ผมคิดว่าตัวเองอยู่ตรงนี้เพื่อใช้กรรมให้มันสนุกที่สุด เคยนั่งคิดนะว่ามนุษย์เกิดมาใช้กรรม แถมเป็นสัตว์ขี้เบื่อ มนุษย์ก็เลยเบื่อกรรมที่ตัวเองต้องผจญอยู่ทุกวัน เลยเสาะแสวงหากรรมใหม่ๆ ไปเรื่อยๆ แล้วก็เรียกมันว่าความสุขเท่านั้นเอง แค่เข้าใจสิ่งต่างๆ แล้วก็ทำไป

– อภิสิทธิ์ โอภาสเอี่ยมลิขิต
a day BULLETIN issue 426: 19-25 September 2016
สัมภาษณ์: วรรณวนัช ท้วมสมบูรณ์, ปริญญา ก้อนรัมย์
ถ่ายภาพ: ภาสกร ธวัชธาตรี
สไตลิสต์: Hotcake

---

ถ้าใครได้ดู The Voice Thailand สัปดาห์ที่แล้ว อาจจะถึงกับอึ้งที่เห็นพี่ก้องขึ้นไปโซโล่กีตาร์ขั้นเทพเพลง Black in Black

มาสัปดาห์นี้ผมก็ได้อึ้งกับโค้ชอีกคนหนึ่งคือพี่โจอี้บอย ที่มาให้สัมภาษณ์ลง a day BULLETIN

อึ้งเพราะได้เห็นมุมมองเกี่ยวกับธรรมะที่ลึกซึ้งมาก ซึ่งขัดกับภาพลักษณ์ของพี่เขาไม่น้อย

ผมคิดว่าตัวเองอยู่ตรงนี้เพื่อใช้กรรมให้มันสนุกที่สุด

เป็นการตีความธรรมะในรูปแบบที่ผมไม่เคยเจอมาก่อน

แต่จริงๆ แล้วมันก็คือแก่นเดียวกับที่พระท่านสอน ว่าถ้าหากมีความทุกข์ จงใช้ความทุกข์นั้นให้เป็นประโยชน์สำหรับการภาวนา

แต่ภาษาพี่โจอี้น่าจะเข้าถึงคนรุ่นใหม่ได้ดีกว่า

คือในเมื่อเราเกิดมาแล้ว และต้องมาเจอกับผลลัพธ์ (วิบาก) ของการกระทำของเราในอดีต (กรรม) แทนที่จะไปตีโพยตีพายว่าโลกนี้มันไม่แฟร์ สู้สนุกกับมันไปเลยไม่ดีกว่าหรือ?

เพราะเวลาของเรามีน้อย และพลังงานของเราก็มีจำกัด จึงไม่ควรสูญเสียมันไปกับการฟูมฟายหรือกระวนกระวายใจ

เพราะสุดท้ายแล้ว ทุกอย่างจะโอเคเสมอครับ

---

ขอบคุณข้อมูลและภาพจาก a day BULLETIN issue 426: 19-25 September 2016

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่”

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

อาจเป็นชีวิตในฝันของใครอีกหลายคน

There are people who would love to have your bad days

– Unknown

เรามักหลงลืมว่าเราโชคดีแค่ไหนที่ได้เกิดมาในยุคนี้เมืองนี้

ตื่นมาบนเตียงนุ่มๆ เปิดก๊อกน้ำก็ไหล ออกจากบ้านไปหน่อยเดียวก็มีรถมอเตอร์ไซค์มารับ ได้นั่งทำงานห้องเย็นๆ สิ้นเดือนก็รับเงินชิลล์ๆ

พอเราเคยชินกับสิ่งดีๆ เราก็เลยกลายมาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการนั่งนับสิ่งที่ไม่ได้ดั่งใจเรา

อาหารไม่อร่อย นายด่า งานเยอะ เน็ตช้า ฯลฯ

ทุกครั้งที่เจอสถานการณ์ไม่เป็นใจ เราควรจะระลึกไว้ว่า มีคนรอคอยจะโอกาสได้มาอยู่จุดเดียวกับเรา

เพราะยังมีคนอีกมากมายที่ไม่มีข้าวกิน ไม่มีงานทำ ไม่มีเน็ตใช้

There are people who would love to have your bad days

วันแย่ๆ ของเรา คือความฝันของใครอีกหลายคนครับ

---

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่”

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

ประโยคนี้ ผมได้มาจากการดูดีวีดีคอนเสิร์ต Bodyslam ที่ตูนพูดถึงพี่ป๊อด โมเดิร์นด๊อก

ตูนบอกว่าพี่ป๊อดเป็นไอดอลของเขา เป็นคนเปิดโลกทัศน์ของการเป็นนักร้อง

สมัยเรียนหนังสือ ตูนได้ดูพี่ป๊อดออกคอนเสิร์ตแล้วลงไปชักดิ้นชักงอยู่กลางเวที ตูนก็อุทานกับตัวเองว่า “อย่างนี้ก็ได้ด้วยเหรอ(วะ?)”

