บางช่วงเวลาของชีวิต ปัญหาก็กระหน่ำลงมาเหมือนห่าฝน

กายเปียกปอน มองไม่เห็นทาง ใจก็มีคำถามอยู่ตลอดเวลาว่าจะไหวมั้ย? จะไหวมั้ย? จะไหวมั้ย?

แม้จะอยากหันหลังและวิ่งหนีไปให้ไกล แต่สุดท้ายเราก็ยังยืนอยู่ตรงนี้

ไม่ใช่เพราะว่าอยากเอาชนะคะคาน หรืออยากพิสูจน์ตัวเองให้โลกเห็น แต่เพราะมีคนที่ต้องดูแลและมีหน้าที่ที่ต้องทำ

เมื่อสถานการณ์บีบคั้น และเรารู้ว่าอะไรสำคัญ ทางเดียวที่เหลือคือกัดฟันสู้ต่อไปครับ

—–

ขอบคุณไอเดียบทความนี้จากภรรยา

วันอาทิตย์ที่ผ่านมาผมกับแฟนพา “ปรายฝน” ลูกสาววัย 2 ขวบ 4 เดือนไปเข้า Playgroup แถวบ้านมาครับ

Playgroup ที่นี่จัดเป็นสไตล์ Montessori ที่เน้นให้เด็กได้เลือกของเล่นด้วยตัวเอง ด้วยความเชื่อที่ว่าหากเราปล่อยให้เค้าค้นหาและลองผิดลองถูก เขาจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่มีความคิดสร้างสรรค์และไม่กลัวที่จะออกจากกรอบ

รอบๆ บริเวณมีสนามเด็กเล่น มีสไลเดอร์ มีสะพานเชือกให้ป่ายปีน

แถมยังมีแทรมโปลีนขนาดใหญ่ที่เราเคยเห็นแต่ในหนังฝรั่งอีกด้วย

ปรายฝนเป็นเด็กชอบกระโดดอยู่แล้ว พอได้ไปกระโดดบนแทรมโปลีนเลยสนุกขึ้นอีกเป็นเท่าตัว

ผมเองก็ไม่เคยได้กระโดดบนแทรมโปลีนใหญ่ขนาดนี้ ก็เลยสนุกไปกับเขาด้วย แฟนแซวว่าผมดูสนุกกว่าลูกเสียอีก

จริงด้วย ผมไม่ได้รู้สึกสนุกแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ

—–

คุณผู้อ่านที่อายุอยู่ในวัย 30 หรือ 40 กว่าๆ เคยรู้สึกมั้ยครับว่า จิตใจเราเองก็ยังไม่ต่างจากสมัยวัยรุ่นเท่าไหร่

แม้ตีนกาจะขึ้น ผมจะเริ่มบาง พุงจะเริ่มมา แต่เวลาเจอเพื่อนสมัยม.ปลายก็ยังรู้สึกเหมือนตัวเองกลับไปเป็นเด็กอายุ 16 อีกครั้ง

ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ลึกๆ ข้างในเรายังเป็นวัยรุ่นอยู่เสมอ

แต่พอมีงานมีการ มีตำแหน่ง มีหน้ามีตา เราต้องเริ่มแต่งตัวให้ดูดี ต้องเริ่มวางมาด ต้องไม่ทำอะไรติ๊งต๊องๆ

15-20 ปีของการเป็นผู้ใหญ่ คือกระบวนการแห่งการชุบตัวและฉาบเคลือบด้วยความคาดหวังที่(เราคิดว่า)สังคมมีต่อเรา

เวลาขำอะไรจึงไม่หัวเราะดังๆ

เวลาฟังเพลงมันๆ เราจึงไม่ลุกขึ้นมาเต้น

เวลาเจอกิจกรรมที่ดูน่าสนุก เราจึงเลือกที่จะนั่งเล่นมือถือ

ความเป็นผู้ใหญ่เลยทำให้เราสูญเสียความกล้า

กล้าที่จะทำในสิ่งที่ทำให้หัวใจพองโต กล้าที่จะเป็นตัวของตัวเอง

ยอมทิ้งตัวตน เพื่อแลกกับอะไรก็ไม่รู้

อาจไม่ถึงกับเป็นโศกนาฎกรรม แต่ก็ใกล้เคียงนะครับ

หนังสือเล่มนั้นที่ซื้อมานานแต่ยังไม่ได้อ่านก็ใช่

คอมเก่าตัวนั้นก็ใช่

สายอุปกรณ์อิเลคโทรนิคส์ต่างๆ นั้นก็ใช่เช่นกัน

ไม่สำคัญว่าตัวเราในอดีตจ่ายเงินซื้อมันมาเท่าไหร่ สิ่งเดียวที่ควรคำนึงคือตัวเราในปัจจุบันจะได้ใช้มันอีกหรือเปล่า

