วิวสวนจากทางเข้าโรงแรม The Leela Palace

เช้าเมื่อวานหลังจากที่เขียนตอนที่สองเสร็จ ลงไปทานข้าวก็เจอหัวหน้ากำลังนั่งทานอยู่คนเดียวพอดีเลยไปทานด้วย ซักพักน้อง HR ที่ไปด้วยอีกคนก็ตามมาแจม วันนี้ก็เลยนั่งรถคันเดียวกันไปบริษัท

ระหว่างทางเจ้านายก็ชี้ไปที่ฟุตบาทของถนนอีกฝั่งนึงให้ดูวัว

จริงด้วย ตั้งแต่มาอินเดียผมยังไม่เห็นวัวเลย ทั้งๆ ที่พี่ๆ เมืองไทยที่เคยมาที่นี่บอกแล้วว่าให้ระวังวัวด้วยนะ ที่นี่วัวเยอะ

วัวร่อนเร่อินเดียในจินตนาการของผมก็คล้ายๆ กับวัวที่เมืองไทย สีน้ำตาลๆ ผอมๆ หน่อย แต่วัวตัวแรกที่ผมได้เห็นที่บังกาลอร์นั้น เหมือนวัวฝรั่งที่อยู่ในทุ่งหญ้าสีเขียวไม่มีผิด ตัวสีขาวและมีลายสีดำ หน้าตาดูมีสง่าราศรีมาก เสียดายถ่ายรูปไม่ทัน

อย่างที่บอกไปตั้งแต่ตอนแรกว่ารถยนต์ที่นี่ส่วนใหญ่จะคันเล็กๆ ผมเลยลองยี่ห้อและรุ่นมาให้ดูครับ

Suzuki Alto
Maruti Suzuki Swift
Tata (ไม่เห็นเขียนว่ารุ่นอะไร)
Toyota Etios
Fiat Paleo
Hyundai Sanro
Skoda Laura
Hyundai i20

อ้อ แล้วที่ผมบอกว่าถนนที่บังกาลอร์ไม่ค่อยมีเส้นขาวแบ่งเลนนั้นผมเข้าใจผิดนะครับ เมื่อวานนี้เห็นแล้วว่ามันมี แต่มีเฉพาะเลนขวาสุดเท่านั้น

หัวหน้าผมยังบอกอีกว่าที่บังกาลอร์นี่ตอนค่ำจะยุ่งกว่าตอนกลางคืน เพราะความที่เขาต้องบริการลูกค้าที่อยู่ฝั่งอเมริกาค่อนข้างเยอะ คนที่นี่เลยทำงานกะดึกันเยอะมากซึ่งทำให้ตอนกลางคืนรถติดมาก อย่างตอนขามา (ตอนเที่ยงคืน) เราใช้เวลา 45 นาทีจากสนามบินถึงโรงแรม แต่ขากลับ (ซึ่งต้องออกจากโรงแรมประมาณ 2 ทุ่มครึ่ง) น่าจะใช้เวลา 90 นาทีกว่าจะฝ่ารถติดออกจากตัวเมืองได้

การทำเวิร์คช็อปวันที่สองยุ่งมาก เพราะโดยหลัก The Lean Startup เราต้องเอาฟีดแบ็คของลูกค้าทางอีเมล์ที่ตอบมาคืนวันก่อนมาวิเคราะห์และวางแผนว่าต่อว่าจะต้องหาข้อมูลเพิ่มเติม (iterate) เปลี่ยนทิศ (pivot) หรือเดินหน้าต่อ (persevere) จากนั้นก็ต้องเตรียมสไลด์และพรีเซ้นต์ในวันเดียวกันถึงสองรอบ เหนื่อยแต่ก็มันดีครับ

ตอนเย็นหลังเลิกงานเขาไม่มีเลี้ยงข้าวอะไร ตัวแทนจากกรุงเทพสามคน เลยกลับมาทานที่โรงแรม ซึ่งมีร้านอาหารอยู่สี่ร้าน ตอนแรกหัวหน้าจะกินด้วยแต่เปลี่ยนใจอยากไปทำงานต่อให้เสร็จก่อน ผมกับน้องอีกคนเลยไปลองร้านที่ชื่อว่า Zen ซึ่งมีทั้งอาหารจีน ญี่ปุ่น และไทย ลองกินซาชิมิและซูชิที่นี่ดู พอดีช่วงสั่งอาหารผมโทร.คุยกับแฟนอยู่เลยให้น้อง HR เขาสั่งให้ อีท่าไหนไม่รู้ได้ไข่ปลามาเต็มเลย ได้กินเนื้อปลาไหลเล็กๆ แห้งๆ แค่สองชิ้น สรุปไม่ประทับใจเท่าไหร่ โดยเฉพาะตอนบิลมาเพราะตกหัวละ 2500 บาทแน่ะ

