เพราะเมื่อวานเค้าลืมคุณไปเรียบร้อยแล้ว

“Forget yesterday – it has already forgotten you. Don’t sweat tomorrow – you haven’t even met. Instead, open your eyes and your heart to a truly precious gift – today.”

ลืมเมื่อวานไปซะ เพราะเมื่อวานเค้าลืมคุณเรียบร้อยแล้ว
อย่ากังวลถึงพรุ่งนี้ คุณสองคนยังไม่ได้เจอกันซักหน่อย
จงเปิดตาเปิดใจเพื่อรับของขวัญสุดพิเศษที่เรียกว่า “วันนี้” ดีกว่า

― Steve Maraboli, Life, the Truth, and Being Free

ไม่รู้ใครเป็นเหมือนผมรึเปล่า ที่มักจะนึกถึงเหตุการณ์บางอย่างในอดีตที่ฝังใจ

ฝังใจเพราะรู้ว่าจริงๆ แล้วเราน่าจะทำได้ดีกว่านี้

พูดจาได้ดีกว่านี้ ตอบได้ฉลาดกว่านี้ มีความกล้าหาญมากกว่านี้

แล้วเราก็จะรีเพลย์ภาพนั้นในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่าและถามตัวเองว่าทำไมตอนนั้นคิดไม่ได้

แต่ไม่ว่าจะรีเพลย์กี่ครั้งกี่หนแค่ไหนก็เป็นได้แค่สิ่งที่อยู่ในหัวเราเท่านั้น

เราอาจยังไม่ลืมเมื่อวาน แต่เมื่อวานลืมเราเสียสิ้น เขาไม่เปิดโอกาสให้เรากลับไปคุยไปแก้ไขอะไรได้อีกแล้ว

สิ่งเดียวที่ทำได้ คือเก็บเป็นบทเรียน และเตือนตัวเองว่าถ้าวันนี้หรือพรุ่งนี้เจอเหตุการณ์ที่คล้ายคลึงกัน เราจะมีสติพอที่จะไม่ทำผิดพลาดซ้ำเดิมอีก

---

ตอนใหม่ facebook.com/anontawongblog
ตอนเก่า anontawong.com/archives
ดาวน์โหลด eBook – เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

It’s not the load that breaks you down. It’s the way you carry it.

ความหนักหนาของปัญหาไม่ได้ทำลายเรา

สิ่งที่ทำลายเราคือวิธีที่เรารับมือกับมันต่างหาก

― Lou Holtz

แต่เดิมโลกนี้มีแต่เหตุการณ์และสถานการณ์

แต่พอเริ่มมีมนุษย์ ก็เริ่มมีปัญหา

เพราะเราถือว่ามันเป็นสิ่งที่เราต้องเข้าไปแก้ ถ้าไม่แก้ต้องแย่แน่ๆ

ไอ้ความรู้สึกว่าต้องแย่แน่ๆ นี่แหละที่ทำให้เรา break down กันมานักต่อนัก

เพราะเราจะจับจดกับปัญหา จนลืมไปเลยว่าปัญหาไม่ใช่เราและเราไม่ใช่ปัญหา

ถามว่าภูเขาหนักมั้ย – หนัก

แต่เราไม่เป็นอะไรเพราะเราไม่ได้เข้าไปแบก

ถามว่าปัญหาหนักมั้ย – หนัก

และจะไม่เข้าไปแบกเลยก็คงทำไม่ได้ เพราะมันเป็นหน้าที่

แต่เราไม่ต้องและไม่ควรแบกมันตลอดเวลา

ถ้าค่ำแล้ว ก็ควรวางปัญหาลงชั่วคราว เพื่อจะได้ใส่ใจคนสำคัญ ซึ่งหมายรวมถึงตัวเราเองด้วย

It’s not the load that breaks you down. It’s the way you carry it.

ปัญหาจะหนักแค่ไหน ถ้าแบกถูกวิธี หลังก็ไม่หักง่ายๆ หรอกนะครับ

---

ตอนใหม่ facebook.com/anontawongblog
ตอนเก่า anontawong.com/archives
ดาวน์โหลด eBook – เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

วันนี้จะมาแชร์เทคนิคหนึ่งที่ Brian Tracy เคยพูดถึงในหนังสือ Eat That Frog ครับ

เทรซี่เคยต้องขับรถข้ามทะเลทรายซาฮาร่า ทะเลทรายที่ใหญ่ที่สุดในโลก

เส้นทางที่เทรซี่ขับผ่านนั้นมีระยะทางถึง 800 กิโลเมตร หรือพอๆ กับกรุงเทพ-เชียงราย

ความยากของการขับรถข้ามทะเลทรายคือความเวิ้งว้างว่างเปล่าสุดลูกหูลูกตา ไม่มีร้านค้า ไม่มีที่ให้แวะเติมน้ำมัน ไม่มีน้ำ ไม่มีอาหาร มองไปทางไหนก็มีแต่ทราย ทราย และทราย

มีคนถึง 1300 คนที่เคยขับผ่านเส้นทางนี้แล้วหลงทางกลับออกมาไม่ได้ จนสูญหายและหาตัว(ศพ)ไม่เจอ

