สิ่งหนึ่งที่เราได้ยินในองค์กรมานาน คือจงเป็นคน results-oriented

มองหาให้เจอว่าผลลัพธ์ที่เราอยากได้คืออะไร แล้วมุ่งมั่นคว้ามันมาให้ได้

แต่ถ้าหากเราไม่ได้เป็นคนที่มีความเป็น go-getter ขนาดนั้น เราก็อาจต้องปรับสไตล์ให้เหมาะสมกับตัวเอง โดยเฉพาะในเรื่องส่วนตัว

เจมส์ เคลียร์ ผู้เขียนหนังสือ Atomic Habits เคยบอกไว้ว่า

คนที่เสพแต่เนื้อหาดีๆ ย่อมมีความคิดดีๆ

คนที่ถามคำถามที่ดี ย่อมจะได้คำตอบที่ดี

คนที่มีอุปนิสัยที่ดี ย่อมได้ผลลัพธ์ที่ดี

ดังนั้น เราสามารถสร้างข้อได้เปรียบได้ด้วยการใส่ใจขาเข้า

หากเราเป็นคน input-oriented และสร้างเหตุปัจจัยให้ถึงพร้อม ผลลัพธ์ที่เราหวังไว้ย่อมเกิดขึ้นตามครรลองครับ

LinkedIn

ผมทำงานสาย HR จึงได้ดูโปรไฟล์คนมาเยอะมาก

สิ่งหนึ่งที่ผมค้นพบก็คือ ตัวเทพๆ ที่ผมรู้จักนั้น โปรไฟล์ LinkedIn จะไม่ค่อยอัพเดตเท่าไหร่

ไม่มีเขียนว่าหน้าที่ความรับผิดชอบหรือความสำเร็จตัวเองเป็นอย่างไร บางคนไม่ได้ใส่ที่ทำงานล่าสุดด้วยซ้ำ

นั่นอาจเป็นเพราะว่าคนที่ทำงานเก่งมากๆ เขาแทบไม่มีความจำเป็นต้องหางานเองเลย เพราะจะมีคนชวนไปทำอะไรตลอดเวลาอยู่แล้ว

---

Facebook

อีกสิ่งหนึ่งที่ผมสังเกตเห็นเกี่ยวกับคนทำงานเก่งๆ ก็คือเขามักจะไม่ค่อยโพสต์อะไรที่มีสาระบน Facebook

บางคนโพสต์เรื่องเกม บางคนโพสต์เรื่องหมาแมว บางคนใช้โปรไฟล์เป็นรูปหมาแมว

ส่วนคนที่โพสต์เรื่องมีสาระ มีความรู้ เท่าที่ผมรู้จักก็เป็นคนที่ตั้งใจทำงาน แต่ก็ไม่ได้มีผลงานที่โดดเด่นเท่าคนกลุ่มข้างบน

ไม่ได้หมายความว่าคนที่โพสต์ไร้สาระคือคนเก่ง และคนที่โพสต์มีสาระคือคนไม่เก่งนะครับ เพราะไม่มีอะไรขาวกับดำขนาดนั้นอยู่แล้ว

ที่กล่าวมาเป็นเพียงประสบการณ์ตรงของผมที่อาจขัดแย้งกับ common sense เท่านั้น

---

Instagram

Jonathan Haidt เคยบอกไว้ว่า โซเชียลมีเดียได้กลายร่างจากพื้นที่ที่ให้คนได้เชื่อมโยงและพูดคุยกัน (connect & communicate) เป็นพื้นที่สำหรับ “การแสดง” (performance) ไปเรียบร้อยแล้ว

Instagram เป็นพื้นที่การแสดงว่าชีวิตเราเป็นยังไง ไปเที่ยวไหนมา ไปกินไหนมา จนบางทีการเตรียมพร้อมเพื่อให้ได้รูปสวยๆ นั้นกินเวลามากกว่าการดื่มด่ำกับประสบการณ์ที่อยู่ตรงหน้าเสียอีก

