สวัสดีครับ

วันนี้วันศุกร์ ไม่มีนิทานมาเล่าให้ฟัง แต่มี Pic & Pause ที่ร้างลาไปนาน

Pic & Pause คือรูปที่ผมดูแล้วต้อง “หยุดกึก” ไปแป๊บนึง เพราะมันมีพลังและมีความหมายแฝงอยู่

รูปนี้เป็นของชายที่ชื่อว่า ฮิ้ว เฮอร์ (Hugh Herr)

ผมเจอรูปนี้ใน Quora ภายใต้หัวข้อ What has been the greatest comeback in history?

Comeback ในที่นี้หมายถึงคนที่ล้มลงแล้วลุกขึ้นมาใหม่ หรือคนที่เคยตกต่ำแต่กลับมายิ่งใหญ่ได้

ฮิ้วเคยได้รับขนานนามว่าเป็น “นักปีนเขาอัจฉริยะ” (prodigy rock climber) ตอนอายุ 8 ขวบฮิ้วก็ปีนเขาความสูง 3,544 เมตรแล้ว!

ปี 1982 ในวัย 17 ปี ฮิ้วกับเพื่อนไปปีน Mount Washington ใน New Hampshire แล้วเจอพายุหิมะกระหน่ำจนติดอยู่บนภูเขาถึงสามวัน แม้จะมีทีมเข้ามาช่วยชีวิตเอาไว้ได้ แต่ขาของฮิ้วก็โดนน้ำแข็งกัดอย่างรุนแรงจนหมอตัดสินใจให้ตัดขาฮิ้วทั้งสองข้าง

ฮิ้วยิ่งสะเทือนใจเข้าไปอีกเมื่อรู้ว่า หนึ่งในทีมงานที่ออกตามหาฮิ้วนั้นเสียชีวิตขณะปฏิบัติภารกิจ

ฮิ้วพูดไว้ใน Ted.com ว่า ตอนแรกเขารู้สึกว่าตัวเอง broken (ชีวิตพังทลาย) แต่เมื่อมีสติก็คิดขึ้นได้ว่าเขาไม่ได้ broken – a human can never be broken คนเราไม่มีใครมาทำลายได้

สิ่งที่ broken จริงๆ คือเทคโนโลยีต่างหาก ถ้าหากเทคโนโลยีล้ำหน้ากว่านี้ ก็ย่อมช่วยให้คนที่สูญเสียอวัยวะไปกลับมาใช้ชีวิตปกติได้

ตอนเป็นวัยรุ่นฮิ้วเรียน technical college (อารมณ์คงคล้ายๆ เพาะช่าง) เลยมีทักษะและความรู้เรื่องการประดิษฐ์อุปกรณ์ ฮิ้วจึงศึกษาวิธีการทำขาเทียมและสร้างขาเทียมด้วยตัวเองจนทำให้เขากลับมาปีนเขาได้อีกครั้ง

แถมขาเทียมที่เขาประดิษฐ์ขึ้นมายังมีข้อได้เปรียบกว่าขวาปกติตรงที่สามารถปรับเปลี่ยนรูปทรงเพื่อให้เข้ากับรอยแยกบนหน้าผาได้

สุดท้ายฮิ้วที่ใส่ขาเทียมสามารถปีนเขาได้สูงกว่าสมัยที่ฮิ้วมีขาจริงอยู่เสียอีก!

เรื่องยังไม่จบแค่นั้น จากเด็กที่ไม่ได้สนใจการเรียนเท่าไหร่ ฮิ้วศึกษาต่อปริญญาตรีในสาขาฟิสิกส์ที่ Millersville University จากนั้นก็ไปเรียนต่อด้าน Mechanical Engineering ที่ MIT ปิดท้ายด้วย PhD ด้าน Biophysics จาก Harvard โอ้แม่เจ้า!

ตอนนี้ฮิ้วเป็นอาจารย์อยู่ที่ MIT และเป็นผู้เชี่ยวชาญด้าน Bionics (ชีวประดิษฐศาสตร์) และได้ผลิตขาเทียมที่ใส่แล้วรู้สึกราวกับว่าเป็นขาคนจริงๆ

คนที่เคยสูญเสียขาไปแล้วได้ใส่ขาเทียมของฮิ้วเป็นครั้งแรกมักอุทานว่า Oh My God! ซ้ำไปซ้ำมา ก่อนที่น้ำใสๆ จะไหลรินจากตา

ฮิ้ว เฮอร์คือตัวอย่างของมนุษย์ที่ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา เปลี่ยนอุปสรรคให้กลายเป็นแรงผลักดันที่จะสร้างความก้าวหน้าให้กับโลกใบนี้

นับถือใจเขาจริงๆ ครับ

—–
ขอบคุณภาพจาก Quora.com

ขอบคุณข้อมูลจาก
Quora: What has been the greatest comeback in history?
Wikepedia: Hugh Herr
TED: The new bionics that let us run, climb and dance
Jothy Rosenberg: Who Says I Can’t : Hugh Herr full episode

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (ถ้ากด Get Notifications ใต้ปุ่ม Like หรือเลือก See First ใต้ปุ่ม Following ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่”

ผู้หญิงคนนี้ชื่อ Evdokiya (อ่านว่า “เอี๊ยฟเดกีญา”)

เธอเป็นชาวรัสเซียอายุ 100 ปี

และเป็นหนึ่งใน 100 คนที่ช่างภาพชาวเดนมาร์คที่ชื่อ Keen Heick-Abildhauge (ผมไม่รู้ว่าออกเสียงยังไง) นำมาแสดงในผลงานที่ชื่อว่า “100 Years Project”

นายคีนบอกไว้ว่า หลังจากที่เขามาอยู่ในรัสเซียได้สักพัก เขาเกิดอยากแชร์ความสวยงามของชาวรัสเซียให้โลกรู้

เขาจึงใช้เวลาถึง 2 ปีเพื่อพบปะผู้คนและไถ่ถามถึงความฝันของเขา

และสิ่งที่ได้ คือแกลเลอรี่ที่รวบรวมภาพของคนหนึ่งร้อยคน เรียงจากเด็กอายุ 1 ขวบจนถึงคุณทวดวัย 100 ปีอย่างเอี๊ยฟเดกีญา

แต่ละคน จะมีข้อมูลว่าบ้านเกิดอยู่ที่ไหน (เคย)ทำงานอะไร และความฝันของเขาหรือเธอคืออะไร

แค่การนั่งดูรูปไปช้าๆ เพื่อพิจารณาถึงแววตาและริ้วรอยแห่งประสบการณ์ ก็ได้อารมณ์แล้ว

แต่ยิ่งได้อารมณ์ขึ้นไปอีก เมื่อได้อ่าน “ความฝัน” ของแต่ละคน

ความฝันของเอี๊ยฟเดกีญา คือการเดินเองได้ ไม่ต้องพึ่งพาใคร และได้มีชีวิตต่อไป (I dream of walking by myself, being independent and alive)

เป็นความฝันที่ดูจิ๊บจ๊อยและธรรมดาเหลือเกินสำหรับพวกเรา

แต่สักวันหนึ่ง พวกเราเองก็อาจจะมีฝันเหมือนเธอก็ได้

ลองดูนะครับ ว่าความฝันของพวกเขา เหมือนของคุณบ้างรึเปล่า

—–

Sources

Bored Panda: 100 Years Project: I Captured Portraits And Dreams Of People From 1 To 100 Years Of Age

Pronounce Names: Evdokiya