อ้อ อีกอย่างที่น่าสนใจคือโต๊ะนั่งสองคนที่นี่จะยาวๆ นั่งครั้งแรกแล้วดูห่างเหิน แต่พอนั่งไปซักพักก็เข้าใจว่าที่มันต้องยาวเพราะต้องใช้พื้นที่วางอาหารเยอะ (จานเขาใหญ่แต่อาหารน้อยนะครับ!) และผมว่าโต๊ะเขามันแคบว่าโต๊ะที่เมืองไทยด้วย เลยดูยาวผิดปกติ

ทานข้าวเสร็จสามทุ่มครึ่งก็นัดกันมานั่งทำงานกันต่อ มีคนจีนมาช่วยทำด้วย สงสารเขาเหมือนกันเพราะเพิ่งบินจากปักกิ่งผ่านฮ่องกงและมาถึงโรงแรมเมื่อเช้านี้ตอนตี 3 ยังไม่ทันได้นอนก็ต้องมาทำเวิร์คช็อปเลย ทานข้าวเสร็จยังพอช่วยกันเตรียมพรีเซ้นต์ถึงห้าทุ่ม ถือว่าอึดมากๆ

วันนี้ (6 ส.ค.) ถือเป็นวันสุดท้ายของเวิร์คช็อปแล้ว น่าจะเสร็จไม่เกินห้าโมงเย็น จากนั้นต้องตุหรัดตุเหร่ซักพักก่อนจะไปที่สนามบินเพื่อเตรียมออกเดินทางตอนเที่ยงคืนครึ่ง น่าจะได้เก็บภาพอะไรมาพอสมควร ถึงเมืองไทยวันศุกร์แล้วจะมาเล่าให้ฟังนะครับ

ถนนที่นี่จะต้นไม้เยอะพอดู

โรงแรมมีเครื่องเอ๊กซ์เรย์ด้วย

โต๊ะห่างเหิน

น้ำเปล่าที่ฝาเป็นหมวกอินเดีย

นึกว่าสั่งเนื้อปลาแซลมอนได้แต่ไข่ปลาๆๆๆ

หลังจากที่เขียนตอนแรกเสร็จ ผมก็ลงไปทานอาหารเช้าที่ช้้นล๊อบบี้ของโรงแรม จึงได้เห็นว่าลูกค้าไม่มีชาวอินเดียเลย มีฝรั่ง (หรือคนดำ) ประมาณ 95% ที่เหลือเป็นคนเอเชีย ดังนั้นอาหารที่เสิร์ฟจึงเอาใจฝรั่งโดยเฉพาะ แค่ cereal (อย่างคอนเฟล็ก) ก็มีให้เลือกประมาณ 6 ชนิดแล้ว

แต่ก็มีอาหารอินเดียให้กินนะครับ ผมก็พยายามลองตักทุกอย่างที่ดูแปลกตามาทานดู รสชาติก็โอเค ไม่มีอะไรที่แปลกแหวกแนวเสียจนต้องคายทิ้ง

แปดโมงเช้าก็มีรถมารับไปส่งที่บริษัท เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นความเป็นไปบนถนนหนทางในอินเดีย (เพราะเมื่อคืนนี้กว่าเราจะออกจากสนามบินก็เที่ยงคืนแล้ว) ที่ผมสังเกตเห็นอย่างหนึ่งก็คือถนนที่รถผมวิ่งผ่านส่วนใหญ่ไม่เส้นสีขาวแบ่งเลน รถราขับกันค่อนข้างวุ่นวายทีเดียว ซึ่งจริงๆ แล้วก็อาจจะไม่ต่างจากกรุงเทพเท่าไหร่ เพียงแต่ว่ามันรู้สึกวุ่นวายเพราะว่าเขาบีบแตรกันบ่อยเหลือเกินเท่านั้นเอง

ออฟฟิศของทอมสันรอยเตอร์ที่เมืองบังกาลอร์มีอยู่สองจุดคือที่ Divyaree และที่ Technopolis ออฟฟิศที่ผมไปทำเวิร์คช็อปคือที่เทคโนโปลิศ โดยที่ตึกทั้งตึกเป็นของทอมสันรอยเตอร์หมดเลย (ผิดกับที่กรุงเทพที่เราใช้ออฟฟิศร่วมกับบริษัทอื่นๆ ในตึกอื้อจื่อเหลียง)

