วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

ม้าสองตัวขนสัมภาระ

ม้าตัวหน้าขยันขันแข็ง ส่วนม้าตัวหลังนั้นขี้เกียจและอิดออด

คนงานเลยย้ายสัมภาระจากม้าตัวหลังไปใส่ม้าตัวแรก

เมื่อย้ายสัมภาระจนหมด ม้าตัวหลังพบว่าตัวเองเดินตัวปลิว จึงกล่าวกับม้าตัวหน้า

“ขยันเยอะๆ นะเพื่อนเอ๋ย! ยิ่งแกออกแรงมากเท่าไหร่ ยิ่งทรมานมากเท่านั้น!”

เมื่อถึงที่พัก เจ้าของม้าก็นึกขึ้นได้

“จะมีม้าสองตัวไปทำไมในเมื่อตัวเดียวก็ขนไหว สู้เอาอาหารให้ตัวนึงกินให้อิ่มท้อง และฆ่าอีกตัวนึงทิ้งเสียดีกว่า อย่างน้อยก็เอาหนังมันไปขายได้”

ว่าแล้วเขาก็ลงมือ

ขอบคุณนิทาน Two Horses ของ Leo Tolstoy

วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

บนรถเมล์ มีคุณป้าหิ้วตะกร้าผักเพื่อไปตลาดขึ้นรถมา

ชายหนุ่มคนหนึ่งรีบลุกให้นั่ง

คุณป้ายิ้มแล้วถามว่า

“ไอ้หนุ่ม ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้วล่ะ”

“28 แล้วครับ”

“28 แล้วยังต้องขึ้นรถเมล์อีกเหรอ ลูกสาวป้า 24 ก็ซื้อรถเองแล้ว”

ชายหนุ่มสะดุดเล็กน้อย ก่อนยิ้มตอบ

“ผมก็ซื้อรถไว้คันหนึ่งเหมือนกันครับ”

“อ้าว แล้วทำไมมาขึ้นรถเมล์ล่ะ?”

“ผมซื้อให้แม่ใช้ครับ แกไปจ่ายตลาดบ่อย เลยไม่อยากให้ต้องลำบากขึ้นรถเมล์ครับ”

—–

ขอบคุณนิทานที่ส่งต่อมาทางไลน์ (ต้นฉบับน่าจะเป็นของจีน ผมนำมาดัดแปลงเล็กน้อยครับ)

ขอบคุณภาพจาก Wikipedia

วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

อาเนี้ยว เด็กชายกำพร้า อยู่กับย่าสองคนในหมู่บ้านมณฑลกวางตุ้ง

ทุกเช้าอาเนี้ยวจะเอาปาท่องโก๋ที่ย่าทำออกเดินขายในตลาด

ลูกค้าขาประจำที่อาเนี้ยวต้องแวะส่งปาท่องโก๋ 20 ตัว ให้ทุกวัน เป็นคฤหาสน์หลังใหญ่ มีคนไปมาพลุกพล่าน เจ้าของบ้านอาเนี้ยวคุ้นหน้า เรียกตามคนอื่นว่า “ปอกง”

อาเนี้ยวไม่รู้ว่าปอกงเป็นใคร รู้แต่ว่า เป็นผู้ใหญ่ที่มีคนนับถือและยำเกรง

ย่าทำปาท่องโก๋วันละ 300 ตัว สั่งให้ขายตัวละ 1 อีแปะ เงินที่ขายปาท่องโก๋เลี้ยงดูชีวิตย่าหลานมานานปี

สายวันนั้น อาเนี้ยวขายปาท่องโก๋หมดกระจาด เอาเงินอีแปะซุกใต้กระดาษรองปาท่องโก๋ แล้วก็บ่ายหน้ากลับบ้าน ระหว่างทางเจอหญิงชรากระเดียดกระจาดล้มลง ผลไม้หล่นกระจาย

