วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

คุณพ่อไม่รู้เอานาฬิกาข้อมือไปวางไว้ที่ไหน ค้นทั่วบ้านก็ไม่เจอ จึงออกไปยืนดูดบุหรี่หน้าบ้านด้วยความหงุดหงิด

ลูกชายเห็นคุณพ่ออารมณ์บูด เลยเดินเข้าไปหาอีกครั้ง สักพักก็เดินออกมาหาพ่อและยื่นนาฬิกาให้

“ลูกหาเจอได้ไงเนี่ย?”

“ผมเดินเข้าทีละห้องแล้วก็ยืนเงียบๆ ครับ สักพักก็ได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาของพ่อในห้องนั่งเล่นครับ”

วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

ชายสองคนทะเลาะกัน

คนหนึ่งบอก 8 x 3 ได้ 24

อีกคนบอกว่า 8 x 3 ได้ 21 ต่างหาก

เถียงกันอยู่ทั้งวันก็ไม่จบ เลยไปฟ้องท่านเปา

ท่านเปาฟังแล้วพิพากษาให้เอาคนที่ตอบว่า 24 ไปโบยสิบครั้ง

คนที่ตอบ 24 จึงเรียกร้องความเป็นธรรม

“เห็นอยู่ชัดๆ ว่าเค้าผิด ทำไมท่านถึงสั่งโบยผม!?”

ท่านเปาตอบกลับหน้านิ่งๆ

“เจ้าไปเถียงกับคนที่คิดว่า 8 x 3 = 21 อยู่ได้ทั้งวัน ไม่นับว่าเจ้าเป็นคนโง่หรอกเหรอ ไม่โบยเจ้าจะให้โบยใคร”

—–

ขอบคุณนิทานจากคุณ Ami Sudsaibua

วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

แมวกับหมูเป็นเพื่อนรักกัน

วันหนึ่งแมวตกลงไปในหลุมลึก จึงตะโกนขอความช่วยเหลือ

“หมูๆ ช่วยเราด้วย เราตกลงมาในหลุม ปีนขึ้นไปไม่ได้”

“ให้ชั้นช่วยยังไงดีล่ะ?!”

“ไปหาเชือกยาวๆ มาซักเส้นนึงสิ”

หมูวิ่งไปหาเชือกมาจนได้ แล้วโยนเชือกลงมาในหลุม

“โยนมาทั้งเส้นอย่างงี้ได้ไงเล่า!” แมวต่อว่าหมู

“อ้าว แล้วจริงๆ แล้วต้องทำยังไงเหรอ”

“มันต้องจับปลายข้างนึงไว้สิเฟ่ย”

หมูกระโดดลงมาในหลุม หยิบปลายเชือกข้างนึงขึ้นมาแล้วยิ้มแฉ่ง

“อ่ะ หยิบละ แล้วไงต่อ?”

—–

แปลจากนิทานภาษาจีนที่ส่งมาทางไลน์

ติดตาม Anontawong’s Musings ทาง LINE: https://lin.ee/2VZMu59

วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

วันหนึ่ง แม่ม้าใช้ให้ลูกม้าบรรทุกข้าวสาลีครึ่งกระสอบไปยังโรงสี

ลูกม้าออกวิ่งกับกับไป แต่ถูกแม่น้ำสายหนึ่งขวางไว้

ลูกม้าเห็นลุงวัวกินหญ้าอยู่ริมแม่น้ำ

“น้ำลึกมั้ยลุง”

“ไม่ลึกหรอก ตื้นแค่เข่าฉันเอง ข้ามได้สบายมาก”

ลูกม้าดีใจ เตรียมจะเดินลงไปในแม่น้ำ

กระรอกน้อยตัวหนึ่งอยู่ข้างๆ ตะโกนเสียงดัง

“อย่านะ! แม่น้ำนี้น้ำลึกมาก เมื่อวานฉันตกลงไปเกือบจมน้ำตายแน่ะ!”

วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

เด็กหนุ่มวัยรุ่นคนหนึ่งกำลังอยู่ในวัยต่อต้าน รำคาญทุกทีที่แม่บ่น รู้สึกว่าแม่ไม่เคยเข้าใจเขาเลย

วันหนึ่งเขาทะเลาะกับแม่ด้วยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แต่เขาโกรธแม่มากจนเดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกจากบ้าน ไม่ว่าแม่จะเรียกอย่างไรเขาก็ไม่หันกลับไปมอง

เด็กหนุ่มหลับหูหลับตาเดินไปตามทางเรื่อยๆ จนเริ่มรู้สึกหิวและรู้ตัวว่าไม่ได้นำเงินติดตัวมาด้วย

เมื่อเขาเดินมาถึงหน้าร้านบะหมี่ร้านหนึ่ง ก็ได้แต่ยืนมองแล้วกลืนน้ำลาย

เจ้าของร้านเห็นท่าทางของเด็กหนุ่มก็สงสาร จึงเรียกเข้ามากินบะหมี่ในร้าน

“แต่ผมไม่มีเงินนะครับ”

“อั๊วว่าลื้อต้องเจอเรื่องไม่ดีมาแน่เลย บะหมี่ชามนี้ถือว่าอั๊วเลี้ยงก็แล้วกัน”

แม้เด็กหนุ่มจะอาย แต่ก็หิว จึงรับน้ำใจเจ้าของร้าน กินบะหมี่อย่างมูมมาม

พอกินไปได้สักพักน้ำตาของเด็กหนุ่มก็ร่วงหล่นลงมา เจ้าของร้านตกใจ

“อ้าว ลื้อร้องไห้ทำไม?”

“ผมนึกไม่ถึงว่าโลกนี้ยังมีคนใจดีอย่างคุณน้าอีก ให้ผมกินบะหมี่โดยไม่คิดเงิน”

แล้วเด็กหนุ่มก็เล่าเรื่องที่ทะเลาะกับแม่ให้ฟัง เจ้าของร้านได้ยินแล้วก็หัวเราะเสียงดังลั่น

“น้าขำเรื่องอะไรเหรอครับ”

“อั๊วเลี้ยงบะหมี่ลื้อแค่ 1 ชามลื้อยังซาบซึ้งเสียขนาดนี้ ตั้งแต่เล็กจนโตแม่ลื้อต้มบะหมี่ให้ลื้อกินมาตั้งกี่ชาม แต่ลื้อกลับไม่พอใจแม่ด้วยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ลื้อว่ามันไม่ตลกเหรอ?”

—–

ดัดแปลงจากนิทานจากเพจ นิทานการเดินทางของมด