หลายจังหวะในชีวิตเราก็ลืมหายใจ เหมือนคนเชียร์บอลที่กำลังลุ้นตัวโก่งว่าลูกโทษนี้จะยิงเข้ารึเปล่า

ในการทำงานช่วง work from home บางทีเราก็ยุ่งมากจนลืมหายใจเช่นกัน ประชุมก็ต้องเข้า Slack ก็ต้องตอบ แถมยังมีคนโทรเข้ามาขายประกันอีก

ถ้าไหวตัวทันว่าตอนนี้กำลังถูกบีบคั้นเกินไปแล้ว วิธีที่จะช่วยพาเราออกจากสภาวะนี้ได้คือการหายใจเข้าซักเฮือก

หายใจเข้าลึกๆ แล้วหยุดนิดนึง เราจะพบความนิ่งอยู่ตรงนั้น แล้วค่อยหายใจออกยาวๆ ความคลี่คลายใจจะปรากฏ

ทำอย่างนี้สักสามครั้ง ก็จะเป็นการรีเซ็ตระบบความคิดของเราใหม่ กลับมามองความวุ่นวายที่อยู่ตรงหน้าแบบผู้จัดการทีม ไม่ใช่คนที่กำลังตะลุมบอนอยู่ในสนาม

เมื่อทุกอย่างรุมเร้า ให้หายใจเข้าซักเฮือกครับ

---

ขอบคุณประกายความคิดจากหนังสือ ความสงบท่ามกลางความเคลื่อนไหว โดย camouflage

น้ำจืดนั้นไม่มีรสชาติ ไม่มีสีสันใดๆ แต่ดื่มแล้วดับกระหายได้ดีที่สุด

ส่วนน้ำหวานนั้น ดื่มอึกแรกอาจจะชื่นใจ แต่ถ้าดื่มต่อไปเราจะพบว่ามันดับกระหายได้ไม่ดีเท่าน้ำจืด แถมผลข้างเคียงยังมีมากมาย ทั้งฟันผุ ทั้งลงพุง ทั้งน้ำตาลในเลือดพุ่ง

ชีวิตวัยรุ่น ชีวิตวัยทำงาน ชีวิตคนเมือง ย่อมเสาะแสวงหาน้ำหวาน อะไรที่เขาว่าดีก็ตามไปดู ตามไปชม ตามไปลอง ไม่ต่างกับผีเสื้อที่กำลังตื่นตาตื่นใจกับเกสรดอกไม้ที่เบ่งบานเต็มทุ่ง

แต่เมื่อชีวิตเดินทางมาถึงจุดหนึ่ง เราจะเริ่มพบความจริงที่ว่า แม้น้ำหวานจะอร่อยสักเพียงใด แต่เราไม่สามารถดื่มมันตลอดไปได้

เมื่อเลี่ยนกับน้ำหวาน เราจะเริ่มมองหาน้ำจืด มองหาชีวิตที่เรียบง่ายไม่หวือหวา เผลอๆ ออกจะดูน่าเบื่อเสียด้วยซ้ำ

พี่ประภาส ชลศรานนท์ เคยเขียนเอาไว้ในทำนองที่ว่า เวลานิทานปรัมปราลงท้ายด้วยประโยค And they lived happily ever after มันกำลังสื่อว่าชีวิตต่อจากนั้นคือชีวิตที่ธรรมดา ไม่ได้โหดมันฮาเหมือนช่วงกลางของนิทาน เป็นชีวิตบ้านๆ ที่ไม่จำเป็นต้องมีตัวละครหรือบทแสดงอะไรมากมายอีกต่อไป

น้ำที่บริสุทธิ์นั้นจืดสนิทแต่ดับกระหายได้เสมอ

หากอยากมีชีวิตที่ happily ever after ลองหัดดื่มน้ำจืดให้เป็นนิสัยนะครับ

---

ขอบคุณประกายความคิดจากหนังสือ ดวงตาแห่งชีวิต โดยท่านเขมานันทะ

บางทีอาจเป็นเพราะ WFH มานานเกินไป

บางทีอาจเป็นเพราะเอาแต่นอนไถมือถือ

บางทีอาจเป็นเพราะสื่อที่มีให้เสพเป็นอนันต์

เราจึงกลายเป็นยาจกทางเวลา

เราจึงกลายเป็นผู้ใหญ่สมาธิสั้น

เราจึงกลายเป็นอะไรนับร้อยพัน

จนลืมไปว่าแท้จริงนั้นเราเป็นใคร

อะไรคือ passion ที่เราเคยมี

อะไรคือสิ่งดีๆ ที่เราเคยคลั่งไคล้

ผ่านมานานเพียงใด ที่ไม่ได้หยิบสีขึ้นมาระบาย หยิบนิยายขึ้นมาอ่าน หยิบมีดขึ้นมาสับอาหาร หยิบจักรยานออกไปปั่น หยิบกล้องไปถ่ายภาพ หยิบกีตาร์ขึ้นมาร้องเพลง

