ย้อนกลับไปเมื่อสามเดือนที่แล้ว

วันอาทิตย์ที่ 23 พฤศจิกายน 2557 คือวันที่ผมจัดงานเลี้ยงฉลองมงคลสมรส

จนบัดนี้ ผมกับภรรยาก็ยังไม่ได้เอารูปที่ถ่ายในงานวันแต่งงานขึ้นแชร์บน Facebook

สาเหตุหนึ่งเพราะตากล้องจาก Mutae Studio ที่มาถ่ายให้งานเรานั้นคิวทองมาก จบงานแล้วต้องรออีกประมาณ 45 วัน ซึ่งพอเอาเข้าจริงก็เกือบๆ สองเดือน

พอได้รูปมาเมื่อปลายเดือนที่แล้ว ความตื่นเต้นที่อยากจะแชร์รูปเลยน้อยลงไปพอสมควร

แต่ผมก็ได้ไอเดียขึ้นมาว่า แทนที่จะโพสต์รูปอย่างเดียว เขียนเล่าเรื่องงานแต่งงานให้ฟังหน่อยน่าจะดี เผื่อว่ามันจะเป็นประโยชน์ต่อคนอื่นบ้าง

—–

จะทำยังไงให้งานแต่งงานของเราน่าจดจำ?*

นี่คือโจทย์ใหญ่ที่ผมกับภรรยาตั้งขึ้น ตอนที่เราเริ่มวางแผนงานเลี้ยงฉลองเมื่อกลางปีที่แล้ว

คำตอบที่ได้ คือเราต้องทำอะไรที่มันแตกต่างจากงานแต่งงานทั่วๆ ไปบ้าง

เรื่องใหญ่ๆ ในงานแต่งงานก็จะมีประมาณนี้

1. ภาพพรีเว็ดดิ้ง
2. ของชำร่วย
3. วีดีโอ Presentation
4. เปิดตัวบ่าวสาว
5. ตัดเค้ก
6. โยนช่อดอกไม้

และนี่คือสิ่งที่พวกเราทำครับ

1. ภาพพรีเว็ดดิ้ง

เมื่อปีที่แล้ว เชื่อว่าผู้อ่านหลายๆ ท่านคงได้ไปงานแต่งงานมาไม่ต่ำกว่า 5 งาน

ผมขอถามว่า มีภาพพรีเว็ดดิ้งคู่ไหนบ้างที่คุณจำได้?

ถ้าคุณเป็นเหมือนผม คุณอาจจะตอบอย่างรู้สึกผิดๆ ว่า จำไม่ค่อยจะได้เลย

เท่าที่ผมสังเกต เวลาไปงานแต่งงาน พวกภาพพรีเว็ดดิ้งสวยๆ ที่จัดกันอย่างอลังการหน้างานนั้น น้อยคนนักที่จะหยุดดู

ส่วนใหญ่ พอหย่อนซองลงกล่อง เซ็นสมุดอวยพร และถ่ายรูปกับบ่าวสาวเสร็จแล้ว ก็จะะรีบเดินเข้างานไปต่อคิวซุ้มอาหารญี่ปุ่นกันทั้งนั้น

ซึ่งก็เป็นเรื่องน่าเสียดาย เพราะการถ่ายภาพพรีเว็ดดิ้งเป็นเรื่องหนึ่งที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวทุ่มทุนสร้างมาก ต้องลางาน ต้องแต่งหน้า ต้องเช่าชุด ไปยืนตากแดด และโพสท่าต่างๆ ที่ตัวเองไม่ค่อยถนัดเพื่อให้ได้รูปสวยๆ

แต่คนไม่ค่อยจะดูกัน เพราะว่ามัน “เดาทาง” ได้หมดแล้ว

สำหรับผม ภาพ Pre-wedding มันสวย มันอลังการ ก็จริง

แต่มัน “ไม่จริง”

