พร 38 ประการจากหนังสือ อะไรทำให้ชีวิตเราดีขึ้นกว่าเมื่อวาน

1.เราไม่ควรกลัวความตาย แต่ควรกลัวการตายทั้งเป็นจากการปล่อยเวลาให้ผ่านไปโดยไม่ทำอะไรเลย

2.ถ้าเราจดจำไว้เสมอว่าเราอาจตายเมื่อไรก็ได้ อะไรที่ทำได้ยากก็จะลงมือทำได้ง่ายขึ้น

3.ความมุ่งมั่นตั้งใจเพียงอย่างเดียวก็อาจยังล้มเหลวได้ ถ้าอยากเปลี่ยนแปลงชีวิตตัวเอง ต้องมีความมุ่งมั่นตั้งใจแบบมีปัญญาเป็นตัวนำทางด้วย

4.เมื่อไม่สามารถควบคุมชีวิตตัวเองได้ เราจะเรียกร้องจากคนรอบข้างมากเกินไป

5.จงทิ้งความคิดที่ว่าจะจ่ายเงินเพื่อซื้อเวลา แต่จงใช้ชีวิตในแบบที่ต่อให้มีเงินมากมายแค่ไหนก็ซื้อชีวิตแบบนี้ไม่ได้

6.ความชอบใจของคนอื่น สุดท้ายก็จะจบสิ้น แต่ความชอบใจที่มีให้ตัวเองนั้นจะคงอยู่ตลอดไป

7.อย่ากลัวที่จะตั้งคำถาม อย่าลืมว่าสิ่งต่างๆ ที่เป็นเรื่องธรรมดาในตอนนี้มาจากคำถามไร้สาระในอดีต

8.ปรับมาตรฐานความพึงพอใจของตัวเองเสียใหม่ หากอยากลดน้ำหนักก็จงบอกตัวเองว่า “ฉันจะพึงพอใจที่สุดเวลาที่ตัวเองรู้สึกหิวเล็กน้อย”

9.ทุกครั้งที่รู้สึกอยากอาหารขึ้นมา ให้ถามตัวเองว่า “ทำไมฉันต้องกินจนรู้สึกไม่ดีกับตัวเองด้วยล่ะ ฉันกินเพื่อให้มีความสุขไม่ใช่เหรอ”

10.ความรู้ที่ไม่สามารถนำไปใช้ได้จริงเป็นเพียงเครื่องประดับราคาแพงที่ขายไม่ออกเท่านั้น

11.การเปลี่ยนแปลงตัวเองไม่ได้เกี่ยวข้องกับความก้าวหน้าหรือความสำเร็จ แต่มันคือการเพิ่มความเป็นไปได้ที่เราจะมีชีวิตในแบบที่เราต้องการ

12.ความพยายามของคนเราไม่ต่างกันมากนัก ผลสำเร็จจึงขึ้นอยู่กับว่าเราทำสิ่งนั้นบ่อยแค่ไหน และจดจ่อกับมันได้นานเพียงใด ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นไม่ได้ด้วยการจดจ่อและทำซ้ำหลายๆ ครั้ง

13.ในโลกนี้ไม่มีอะไรเล็กน้อย ทุกการเปลี่ยนแปลงเริ่มต้นจากสิ่งเล็กๆ แล้วขยายใหญ่ขึ้นเสมอ เราจึงควรจัดการเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อย่างระมัดระวัง เพราะมันทำให้เราดีขึ้นได้หรืออาจเหยียบเราให้จมดินก็ได้เช่นกัน

14.ความอิจฉาแสดงให้เห็นว่าตัวเองอยู่ในระดับต่ำ เราต้องหลีกเลี่ยงการมีชีวิตอยู่เพื่ออิจฉาคนอื่นไปเรื่อยๆ จนตาย

15.เมื่อไหร่ที่เราผิดหวังกับคนอื่นบ่อยๆ นั่นแสดงว่าเราไม่รู้วิธีมองคนที่ถูกต้อง

16.เวลาจะตัดสินใครให้มองตาของเขานานๆ เพราะดวงตาเป็นสิ่งที่บ่งบอกปัญญาของคนคนนั้นซึ่งไม่สามารถเปลี่ยนได้ด้วยวิธีใดๆ บางคนมีรูปลักษณ์ภายนอกหรูหรา แต่ดวงตากลับไร้ชีวิตชีวาเหมือนคนกำลังจะตาย