เวิร์คช็อปที่ผมมาร่วมชื่อว่า Enterprise Innovation Workshop และเราทดลองเอาหลักการของ The Lean Startup มาประยุกต์ใช้ ก็ต้องรอดูต่อไปว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร

ขอข้ามเรื่องงานไปเลยแล้วกันนะครับ

เสร็จจากงานตอนหกโมงกว่าๆ เขาก็พาไปเลี้ยงข้าวเย็น โดยมีรถมารับเราจากออฟฟิศและนั่งรถไปประมาณ 40 นาทีเพื่อเข้าไปในเมือง มองไปรอบๆ ก็จะเห็นสภาพการจราจรที่วุ่นวายยิ่งกว่าตอนเช้าและบีบแตรกันหนักยิ่งกว่าตอนเช้า มีเสียงแตรเกือบทุกวินาทีเลยก็ได้ สถิติสูงสุดของ “ความเงียบจากเสียงแตร” คือสามวินาที (จากการนับเลขในใจของผมเอง) ที่เมืองไทยใครมีบ้านติดถนนคงจะบ่นว่าเสียงรถรบกวน แต่ผมว่าที่บังกะลอร์ใครมีบ้านติดถนนนี่อาการน่าจะหนักกว่ากันเยอะเพราะเสียงแตร แถมที่บังกะลอร์ยังเป็นเมืองที่ไม่เคยหลับอย่างแท้จริงด้วย (เดี๋ยวจะอธิบายให้ฟังว่าทำไม)

อ้อ! ที่นี่มีรถตุ๊กๆ ด้วยนะครับ แถมใช้สีเหลืองเขียวโทนเดียวกับแท๊กซี่มิเตอร์เป๊ะเลย ตุ๊กๆ ที่นี่จะคันเล็กกว่า คนนั่งกันได้เต็มที่ 2 คน (ของเมืองไทยนั่งได้สี่คนถ้าจัดวางกันดีๆ)

ระหว่างที่นั่งรถก็คุยกับเพื่อนร่วมงานชาวอินเดียที่มาจากเมืองมุมไบ (บอมเบย์) เขาก็เล่าให้ฟังว่าคนอินเดียชอบไปเมืองไทยกันมาก เพราะตั๋วเครื่องบินไปเมืองไทยราคาค่อนข้างถูก ราคาพอๆ กับบินจากมุมไบมาบังกาลอร์เลยทีเดียว แถมจะไปเมืองไทยก็ทำวีซ่าง่าย คือบินไปถึงเมืองไทยแล้วค่อยทำที่เมืองไทยเลย (Visa on Arrival) อยู่ได้ 30 วันหรืออะไรประมาณนี้

ร้านตามริมทางส่วนใหญ่ก็จะเป็นร้านสัญชาติฝรั่ง ที่เห็นเด่นชัดสุดก็คือร้าน iStudio (ที่นี่ใช้ชื่อว่า iPlanet จนตอนแรกผมไม่แน่ใจว่าของจริงหรือของก๊อป)

ร้านอาหารที่เราไปดูจะเป็นร้านหรูทีเดียว อยู่บนชั้นดาดฟ้า สิ่งแรกที่เห็นตอนเดินออกจากลิฟต์คือซุ้มถ่ายรูป โดยเขาจะมีอุปกรณ์แต่งตัวให้ ทั้งหมวก ทั้งผ้าคลุม หรือแม้กระทั่งหนวดปลอม!

แถมซุ้มข้างๆ ยังมีคนคอยเขียนตัวอักษรชื่อของเรา (ผมไม่แน่ใจว่าใช่ภาษาฮินดีรึเปล่า) ลงบนผ้าเพื่อให้เราเก็บเป็นที่ระลึกอีกด้วย

ช่วงชั่วโมงแรกงานจะเป็นสไตล์ “ค็อกเทลเคลื่อนที่” คือคนก็จับกลุ่มยืนคุยกันไป แล้วจะมีเด็กเสิร์ฟประมาณสามคนเดินถือถาดแวะไปนำเสนอ เราก็แค่เอาไม้จิ้มฟันจิ้มอาหารของเขาขึ้นมากิน รสชาติดีหลายอย่างเลย โดยเฉพาะมันฝรั่งราดซ้อส