ชีวิตคู่ที่ไหนจะมาใส่ชุดราตรีเดินกันในทุ่งหญ้า

พอไม่จริงผมก็เลยไม่อิน และไม่รู้สึกอยากถ่าย และแฟนผมก็รู้สึกอย่างนั้นเช่นกัน

พวกเราอยากถ่ายรูปที่ผ่านไปอีกสิบปี กลับมาดูแล้วก็ยังรู้สึกอินไปกับมันครับ

อีกอย่าง สถานการณ์ของผมกับแฟน แตกต่างจากคู่ทั่วไปเล็กน้อย

ผมจัดงานเลี้ยงฉลองมงคลสมรสในวันที่ 23 พ.ย. 57 ก็จริง

แต่พวกเราจัดงานหมั้น และงานแต่งงานไทยตั้งต้นปี 57 แล้ว เพียงแต่รอเวลาให้สถานการณ์บ้านเมืองสงบก่อน ถึงค่อยจัดงานเลี้ยง

ดังนั้นเราเลยจึงรู้ซึ้งว่าชีวิตคู่มันไม่ได้สวยงามเหมือนภาพพรีเว็ดดิ้ง

และในเมื่อแต่งงานไปเรียบร้อยแล้ว จะมาถ่ายรูป “ก่อนแต่ง” (pre-wedding) ก็ดูกระไรอยู่

เราก็เลยคิดคอนเซ็ปต์ใหม่ขึ้นมา โดยตั้งชื่อมันว่า “Marriage Photos”

เป็นภาพจำลองสถานการณ์ชีวิตคู่จริงๆ

โดยตอนแรกผมคิดถึงขนาดที่ว่า จะมีฉากตอนที่เรามีลูก ตอนทะเลาะกัน หรือตอนแก่ตัวจนผมขาวด้วยซ้ำ

คิดได้อย่างนั้น เลยติดต่ออู๋ ซึ่งเคยทำงานที่เดียวกัน และเคยเป็นมือกีต้าร์วงดนตรีของบริษัท

พูดชื่ออู๋ คนอาจไม่รู้จัก แต่ถ้าบอกว่า Auzypand5 อาจจะพอเคยได้ยินชื่อบ้าง (ตอนนี้เพจของน้องเค้ามีสามหมื่นกว่าไลค์แล้ว)

ที่คิดถึงอู๋เพราะเค้าเคยถ่ายภาพพรีเว็ดดิ้งให้เพื่อนๆ ในวงมาแล้ว และที่สำคัญอู๋ใช้โฟโต้ช็อปเก่งมาก อาจจะช่วยแต่งรูปให้ผมดูแก่ได้!

เราก็เลยนัดคุยกับอู๋ที่แม็คโดนัลด์ และเล่าคอนเซ็ปต์ให้ฟัง

อู๋ฟังแล้วก็บอกว่า จะให้แต่งภาพก็พอได้ แต่ฉากคนทะเลาะกัน หรือฉากคนแก่ ถ้าเราไม่ใช่นายแบบนางแบบมืออาชีพ ภาพที่ออกมามันจะแข็งมากๆ

และสุดท้าย มันจะ “ไม่จริง” อยู่ดี

อู๋ก็เลยเสนอไอเดียที่เจ๋งกว่านั้น

คือน้องเค้าจะมาอยู่กับเราทั้งวัน เราก็ใช้ชีวิตของเราไป มันเห็นช็อตไหนน่าเก็บไว้ก็จะลั่นชัตเตอร์

เป็นสารคดีชีวิต คล้ายๆ รายการคนค้นฅนว่างัั้นเถอะ

อู๋ออกตัวก่อนว่า ภาพแบบนี้เขาไม่เคยทำ ถ่ายมาร้อยภาพอาจใช้ได้แค่ภาพเดียว และภาพรวมตอนสุดท้ายอาจจะแป๊กก็ได้

แต่เราว่ามันน่าลอง ก็เลยเดินหน้า!

อู๋จะมาหาเราช่วงสุดสัปดาห์ และคอยตามติดกิจกรรมต่างๆ ของเรา

ตีแบด เข้าร้านหนังสือ นวดแผนไทย กิจกรรมในครัว กิจกรรมในห้องนอน (อ๊ะๆ!) เที่ยวพิพิธภัณฑ์ ดูบ้านใหม่ กินไอติม ฯลฯ

สุดท้าย อู๋ใช้เวลาอยู่กับเราประมาณสี่หรือห้าวันเต็มๆ กินเวลาร่วมสามเดือนนับจากวันที่ถ่ายรูปแรกจนถึงวันที่ส่งรูปให้เรา