17.จงหลีกให้ไกลคนโง่ จงหลีกให้ไกลคนที่ทำให้ใจเราเจ็บ โจรที่ร้ายที่สุดไม่ใช่โจรที่ขโมยเครื่องประดับราคาแพง แต่เป็น “คนโง่” ที่ขโมยเวลาจากเราไป

18.ความใส่ใจเป็นเรื่องของปัญญา ไม่ใช่เรื่องของมารยาท

19.หากอยากมีเวลาที่สวยงาม เพียงค้นหาสิ่งที่ทำได้ตอนนี้ก็พอ และถ้าอยากลดความเป็นไปได้ของเราให้เหลือศูนย์ เพียงค้นหาสิ่งที่ทำไม่ได้ตอนนี้แล้วแค่บ่นก็พอ

20.ยิ่งแผนการเรียบง่ายมากเท่าไร โอกาสสำเร็จยิ่งมีมากเท่านั้น

21.หากเรารักตัวเองและใส่ความรักนั้นลงไปในทุกการกระทำ แล้วผลลัพธ์จะออกมาแย่ได้อย่างไร

22.จงทำงานเพื่อตัวเอง ไม่ใช่เพื่อองค์กร อย่าเป็นทาสของชีวิตที่ทนอยู่เพราะไม่มีที่ไป แต่จงเป็นจิตกรของชีวิตที่อยู่ต่อไปเพื่อสร้างคุณค่า แม้จะมีที่อื่นให้ไปเยอะแยะก็ตาม

23.การจัดการเวลาให้มีคุณภาพเริ่มต้นที่คำถามว่า “ต้องทำอย่างไรถึงจะทำได้” ไม่มีเทพผู้ยิ่งใหญ่องค์ใดร่วมมือกับคนที่คิดว่าตัวเองทำไม่ได้

24.ทำไมเราถึงใช้คำที่แย่ที่สุดกับตัวเองเสมอ แถมยังโรยเกลือลงบนแผลอีกต่างหาก

26.เราจะได้ในสิ่งที่ต้องการเมื่อภาษากับชีวิตของเราสอดคล้องกัน เพราะคนเราทำสิ่งต่างๆ ตามภาษาที่ฝังลึกอยู่ภายในโดยไม่รู้ตัว การค้นหาและควบคุมภาษาที่เราใช้จึงสำคัญมาก เพราะคำพูดคือโลกที่เราสร้างขึ้น และสุดท้ายเราจะมีชีวิตตามที่เราพูด

27.เคล็ดลับชนะใจคนคือการมอบความรักให้เขาราวกับคนรักตอนรักกันใหม่ๆ จงโอบกอดเขาอย่างอบอุ่นด้วยคำพูดของเรา

28.ถ้ายอมรับแต่สิ่งที่เหมือนเรา ความเจริญทางปัญญาจะไม่เกิดขึ้น ตลอดจนยากที่จะเห็นความเปลี่ยนแปลง แม้ว่าเวลาจะผ่านไปเป็นร้อยปีก็ตาม

29.ถ้าฝันถึงการเปลี่ยนแปลงเราต้องไม่กลัวเรื่องการพ่ายแพ้ และต้องไม่หาเหตุผลอื่นมาทำให้ความล้มเหลวกลายเป็นเรื่องที่ถูกต้อง

30.”ทำไมโลกไม่เข้าใจฉันเลย” หลายคนพูดแบบนี้ ทว่าโลกเองก็ลำบากใจเหมือนกัน คนมากมายยืนเรียงรายกันอยู่ เป็นการยากที่โลกจะแยกแยะว่าใครดีกว่าใคร เราต้องทำให้เกินกว่าที่โลกคาดไว้ โอกาสดีๆ จึงจะมาถึง

31.ถ้ามองสถานการณ์ไปในทางบวก เราจะค้นพบลู่วิ่งของตัวเอง

32.ความต่างระดับของมุมมองคือความต่างระดับของชีวิต

33.คนที่สร้างสรรค์ย่อมไม่รู้จักความเหนื่อยล้า คนที่ทำสิ่งที่ไม่ชอบไปเรื่อยๆ ย่อมไม่รู้จักความเพลิดเพลิน

34.รักษาหัวใจที่เป็นเด็กไว้ให้ได้นานๆ ดีกว่าเป็นผู้ใหญ่แบบที่โลกกำหนด

35.ถ้าเราเป็นหุ้น เราจะลงทุนกับตัวเองด้วยทรัพย์สินที่มีทั้งหมดหรือไม่?

