ความเจ็บป่วยเป็นสิ่งที่ดี มันมาเตือนว่าเราทำอะไรผิด ทำให้เรากลับมาหาตัวเอง
เราสนใจแต่เรื่องคนอื่น จนเราเป็นหวัดนั่นแหละ เราถึงรู้ตัวว่าเราหายใจอยู่
– โจน จันได

—–

เมื่อประมาณสองสัปดาห์ที่แล้ว ผมมีโอกาสพูดคุยกับกลุ่ม Women’s Network ที่บริษัท หัวข้อเรื่องคือการบริหารจัดการเวลา (time management) และมีโอกาสแลกเปลี่ยนความเห็นกันในเรื่องวิถีชีวิตคนกรุงที่มีภาระหน้าที่หลายอย่าง

มีคนถามผมว่า ผมดื่มกาแฟรึเปล่า ผมบอกว่าผมไม่ดื่ม

เพราะนอกจากจะไม่ชอบรสชาติและราคาสูงแล้ว ยังมีอีกเหตุผลหนึ่งที่ผมไม่นิยมกาแฟ

คนทำงานหลายคนดื่มกาแฟเพราะต้องการเพิ่มคาเฟอีนเข้าไปให้ร่างกายสามารถต่อสู้กับความง่วง และมีแรงลุยงานได้

กลายเป็นว่า ถ้าไม่ดื่มกาแฟ จะทำงานได้ไม่เต็มที่

ผมคิดว่าการดื่มกาแฟเป็นการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ

ที่เราง่วงหงาวหาวนอน แสดงว่าร่างกายของเราพักผ่อนไม่เพียงพอ แสดงว่าเรากำลังใช้ชีวิตแบบไม่เป็นมิตรกับร่างกายตัวเอง

การดื่มกาแฟจึงเหมือนเป็นการซุกปัญหาไว้ใต้พรม ถึงแม้ว่าในระยะสั้นมันจะไม่ได้ส่งผลอะไร แต่ความเหนื่อยล้าที่ร่างกายสะสมเอาไว้ ยังไงมันก็ยังอยู่ตรงนั้น รอวันที่จะแสดงผล

แทนที่จะกินกาแฟเพื่อแก้ปัญหาระยะสั้น แต่สร้างปัญหาเรื้อรังในระยะยาว ทำไมเราไม่แก้ที่ต้นเหตุด้วยการพักผ่อนให้เพียงพอ?

บางคนอาจจะบอกว่า มีภาระหน้าที่มากมาย จะให้นอนวันละ 7-8 ชั่วโมงทำไม่ได้หรอก ก็ต้องกินกาแฟไปอย่างนี้แหละ

แต่เราไม่มีเวลาพักผ่อนจริงๆ หรือ?

ในเมื่อเรายังมีเวลาเล่นเฟซบุ๊คและเข้ามาอ่านบล็อกนี้ หรือยังมีเวลาดูละคร อ่านกระทู้ดราม่า หรืออ่านข่าวสารในไลน์?

ละครทีวี อวสานแล้วก็จบไป กระทู้ดราม่าเดี๋ยวคนก็ลืม ข่าวในไลน์ทั้งหลายก็ไม่ได้มีผลกระทบอะไรกับเราเท่าไหร่

แต่ผลจากการพักผ่อนไม่เพียงพอจนร่างกายทรุดโทรม มันจะมีผลกับเราไปนานเลยนะครับ

สำหรับผม การดูแลร่างกายให้แข็งแรง เป็นหนึ่งในหน้าที่ที่สำคัญที่สุดที่เรามีต่อตัวเอง

และเป็นหน้าที่ที่สำคัญที่สุดต่อองค์กรด้วย

เพราะถ้าเราทำงานหนักวันละ 10-12 ชั่วโมง แม้ระยะแรกจะทนได้ แต่พอถึงวันหนึ่งร่างกายมันไปต่อไม่ไหว เจ็บไข้เข้าโรงพยาบาลขึ้นมา องค์กรก็ต้องมาจ่ายเงินให้เราฟรีๆ โดยที่เราไม่ได้ทำงานอะไรให้เลย สถานการณ์อย่างนี้ย่อมเสียประโยชน์ทั้งลูกจ้างและนายจ้าง

