“Learn to take no as a question.”
– Alan M. Webber
เราทุกคนเกิดมาเป็นนักขายโดยหลีกเลี่ยงไม่ได้
แม้จะไม่เคยขายของ แต่เราก็ต้องเคยขายตัวเองเพื่อให้บริษัทรับเข้าทำงาน หรือเพื่อให้สาวที่เราสนใจยอมให้เบอร์
เมื่อทุกคนเคยเป็นนักขาย เราทุกคนย่อมต้องเคยเจอการการปฏิเสธ
ไม่ว่าจะขายของแล้วเขาไม่สนใจ
หรือส่งเรซูเม่ไปแล้วเขาไม่ติดต่อมา
หรือขอเบอร์สาวแล้วเขาไม่ให้
พอเราเจอการปฏิเสธ เราก็จะรู้สึกหงุดหงิด รู้สึกเสียหน้า รู้สึกอยากทักท้วงหรือตามตื๊อ
แต่เราสามารถรู้สึกอีกอย่างหนึ่งได้
คือรู้สึกอยากเรียนรู้เหตุผลของการปฏิเสธนั้น
การที่เขาปฏิเสธ แสดงว่าเขาอาจยังมีข้อมูลไม่ครบ เลยยังไม่กล้าตัดสินใจ
แทนที่จะมองคำปฏิเสธนั้นเป็น “สถานะถาวร” เราควรจะมองการปฏิเสธเป็นเพียง “สถานะชั่วคราว”
เพราะใจคนเราเปลี่ยนได้เสมอ
ถ้าเป็นไปได้ ลองถามคนที่ปฏิเสธเราดูว่า ที่เขา say no เพราะว่าอะไร
เขาอาจจะคิดว่าสินค้าของเราแพงไป
เขาอาจจะคิดว่าเราประสบการณ์ของเราไม่ตรง
หรือเขาอาจจะคิดว่าเรายังทำตัวไม่น่าไว้ใจ
เมื่อได้เรียนรู้แล้วว่าข้อขัดข้องของเขาคือเรื่องอะไร เราจะได้ไปทำการบ้านมาใหม่
และแม้ว่าทำการบ้านมาแล้ว กลับมาขายคนเดิมและได้รับคำตอบว่า No เหมือนเดิม แต่การเรียนรู้นี้ย่อมไม่สูญเปล่า เพราะเราจะมีความพร้อมมากขึ้นเมื่อเราต้องไปขายกับคนอื่นๆ
“Learn to take no as question.”
คำปฏิเสธก็เหมือนใจคนที่ยังโดนล็อคอยู่
หน้าที่ของเราคือหากุญแจมาไขล็อคนั้น
ในประโยคปฏิเสธสั้นๆ ว่า “No” นั้น มีประโยคคำถามอยู่ในใจคนพูดเสมอ
ลองหาให้เจอว่าคำถามของเขาคืออะไร
เราจะได้หากุญแจให้ถูกดอกครับ
อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)
อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/
ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่”
ขอบคุณภาพจาก Pexels.com
Anontawong's Musings 