ก็ให้ตัวเราในวันพรุ่งนี้เป็นคนจัดการเถอะ

ถ้าปัญหามันไม่ได้คอขาดบาดตาย ก็ไม่ต้องไปเอาเป็นเอาตาย

ถ้าตัวเราในวันนี้ทำเต็มที่แล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นต้องไปพยายามให้มากกว่านี้

ปัญหาเกือบทุกเรื่องมัน man-made ทั้งนั้น

เมื่อมัน man made ก็ควรจะให้ man wait

เพราะปัญหาเกือบทุกอย่างมันรอได้ ที่รอไม่ได้คือคนต่างหาก

วันนี้กำลังจะจบลง หน้าที่ของเราคือพักผ่อนให้เพียงพอ เพื่อส่งต่อพลังงานดีๆ ให้ตัวเราในวันพรุ่งนี้จัดการต่อ

ขอให้เชื่อมั่นในตัวเอง และเชื่อมั่นว่าทุกอย่างเป็นเรื่องชั่วคราว

จะได้ไม่ต้องแบกโลกไว้ให้หนักเกินจำเป็นครับ

มีหลายสิ่งอย่างที่เราสามารถสลับขั้นตอนแล้วทำให้ชีวิตง่ายขึ้นได้

ขอยกตัวอย่างสามเรื่อง

1. เข็มขัดนิรภัย – ก่อนที่กฎหมายไทยจะบังคับให้คนรัดเข็มขัดนิรภัย การรัดเข็มขัดถือเป็นเรื่องแปลกประหลาด โดยเฉพาะตอนที่เราเป็นผู้โดยสารติดรถคนอื่นไป ถ้าขึ้นรถที่เพื่อนขับและเห็นว่าเพื่อนไม่ได้รัดเข็มขัด เราก็จะรู้สึกเขินๆ ที่จะรัดเข็มขัดเช่นกัน

2. ทำงาน – ไม่ว่าจะเป็น Word, Excel, Powerpoint บ่อยครั้งเราจะเปิดไฟล์ขึ้นมาทำอย่างเมามัน จนกระทั่งโปรแกรมแฮงค์แล้วถึงรู้ตัวว่ายังไม่ได้เซฟไฟล์ ต้องเริ่มใหม่ทั้งหมด

3. แต่งตัว – สำหรับผู้ชาย พออาบน้ำเสร็จ เราจะใส่กางเกงใน ใส่เสื้อ ใส่กางเกง ใส่เข็มขัด ใส่ถุงเท้าแต่ถ้ากางเกงมันคับหรือเราอ้วนซักหน่อย การใส่ถุงเท้าก็จะยากเย็นเกินความจำเป็น

ทั้งสามกรณีนี้ วิธีแก้ที่ง่ายที่สุดคือทำมันเป็นอย่างแรกเลย

ขึ้นรถมาก็รีบใส่เข็มขัดนิรภัยเลย ไม่ต้องสนใจด้วยว่าเพื่อนใส่รึเปล่า

เปิดไฟล์ใหม่ขึ้นมาปุ๊ป ก็เซฟไฟล์เลย แม้ว่าข้างในจะยังว่างเปล่าก็เถอะ

อาบน้ำเสร็จ ใส่กางเกงในเสร็จแล้ว ก็ใส่ถุงเท้าเลย ไม่จำเป็นต้องใส่กางเกงก่อน

อาจจะมีอีกหลายเรื่อง ที่แค่เปลี่ยนลำดับนิดหน่อย ชีวิตเราก็น่าจะง่ายขึ้นและปวดหัวน้อยลง

ถ้าใครทำอะไรไม่เหมือนชาวบ้านเขาแล้วพบว่ามันเวิร์คกว่าเดิม มาแชร์ให้ฟังบ้างนะครับ

เดี๋ยวนี้มือถือกลายมาเป็นเนื้อเดียวกับเราจนเราเกือบลืมไปแล้วว่าชีวิตก่อนมีสมาร์ทโฟนนั้นหน้าตาเป็นเช่นไร

