ตอนนี้ปรายฝน ลูกสาวของผมอายุ 2 ขวบ 3 เดือนแล้ว อยู่ในวัยที่พอจะพูดและฟังรู้เรื่องแล้ว ของเล่นก็เลยโตต้องตามวัยไปด้วย
สองสามวันมานี้ผมให้เขาลองต่อจิ๊กซอว์ของ Hello Kitty ดู (ตามภาพประกอบ)
ปรายฝนเองยังไม่สามารถจะเลือกได้ว่าต้องต่ออะไรก่อนหลัง ผมเลยมีหน้าที่คอยส่งตัวถัดไปให้เขา ไล่เรียงจากเลข 1 2 3 ไปเรื่อยๆ แล้วให้เขาพยายามลองต่อจิ๊กซอว์เข้าไปทีละอัน
สิ่งที่ผมสังเกตเห็นก็คือ
– บางทีปรายฝนจะพยายามต่อโดยไม่หมุนจิ๊กซอว์ชิ้นนั้นให้หันหัวถูกทางก่อน ผมเลยต้องคอยเตือนให้เขาหมุนเรื่อยๆ จนกว่าจะเป็นทิศทางที่ใช่
– แม้จะหันหัวถูกต้องแล้ว ปรายฝนก็มักจะพยายามดันจิ๊กซอว์ไปในทางราบ ซึ่งทำให้ดันไม่เข้า ผมต้องคอยเตือนลูกให้ยกจิ๊กซอว์ขึ้นมานิดนึงเพื่อวางลงจากด้านบน
– และแม้จะหันถูกทาง และวางลงจากด้านบนแล้ว แต่ก็ยังต้องขยับนิดๆ หน่อยๆ เพื่อให้จิ๊กซอว์มันลงล็อคพอดี หลายครั้งปรายฝนก็พยายามไปขยับแผงจิ๊กซอว์ที่มีอยู่ก่อนแล้ว ซึ่งขยับยากกว่ามาก แถมบางทีจะทำให้ตัวที่ต่อเอาไว้หลุดออกมาเสียอีก ผมต้องคอยเตือนว่าให้หมุนเฉพาะชิ้นที่มีอยู่ในมือก็พอแล้ว
เมื่อนั่งดูลูกทำผิดพลาดเรื่องเดิมหลายๆ รอบเข้า ก็ทำให้คิดได้ว่าบางทีผู้ใหญ่อย่างเราก็ใช้ชีวิตเหมือนเด็กต่อจิ๊กซอว์เหมือนกัน
บางทีเราก็เร่งรีบเกินไปที่จะทำอะไรบางอย่างโดยไม่ได้สำรวจเสียก่อนว่ามันใช่ทิศทางที่เราอยากไปแล้วหรือยัง
บางทีเราก็เคยชินกับการแก้ปัญหาทางเดียว พอแก้ไม่ได้ก็ท้อ ทั้งๆ ที่จริงๆ แค่ปรับวิธีการแค่หน่อยเดียวก็อาจจะแก้ได้แล้ว เหมือนที่ยกจิ๊กซอว์ขึ้นมานิดนึงเพื่อให้จิ๊กซอว์ลงล็อคจากแนวดิ่งแทนที่จะพยายามดันเข้าไปตรงๆ ทางแนวราบ
และสุดท้าย – ซึ่งสำคัญที่สุด – เรามักจะเผลอเรียกร้องหรือคาดหวังให้ “แผงจิ๊กซอว์” นั้นปรับตัวเข้ากับจิ๊กซอว์ตัวเดียวที่เราถืออยู่ ซึ่งบางทีมันก็ทำได้นะ แต่น่าจะง่ายกว่าถ้าเราปรับจิ๊กซอว์ชิ้นเดียวที่อยู่ในมือเราให้เข้ากับแผง
จิ๊กซอว์ตัวนั้นอาจจะมีชื่อว่า “ทัศนคติ” “ความคาดหวัง” หรือ “การกระทำ” ของเราก็ได้ แต่การปรับที่ตัวเรานั้น มีโอกาสสำเร็จสูงกว่าการไปพยายามเปลี่ยนแผงจิ๊กซอว์ทั้งแผงมากมายนักครับ
Anontawong's Musings 