36.คนจำนวนมากที่เรารู้จักไม่ใช่เส้นสายของเรา คนจำนวนน้อยที่รู้จักเราต่างหากคือเส้นสายที่จะช่วยเหลือเราได้จริงๆ

37.สิ่งที่เราขาดไปไม่ใช่โอกาส แต่เป็นการเตรียมพร้อมที่จะคว้ามันไว้

38.อย่าหลีกหนีความเจ็บปวดของตัวเอง จงเผชิญหน้าและครุ่นคิดอย่างจริงจัง จงทะเลาะกับตัวเองในอดีตและปัจจุบันจนกว่าชีวิตจะค่อยๆ ดีขึ้น


ขอบคุณพรจากหนังสือ อะไรทำให้ชีวิตเราดีกว่าเมื่อวาน คิมจองวอน เขียน อาสยา อภิชนางกูร แปล สำนักพิมพ์อมรินทร์ฮาวทู

หากเรายุ่งเกินไป แสดงว่าเรายังกำหนดคุณค่าหลักของชีวิตไม่ได้

“ในบรรดาคนที่ผมเคยพบเจอ คนที่ทำงานสำเร็จมากกว่าคนอื่นกลับมีชีวิตที่เรียบง่าย ยิ่งกว่านั้น พวกเขาใช้เวลาแต่ละวันอย่างผ่อนคลายกว่าคนที่ใช้ชีวิตธรรมดาทั่วไป รวมทั้งยังเพลิดเพลินกับเวลาพักผ่อนด้วย อาจมีหลายเหตุผลให้พวกเขาทำเช่นนั้นได้ แต่หัวใจสำคัญคือ ‘แทบไม่มีอะไรให้เลือก’

ความจริงข้อนี้สำคัญมาก เพราะการมีอะไรให้เลือกเยอะอาจบ่งบอกว่าเรายังกำหนดคุณค่าหลักของชีวิตไม่ได้ ดังนั้นคนที่มีทิศทางชีวิตที่ชัดเจนจะผ่อนคลายมากที่สุดและเคลื่อนตัวไปตามทางที่เรียบง่ายที่สุด เคล็ดลับในการทำงานให้สำเร็จจำนวนมากโดยไม่ยุ่งก็อยู่ตรงนี้ คำว่า ‘ฉันไม่มีเวลาเพราะยุ่งมาก’ พวกเขาจะได้ยินเป็น ‘ฉันยังกำหนดทิศทางของตัวเองที่แน่ชัดไม่ได้'”

– คิมจงวอน หนังสือ ‘อะไรทำให้ชีวิตเราดีกว่าเมื่อวาน’


อ่านคำของคิมจงวอนแล้วทำให้ผมนึกถึงคำนำที่ผมเคยเขียนไว้ในหนังสือช้างกูอยู่ไหน:

“ป๋าเต็ด ยุทธนา บุญอ้อม เคยเล่านิทานเรื่องหนึ่งให้ผมฟัง

ว่ากันว่ามีช่างไม้ที่แกะสลักไม้เป็นรูปช้างได้เหมือนจริงมาก ชายหนุ่มคนหนึ่งจึงดั้นด้นไปหาช่างไม้คนนั้นที่รังสรรค์งานอยู่ในกระท่อมกลางป่า

เมื่อได้เจอช่างไม้ ชายหนุ่มจึงถามถึงเคล็ดลับในการแกะสลักช้าง

ช่างไม้ตอบว่า

“ก่อนอื่นเราต้องมีไม้ที่ดีก่อน เมื่อได้ไม้ที่ดีแล้ว เราก็แกะส่วนที่ไม่ใช่ช้างออกไป”

ก็เท่านั้นเอง

ไม้คือคอนเซ็ปต์ที่ดี มันจะมาพร้อมกับข้อจำกัดของมันอยู่แล้ว เช่นถ้าไม้ขนาดเท่าท่อนแขน เราก็ไม่สามารถแกะให้ช้างใหญ่กว่าท่อนแขนได้อยู่แล้ว