พอได้รูปมา ผมกับผึ้ง (แฟนผมชื่อผึ้งครับ ไม่เคยบอกใช่มั้ย?) ก็คิดว่าจะทำอย่างไรให้มันน่าสนใจ และให้คนหยุดดูก่อนเข้างาน

เราก็เลยเลือกรูปขึ้นมาคนละประมาณ 10 รูป และเขียนถึงกันและกัน เพื่อมาจัดเป็นแกลเลอรี่หน้างาน

นี่คือตัวอย่างครับ

ผมเขียนถึงผึ้ง

ผึ้งเขียนถึงผม

เราเชื่อว่ารูปพวกนี้ จะทำให้แขกที่มางานสนใจและหยุดดู + อ่าน

และนอกจะทำให้แขกเกิดความรู้สึกดีๆ แล้ว ยังช่วยให้รู้จักคู่บ่าวสาวมากขึ้นด้วย

ยังไม่จบ! เรายังทำแผ่นคำถามเล็กๆ ซึ่งมีคำถามประมาณ 8 คำถามคละกันไป โดยจะตอบได้ก็ต่อเมื่อมาดูแกเลอรี่ของเราแล้วเท่านั้น เป็นการกระตุ้นให้แขกในงานได้มีส่วนร่วมไปในตัว

2. ของชำร่วย

พวกเราอยากทำของชำร่วยที่คนจะได้เอาใช้งานจริงๆ ไม่ใช่เก็บไว้เพื่อรอวันทิ้ง

พ่อของผมก็เลยเสนอไอเดียว่า เอาบทความที่ผมเคยเขียนลง Facebook, anontawong.com และ Neighbour (นิตยสารแจกฟรีย่านสวนหลวง-ประเวศ ซึ่งตอนนี้หยุดไปแล้ว) มารวบรวมทำเป็นหนังสือแจกในงาน

ผมมีบทความอยู่ยี่สิบกว่าบทความ แต่คัดเหลือประมาณ 15 บทความและเขียนใหม่อีก 2 บทความ เพื่อให้ได้ 17 ตอน เพราะอยากให้ตรงกับวันที่ผึ้งเกิด

ผึ้งยังเสนอไอเดียอีกว่า น่าจะมีรูปการ์ตูนประกอบนะ จะได้ช่วยให้หนังสือดูน่าอ่านขึ้น เราก็เลยติดต่อเมย์ แฟนอู๋ เจ้าของเพจ Mame*zo มาเป็นคนวาดภาพให้ ส่วนคอนเซ็ปต์ภาพแต่ละภาพ ผึ้งจะเป็นคนคิดทั้งหมด

เสร็จสรรพแล้ว พี่พีทกับน้องเอ๋ แห่ง Dinsor Advertising ก็รับอาสาช่วยทำ artwork ให้ฟรีๆ

จนได้หนังสือ “เกิดใหม่” ขึ้นมาเป็นของชำร่วยครับ!

นอกจากนั้น ปีที่แล้วผมยังไปรับปากว่าจะเขียนหนังสือให้กับคุณอนันต์ เดชอนันตชาติ เจ้าของเครื่องสำอางโยโกะอีกด้วย แล้วเผอิญปิดต้นฉบับทัน ก็เลยขอนุญาตนำหนังสือ “ล้มลุกคลุกคลาน ประสบการณ์ 75 ปี” มาแจกในงานด้วยซะเลย

และนี่คือของชำร่วยที่แจกหน้างานครับ (ต้องขออภัยที่กล้องไม่ได้โฟกัสปกหนังสือคุณอนันต์)

3. วีดีโอ Presentation

จริงๆ ตอนแรกคิดว่าไม่ต้องมีก็ได้ แต่เราต้องการอะไรบางอย่างที่จะให้ทั้งห้องได้ปิดไฟก่อนที่บ่าวสาวจะเดินเข้างาน เลยคิดว่าการมี presentation ก็น่าจะช่วยให้กำหนดการลื่นไหลไม่สะดุด

เราให้อู๋ มาช่วยถ่ายวีดีโอสัมภาษณ์เราทั้งสองในร้านกาแฟ Ask Me Why แต่ภาพที่ออกมาผึ้งดูตื่นกล้องเกินไป เราก็เลยไม่ได้เอามาใช้