เพื่อแก้ปัญหา กองทัพฝรั่งเศส (ซึ่งเคยยึดครองพื้นที่นี้) จึงเอาถังน้ำมันขนาด 55 แกลลอนมาตั้ง เพื่อเอาไว้บอกเส้นทาง โดยแต่ละถังจะอยู่ห่างกัน 5 กิโลเมตร ซึ่งเป็นระยะทางที่ไกลพอดู แต่ก็ไม่ไกลเกินกว่าที่ตาเนื้อจะมองเห็น และไม่ไกลจนความโค้งของโลกจะบดบังความสูงของถังน้ำมันเสียหมด

ณ เวลาใดเวลาหนึ่ง เทรซี่จะเห็นถังน้ำมันเพียงสองถังเท่านั้น คือถังที่เขาเพิ่งขับผ่านมา และถังถัดไป

แต่นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เขาขับรถข้ามทะเลทรายระยะทาง 800 กิโลเมตรได้อย่างปลอดภัย

ชีวิตคนเราก็เช่นกัน

เวลาเราจะลงมือทำอะไรที่ยิ่งใหญ่หรือต้องใช้เวลานานๆ เราไม่รู้หรอกว่าระหว่างทางจะต้องเจอกับอะไรบ้าง

แต่อย่างน้อยเราก็พอคิดได้ว่า สิ่งที่ต้องทำต่อไป (next step) คืออะไร

หน้าที่ของเราคือการมุ่งไปสู่ถังใบต่อไป และเมื่อถึงจุดนั้นแล้ว เราก็จะเห็นเองว่า ถังที่อยู่ถัดจากนั้นวางอยู่ตรงไหน

การทำงานก็เช่นกัน

ถ้าเนื้องานมันเยอะจนเราเห็นแล้วก็ท้อ ก็จงซอยย่อยงานชิ้นนั้นลง ให้งานแต่ละชิ้นเป็นหมุดหมายเหมือนดังถังน้ำมัน

เมื่อเราวางถังน้ำมันตามรายทางในระยะทางที่เหมาะสม และใช้พลังและสมาธิไปกับการมุ่งสู่ถังน้ำมันถังถัดไป

เราย่อมจะข้ามทะเลทรายอันกว้างใหญ่ได้แน่นอน

---

ขอบคุณข้อมูลจากหนังสือ Eat That Frog by Brian Tracy

ตอนใหม่ facebook.com/anontawongblog
ตอนเก่า anontawong.com/archives
ดาวน์โหลด eBook – เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

ขอแค่อย่าหยุดก็แล้วกัน

“It does not matter how slowly you go as long as you do not stop.”
― Confucius

เพราะทางของแต่ละคนไม่เหมือนกัน

ทางของบางคนเป็นซูเปอร์ไฮเวย์ที่เหยียบคันเร่งได้เต็มที่

ในขณะที่ทางของบางคนเป็นเพียงถนนลูกรัง มีหลุมมีบ่อเต็มไปหมด ถ้าเอารถมาขับรถก็พัง แม้จะวิ่งยังหน้าคะมำเลย

ดังนั้น ทางบางทางจึงต้องลงเดิน จึงต้องใช้เวลาและใช้ความอดทนมากกว่าปกติ

จุดหมายที่เป็นที่นิยมนั้นมักมีทางหลวงพาดผ่าน

แต่จุดหมายที่สวยงามและหายากจริงๆ มักจะถูกเก็บไว้ให้เฉพาะคนที่กล้าลุยไปตามทางที่ขรุขระนะครับ

---

ตอนใหม่ facebook.com/anontawongblog
ตอนเก่า anontawong.com/archives
ดาวน์โหลด eBook – เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

Worrying is stupid. It’s like walking around with an umbrella waiting for it to rain.

การกังวลเป็นเรื่องงี่เง่าเหมือนกับการกางร่มเดินไปเดินมาเพื่อรอให้ฝนตก

-Wiz Khalifa

มนุษย์อาจเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงเผ่าพันธุ์เดียวที่รู้จักการกังวล

เพราะเราจินตนาการถึงอนาคตได้ แถมยังจินตนาการได้หลากหลายรูปแบบอีกด้วย

ยิ่งใช้เวลาคิดเยอะ ความเป็นไปได้ยิ่งมากมายไม่สิ้นสุด เราจึงกังวลได้ไม่สิ้นสุด

การเผื่อใจถึงอนาคตที่ไม่สวยหรูไม่ใช่เรื่องผิด ออกจะเป็นเรื่องดีด้วยซ้ำเพราะนั่นแสดงว่าเราไม่ประมาท

ก่อนออกจากบ้าน ถ้าเห็นฟ้าครึ้มก็พกร่มไปหน่อย เผื่อฝนตกขึ้นมาจะได้เดินต่อได้

แต่ไม่มีความจำเป็นต้องกางร่มตั้แต่ตอนที่ฝนยังไม่ตกนะครับ

---

ตอนใหม่ facebook.com/anontawongblog
ตอนเก่า anontawong.com/archives
ดาวน์โหลด eBook – เกิดใหม่

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com