เมื่อได้คอนเซ็ปต์ที่ดีแล้ว เราก็ต้องหาช้างของเราให้เจอ ด้วยการกระเทาะส่วนที่ไม่ใช่ช้างออกไป

หนังสือเล่มนี้เขียนขึ้นมาเพื่อคนวัยสามสิบต้นๆ ถึงสี่สิบกลางๆ

วัยที่กำลังสร้างครอบครัว มีการงานที่มั่นคง หลายคนเป็นหัวหน้าหรือผู้บริหาร มีลูกน้องต้องดูแล หลายคนมีเงินเก็บหลายแสนหรือแม้กระทั่งหลายล้านบาท อะไรๆ กำลังไปได้สวย

แต่ถึงกระนั้นกลับรู้สึกไม่ค่อยมีความสุข

อาจเพราะมีเงิน แต่ไม่มีเวลาใช้เงิน มีงานที่ดี แต่งานก็ดึงพลังชีวิตไปมากมายเสียจนกระทบความสัมพันธ์

ถ้าวัยยี่สิบกว่าๆ คือวัยแห่งการเรียนรู้และเติมเต็ม ผมคิดว่าวัยสามสิบกว่าๆ คือวัยแห่งการลดทอนสิ่งที่ไม่จำเป็นออกไปจากชีวิต

เพราะถ้าเราพยายามจะทำทุกอย่าง จะเอาทุกอย่าง สุดท้ายเราอาจไม่เหลืออะไรเลยซักอย่าง

เราวกวนว้าวุ่นโดยไม่มีเวลาหยุดพัก รู้ตัวอีกทีก็พบว่าช้างของเราหายไปไหนก็ไม่รู้

แต่ถ้าเราหยุดวิ่ง และหันมาสำรวจตัวเอง ว่าอะไรบ้างที่มีความสำคัญกับเราอย่างแท้จริง เราก็จะพบว่าช้างนั้นอยู่ใกล้ตัวเรานิดเดียว

ขอให้คุณผู้อ่านโชคดีกับการหาช้างของตัวเองให้เจอครับ

อานนทวงศ์ มฤคพิทักษ์
กุมภาพันธ์ 2562


สำหรับคนที่เข้าสู่วัยกลางคนแล้วยังรู้สึกว่ายังรุ่มร้อนลุกลน อาจเป็นไปได้ว่าเรายังไม่ได้ใช้เวลาครุ่นคิดให้เพียงพอว่า “ช้างของเรา” หน้าตาเป็นอย่างไร

สำหรับคนที่เข้าสู่วัยกลางคนแล้วยังรู้สึกว่ายังรุ่มร้อนลุกลน อาจเป็นไปได้ว่าเรายังไม่ได้ใช้เวลาครุ่นคิดให้เพียงพอว่า “ช้างของเรา” หน้าตาเป็นอย่างไร

หากเข้าใจตนเองแน่ชัดว่าสิ่งที่เราให้ความสำคัญคือเรื่องอะไร เรื่องที่ต้องทำและต้องตัดสินใจก็จะเหลือเท่าที่จำเป็น และความซับซ้อนวุ่นวายในชีวิตจะน้อยลงครับ

นิทานกระเป๋าสตางค์

วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

ระหว่างที่กำลังเดินไปโบสถ์ ยาจกคนหนึ่งเจอกระเป๋าสตางค์ที่มีเงินสด $700 เหรียญตกอยู่บนทางเท้า

เมื่อเขาไปถึงโบสถ์ ก็เห็นป้ายประกาศว่าสมาชิกโบสถ์คนหนึ่งซึ่งเป็นคนดังและร่ำรวยระดับเศรษฐีทำกระเป๋าสตางค์หาย ในประกาศแจ้งว่า หากใครเอากระเป๋าสตางค์มาคืน จะได้ค่าตอบแทนน้ำใจ $100

ยาจกจึงนำกระเป๋าไปคืนให้เศรษฐีกับมือ

เศรษฐีเปิดกระเป๋าสตางค์แล้วนับเงิน ก่อนจะพูดเปรยๆ ว่า

“คุณเอาเงินรางวัลไปแล้วสินะ”

“ว่าไงนะครับ?” ยาจกไม่เข้าใจ

“กระเป๋าตังค์ผมมีเงิน $800 ตอนที่ผมทำมันหาย”