ถ้าเรามีความสุขและมีความรู้สึกว่าเราจำเป็นต้องบอกให้คนอื่นรู้ว่าเรามีความสุข ก็น่าคิดเหมือนกันว่ามี “หลุม” อะไรที่เราพยายามถมให้เต็มอยู่หรือเปล่า

---

รถปอร์เช่

Morgan Housel เขียนไว้ในหนังสือ The Psychology of Money ว่า “ความมั่งคั่งคือรถปอร์เช่ที่เราไม่ได้ซื้อ” – Wealth is the Porche you didn’t buy.

เมื่อใดก็ตามที่เราเอาเงินไปซื้ออะไรมาเพื่ออวดว่าเรามีตังค์ ความมั่งคั่งของเราก็จะลดลงทันทีเพราะมันเป็นสินทรัพย์ที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้

ไม่ได้บอกว่าคนขับรถปอร์เช่ทุกคนไม่ได้รวยจริง แค่จะบอกว่าคนที่รวยจริงบางคนก็ไม่ได้รู้สึกว่าจำเป็นต้องซื้อของแพงๆ มาแจ้งให้คนอื่นรู้ว่าตัวเองรวย

---

ผมเคยเขียนไว้ในบทความ “ไม่มีอะไรต้องพิสูจน์” ว่าคนที่หน้าตาดีจริงๆ ไม่ต้องพิสูจน์ว่าตัวเองหน้าตาดี คนที่มีฐานะจริงๆ ไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ว่าตัวเองมีฐานะ และคนที่มีบารมีจริงๆ ไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ว่าตัวเองมีบารมี

เมื่อใครโฆษณาว่าเขาเป็นคนแบบไหน เราจึงควรเผื่อใจเอาไว้

คนที่พร่ำบอกว่าตัวเองเป็นคนเก่ง อาจไม่ได้เก่งขนาดนั้น

คนที่พร่ำบอกว่าตัวเองเป็นคนรวย อาจไม่ได้รวยขนาดนั้น

คนที่พร่ำบอกว่าตัวเองมีความสุข อาจไม่ได้มีความสุขขนาดนั้น

และโดยเฉพาะคนที่บอกว่าตัวเองเป็นคนดี อาจไม่ได้ดีขนาดนั้นครับ

แม้ว่าพวกเขาจะเป็นนักบาสเกตบอลที่ยอดเยี่ยมที่สุดกลุ่มหนึ่งของประเทศ และแม้ว่าพวกเขาจะทำสิ่งนี้มาแทบทุกวันทั้งชีวิต โค้ช John Wooden ก็ยังเริ่มต้นการซ้อมวันแรกของทีมบาสเกตบอล UCLA ด้วยการฝึกที่แสนเรียบง่าย

“พ่อหนุ่มทั้งหลาย นี่คือวิธีการใส่ถุงเท้าและรองเท้า”

แน่นอนว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่นักกีฬาคาดหวัง ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาคิดว่าโค้ชที่ประสบความสำเร็จที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์จะสอนในการซ้อมครั้งแรก

แต่แท้จริงแล้วนี่แหละคือสิ่งที่จำเป็นสำหรับพวกเขา มันคือเคล็ดลับสำหรับความสำเร็จทั้งในสนามและในชีวิตส่วนตัว

เกมบาสเกตบอลนั้นเล่นกันบนพื้นแข็ง ถุงเท้าและรองเท้าที่ใส่จึงเป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่ง การใส่รองเท้าไม่เรียบร้อยอาจทำให้เท้าพอง จนอาจทำให้เท้าติดเชื้อ นำไปสู่การเล่นที่พึ่งพาเท้าข้างใดข้างหนึ่งมากเกินไป และทำให้กระโดดทำรีบาวด์แบบผิดๆ จนเพิ่มความเสี่ยงที่จข้อเท้าหักหรือเอ็นหัวเข่าขาด