เราจึงเอาคลิปที่ถ่ายด้วยมือถือสามคลิปมาตัดต่อด้วยโปรแกรม Powerpoint! ได้ไฟล์ .pptx ขนาด 800 Mb! (ผึ้งเป็นมือวางอันดับต้นๆ ของประเทศในการทำ Powerpoint ผมเลยยกหน้าที่นี้ให้เค้า)

คลิปทั้งสามนั้นได้แก่:

• คลิปไปทำบุญที่วัดแม่จันทร์ในวันมาฆบูชา (ซึ่งปี 2557 ตรงกับวันวาเลนไทน์พอดี)
• คลิปวันจดทะเบียนสมรสที่เขตบางซื่อ
• คลิปที่ถ่ายหลังพิธีสมรสไทยเสร็จเรียบร้อย

วีดีโอที่ออกมา แม้จะไม่เนี้ยบ เสียงก็ไม่ชัด (มีคนบอกว่าเสียงเหมือนซิ่งมอเตอร์ไซค์กันอยู่) แต่มันก็เป็นธรรมชาติที่สุด

4. เปิดตัวบ่าวสาว

ตอนแรกคิดว่าจะมีร้องเพลงกันบนเวที แต่ก็คิดใหม่ว่าทำไมไม่ร้องตอนเข้างานซะเลย

เราเลือกเพลง “เรามีเรา” เพราะรู้สึกว่ามันสื่อถึงความรู้สึกที่เรามีต่อกันได้ดี และเกือบทุกคนในงานน่าจะรู้จักกันดีอยู่แล้ว

ผมเองร้องเพลงและเล่นกีตาร์เป็นประจำ เลยไม่เครียดมาก

ส่วนผึ้งนั้น ชอบฟังเพลงและพอร้องเพลงได้ก็จริง แต่ไม่มีความมั่นใจเอาเสียเลย แถมคุณเธออยากสวยด้วยการเล่นเปียโนซะด้วย (ทั้งๆ ที่ยังเล่นไม่เป็น) ก็เลยต้องซ้อมเยอะหน่อย

ผมลงทุนซื้อ Guitar Wireless ซึ่งทำงานคล้ายๆ ไมค์ไร้สาย คือทำให้เสียงกีต้าร์ออกลำโพงได้โดยไม่ต้องเสียบสายแจ็ค

ส่วนเปียโนเราก็ไปหาเช่าเอา โดยเลือกเป็น Baby Grand สีขาว จากโรงเรียนจุไรรัตน์ 

พอพิธีกรขึ้นเวที และเชิญแขกทุกคนเข้างานแล้ว ผึ้งต้องเดินจากหน้าห้องบอลรูมไปขึ้นลิฟต์ที่ลานจอดรถ เพื่ออ้อมมาเข้าประตูหลังเวทีในห้องแกรนด์บอลรูม (เราจัดงานที่โรงแรมมณเฑียรริเวอร์ไซด์พระราม 3)

พอไฟในห้องปิด ประตูเปิด ผมก็เดินเกากีตาร์เข้างาน และร้องว่า “แต่ก่อนแต่ไรไม่เคยอุ่นใจ โดดเดี่ยวเดียวดายข้างกายไม่มีใครสักคน ฝ่าทางชีวิตทุกข์ภัยผจญ ฝ่าลมและฝน ก็โดยลำพัง”

จากนั้นจึงผายมือไปทางเวทีเล็กที่มีเปียโนตั้งอยู่ และไฟฟอโล่วก็ฉายมาที่ผึ้ง ก่อนที่จะเริ่มเล่นเปียโนและร้องว่า “แต่มาวันนี้คลุกคลีกับเธอ อยู่เคียงกับเธอแล้วทำให้ใจมีพลัง จะเดินต่อไปไม่ยอมหยุดยั้ง หากเดินพลาดพลั้งฉันยังมีเธอ”

และเราก็ร้องท่อนฮุคพร้อมกัน “เราสองเคยผ่านชีวิตโดดเดี่ยว สองเราเคยเหนื่อยและท้อเต็มที หนทางยังอยู่แสนไกลจากวันนี้ เพียงเรามีเรา หากจะเดินไปทางใด ไม่หวั่น”