แล้วทั้งสองก็ถกเถียงกัน เมื่อไม่ได้ข้อยุติ จึงไปหาบาทหลวงให้ช่วยตัดสิน

ทั้งสองต่างเล่าเรื่องในมุมของตัวเองให้บาทหลวงฟัง แล้วเศรษฐีก็รวบรัดตัดความว่า

“ผมหวังว่าคุณพ่อจะเชื่อผมนะครับ”

“แน่นอนอยู่แล้ว” บาทหลวงตอบ เศรษฐีแสยะยิ้ม ยาจกคอตก

แล้วบาทหลวงก็ยื่นกระเป๋าตังค์ให้ยาจก

“คุณพ่อทำอะไรครับเนี่ย?!” เศรษฐีถามเสียงดัง

บาทหลวงจึงตอบว่า

“ลูกเป็นคนซื่อตรง ในเมื่อลูกบอกเองว่ากระเป๋าตังค์ใบนี้มีเงิน $800 พ่อก็เชื่อลูก แต่ถ้าชายคนนี้เป็นคนขี้โกหกและขี้ขโมยอย่างที่ลูกกล่าวหา เขาก็คงไม่เอากระเป๋าสตางค์มาคืนลูกตั้งแต่แรก นั่นแสดงว่ากระเป๋าใบนี้น่าจะเป็นของคนอื่น ถ้าเจ้าของกระเป๋าใบนี้แสดงตัว เขาก็จะได้กระเป๋าคืน แต่ถ้าไม่มีใครแสดงตัว กระเป๋าใบนี้ก็ย่อมตกเป็นของคนที่พบมัน”

“แล้วเงินของผมล่ะครับ?!” เศรษฐีถาม

“ก็คงต้องรอจนกว่าจะมีคนเจอกระเป๋าสตางค์ที่มีเงิน $800 กระมัง”


ขอบคุณนิทานจากเพจ Accidental Talmudist

3 บทเรียนชีวิตจาก Ashton Kutcher

Asthon Kutcher เป็นอดีตนักแสดงหนุ่มหล่อที่เคยแสดงหนังอย่าง Jobs (2013), No Strings Attached (2011) และ What Happens in Vegas (2008) และยังเคยอยู่กินกับคู่รักต่างวัยอย่าง Demi Moore อีกด้วย

นอกจากอาชีพนักแสดงแล้ว เขายังเป็น venture capitalist ที่เอาเงินไปลงทุนในสตาร์ตอัพที่หน่วยก้านดี โดยเขาเคยลงทุนในบริษัทอย่าง Airbnb, Skype และ Foursquare ซึ่งล้วนแต่เป็นสตาร์ตอัพระดับ unicorn และ decacorn ในเวลาต่อมา

ในปี 2013 Kutcher ขึ้นเวทีรับรางวัล Teen Choice Awards

ท่ามกลางเสียงกรี๊ดกร๊าดของสาวๆ Kutcher กล่าวสุนทรพจน์สั้นกระชับที่ผมขอถอดความมาไว้ตรงนี้ครับ

“ผมรู้สึกว่าตัวเองเหมือนเป็นคนหลอกลวง (I fee like a fraud) เพราะว่าจริงๆ แล้วผมไม่ได้ชื่อ Ashton ด้วยซ้ำแอชตันเป็นชื่อกลางของผม ชื่อแรกของผมคือ Chris แต่ผมเปลี่ยนชื่อเป็นแอชตันตอนอายุ 19 ปีที่เริ่มเข้าวงการ

ผมได้เรียนรู้อะไรมากมายตอนที่ผมยังชื่อคริส และนี่คือ 3 เรื่องที่ผมอยากมาแชร์ให้พวกคุณฟัง เพราะมันทำให้ผมมาถึงจุดนี้ได้

ข้อแรกคือเรื่องของโอกาส

ข้อที่สองคือการเป็นคนเซ็กซี่ (เสียงกรี๊ดดังสนั่น)

และข้อที่สามคือการใช้ชีวิต

อย่างแรกก็คือ ผมเชื่อว่าโอกาสนั้นหน้าตาคล้ายกับการทำงานหนัก (opportunity looks a lot like hard work)