แต่ถ้าเราดูแลร่างกายของเราดี ทำงานได้อย่างเต็มประสิทธิภาพทุกวัน วันละ 8 ชั่วโมงก็ควรเพียงพอแล้วที่จะทำหน้าที่ของเราได้ครบถ้วนสมบูรณ์

ถ้างานยังมีเยอะเกินไป นั่นเป็นปัญหาที่หัวหน้าเราควรแก้ไขด้วยการหาคนมาเพิ่ม หรือตัดงานบางอย่างทิ้ง ไม่ใช่แก้ปัญหาที่ปลายเหตุด้วยการให้เราทำงานดึกๆ ดื่นๆ ครับ

—–
ขอบคุณข้อมูลจากนิตยสาร a day เล่ม 170 หน้า 24
ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

—–

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ Archives

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings

ผู้ชายคนไหนก็แล้วแต่
หากได้ลองสวมรองเท้าส้นสูง
จะต้องรู้สึกรักผู้หญิงขึ้นเป็นกอง
– อากิฮิโร นากาตานิ

—–

ตอนเด็กๆ บ้านผมอยู่ที่หมู่บ้านนักกีฬาแหลมทอง ถนนกรุงเทพกรีฑา

ด้วยนโยบาย “เรียนใกล้บ้าน” ของแม่ ผมก็เลยได้เรียนชั้นประถมที่โรงเรียนที่ใกล้บ้านที่สุด

ชื่อโรงเรียนนั้นก็คือ สมโภชกรุงอนุสรณ์ (๒๐๐ ปี) ซึ่งสมัยนั้นมีอาจารย์สอิ้ง สุทธิแสวงเป็นอาจารย์ใหญ่

ผมลองกูเกิ้ลดูเล่นๆ ก็ดันเจอรูปภาพเหล่าคณาจารย์สมัยนั้นบน Facebook ด้วย!

 ภาพจาก Facebook Page: โรงเรียนสมโภชกรุงอนุสรณ์ (๒๐๐ปี)

แปลกดีที่ผมสามารถจำชื่ออาจารย์ในรูปนี้ได้ถึง 12 คน ทั้งๆ ที่ไม่ได้เจอท่านมาหลายสิบปีแล้ว

อ.สุพจน์ อ.ปรัชญา อ.สุรพล อ.เสถียร อ.ธีรชัย อ.นิพนธ์ อ.สมควร อ.มาโนช อ.พนมวรรณ อ.วรรณา อ.สอิ้ง และอ.พูลสุข

อาจเป็นเพราะว่าสิ่งที่เรารับรู้ และเรียนรู้ตอนเด็กๆ มันฝังลึกกว่าสิ่งที่เรียนรู้ตอนโต

ทุกเช้าเราต้องมาเข้าแถวเคารพธงชาติกลางแดดที่ลานเอนกประสงค์

เคารพธงชาติเสร็จแล้ว จะมีอาจารย์มา “เล่าข่าว” ให้ฟังว่ามีเหตุการณ์อะไรบ้างในโรงเรียน และจบด้วยการให้โอวาทหรือให้คติสอนใจ

มีวันหนึ่งที่อาจารย์สุรพลมาให้โอวาท

อาจารย์สุรพลสอนวิชาพละและวิชาเลข พ่วงด้วยอาจารย์ฝ่ายปกครองที่มีไม้เรียวเป็นอวัยวะที่ 33 จนได้รับการกล่าวขานว่าเป็นอาจารย์ที่ดุที่สุดในโรงเรียน

อาจารย์สุรพรเริ่มต้นด้วยการเล่าเรื่องอะไรบางอย่างซึ่งผมจำไม่ได้แล้ว จำได้แค่ตอนประโยคสุดท้ายหลังจากเล่าเรื่องจบ

ประโยคนั้นก็คือ “จงเอาใจเขามาใส่ใจเรา”

เป็นคำสอนที่เรียบง่ายมาก เรียบง่ายจนน่าเบื่อเลยทีเดียว

แต่มันจริงเอามากๆ

—–

คุณอากิฮิโรบอกว่าผู้ชายควรลองใส่รองเท้าส้นสูง คล้ายๆ สำนวนฝรั่งที่ว่า Put yourself in their shoes.