ระหว่างงานผมหาโอกาสลงไปเดินเล่นข้างล่างด้วย อยากไปสัมผัสบรรยากาศการเดินในเมืองว่าจะเป็นอย่างไร ร้านส่วนใหญ่ที่เจอเป็นร้านเสื้อผ้าและขึ้นป้ายว่าลด 50% แต่ผมขี้เกียจเดินเข้าไปดู ที่ผมสนใจมากกว่าคือร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้า อยากรู้ว่าราคาจะถูกจะแพงกว่ากันอย่างไรบ้าง

ร้านที่ผมเดินเข้าไปเป็นร้านกว้างประมาณสองคูหา สิ่งแรกที่เห็นคือลำโพงสีดำสูงประมาณเอว หน้าตาเหมือนลำโพงของเครื่องเสียงใหญ่ๆ ประมาณ 20 ปีที่แล้ว พอหันไปทางซ้ายก็เจอทีวีจอแบนขนาดใหญ่มาก ตั้งราคาไว้ที่ 799,999 รูปีหรือประมาณสี่แสนบาท!

พวกหูฟังที่ขายเป็นยี่ห้อที่ผมไม่รู้จัก ราคาประมาณพันกว่าบาทขึ้นไปทั้งนั้น เดินไปอีกนิด ก็จะมีทีวีจอแบนที่เขาจัดโชว์ติดผนังกันเรียงราย วัดกันไปเลยว่าของใครสวยกว่าใคร

ตรงทางเดินเข้าไปดูทีวี เขาวางเครื่องซักผ้าไว้สองข้างเลย (ดูผิดที่ผิดทางไปหน่อยรึเปล่า?) เป็นยี่ห้อ LG ที่หน้าตา (ในความรู้สึกผม) โคตรเชยเลย ไม่ว่าจะเป็นสี หรือทรวดทรง อารมณ์เหมือนเครื่องซักผ้าสมัยเรายังเด็ก สงสัย LG คงวิจัยการตลาดมาแล้วว่าต้องหน้าตาประมาณนี้ถึงจะขายได้

อ้อ ผมแวะเข้าร้านมินิมาร์ทด้วยนะ (มาที่นี่ผมยังไม่เห็นเซเว่น) ร้านจะได้อารมณ์บ้านๆ หน่อย เหมือนร้านโชว์ห่วยบ้านเรา แต่มันจะมีความเป็นตลาดสดรวมอยู่ด้วยเพราะความรู้สึกมันแฉะๆ และการจัดวางของดูไม่งามตานัก

ราคาของที่ผมจดมามีประมาณนี้ครับ (แปลงเป็นเงินไทยก็หารสองได้เลย)

ขนมปังห่อละ 30 รูปี
นูเทลล่าไซส์เล็ก 170 รูปี
กล้วย 39 รูปีต่อหนึ่งกิโล

(เพิ่งรู้ตัวว่าจดมาน้อยไปหน่อย)

ที่น่าสนใจคือตอนเดินไปดูตู้เครื่องดื่ม น้ำดำจะมีสามยี่ห้อคือโค้ก เป๊ปซี่ และ Thums Up (ไม่มีตัว b) ทำฝาและรูปลักษณ์คล้ายๆ เป๊ปซี่! แต่พอดูใกล้ๆ มันกลับผลิตโดย Coca-Cola อืม…น่าสนใจ

ออกจากร้านอาหารตอนสามทุ่มกว่า ร้านขายของก็ยังเปิดกันอยู่ หัวหน้าผมบอกว่าที่เมืองนี้เป็นเมืองที่ “Truly 24×7” (เมืองที่ตื่นตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงเจ็ดวันต่อสัปดาห์) เพราะบังกาลอร์มีบริษัทข้ามชาติมาตั้งอยู่เยอะมาก ซึ่งรวมไปถึงงานพวก customer support ที่ต้องคอยรับโทรศัพท์ลูกค้าในยุโรปและอเมริกาด้วย ดังนั้นคนในเมืองนี้จึงทำงานเป็นกะวนเวียนกันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงอยู่แล้ว และด้วยวิถีชีวิตอย่างนี้จึงทำให้บังกาลอร์เป็นเมืองที่ไม่เคยหลับอย่างแท้จริงนั่นเอง

เจ็ดโมงเช้าแล้ว สายแล้วครับ (ยังไม่ได้อาบน้ำ & ทานข้าวเลย)

ไว้เจอกันพรุ่งนี้!

นมัสเต!

ขณะนี้ผมกำลังนั่งพิมพ์บล็อกในห้องพักของโรงแรม The Leela Palace ในเมืองบังกาลอร์ ประเทศอินเดียครับ!