ตอนอายุ 13 ผมได้ทำงานแรกด้วยการช่วยพ่อซ่อมหลังคา จากนั้นผมก็ได้งานล้างจานในร้านอาหาร จากนั้นผมก็ได้งานในร้านสะดวกซื้อ จากนั้นก็ได้เป็นคนกวาดพื้นในโรงงาน ผมไม่เคยดูถูกงานอะไรเลย ผมถือว่าโชคดีแล้วที่มีงานทำ และงานแต่ละอย่างก็เป็นขั้นบันไดให้กับงานถัดไป ผมไม่เคยลาออกจากงานเดิมจนกว่าจะมีงานใหม่รออยู่ ดังนั้น “โอกาส” จึงหน้าตาเหมือน “งานหนัก” เอามากๆ

ข้อสอง เรื่องการเป็นคนเซ็กซี่ (เสียงกรี๊ดดังลั่น) สิ่งที่เซ็กซี่ที่สุดในโลกใบนี้ ก็คือการเป็นคนฉลาด (smart) เป็นคนไตร่ตรอง (thoughtful) และเป็นคนใจกว้าง (generous) ทุกอย่างที่เหลือล้วนเป็นเรื่องเหลวไหล (crap) ที่มีคนมากรอกหูคุณเพื่อให้คุณเสียความมั่นใจ ดังนั้นอย่าไปเชื่อคำเหล่านั้น จงเป็นคนฉลาด ไตร่ตรอง และใจกว้าง

ข้อที่สามคือสิ่งที่ผมได้เรียนรู้ตอนผมถ่ายทำหนังของ Steve Jobs ซึ่งจ็อบส์เคยพูดว่า เวลาเราโตขึ้นมาเรามักจะถูกสอนว่าโลกมันต้องเป็นแบบนี้แหละ ดังนั้นจงใช้ชีวิตในโลกใบนี้ไป อย่าไปทำอะไรแผลงๆ เรียนให้จบ หารายได้ และมีครอบครัว

แต่ชีวิตกว้างใหญ่กว่านั้นหากเราตระหนักได้ว่าทุกสิ่งรอบตัวเราที่เรียกว่า “ชีวิต” นั้นถูกสร้างขึ้นมาโดยคนที่ไม่ได้เก่งไปกว่าเราเลย ดังนั้นเราสามารถสร้างชีวิตของเราขึ้นมาเองได้ สร้างโลกของเราเพื่อให้คนอื่นมาอยู่ได้

ดังนั้น อย่าเพียงใช้ชีวิต จงสร้างชีวิต แสวงหาโอกาสด้วยการทำงานหนัก และจงเป็นคนที่เซ็กซี่อยู่เสมอ ขอบคุณครับ”


ขอบคุณข้อมูลจาก YouTube: Ashton Kutcher Speech – Teen Choice Awards (HQ)

สำหรับพ่อแม่ที่อยากให้ลูกได้สิ่งที่ดีที่สุดเท่านั้น

วันนี้ผมอ่านเจอเรื่องราวหนึ่งในหนังสือ Emotional First Aid ซ่อมแซมสุขที่สึกหรอ

เป็นเรื่องราวของคาร์ลตัน ที่เติบโตมาในครอบครัวฐานะปานกลาง แต่เมื่อถึงจุดนึงพ่อเกิดร่ำรวยจากตลาดหุ้น เลยตั้งปณิธานและพร่ำบอกกับลูกไว้ว่า “ลูกชายของพ่อต้องได้สิ่งที่ดีที่สุดเท่านั้น!”

เมื่อคาร์ลตันเรียนจบและเปรยกับพ่อว่าอยากจะย้ายไปอยู่นิวยอร์ก พ่อก็ให้เขาย้ายไปอยู่อพาร์ตเมนต์เพนต์เฮาส์ที่เพิ่งซื้อมาหมาดๆ แถมยังให้เงินก้อนโตสำหรับใช้จ่ายแต่ละเดือนอีกด้วย

คาร์ลตันได้ลองทำอาชีพหลายอย่าง โดยได้งานดีๆ จากเส้นสายของพ่อ แต่เนื่องจากแท้จริงแล้วเขาไม่ได้มีคุณสมบัติที่จะทำงานเหล่านี้ได้ดี พอทำงานได้ไม่ถึงหนึ่งปีก็มักจะมีผู้ใหญ่เรียกเขาไปคุยอย่างสุภาพว่าเขาควรลองหาอย่างอื่นทำได้แล้ว

