วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

อาจารย์เซนกำลังวาดภาพ โดยมีศิษย์อาวุโสนั่งอยู่ข้างๆ เพื่อบอกอาจารย์เวลาที่อาจารย์วาดภาพได้สมบูรณ์แบบ

ทั้งศิษย์และอาจารย์ต่างรู้สึกกังวล เพราะศิษย์ไม่เคยเห็นอาจารย์ทำอะไรไม่สมบูรณ์แบบ แต่วันนั้นเริ่มมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น อาจารย์ใช้ความพยายาม และยิ่งเขาใช้ความพยายามมากเท่าไร ภาพวาดก็ยิ่งออกมาเละ

อาจารย์พยายามแล้วพยายามอีก เหงื่อเริ่มแตกพล่าน แล้วพอศิษย์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ส่ายหน้าปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่าว่า “ไม่ขอรับ นี่ยังไม่สมบูรณ์แบบ” อาจารย์ก็ยิ่งพลาดมากขึ้น

พอหมึกใกล้หมด อาจารย์จึงกล่าวว่า “เจ้าออกไปฝนหมึกมาเพิ่มที” ขณะที่ศิษย์ฝนหมึกอยู่ข้างนอก อาจารย์ก็สร้างผลงานชิ้นเอกขึ้นมา เมื่อศิษย์กลับเข้ามาเห็นจึงกล่าวว่า “อาจารย์ขอรับ นี่แหละสมบูรณ์แบบ! เกิดอะไรขึ้นขอรับ”

อาจารย์หัวเราะและกล่าวว่า “ข้าเริ่มตระหนักขึ้นมาว่า การอยู่ตรงนั้นของเจ้า การคิดว่าจะมีใครมาชื่นชมหรือประณาม มาบอกว่าใช่หรือไม่ใช่ เหล่านั้นล้วนรบกวนความสงบภายในใจข้า ตอนนี้ข้าไม่ถูกรบกวนแล้ว ข้ารู้แล้วว่าสาเหตุเดียวที่ทำให้มันไม่สมบูรณ์แบบก็คือการที่ข้าพยายามทำให้มันสมบูรณ์แบบ”

—–

ขอบคุณนิทานจากหนังสือพลังสร้างสรรค์: ของกำนัลแด่ผู้ฉีกกรอบ (Creativity: Unleashing the Forces Within) เขียนโดย OSHO แปลโดย ภัทรินี เจริญจินดา 

วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

ยังมีอาจารย์เซนผู้เลื่องชื่อแห่งแดนอาทิตย์อุทัยนาม “ไป๋อิ่น” ซึ่งในสายตาของผู้คนในละแวกนั้นเห็นว่าท่านเป็นผู้บริสุทธิ์ผุดผ่องทั้งยังเปี่ยมเมตตา

ครั้งหนึ่ง บุตรีของเพื่อนบ้านเกิดตั้งครรภ์โดยที่ยังไม่ได้แต่งงาน ทำให้บิดามารดาของนางโกรธมาก และขู่เข็ญในนางสารภาพว่าบิดาของเด็กในครรภ์คือใคร นางจึงบอกว่าบิดาของเด็กในครรภ์คืออาจารย์เซนไป๋อิ่น

เมื่อทราบความ บิดามารดาของสตรีนางนั้นจึงเกิดบันดาลโทสะ เดินทางมาต่อว่าอาจารย์เซนอย่างหยาบคาย บรรดาชาวบ้านใกล้เคียงที่หมดศรัทธาต่อนักบวชรูปนี้ก็พากันมารุมประณาม ทว่าอาจารย์เซนไป๋อิ่นเพียงกล่าวคำเดียวว่า “อย่างนั้นหรอกหรือ?” และรับปากอุปการะเด็กที่จะเกิดมา

เมื่อทารกถือกำเนิดขึ้นมา อาจารย์เซนก็รับมาอาศัยอยู่ที่อารามเซน ทั้งยังรับผิดชอบดูแลทารกน้อยไม่ขาดตกบกพร่อง

เวลาผ่านไปราว 1 ปี สตรีผู้เป็นมารดาของทารกน้อยอดรนทนไม่ไหว สารภาพต่อบุพการีของตนเองว่าที่แท้แล้วสามีของนางคือชายหนุ่มเพื่อนบ้านผู้หนึ่งที่มีฐานะยากจนมาก ตอนแรกนางกลัวว่าบุพการีจะไม่ยอมรับลูกเขยจึงได้สร้างเรื่องเท็จใหญ่โตจนเดือดร้อนไปถึงอาจารย์เซน

เมื่อความจริงเปิดเผย บิดามารดาของสตรีผู้นั้นต่างตกตะลึง ทั้งหมดรีบเดินทางไปกราบขอขมาอาจารย์เซนด้วยความสำนึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง ส่วนชาวบ้านที่ทราบความจริงต่างก็เดินทางไปขออภัยที่เคยพูดจาล่วงเกินอาจารย์เซนไป๋อิ่นเอาไว้อย่างมากมาย

เมื่อฟังความจบ อาจารย์เซนยังคงสงบสำรวม จากนั้นกล่าวเพียงประโยคเดียวว่า “อย่างนั้นหรอกหรือ?” และคืนทารกให้แก่สตรีผู้นั้นไป

—–

ขอบคุณนิทานจากเพจนิทานเซน 

ป.ล.คิดเล่นๆ ว่าถ้าเป็นยุคนี้อาจารย์คงจะใช้คำพูดว่า “อ๋อเหรอ โอเคๆ”

วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

กบตัวหนึ่งเฝ้าดูพระออกเดินบิณฑบาตตั้งแต่เช้ามืด พอพระกลับมาถึงวัดก็เทอาหารรวมกันในบาตเพื่อฉันมื้อเช้า

กบนึกในใจ อยากเกิดเป็นพระจริงๆ มีคนถวายอาหารให้ทุกวัน

เมื่อพระฉันเสร็จ ก็นำอาหารที่เหลือมากมายไปให้เด็กวัดกินต่อ

กบเปลี่ยนใจ อยากเกิดเป็นเด็กวัด สบายกว่าพระอีก เพราะเด็กวัดตื่นสายได้ ไม่ต้องออกตามพระไปบิณฑบาตก็ได้

เมื่อเด็กวัดกินเสร็จ ก็โกยเศษอาหารที่เหลือทั้งหมดให้หมาวัดไปกินก่อนจะไปช่วยกันล้างจาน

ถึงตอนนี้ กบเปลี่ยนใจ อยากเกิดเป็นหมาวัดแล้ว ไม่ต้องล้างจานเหมือนเด็กวัด

พอหมาวัดกินอาหารเสร็จ มันก็แยกย้ายไปทำหน้าที่เฝ้าวัด คอยเห่าคนแปลกหน้า ฝูงแมลงวันก็บินมาตอมและกินเศษอาหารต่อจากหมาวัด

กบเปลี่ยนใจอีกครั้ง เกิดเป็นแมลงวันนี่สิดีที่สุด ไม่ต้องทำอะไรเลยก็มีให้กินไม่มีวันหมด

ขณะที่กำลังคิดเพลินๆ ก็มีแมลงวันบินมาใกล้ๆ มันจึงใช้ลิ้นตวัดเอาแมลงวันเข้าปากกินอย่างเอร็ดอร่อย

—–

ขอบคุณนิทานจากเว็บ Campus Star

วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

หญิงชาวบ้านคนหนึ่งหิ้วถังนมวัวที่เพิ่งรีดเสร็จไปขายในตลาด

เธอเดินคิดไปยิ้มไป

“พอขายนมวัวได้ ฉันจะเอาเงินไปซื้อลูกไก่มาเลี้ยง อีกไม่นานลูกไก่ก็จะโตมาเป็นพ่อแม่ไก่และออกไข่ทุกวัน เมื่อฟักไข่เป็นตัวแล้วฉันจะมีพ่อไก่แม่ไก่หลายสิบคู่ที่ออกไข่มามากมาย ฉันจะนำไข่ไก่ไปขาย แล้วเอาเงินที่ได้ไปซื้อหมูมาเลี้ยง อีกหลายเดือนหมูจะกินข้าวกินรำจนอ้วนท้วนขายได้ราคา คราวนี้ฉันจะเอาเงินไปซื้อแม่วัวมาเลี้ยง เมื่อแม่วัวออกลูก ฉันจะเอามันไปขายในตลาดพร้อมกับแม่วัว แม่ไก่และไข่ไก่อีกหลายโหล ถึงตอนนั้นฉันคงจะมีเงินซื้อเสื้อผ้าสวยๆ มาใส่ หนุ่มๆ เห็นเข้าก็จะต้องตามจีบและขอแต่งงาน ในตอนแรกฉันจะเล่นตัว แกล้งโบกมือไล่พวกเขา”

เมื่อหญิงสาวยกมือขึ้นโบก ถังนมที่ถืออยู่ก็ตกลงพื้น

ทั้ง นม ไก่ วัว เสื้อตัวใหม่และชายหนุ่มอันตรธานไปจนหมดสิ้น

—–

ขอบคุณนิทานจากเว็บ นิทานน้ำใจไมตรี

วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

ท่านไคชู อาจารย์เซนในยุคเมจิเป็นเจ้าสำนักเซนที่มีชื่อเสียงในเมืองเกียวโต

วันหนึ่งผู้ว่าราชการของนครเกียวโตต้องการขอเข้าพบท่านอาจารย์ จึงมอบนามบัตรให้ลูกศิษย์ของท่านไคชู

นามบัตรเขียนไว้ว่า:

คิทาคางิ
ผู้ว่าราชการนครเกียวโต

ลูกศิษย์ผู้ดูแลท่านไคชูหายเข้าไปในกุฏิสักครู่ ก็มีเสียงของท่านไคชูดังลอดออกมา

“ใครกันฉันไม่รู้จัก ให้รอก่อน”

ลูกศิษย์นำนามบัตรกลับมาพร้อมกับคำขอโทษที่ยังไม่สามารถให้เข้าพบได้

ผู้ว่าราชการรับนามบัตรกลับมา แล้วกล่าวว่า

“นั่นคือข้อผิดพลาดของผมเอง”

เขาจัดแจงขีดฆ่าคำว่า “ผู้ว่าราชการนครเกียวโต” ออกเสีย แล้วยื่นนามบัตรใบนั้นกลับไปให้พระหนุ่ม

“รบกวนนำไปให้อาจารย์ของท่านอีกครั้งขอรับ”

คราวนี้เมื่อได้รับนามบัตร อาจารย์ไคชูถึงกับพูดเสียงดัง

“โอ้ คิทาคางิ เหรอ ไปๆ รีบไปเชิญเขาเข้ามา กำลังอยากคุยด้วยพอดี”

——

ขอบคุณนิทานจาก ธรรมะ.นะครับ.com