หากคำตอบคือไม่ ก็ไม่จำเป็นต้องรับของชิ้นนั้นไว้ เพราะเราในวันนี้เป็นคนละคนกับเราในอดีต

และการเก็บของที่ไม่ได้ใช้เอาไว้ รังแต่จะทำให้พื้นที่ว่างหายไปโดยไม่ได้สร้างคุณค่าอะไรให้เราครับ

—–

ใครรู้สึกว่าห้องเริ่มจะรกเกินไปแล้ว แนะนำให้อ่านวิธีการจัดบ้านแบบ KonMari ครับ: https://anontawong.com/2015/08/10/konmari/

ขอบคุณประกายความคิดจาก Seth Godin: Totaled

วันนี้แฟนบอกกับผมว่า ช่วงนี้ความคิดที่ผ่านเข้ามาบ่อยๆ คือพวกเราอายุ 38 นี่ก็ถือว่าไม่น้อยแล้วนะ

ผมก็เลยบอกกับแฟนว่าใช่ ดังนั้นมีอะไรที่อยากทำก็ควรจะรีบทำ

ข่าวดีคือเรายังมีชีวิตอยู่ ยังมีแรงอยู่ และแรงที่ว่านี้มีแต่จะลดน้อยลงไปเรื่อยๆ เพราะเราจะไม่มีวันเด็กไปกว่านี้แล้ว

“Right now is both the oldest you’ve ever been and the youngest you’ll ever be.”

“นี่คือวันที่เราแก่ที่สุดในชีวิตและคือวันที่เราเด็กที่สุดในชีวิตแล้ว”

-Stan Hayward on Quora

ทราบมั้ยครับว่าสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมส่วนใหญ่จะหัวใจเต้นแค่ 1 พันล้านครั้งตลอดอายุขัยของมัน

มนุษย์เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดเดียวเท่านั้นที่ได้สิทธิพิเศษ หัวใจเต้นเกิน 2 พันล้านครั้ง

ถ้าหัวใจเราเต้นเฉลี่ยนาทีละ 60 ครั้ง และเรามีอายุถึง 70 ปี หัวใจเราจะเต้นทั้งหมด 60x60x24x365x70 = 2.2 พันล้านครั้ง

ในวัย 38 นั่นแสดงว่าผมเหลือหัวใจเต้นอีกแค่เพียง 1 พันล้านครั้งเท่านั้น

ก็หวังว่าตัวเองจะใช้ 1 พันล้านครั้งที่เหลืออย่างมีสติ

แล้วคุณล่ะครับ จะใช้การเต้นของหัวใจที่เหลือไปกับเรื่องอะไรบ้าง?

แค่ดูแลสวนของเราให้ดี เดี๋ยวผีเสื้อก็บินมาเอง

“Don’t waste your time chasing butterflies. Mend your garden, and the butterflies will come.”
-Anonymous

อยากให้เพจเรามีคนอ่านเยอะๆ อาจไม่ต้องสนใจหรอกว่าจะต้องโพสต์ตอนกี่โมงถึงจะมีคนเห็นเยอะที่สุด ถ้าบทความมันดีซะอย่าง โพสต์ตอนไหนก็มีคนอ่านคนแชร์

อยากได้งานดีๆ อาจไม่จำเป็นต้องไปสัมมนา เพื่อ networking แค่ทำงานให้เต็มความสามารถและไม่หยุดที่จะพัฒนาตัวเอง สุดท้ายโอกาสดีๆ ก็จะเข้ามาหาเราเอง

อยากมีคู่ ไม่จำเป็นต้องอัพสเตตัสทุกวันว่าโสดจังเลยเหงาจังเลย วางมือถือลงแล้วออกไปทำกิจกรรมต่างๆ ที่ตัวเองสนใจ คนที่สนุกและมุ่งมั่นกับอะไรบางอย่างนั้นมีเสน่ห์จะตาย

ของบางอย่างยิ่งอยากได้ยิ่งอยู่ไกลออกไป

แต่พอเราหยุดอยากมันกลับใกล้เข้ามาครับ