เนื่องจากบริษัทเหล่านี้รู้ว่าคาร์ลตันคงอยู่ไม่นาน จึงแทบไม่เคยมีใครให้ฟีดแบ็คว่าเขาต้องปรับปรุงตัวหรือพัฒนาเรื่องอะไรบ้าง พอถึงเวลาก็แค่มาบอกให้เขาลาออก ซึ่งมันทำให้เขาอับอายมาก

แท้จริงแล้วคาร์ลตันไม่เคยขอให้พ่อซื้ออพาร์ตเมนต์ให้ ไม่เคยขอเงินพ่อไว้ใช้จ่าย ไม่เคยขอให้พ่อหางานให้ แต่พอเขาเปรยๆ ว่าสนใจอะไรสักอย่าง ไม่กี่วันถัดมาเขาก็จะได้รับโทรศัพท์มาแจ้งว่ามีตำแหน่งว่างในงานที่เขาสนใจพอดี

ในปี 2008 คาร์ลตันในวัย 26 ปีก็แต่งงานกับแฟนสาว แต่หลังจากนั้นไม่กี่เดือน ก็เกิดภาวะเศรษฐกิจถดถอย และพ่อของคาร์ลตันได้รับผลกระทบอย่างรุนแรงจนต้องขายอพาร์ตเมนต์ทิ้งและหยุดให้เงินค่าใช้จ่ายประจำเดือนแก่คาร์ลตัน

ตอนนั้นคาร์ลตันอยู่ในช่วงตกงาน เลยต้องอาศัยเพียงเงินเดือนของภรรยาและเงินก้อนเล็กๆ ที่เขามีในธนาคาร

คาร์ลตันหางานสุดชีวิต สมัครงานเป็นร้อยตำแหน่งแต่ก็ไม่ผ่านสักงานเดียว คงเป็นเพราะว่าเรซูเม่ของเขาแสดงให้เห็นว่าเขาอยู่ที่ใดได้ไม่เกินหนึ่งปีเลย

“พ่อผมชอบทำตัวเป็นวีรบุรุษเอามากๆ พ่อไม่สนว่ามันจะทำให้ผมพึ่งพาตัวเองทางการเงินไม่ได้เลยหรือเปล่า พ่อไม่สนว่ามันจะทำให้ชีวิตการงานของผมพังมั้ย ผมอายุ 27 แล้ว และผมก็ไม่มีทักษะอะไรเลย ไม่มีคุณสมบัติอะไรทั้งนั้น แล้วก็ไม่มีอนาคต! พ่อทำลายชีวิตผม! ทุกครั้งที่ผมถูกปฏิเสธงาน ผมได้ยินเสียงพ่อในหัวผม ‘ลูกชายพ่อต้องได้สิ่งที่ดีที่สุดเท่านั้น!'”


ผมว่าคาร์ลตันรำไม่ดีโทษปี่โทษกลองไปหน่อย แต่ก็พอเข้าใจได้ว่าทำไมเขาถึงรู้สึกอย่างนี้

คนเป็นพ่อแม่ โดยเฉพาะที่เคยลำบากมา ก็ย่อมอยากจะให้ลูกสบายและได้รับโอกาสในสิ่งที่พ่อแม่ไม่เคยได้

แต่เราก็ต้องระวังที่จะไม่ให้ความรักมันบังตาจนเราทำร้ายลูกทางอ้อมโดยไม่รู้ตัว

ผู้ใหญ่ท่านนึงเคยบอกกับผมว่า เวลาเราเห็นข่าวลูกไฮโซก่อเรื่อง ขับรถชนแล้วหนี หรือทำผิดแล้วลอยนวล คนเหล่านั้นมักเคยได้รับการปรนเปรอเกินพอดีมาตั้งแต่เด็ก

หากรู้ตัวว่าเราเป็นพ่อแม่ที่อยากให้ลูกได้สิ่งที่ดีที่สุดเท่านั้น ก็ขอให้ระวังกับดักนี้กันให้ดีนะครับ


ขอบคุณเรื่องราวจากหนังสือ Emotional First Aid ซ่อมแซมสุขที่สึกหรอ Guy Winch เขียน ลลิตา ผลผลา แปล สำนักพิมพ์: Be(ing)