หรือบางครั้ง ป๊อดร้องเพลงอยู่ดีๆ ก็กระโดดขึ้นไปปีนเสาไฟ ตูนก็ถามตัวเองว่า “อย่างนี้ก็ได้ด้วยเหรอ(วะ?)”

ที่ประโยคนี้ติดอยู่ในใจผมมานาน เพราะผมรู้สึกว่า มันช่วยเตือนสติเราดี

ว่าเราอาจกำลังติดอยู่ในกรอบที่เราเองไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีอยู่

บางครั้ง สิ่งที่เราต้องการ ก็แค่ใครบางคนมาโชว์ให้เห็นว่า เฮ้ย มันทำอย่างนี้ก็ได้นี่หว่า ที่ผ่านมาเราคิดไปเองว่าทำไม่ได้ เพราะเราได้ตั้งสมมติฐานที่ปิดกั้นความเป็นไปได้นั้นโดยไม่รู้ตัว

ขอยกตัวอย่างที่ผมพอจะคิดออก

ถ้าเข้าใจไม่ผิด ในโลกอินเตอร์เน็ตก่อนปี 2009 นั้น วิธีการเดียวที่เราจะมีส่วนร่วมกับเนื้อหาในแต่ละหน้าได้ คือการกดปุ่ม Comment แล้วเขียนอะไรลงไป

แม้กระทั่งเฟซบุ๊คเองก็เป็นเช่นนั้น คือถ้าใครอยากจะแสดงความชอบใจในรูปของเพื่อน ก็ต้องเข้าไปคอมเม้นท์ด้วยถ้อยคำ

จนกระทั่งวันที่ 9 กุมภาพันธ์ปี 2009 เฟซบุ๊คก็เปิดตัวปุ่ม Like 

และโลกอินเตอร์เน็ตก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เพราะนั่นเป็นครั้งแรกที่เราสามารถแสดงความเห็นได้โดยไม่ต้องแตะคีย์บอร์ด

ซึ่งก็ทำให้อดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมปุ่ม Like ถึงไม่มีใครคิดทำมาก่อนหน้านี้ ทั้งๆ ที่อินเตอร์เน็ตก็มีคนใช้เป็นพันล้านคนมาตั้งแต่ก่อนปี 2009 แล้ว

---

อีกตัวอย่างหนึ่ง ที่ทำให้เกิดคำอุทานในใจว่า “อย่างนี้ก็ได้ด้วยเหรอ(วะ?)” ก็คือโปรแกรมที่เราใช้ทุกวันอย่าง Microsoft Office

พวก Tips & Tricks บางอย่างที่ทำให้เราทำงานง่ายขึ้น แต่ก่อนหน้านั้นไม่เคยคิดแม้แต่จะหา เพราะไม่เคยตั้งคำถามด้วยซ้ำว่ามันทำได้หรือเปล่า

ยกตัวอย่างเช่น ถ้ามีคนส่งไฟล์พาวเวอร์พ้อยท์มาให้คุณ แล้วคุณถูกใจรูปบางรูปในนั้น คุณจะทำยังไง?

ถ้าวิธีบ้านๆ หน่อยก็คือกดปุ่ม PrintScrn แล้วแปะลงใน Paint จากนั้นก็ครอปรูปแล้วค่อยเซฟไฟล์อีกที

แต่ถ้ามีรูปที่อยากได้หลายรูป เราต้องมานั่งทำทีละรูปเหรอ?