คงจะดี ถ้ามีเทคโนโลยีที่ทำให้ผู้ชายรับรู้ความรู้สึกของผู้หญิงตอนมีประจำเดือนและตอนตั้งครรภ์ด้วย จะได้เข้าใจความลำบากและรักเพศแม่มากขึ้น

และคงจะดี ถ้าผู้หญิงมีช่องทางในการรับรู้ถึงความเหน็ดเหนื่อยของผู้ชายที่ต้องแบกรับภาระและความกดดันหลายอย่าง

ถ้าเราเอาใจแฟนมาใส่ใจเรา เราจะมีชีวิตคู่ที่ดีขึ้น เพราะเราจะไม่มัวคิดถึงแต่ตัวเองหรือเล่นสงครามจิตวิทยาใส่กัน

ถ้าเราเอาใจหัวหน้ามาใส่ใจเรา เราจะเจริญก้าวหน้า เพราะเราจะขยันทำงานเพื่อให้คุ้มค่ากับเงินที่หัวหน้ายอมจ่ายเงินจ้างเรา

ถ้าเพียงแต่เราเอาใจเขามาใส่ใจเรา เราจะมีชีวิตที่ร่มเย็น เพราะเราจะรักษาศีลห้าได้โดยอัตโนมัติ (อาจจะยกเว้นข้อ 5)

ผมไม่รู้ว่าอาจารย์สุรพลจะมีโอกาสได้เข้ามาอ่านบทความนี้มั้ย แต่ผมอยากจะบอกอาจารย์ว่า คติสอนใจอันเรียบง่ายที่อาจารย์เคยพูดไว้หน้าเสาธงเมื่อ 25 ปีก่อน ได้ยังประโยชน์ต่อการใช้ชีวิตอย่างยิ่งกับลูกศิษย์คนนี้ แถมยังเอามาเขียนลงบล็อกได้อีกด้วย (ถ้าผมเป็นอาจารย์ ผมคงภูมิใจแย่เลยนะเนี่ย!)

Be nice to people on your way up because you’ll meet them on your way down.

ตอนคุณขาขึ้นจงเป็นมิตรกับทุกคน เพราะคุณจะเจอพวกเขาอีกตอนคุณขาลง

– Wilson Mizner

—–

หนุ่มเมืองจันท์ หรือสรกล อดุลยานนท์ผู้เขียนคอลัมน์ฟาสต์ฟู๊ดธุรกิจในมติชนสุดสัปดาห์เคยเอ่ยถามอากู๋แกรมมี่ว่า อะไรคือเหตุผลที่ทำให้เบิร์ด ธงไชย แมคอินไตย์อยู่ในวงการมาได้อย่างยาวนาน

“นิสัยดี” อากู๋ตอบสั้นๆ แค่นั้น

—–

เพื่อนเอเชี่ยนยูผมอีกคนหนึ่งชื่อไมค์ เป็นแขกซิกข์ที่เป็นแฟนตัวยงของวงนูโว ไมค์เคยเชิญโจ+ก้องมาเล่นดนตรีให้งานวันเกิดลูกพี่ลูกน้อง และไมค์ก็มาเล่าให้ผมฟังว่าก้องเป็นคนเฟรนด์ลี่มาก