อาเนี้ยววางกระจาดปาท่องโก๋ สาละวนช่วยหญิงชราเก็บผลไม้ เสร็จแล้วกลับมาที่กระจาดปาท่องโก๋ แต่มันหายไป เขาเดินตามหาเจอกระจาดวางอยู่ใกล้หินก้อนใหญ่

อาเนี้ยวล้วงใต้กระดาษ เงิน 300 อีแปะ ไม่เหลืออยู่เลยสักอีแปะเดียว

อาเนี้ยวร้องไห้โฮๆ เขารู้ดี ถ้าไม่มีเงินค่าปาท่องโก๋ ย่าและเขาจะลำบากมาก ผู้คนละแวกนั้นได้ยินเสียงเด็กร้องไห้ก็พากันวิ่งเข้ามาดู แต่ไม่มีใครจะช่วยอาเนี้ยวได้เลย

จุดที่อาเนี้ยวยืนร้องไห้อยู่ใกล้บ้านปอกง ปอกงแท้จริงเป็นขุนนางใหญ่ อาเนี้ยววิ่งเข้าไปร้องให้ปอกงช่วย ปอกงไม่รั้งรอ เขาไล่เรียงถามผู้คนที่อยู่ใกล้ๆ

ชายคนแรกชายร่างใหญ่ คนที่สองคนแก่ คนอ้วน และคนจมูกใหญ่ และอีกหลายๆคน ทุกคนปฏิเสธเสียงเดียวกัน “ไม่ได้เอาเงินของอาเนี้ยวไป”

“เมื่อไม่มีใครเอาเงินไป” ปอกงเสียงดัง แล้วชี้ไปที่ก้อนหินใหญ่ “เพราะฉะนั้น ก้อนหินก้อนนี้จะต้องเอาเงินไป” คนแถวนั้น ได้ยินก็หัวเราะลั่น ก้อนหินจะเป็นขโมยได้อย่างไร

แต่คนพวกนั้นก็ต้องแปลกใจมากขึ้น เมื่อได้ยินปอกงสั่งบริวารให้มาช่วยกันขนก้อนหินก้อนนั้นไปชำระคดีในบ้าน ซึ่งก็คือศาล พวกเขาเดินตามไปยืนออหน้าประตู

ปอกงประกาศ ใครอยากดูการตัดสินคดีก้อนหินขโมยก็ต้องจ่ายเงินคนละ 20 อีแปะ แน่ล่ะ เรื่องแปลกๆอย่างนี้ไม่เคยมี ทุกคนต่างก็ควักเงิน 20 อีแปะ พร้อมจ่าย

ปอกงสั่งให้คนเอาเงินโยนลงอ่างน้ำ แล้วยืนดู คนอ้วน คนแก่ ชายร่างใหญ่ หลายคนที่ปอกงเคยถาม โยนเงินลงอ่างน้ำ จนมาถึงคนจมูกใหญ่ เขายืนโอ้เอ้ แล้วโยนเงินเป็นคนสุดท้าย

ทันใดนั้นปอกงก็สั่งให้จับคนจมูกใหญ่ ค้นตัวก็เจอเงินค่าปาท่องโก๋อยู่ในกระเป๋า

ทุกคนสงสัย ปอกงจับคนจมูกใหญ่เป็นขโมยได้อย่างไร

ปอกงบอกว่า เงินของอาเนี้ยวซุกอยู่่ใต้กระดาษรองปาท่องโก๋ชุ่มน้ำมัน เมื่อเอาโยนลงน้ำ น้ำมันก็กระจายในน้ำ

ผู้คนอุทานสรรเสริญวิธีจับขโมย ปอกงสั่งให้เอาเงินในอ่างน้ำ รวมทั้งเงินที่ถูกขโมยคืนให้อาเนี้ยวไป

“ปาท่องโก๋ ย่าเจ้าอร่อยมาก” ปอกงกำชับ “อย่าลืมทีเดียว พรุ่งนี้เอามาส่งบ้านข้า 20 ตัว”