มันมีวิธีที่ง่ายกว่านั้นมาก คือตั้งนามสกุลใหม่จาก .pptx ให้เป็น .zip

เช่นไฟล์ชื่อว่า Anontawong.pptx ก็ให้แก้เป็น Anontawong.zip

แล้วพอคลิ้กเข้าในซิปไฟล์และเข้าโฟลเดอร์ ppt\media ก็จะเจอรูปภาพและวีดีโอทั้งหมด

อีกทริคหนึ่งใน Powerpoint ที่ผมชอบมาก คือเวลาที่เราพรีเซ้นต์เสร็จแล้ว และยังต้องคุยกันต่อ และไม่อยากให้จอโชว์สไลด์ แต่ก็ไม่อยากปิดโปรเจ็คเตอร์

วิธีที่ง่ายที่สุดคือให้กดปุ่ม b บนแป้นคีย์บอร์ด ซึ่งจะทำให้จอเป็นสีดำ (black) ทันที

หรือถ้าอยากให้จอขาว ก็แค่กดปุ่ม w ที่มาจากคำว่า white นั่นเอง (ต้องกดตอนที่อยู่ในโหมด slide show นะครับ)

---

ตัวอย่างที่ผมยกมาวันนี้อาจจะดูหลากหลายไปนิดนึง แต่ก็น่าจะช่วยให้เห็นภาพว่า เรามีกรอบที่มองไม่เห็นอยู่มากมาย

และเมื่อใดก็ตามที่เราติดปัญหาอะไร ให้คิดเผื่อไว้ก่อนเลยว่า ใครบางคนก็เคยเจอปัญหานี้ และหาทางแก้ให้เราไว้เรียบร้อยแล้ว

เราจะได้ใช้ Google ให้เป็นประโยชน์ ซึ่งก็อาจจะทำให้เราเจอทางออกที่ทำให้เราต้องอุทานว่า

“อย่างนี้ก็ได้ด้วยเหรอ(วะ?)”

---

ขอบคุณข้อมูลจาก Quora: What’s the history of the Awesome Button (that eventually became the Like button) on Facebook? 

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่”

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

“Learn to take no as a question.”

– Alan M. Webber

เราทุกคนเกิดมาเป็นนักขายโดยหลีกเลี่ยงไม่ได้

แม้จะไม่เคยขายของ แต่เราก็ต้องเคยขายตัวเองเพื่อให้บริษัทรับเข้าทำงาน หรือเพื่อให้สาวที่เราสนใจยอมให้เบอร์

เมื่อทุกคนเคยเป็นนักขาย เราทุกคนย่อมต้องเคยเจอการการปฏิเสธ

ไม่ว่าจะขายของแล้วเขาไม่สนใจ

หรือส่งเรซูเม่ไปแล้วเขาไม่ติดต่อมา

หรือขอเบอร์สาวแล้วเขาไม่ให้

พอเราเจอการปฏิเสธ เราก็จะรู้สึกหงุดหงิด รู้สึกเสียหน้า รู้สึกอยากทักท้วงหรือตามตื๊อ

แต่เราสามารถรู้สึกอีกอย่างหนึ่งได้

คือรู้สึกอยากเรียนรู้เหตุผลของการปฏิเสธนั้น

การที่เขาปฏิเสธ แสดงว่าเขาอาจยังมีข้อมูลไม่ครบ เลยยังไม่กล้าตัดสินใจ

แทนที่จะมองคำปฏิเสธนั้นเป็น “สถานะถาวร” เราควรจะมองการปฏิเสธเป็นเพียง “สถานะชั่วคราว”

เพราะใจคนเราเปลี่ยนได้เสมอ

ถ้าเป็นไปได้ ลองถามคนที่ปฏิเสธเราดูว่า ที่เขา say no เพราะว่าอะไร

เขาอาจจะคิดว่าสินค้าของเราแพงไป

เขาอาจจะคิดว่าเราประสบการณ์ของเราไม่ตรง

หรือเขาอาจจะคิดว่าเรายังทำตัวไม่น่าไว้ใจ

เมื่อได้เรียนรู้แล้วว่าข้อขัดข้องของเขาคือเรื่องอะไร เราจะได้ไปทำการบ้านมาใหม่

และแม้ว่าทำการบ้านมาแล้ว กลับมาขายคนเดิมและได้รับคำตอบว่า No เหมือนเดิม แต่การเรียนรู้นี้ย่อมไม่สูญเปล่า เพราะเราจะมีความพร้อมมากขึ้นเมื่อเราต้องไปขายกับคนอื่นๆ

“Learn to take no as question.”