ผมเคยไปพลิกอ่านหนังสือชีวประวัติของก้อง สหรัถ สังคปรีชาในร้านหนังสือ มีคนหนึ่งพูดถึงก้องว่า เวลาถ่ายละคร ก้องไม่เคยไปสายเลย และทำการบ้านมาอย่างดีทุกครั้ง

—–

ถ้าให้พูดถึงซุปเปอร์สตาร์หญิงในเมืองไทย ชื่อของอั้ม พัชราภา ไชยเชื้อก็น่าจะลอยมาเป็นชื่อแรกๆ

มานั่งคิดดูอั้มน่าจะอยู่วงการมาเกือบ 20 ปีแล้ว ถือเป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อมากสำหรับยุคที่มีดาราเกิดใหม่จนจำไม่ทัน แถมดาราที่ล้มหายตายจากไปก็ไม่ใช่น้อย

วันก่อนไปอ่านเจอกระทู้ในพันทิปที่มีคนพบหมาขี้เรื้อนแต่ไม่มีปัญญารักษา เลยทักอั้มไปทาง Instagram สุดท้ายอั้มก็ติดต่อกลับมาและช่วยรับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลแถมยังโทร.มาถามไถ่อาการอีกด้วย

—–

ผมสงสัยมานานแล้วว่า แล้วทำไมนักการเมืองชอบกร่าง?

กร่างคนเดียวไม่พอ ดันสอนลูก (หรือปล่อยลูก) ให้กร่างไปด้วย

เขาไม่รู้ตัวหรือว่านอกจากจะโดนคนด่าทั้งลับหลังและออนไลน์แล้ว มันยังดูไม่เท่เอาซะเลย

กลับกัน คนที่เป็น “ผู้ใหญ่” จริงๆ หลายคนเป็นคนอ่อนน้อม ไม่ขัดเขินที่จะยกมือไหว้คนอื่นก่อน ผมว่านี่สิคนจริง และโคตรเท่

—–

ตอนที่ชีวิตเรากำลังรุ่งโรจน์ มีแต่คนเข้าหา มีแต่คนง้อ อาจเป็นเรื่องง่ายมากที่เราจะเผลอคิดไปว่าเรามีฐานันดรเหนือคนอื่น และปฏิบัติกับคนรอบตัวโดยปราศจากความเคารพ

แต่ชีวิตเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน

วันนี้คุณเป็นผู้จัดการ พรุ่งนี้คุณอาจจะโดนเลย์ออฟก็ได้
วันนี้คุณเป็นพระเอก พรุ่งนี้คุณอาจได้เป็นแค่ตัวประกอบก็ได้
วันนี้คุณเป็นนักบอลสโมสรดัง พรุ่งนี้คุณอาจโดนยกเลิกสัญญาก็ได้
วันนี้คุณเป็นรัฐมนตรี พรุ่งนี้คุณอาจโดนปลดก็ได้

ตำแหน่ง อาชีพ และฐานะทางการเงิน ก็เป็นแค่หมวกที่เราใส่ ลมเปลี่ยนทิศนิดเดียวหมวกก็อาจปลิวหายไปได้แล้ว

สิ่งที่ยังจะพอยั่งยืนหน่อย คือความเป็นพ่อ เป็นแม่ เป็นพี่ เป็นน้อง เป็นมิตรสหาย และเป็นเพื่อนร่วมโลก ที่ไม่ว่าคุณจะมีงานหรือตกงาน สถานะเหล่านี้ก็ยังคงติดตัวคุณอยู่

จะดีกว่ามั้ย ที่จะไม่หลงระเริง และปฏิบัติกับทุกคนในฐานะเพื่อนมนุษย์ที่เท่าเทียมกัน

จำนิทานเรื่องราชสีห์กับหนูได้มั้ยครับ?

วันนี้ ถ้าราชสีห์ทำให้หนูเจ็บช้ำน้ำใจ ด้วยสำคัญตนว่าเป็นเจ้าป่า

วันหน้า หากราชสีห์ติดกับดักนายพราน หนูที่ไหนมันจะมาช่วย?