เพราะถึงโลกจะเปลี่ยนแปลงไป แต่เด็กน้อยข้างในเรายังเป็นคนเดิม

อย่าละเลยหาน้ำมาหล่อเลี้ยงจิตใจ เพราะชีวิตไม่ได้อยู่บนหน้าจอ ชีวิตอยู่ตรงหน้าเรา

อย่า bunrout เพราะเราห่างเหินกับตัวเอง

แน่นอนว่าอดีตย่อมส่งผลต่อปัจจุบันไม่มากก็น้อย เช่นตอนเด็กๆ พ่อแม่เลี้ยงดูเรามาอย่างไร ฐานะที่บ้านปานกลางหรือยากจน คบเพื่อนแบบไหน ทุกอย่างล้วนมีส่วนในการหล่อหลอมเราทั้งนั้น

แต่หลายอย่างก็ผ่านมานานมากแล้ว ถ้าอะไรที่มันไม่ดีและสร้างผลลัพธ์ทางลบให้กับเรา เราก็มีเวลาเหลือเฟือที่จะปรับปรุงเปลี่ยนแปลง จากติดลบให้กลายเป็นศูนย์ จากศูนย์ให้กลายเป็นบวก

ถ้าวันนี้ชีวิตมันไม่โอเค แต่เรายังคงโทษคนอื่นอยู่ หวังให้คนอื่นดีขึ้นเพื่อให้ชีวิตเราดีขึ้น ก็ขอให้ลองทบทวนดูว่าเราหวังแบบนี้มานานแค่ไหน และมันช่วยให้อะไรดีขึ้นบ้างหรือเปล่า

ถ้าชีวิตมันยังไม่ดีอย่างที่ควรจะเป็น สาเหตุมีเพียงอย่างเดียว

นั่นคือการที่เราเอาแต่โทษคนอื่นและจองจำตัวเองเอาไว้กับอดีตตลอดมาเท่านั้นเอง

“เราไม่ต้องรีบร้อน ไม่ต้องกระวนกระวายว่าเมื่อไรจะก้าวหน้า ถ้ามีคำถามกับตัวเองว่าเมื่อไรจะก้าวหน้า นั่นคือ “อัตตา” กิเลสหลอกอีกแล้ว ถ้ามีคำถาม ทำไมเรายังเป็นอย่างนี้อยู่ กิเลสหลอกอีกแล้ว คำถามเดียวสำหรับพวกเราทุกคนคือ ตอนตื่นมาถามตัวเอง กินข้าวเสร็จถามตัวเอง เวลาขี้เกียจถามตัวเอง เวลาท้อแท้ถามตัวเองว่า วันนี้สร้างเหตุแล้วหรือยัง”
-Camouflage ความสงบท่ามกลางความเคลื่อนไหว

เพราะเราแต่ละคนมีต้นทุนไม่เท่ากัน บริบทของชีวิตก็ต่างกันไป ต่อให้ทำงานที่เดียวกัน ตำแหน่งเดียวกัน ความตั้งใจเท่ากัน ผลลัพธ์ก็ออกมาแตกต่างอยู่ดี นี่ถือเป็นเรื่องธรรมดา ถ้าผลลัพธ์ออกมาเหมือนกันสิถึงจะเรียกว่าเรื่องประหลาด

ดังนั้น อย่าคาดคั้นกับสิ่งที่เราคุมไม่ได้ อย่าตั้งคำถามว่าทำไมคนอื่นถึงได้ดีกว่า เพราะแต่ละคนมีเส้นทางชีวิตไม่เหมือนกัน บางคนก็เป็นม้าตีนต้น และบางคนก็เป็นม้าตีนปลาย

ที่เราทำได้ คือทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป ส่วนมันจะส่งผลอย่างไร ย่อมมีอีกหลายปัจจัยที่เราไม่อาจรู้

คำถามที่เราควรถาม จึงไม่ใช่การเรียกร้องขอความเป็นธรรม แต่เป็นคำถามที่ว่า วันนี้เราสร้างเหตุไว้ดีแล้วหรือยัง

เหมือนที่ท่านพุทธทาสเคยสอนไว้

ถ้าวันนี้ถูกต้อง ก็ไม่ต้องกลัวพรุ่งนี้ครับ