good one.”
Makepeace Thackeray *
เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา ผมได้รับข่าวดีในกรุ๊ปไลน์ของศิษย์เก่า Asian U ว่า “ต้อง” ปิยะพงษ์ สีหะวงษ์ ได้เข้ารอบสุดท้าย The Maestro Barista Challenge ซึ่งจะแข่งรอบชิงชนะเลิศในวันถัดมา
ต้องเป็นน้องรหัสของผม ตอนเรียนก็เตะบอลด้วยกันแทบทุกวัน และตั้งแต่จบมา น้องรหัสคนนี้ก็จะหมั่นโทร.มาอวยพรวันเกิดหรือแวะมาหาเวลาที่เข้ากรุงเทพ
ผมรู้ว่าต้องเปิดร้านกาแฟที่ศรีสะเกษ (บ้านเกิดของเขา) มาพักใหญ่แล้ว แต่เราไม่เคยคุยกันเรื่องนี้เลยเพราะผมไม่กินกาแฟ พอได้รู้ว่าต้องได้เข้ารอบชิงการแข่งขันบาริสต้าเลยอดแปลกใจและดีใจไปกับเขาไม่ได้
วันอาทิตย์ (เมื่อวานนี้) เลยได้ดีใจยิ่งกว่าเดิม เมื่อทราบว่าต้องชนะเลิศรายการนี้และจะได้ไปแข่งต่อที่อิตาลี!
มันทำให้ผมนึกถึงบทความที่อาจารย์เกตุวดี Marumura เขียนถึงร้านขนมญี่ปุ่นเล็กๆ ชื่อ ‘โอซาสะ’ ที่ขายขนมแค่ 2 ชนิด แต่ก็มีคนมาเข้าแถวรอแต่เช้าทุกวัน ยิ่งถ้าเป็นวันเสาร์อาทิตย์บางคนมารอตั้งแต่ตี 1 หรือตี 2!
ขนมสองชนิดที่ว่า คือวุ้นถั่วแดงรสหวานกลมกล่อมอย่างมีเอกลักษณ์ และมีจำหน่ายเพียงวันละ 150 แท่งเท่านั้น คนหนึ่งซื้อได้ไม่เกิน 3 แท่ง ส่วนใครที่ซื้อไม่ทันก็ไปซื้อ “ขนมโมนากะ” แทน ซึ่งเป็นขนมแป้งบางกรอบประกบกัน ข้างในไส้ถั่วแดง
คุณป้าอินาคากิเจ้าของร้านผู้ได้วิชาทำวุ้นถั่วแดงจากคุณพ่อได้เล่าให้ฟังว่า สมัย ตอนที่คุณพ่อเธอยังอยู่นั้น ทุกเช้า สองพ่อลูกจะตัดวุ้นถั่วแดงที่จะจำหน่ายในวันนั้นมาวางไว้บนโต๊ะ หลับตาและทานวุ้นถั่วแดงอย่างเงียบๆ เพื่อจดจ่อกับสัมผัสและรสชาติของวุ้นถั่วแดงตั้งแต่ในปากจนถึงตอนวุ้นผ่านลำคอไป
ในช่วงแรก อินาคากิคิดว่าวุ้นชิ้นนั้นอร่อยดีอยู่แล้ว แต่คุณพ่อก็จะบอกว่าเธอล้างถั่วยังไม่ดีหรือต้มถั่วนานไป แม้แต่คนทำขนมเป็นอาชีพอย่างเธอยังไม่รู้ถึงความแตกต่าง ลูกค้าก็คงไม่ทราบแน่ แต่พ่อก็ยังบอกให้เธอแก้ขั้นตอนการทำต่างๆ อยู่เสมอ
หากสินค้ารุ่นไหนที่ทำออกมาได้ไม่ดีจริง พ่อก็จะสั่งให้เททิ้งทั้งหมด ห้ามจำหน่ายเด็ดขาด
“เรามิได้มุ่งสะสมตัวเลขในบัญชีธนาคาร แต่เรากำลังสร้างความเชื่อมั่นและความไว้วางใจต่อลูกค้า”
—–
ศิลปะมีอยู่ทุกที่ ไม่ใช่แค่ในพิพิธภัณฑ์หรือ Art Gallery เท่านั้น
การชงกาแฟหรือการทำวุ้นถั่วแดงต่างก็เรียกได้ว่าเป็นศิลปะอย่างหนึ่ง
เขียนบล็อกก็เป็นศิลปะอย่างหนึ่ง เลี้ยงลูกก็เป็นศิลปะอย่างหนึ่ง
แม้กระทั่งสิ่งที่เราทำในที่ทำงานก็เป็นศิลปะ ไม่ว่าจะเป็นการนำการประชุม การซื้อใจลูกน้อง การรักษาใจให้สมดุลย์ในยามที่ทุกคนกำลังวุ่นวาย
หน้าที่ของศิลปินคือการทำสิ่งที่อยู่ตรงหน้าของเราให้ดี ไม่ใช่เพื่อเงินทองหรือชื่อเสียง แต่เพื่อเป็นการให้เกียรติกับงานและให้เกียรติตัวเราเอง
“Whatever you are, try to be a good one.”
เป็นอะไรก็ได้ แต่เป็นให้ดีก็แล้วกัน
เพราะทุกคนมีศักยภาพที่จะเป็นเลิศในสิ่งที่ตัวเองเลือก เหลือแค่ว่าเราเลือกจะทำหรือไม่ทำเท่านัั้นเอง
ถ้าทำ เราก็จะเก่งขึ้นเรื่อยๆ จนถึงจุดหนึ่งผลตอบแทนก็จะตามมา
ส่วนคนที่เลือกจะเช้าชามเย็นชามก็เป็นสิทธิ์ของเขาเช่นกัน แต่ก็ต้องแลกมาด้วยโอกาสที่เขาจะเสียไปอีกนับไม่ถ้วนในอนาคตครับ
—–
* ประโยคนี้มักจะถูกอ้างอิงว่าเป็นของอับราฮัม ลินคอล์น (Whatever you are, be a good one) แต่ Quote Investigator บอกว่าไม่น่าใช่ เพราะไม่เคยมีหลักฐานว่าลินคอล์นเคยพูดประโยคนี้ตอนที่ยังมีชีวิตอยู่
“Thank God It’s Monday ขอบคุณโลกนี้ที่มีงานประจำ” หนังสือเล่มแรกของผมวางแผงแล้วนะครับ หาซื้อได้ที่ซีเอ็ด นายอินทร์ คิโนะคุนิยะ เอเชียบุุ๊คส์ บีทูเอส และศูนย์หนังสือจุฬาครับ bit.ly/tgimannounce
Anontawong's Musings 