วันอังคาร-พฤหัสฯ นี้ผมมี Workshop (ประชุมประชุมสัมมนาเชิงปฏิบัติการ) และก็ยังไม่แน่ใจว่าจะประชุมเสร็จกี่โมง ช่วงนี้เลยอาจต้องตื่นมาเขียนบล็อกแต่เช้าหน่อย และไม่สามารถเขียนแบบเอ้อระเหยได้ เลยจะขอมาแชร์เรื่องที่พบเจอในการเดินทางมาที่บังกะลอร์นะครับ

เมืองบังกะลอร์ได้ชื่อว่าเป็น Silicon Valley แห่งเอเชีย เพราะมีบริษัทด้านเทคโนโลยีอยู่เยอะมาก บริษัทที่ผมอยู่ (ทอมสันรอยเตอร์) ก็มีสาขาที่นี่ด้วย มีพนักงานหลายพันคน ถือเป็นออฟฟิศของทอมสันรอยเตอร์ที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียแล้ว

สัปดาห์นี้มีงานเวิร์คช็อปที่ให้ตัวแทนของหลายๆ ออฟฟิศในเอเชียมาคุยกันเรื่องการสร้างนวัตกรรมด้านกระบวนการ (process) หัวหน้าผมเป็นตัวแทนจากเมืองไทยแล้วก็หนีบผมกับน้องอีกคนมาด้วย รวมเป็น 3 คน

เราบินสายการบินไทย ซึ่งน่าจะเป็นสายการบินเดียวที่บินตรงจากกรุงเทพถึงบังกะลอร์เลย ออกจากเมืองไทย 21.20 ถึงที่นี่ 23.25 (หรือ 00.55 เมืองไทย) ใช้เวลาบินสามชั่วโมง 15 นาที คนที่บินส่วนใหญ่เป็นคนอินเดีย

ระหว่างเดินเข้ามาในสนามบินเบงกาลูลู่ (ชื่อน่ารักมั้ย?) ของบังกาลอร์ก็ผ่านห้องปฏิบัติการที่ดูเท่ห์น่าดู

ด่านตรวจคนเข้าเมืองของเขาดูอลังการมาก เสียดายที่รูปที่ถ่ายมากากไปหน่อย เพราะกลัวเจ้าหน้าที่หันมาเห็น

ที่น่าสนใจคือผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองแล้วยังต้องเจอตรวจกระเป๋าอีกรอบ (ใช้เครื่อง X-Ray และเดินผ่านประตูตรวจโลหะ) แถมโดนพนักงาน (ที่ไม่ได้ใส่เครื่องแบบ) ขอดูพาสปอร์ตอีกรอบด้วย

ทีมงานได้จัดแท๊กซี่มารอรับอยู่แล้ว คนขับแท๊กซี่ชื่อกูระดี้บ (Gourdeep) ใช้เวลา 45 นาทีถึงจะเดินทางมาถึงโรงแรม ระหว่างรอโชเฟอร์ไปเอารถ ก็เก็บรูปสนามบินมาฝาก

ที่นี่รถขับเลนซ้าย (ตามแบบอังกฤษ) รถส่วนใหญ่เป็นคันเล็กๆ ทะเบียนรถยาวพอดู เช่น KA 56 AE 1893

คนขับรถในอินเดียเปิดไฟสูงใส่กันบ่อยมาก และหลายครั้งมาก ครั้งแรกสุดตอนเพิ่งออกมาจากสนามบินโดนรถตัดหน้า คนขับรถของผมเปิดไฟสูงใส่ไปหลายครั้ง (ไม่ทันนับ) และระหว่างทางเจอรถขับขวางทาง ผมเลยลองนับเล่นๆ ดู คราวนี้นับได้ 8 ครั้ง (คือถ้าเป็นที่เมืองไทยเปิดไฟสูงใส่กันขนาดนี้น่าจะมีลงมาต่อยกันแล้ว)

ถึงโรงแรมประมาณเที่ยงคืนครึ่งของบังกะลอร์ พนักงานทักว่า Good Morning! (เออ ก็จริงของเขา)

ก่อนจะเข้าประตูโรงแรมก็ต้องเอากระเป๋าเข้าเครื่องเอ๊กซ์เรย์อีกรอบ

เดินผ่านประตูมาก็มีพนักงานเอาขมิ้นสีแดงๆ มาเจิมให้ที่หน้าผาก รู้สึกเหมือนคนอินเดียขึ้นมาทันที

ห้องพักใหญ่มาก อยู่กันสี่คนได้สบายๆ เชิญดูรูปได้

คงต้องขอลาแต่เพียงเท่านี้ก่อน ถึงเวลาไปกินข้าวเช้าแล้วครับ!