ผมเดินขึ้นไปบนเวทีเล็ก และยืนเล่นกีตาร์ข้างๆ เปียโนผึ้ง ก่อนจะร้องท่อนสุดท้ายว่า “จับมือกันเดินด้วยใจอดทน หากใครสักคนล้มลงฉุดมือกันขึ้นไป จะฝ่าประจันทุกข์อันตราย กอดคอกันไปไม่กลัวภัยพาล”

จากนั้นเพื่อนนักดนตรีวง TRMG จึงช่วยเล่นท่อนโซโล และผมก็พาผึ้งเดินมาทางด้านหน้าเวทีอีกครั้งเพื่อโค้งคำนับแขก ก่อนจะร้องเพลงเดินขึ้นเวทีใหญ่ด้วยกันจนจบเพลงครับ

   

5.ตัดเค้ก

อันนี้เป็นโจทย์ที่ยากที่สุด

ด้วยความรู้สึกว่า มันถ่ายรูปออกมาสวยก็จริง แต่มันไม่มีความหมาย

ทำไมเราต้องไปยืนจับดาบ แล้วเอาปลายดาบไปแตะเค้กปลอมๆ?

ใช้เวลาตีโจทย์อยู่นานมาก จนเกือบจะต้องกลับมาตายรังด้วยการตัดเค้กแล้ว

แต่สุดท้ายพวกเราก็คิดออก

ผมไปขอยืมชั้นวางคัพเค้กจากเหมียว เจ้าของร้าน Cupcake Love

และใช้ชั้นนั้นวางแทนก้อนเค้ก

ส่วนแฟนผมก็โทร.ไปขอเช่าเทียน LED อันเล็กๆ จากร้านปล่อยแสงมาสองร้อยชิ้น

ช่วงพิธีการก่อนหน้าการ “ตัดเค้ก” นั้น ครอบครัวผมจะขึ้นมาเล่นดนตรีและร้องเพลงอวยพรให้คู่บ่าวสาว โดยพ่อเล่นระนาด แม่ร้อง น้องชายเล่นกีตาร์ น้องสะใภ้ดีดจระเข้

ระหว่างที่แม่ร้องเพลงอยู่ ผมกับผึ้งก็เดินลงจากเวทีมาแจกเทียนให้กับเพื่อนๆ ที่เตี๊ยมให้มายืนออกันหน้าเวที

พอจบเพลง แม่ก็เอ่ยปากเชิญชวนแขกทุกท่านที่มีเทียนอยู่ในมือ ให้ร่วมกันตั้งจิตอธิษฐานอวยพรให้เราทั้งคู่ และนำเทียนนั้นไปวางบนชั้นคัพเค้ก ส่วนใครไม่มีเทียนก็แค่ส่งใจมา

เมื่อทุกคนวางเทียนเสร็จแล้ว ผมกับภรรยาก็เดินไปที่แท่น จุดเทียนเล่มใหญ่ด้านบนสุด และพนมมือตั้งจิตอธิษฐานเพื่อรับพรดีๆ จากเทียนทุกเล่มครับ

จากนั้น เราจึงเอาขนมไทยที่ใส่พานเตรียมไว้ ไปมอบให้กับผู้ใหญ่แทนการมอบเค้กครับ

6. โยนช่อดอกไม้

อันนี้ก็เป็นช่วงที่ผมกับผึ้งไม่อยากให้มีเหมือนกัน เพราะรู้สึกว่าเดิมๆ และต้องเกณฑ์เพื่อนๆ มาหน้าเวทีทั้งๆ ที่เขาอาจจะไม่ค่อยจะอยากออกมากันเท่าไหร่ เพราะเพื่อนๆ ผมก็วัยสามสิบกลางๆ กันหมดแล้ว

จำกระดาษคำถาม ที่ต้องดูคำตอบจากแกเลอรี่หน้างานได้มั้ยครับ?