“มันใช้เวลาเดี๋ยวเดียวเท่านั้น” โค้ชวูดเด้นอธิบาย “แต่ผมได้แสดงให้ผู้เล่นเห็นว่าผมอยากให้เขาใส่ถุงเท้ารองเท้ากันอย่างไร ดึงถุงเท้าขึ้นให้ตึง คอยระวังบริเวณรอบนิ้วก้อยและตรงส้นเท้าไม่ให้มีรอยย่น รีดถุงเท้าให้เรียบทั่วบริเวณ แล้วก็ดึงถุงเท้าค้างเอาไว้ตอนที่คุณใส่รองเท้า เวลาที่ผูกเชือกรองเท้าก็ต้องไม่ดึงให้ตึงแค่รูบนสุด แต่ต้องค่อยๆ ดึงให้ตึงที่ละรู จากนั้นคุณค่อยผูกเชือก แล้วก็ผูกอีกครั้ง เชือกจะได้ไม่หลุด เพราะผมไม่ต้องการให้เชือกหลุดไม่ว่าจะเป็นตอนซ้อมหรือตอนแแข่ง”

แน่นอนว่าเราคิดว่าเรื่องพวกนี้ไม่จำเป็นสำหรับเราแล้ว

เราอยากคิดถึงสิ่งที่สำคัญกว่านี้ อยากทำสิ่งที่ตื่นเต้นกว่านี้ อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่เรื่องเบสิค เราอยากทำอะไรที่ท้าทาย ไม่ใช่มามัวเสียเวลาทำตามเช็คลิสต์ หรือยืดเส้นก่อนออกกำลังกาย หรืออ่านคู่มือก่อนเริ่มใช้งาน

แต่ประเด็นมันอยู่ตรงนี้แหละ เราจะพร้อมรับมือกับปัญหาใหญ่ๆ ก็ต่อเมื่อเราทำเรื่องเล็กๆ ได้อย่างถูกต้องเท่านั้น แม้ยุทธศาสตร์จะเยี่ยมยอดเพียงใด ก็ไม่อาจทำสำเร็จได้หากเราละเลยรายละเอียดปลีกย่อย

---

แปลจากช่วงตอนหนึ่งในหนังสือ Discipline is Destiny by Ryan Holiday

ไม่มีหมาป่าก็ไม่มีฮีโร่

นิทานวัยเด็กแทบทุกเรื่องจะต้องมีตัวร้าย และมักจะหนีไม่พ้น

แม่มด แม่เลี้ยง หมาป่า หมาจิ้งจอก จระเข้

ตัวร้ายมักจะก่อให้เกิดความเสียหายและมีคนเดือดร้อน จนเราอดคิดไม่ได้ว่าอยากจะหลีกเลี่ยงคนหรือสัตว์เหล่านี้ให้ได้มากที่สุด

แต่จริงๆ แล้วตัวร้ายเหล่านี้จำเป็นมาก หากไม่มีตัวร้าย นิทานก็จะแทบไม่เป็นนิทาน และคงไม่มีบทสรุปว่านิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่าอะไร

ดังนั้น หากเราเจอหมาป่าในชีวิตจริง ก็อย่ารังเกียจเดียดฉันท์ เขาคือครูผู้ปลุกให้เราได้ใช้ศักยภาพความเป็นมนุษย์

ไม่มีฟ้าร้องก็ไม่มีฝน

ไม่มีอุปสรรคก็ไม่มีการเติบโต

ไม่มีความมืดมิดก็มองไม่เห็นดวงดาว

ไม่มีความทุกข์ก็ไม่เห็นค่าของความสุข

ไม่มีความตายชีวิตก็ไม่มีความหมาย

ไม่มีหมาป่าก็ไม่มีฮีโร่ครับ