วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ
วันหนึ่ง ฝนตกหนัก พ่อค้าแม่ขายที่ตั้งแผงขายของอยู่หน้าวัดขายของแทบไม่ได้
จนกระทั่งบ่าย พ่อค้าขายซาลาเปาเต็มซึ้ง เหลือเยอะแยะแบบนี้ ขายยังไงก็ขายไม่หมด จึงจัดแจงกินซาลาเปาเสียเอง
คนขายข้าวโพด เห็นข้าวโพดเต็มกะละมัง ขายยังไงก็ขายไม่หมด ก็จัดแจงกินข้าวโพดเสียเอง
คนขายลูกชิ้นปิ้ง เห็นลูกชิ้นปิ้งเหลือเต็มตู้ ขายยังไงก็ขายไม่หมด ก็จัดแจงกินลูกชิ้นปิ้งเสียเอง
คนขายไอศกรีม เห็นไอศกรีมเหลือเต็มถัง ขายยังไงก็ขายไม่หมด ก็จัดแจงกินไอศกรีมเสียเอง
พ่อค้าทั้งสี่ กินแต่ของตัวเอง กินไปไม่เท่าไรก็เบื่อ กินต่อไปไม่ไหว
เณรน้อยคนหนึ่งเดินออกมาจากวัด เขาซื้อของจากพ่อค้าทั้งสี่แล้วมานั่งกินที่ศาลาใกล้ๆ กินซาลาเปาเสร็จก็กินข้าวโพดต้ม กินข้าวโพดต้มเสร็จ กินลูกชิ้นต่อ กินลูกชิ้นเสร็จก็ตบท้ายด้วยไอศกรีม อิ่มอร่อยหลากรสหลายชาติ พ่อค้าทั้งสี่ต่างมองจนน้ำลายสอ
ครู่ต่อมา เณรน้อยเดินกลับเข้าวัด พ่อค้าทั้งสี่จัดแจงแลกของที่ขาย เอามากินกันอย่างเอร็ดอร่อย
—–
ขอบคุณนิทานจาก สว่างอย่างเซน โดย สุภาณี ปิยพสุนทรา
Anontawong's Musings 