พอใครติ๊กคำตอบเสร็จแล้ว เราก็ให้หย่อนใส่ตะกร้าไว้

และเราก็เอาตะกร้าใบนั้นมาจับชื่อผู้โชคดีบนเวที

กติกาก็คือ เรามีเงินใส่ซองไว้สามซอง ซองละหนึ่งหมื่นบาท

และพ่อผมก็เลือกมูลนิธิขึ้นมาสามมูลนิธิ ที่ประธานหรือเลขามาร่วมงานแต่งงานด้วย

และคนที่เราจับชื่อขึ้นมาได้ และตอบคำถามได้ถูกต้อง ก็จะมีสิทธิ์เลือกว่าจะบริจาคเงิน 10,000 บาทให้มูลนิธิไหน และประธานมูลนิธินั้นก็จะขึ้นมารับซองเงินบริจาคบนเวทีเลย

โดยเราจับชื่อผู้โชคดีสองคน ให้เขาได้เลือกสองมูลนิธิ ส่วนมูลนิธิที่ไม่ได้ถูกเลือก ก็จะได้รับเงินบริจาคในนามเจ้าบ่าวเจ้าสาวแทน

ผู้โชคดีในวันนั้นได้แก่ นัท และ เป้ ซึ่งเคยทำงานที่บริษัทผมทั้งคู่ครับ

—–
และนี่ก็คือเบื้องหลังงานแต่งงานของผมนะครับ

แน่นอน มันไม่เพอร์เฟ็ค มีอะไรผิดพลาดเต็มไปหมด ซึ่งเราก็เตรียมใจไว้แล้ว

แต่ความไม่เพอร์เฟ็คนี่แหละ ที่ทำให้งานนี้น่าจดจำ และได้หัวเราะทุกครั้งที่เราคุยเรื่องนี้กัน

—–

มีคนเคยบอกว่า งานแต่งงานไม่ใช่งานของคู่บ่าวสาว แต่เป็นงานของพ่อกับแม่

ผมว่าจริงแค่บางส่วน

ผมว่างานแต่งงานมันเป็นงานของทุกคน

เพราะทุกๆ คนมีส่วนหล่อหลอมให้ผมและผึ้งให้โตมาแบบนี้ และมีนิสัยที่เข้ากันได้อย่างนี้

ต้องขอขอบคุณทุกๆ ท่านจริงๆ ที่ช่วยให้งานนี้เกิดขึ้นมาได้ครับ

  

—–

ถ้าใครกำลังจะจัดงานแต่งงาน จะเอาไอเดียอันไหนไปใช้ก็เชิญได้เลยนะครับ

และถ้าเป็นไปได้ ผมอยากให้ทุกๆ คนที่กำลังจะจัดงานสำคัญนี้ “คิดเพิ่มขึ้นอีกนิด” เพื่อให้งานนี้มันมีคุณค่าและความหมายกับเราจริงๆ

และเพื่อว่าซักวันหนึ่ง งานแต่งงานรุ่นต่อๆ ไป จะมีอะไรมากไปกว่าพิธีการที่ทำตามๆ กันมาครับ

—–

อ้อ!

ผมเลือกที่จะเขียนบล็อกเกี่ยวกับงานแต่งงานของผม เพราะวันนี้เป็นวันพิเศษครับ

อย่างที่ผมบอกว่าเราจัดพิธีหมั้นและหลั่งน้ำพระพุทธมนต์ไปตั้งแต่ช่วงต้นปีแล้ว

ซึ่งวันนั้นก็คือวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ปี 2557 นั่นเอง

สุขสันต์วันครบรอบแต่งงานนะ คุณภรรยา 🙂

Photos by: auzypand5photo, Mutae Studio

*ตอนแรกใช้ประโยคว่า จะทำยังไงให้คนจำงานแต่งงานของเราได้? แต่ได้รับคำติติงว่าเหมือนจะสำคัญตัวเองมากไปหน่อย และเมื่อมาสำรวจความคิดใหม่ จึงรู้ตัวว่า จริงๆ แล้วสิ่งที่ผมกับแฟนต้องการคือทำให้งานนี้น่าจดจำ ทั้งสำหรับเราทั้งคู่และแขกที่มางานครับ

—–

ดาวน์โหลดอีบุ๊คฟรี

หากท่านใดสนใจหนังสือ eBook “เกิดใหม่” ซึ่งรวบรวม 17 บทความเกี่ยวกับธรรมะใกล้ตัว ใช้ภาษาวัยรุ่น ไม่ต้องปีนกะไดอ่าน ขอเชิญได้ที่นี่เลยครับ