—–

ขอบคุณนิทานจาก Thairath: กิเลนประลองเชิง ขาประจำของอาเนี้ยว

วันนีวันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

หลายปีก่อน หลวงปู่ต้องดูแลเด็กๆ ที่อพยพมาจากเวียดนาม

น้ำเป็นเด็กคนหนึ่งในจำนวนนั้น น้ำพักอยู่กับหลวงปู่เพราะคุณพ่อของเธอต้องไปทำงานในเมือง น้ำและเพื่อนๆ เห็นว่าหลวงปู่ต้องนั่งสมาธิทุกวัน และในเวลาเช่นนั้นเธอกับเพื่อนๆ จะต้องเงียบ ไม่เล่นส่งเสียงดัง

วันหนึ่งน้ำและเพื่อนๆ รู้สึกกระหายน้ำจึงวิ่งมาขอน้ำดื่มจากหลวงปู่ หลวงปู่จึงนำน้ำแอปเปิ้ลที่เพื่อนบ้านนำมาถวายรินใส่แก้วให้เด็กๆ น้ำได้รับน้ำแอปเปิ้ลเป็นคนสุดท้าย และน้ำแอปเปิ้ลที่ได้นั้นขุ่นมาก (เพราะมีเนื้อแอปเปิ้ลปนอยู่จำนวนมาก) จนเธอไม่อยากดื่ม เธอจึงวิ่งไปเล่นอีกและไม่ดื่มน้ำแอปเปิ้ลแก้วนั้น

เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง น้ำกลับมาหาหลวงปู่ขอน้ำดื่มอีก หลวงปู่จึงชี้ไปที่แก้วน้ำแอปเปิ้ลและบอกว่า

“ทำไมไม่ดื่มน้ำแอปเปิ้ลนี้ล่ะ อร่อยมากนะ”

น้ำมองไปที่แก้วอีกครั้งและเห็นว่าน้ำในแก้วใสมาก ตะกอนตกลงไปที่ก้นแก้วแล้ว เธอจึงดื่มน้ำแก้วนั้นด้วยความยินดี

น้ำถามหลวงปู่ว่า “ทำไมน้ำแอปเปิ้ลจึงใสขึ้นล่ะคะ”

หลวงปู่ตอบว่า “เพราะน้ำแอปเปิ้ลนั่งสมาธิน่ะสิ นี่คือเหตุผลที่หลวงปู่นั่งสมาธิทุกวัน เราเลียนแบบน้ำแอปเปิ้ล และน้ำแอปเปิ้ลก็เลียนแบบเรา”

—–

ขอบคุณนิทานจาก The Plum Village

วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

ชายหนุ่มหลงรักหญิงสาวคนหนึ่งมานานแล้ว เขาจึงคิดว่าจะต้องรวบรวมความกล้าเพื่อบอกรักเธอเสียที

แต่หญิงสาวคนนี้เป็นคนเฉลียวฉลาดมาก เขาจึงใคร่ครวญอยู่นานว่าจะบอกรักเธออย่างไรดี

วันหนึ่งเมื่อสบโอกาสเหมาะ เขาจึงถามเธอว่า

“คุณเป็นลูกสาวของพระพายหรือเปล่า”

หญิงสาวแปลกใจ

“ทำไมถึงคิดอย่างนั้นล่ะ”

ชายหนุ่มมีกำลังใจขึ้น

“เวลาผมอยู่ใกล้คุณ ผมรู้สึกสบายใจจังเลย คุณทำให้ผมผ่อนคลาย เบาสบาย เหมือนมีสายลมอันสดชื่นพัดผ่านตลอดเวลา”

หญิงสาวยิ้ม

“เหรอคะ แต่บางครั้งสายลมอันเบาสบายก็อาจกลับกลายเป็นพายุได้เช่นกัน ในเวลาเช่นนั้น คุณจะทำยังไงคะ?”

—–

ขอบคุณนิทานจาก Thai Plum Village