คำปฏิเสธก็เหมือนใจคนที่ยังโดนล็อคอยู่

หน้าที่ของเราคือหากุญแจมาไขล็อคนั้น

ในประโยคปฏิเสธสั้นๆ ว่า “No” นั้น มีประโยคคำถามอยู่ในใจคนพูดเสมอ

ลองหาให้เจอว่าคำถามของเขาคืออะไร

เราจะได้หากุญแจให้ถูกดอกครับ

---

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่”

ขอบคุณภาพจาก Pexels.com

เมื่อเดือนมิถุนายนผมได้ไปร่วมงาน 50 ปี Leo Burnett ประเทศไทยที่โรงละครสยามพิฆเนศ

นอกจากจะได้ย้อนดูโฆษณาที่ดีที่สุดห้าสิบเรื่องจาก Leo Burnett แล้ว เรายังได้ฟังศิษย์เก่าและศิษย์ปัจจุบันขึ้นเวทีมาแบ่งปันความคิดในหัวข้อเรื่อง “ปัญหาพาคุณไปเจอ solution อะไร”

หนึ่งในศิษย์เก่าที่จะขึ้นเวทีด้วยคือนิ้วกลมครับ (ก่อนจะมาเป็นนิ้วกลม คุณเอ๋ สราวุธ  เฮ้งสวัสดิ์ เคยทำงานที่ลีโอเบอร์เน็ทมาก่อน)

แต่น่าเสียดายที่นิ้วกลมมาไม่ได้เพราะติดภารกิจอยู่ที่นิวยอร์ค

นิ้วกลมเลยแก้ปัญหาด้วยการส่งข้อความมาเป็นสไลด์ฉายลงจอให้แขกอ่านตามกันอย่างเงียบๆ

เนื้อหาสาระของข้อความจากนิ้วกลมก็คือ แทนที่จะมองสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็น “ปัญหา” ให้มองว่ามันเป็น “โจทย์” แทน

คำว่า Problem จะแปลว่าปัญหาก็ได้ จะแปลว่าโจทย์ก็ได้

แต่คำสองคำนี้ให้อารมณ์ที่ต่างกัน

 

—–

ทำไมความรู้สึกที่เรามีต่อคำว่า “ปัญหา” จึงต่างจากความรู้สึกต่อคำว่า “โจทย์”?

ผมคิดได้สองประเด็น

ประเด็นแรกคือเรามองว่าปัญหาเป็นสิ่งแปลกปลอม

ชีวิตราบรื่นอยู่ดีๆ พอมีปัญหาเข้ามา อะไรๆ มันก็ขลุกขลัก

เราจึงไม่ชอบปัญหาเพราะมันทำให้เรื่องราวยุ่งยากขึ้น

แต่กับโจทย์เราไม่ได้รู้สึกว่ามันเป็นสิ่งแปลกปลอม

เพราะเราแก้โจทย์มานับไม่ถ้วนตั้งแต่สมัยเรียนหนังสือแล้ว

ข้อสอบหนึ่งชุด มีโจทย์ตั้ง 100 ข้อ และเราเองก็พยายามจะแก้ทั้ง 100 ข้อนั่นแหละ

แต่เราก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะต้องทำถูกทั้ง 100 ข้อซะหน่อย

เราก็ควรมองปัญหาทั้งหลายที่เข้ามาในชีวิตอย่างนั้นเหมือนกัน

ไม่จำเป็นต้องตอบถูกหมดทุกข้อหรอก แค่ได้ 80 ข้อก็ได้ A แล้ว

หรือแค่แก้ถูกแค่ครึ่งหนึ่งก็ถือว่าสอบผ่านแล้ว

---

อีกเหตุลหนึ่งที่ทำให้เรามองปัญหาต่างจากโจทยก็คือ เมื่อไหร่ก็ตามที่เรามองว่าอะไรเป็นปัญหา เราจะต่อท้ายคำว่า “ของเรา” ไปโดยอัตโนมัติ

เมื่อเป็น “ปัญหาของเรา” เราก็เลยหลงคิดไปว่า ปัญหาคือเรา/เรามีปัญหา เราจึงรู้สึกเดือดเนื้อร้อนใจ ไม่ชอบ รำคาญ และอยากหนีไปให้ไกลๆ

แต่พอเรามองมันเป็นโจทย์ เราจะไม่มีคำว่า “ของเรา” ต่อท้าย

เพราะโจทย์นั้นเป็นเพียงคำถามหนึ่งที่อยู่ในการบ้านจากคุณครูที่ชื่อว่าชีวิต

โจทย์ กับ ตัวเรา จึงเป็นคนละส่วนกัน เราจึงไม่รู้สึกเดือดร้อนไปกับมันมากนัก

เมื่อใจไม่ขุ่น เราก็ย่อมมีสติและแก้โจทย์นี้ได้อย่างเป็นกลางมากขึ้น

จากนี้ไป ไม่ว่าเจอ “ปัญหา” อะไรก็ตาม ลองเปลี่ยนไปใช้คำว่า “โจทย์” แทนดูนะครับ

ผมเชื่อว่าจะช่วยได้ครับ

---

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่”

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com