ถ้านัดกับเพื่อนที่ห้าง แล้วเพื่อนเรายังไม่มา เราทำตัวอย่างไร (อย่าลืมว่าสมัยนั้น จะไปเดินเล่นก่อนก็ลำบากเพราะเรานัดเจอกันที่จุดนัดพบ จะให้มาถึงก่อนแล้วค่อยโทร.มาก็ไม่ได้ เพราะต่างคนต่างไม่มีเครื่องมือสื่อสารติดตัว)

หรือนัดหมอฟันแล้วต้องรอคิวยาวมาก เราทำอะไรบ้างนอกจากการอ่านนิตยสารบันเทิงเก่าๆ ที่วางทิ้งไว้ให้บนเคาท์เตอร์

หลายครั้ง คำตอบก็คือการ “นั่งรออย่างเบื่อๆ” และบางทีก็มีความหงุดหงิดตามเข้ามาด้วย

การอยู่กับความเบื่อจึงเป็นทักษะที่คนสมัยก่อนมีด้วยความจำเป็น

ซึ่งคนสมัยนี้แทบไม่มีแล้ว

เบื่อเมื่อไหร่ ต้องเปิดมือถือเมื่อนั้น

บางคนอาจจะบอกว่า ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ ยังไงมีอะไรให้ทำก็ดีกว่ายอมทนเบื่อเฉยๆ อยู่แล้ว

แต่ถ้ามองว่าสิ่งที่เราเสพในมือถือจริงๆ แล้วมันไม่ใช่ของที่มีประโยชน์ แถมยังเป็นโทษไม่ต่างจากสิ่งเสพติดล่ะ?

ลองเปลี่ยนจากมือถือเป็นบุหรี่ เบื่อเมื่อไหร่ต้องสูบบุหรี่เมื่อนั้น วันๆ นึงเราคงสูบบุหรี่ได้หลายซอง ไม่ต้องเบื่อก็จริง แต่นั่นยังนับเป็นเรื่องที่ดีอยู่รึเปล่า?

คนที่ร่างกายแข็งแรง ไม่เจ็บ ไม่ป่วย เพราะเขามีภูมิคุ้มกันที่ดี

คนที่จิตใจแข็งแรง ไม่เจ็บไม่ป่วยทางใจ เพราะเขามีภูมิคุ้มกันทางใจที่ดีเช่นกัน

ถ้าเราเจอความเบื่อ แล้วเราวิ่งหนีมันทุกครั้ง เราก็จะเสียโอกาสในการสร้างภูมิคุ้มกันความเบื่อ

พอเราอยู่กับความเบื่อไม่เป็น เราก็ต้องหาอะไรทำ ซึ่งจะทำให้ชีวิตเราต้องวิ่งตลอดเวลา

และชีวิตที่วิ่งตลอดเวลาและหยุดไม่ได้ (เพราะไม่อยากเบื่อ) ก็คงเป็นชีวิตที่เหนื่อยน่าดู

เพราะฉะนั้น หัดเรียนรู้ที่จะอยู่กับความเบื่อซะบ้าง เราจะได้มีภูมิคุ้มกัน

เมื่อถึงเวลาที่ควรวิ่งเราก็วิ่งไป

แต่เมื่อถึงเวลาที่ควรหยุด เราจะได้หยุดเป็นครับ

แต่ก่อนเวลาซื้อของ ผมมักจะดูราคาว่ามันคุ้มค่ากับคุณภาพหรือไม่

เดี๋ยวนี้เวลาจะซื้ออะไร ผมจะไม่คิดถึงราคาเป็นอย่างแรก แต่จะดูว่าของหรือบริการชิ้นนี้มันจะใช้เวลาของผมไปเท่าไหร่

ยกตัวอย่างเช่น แม้ผมจะอยากได้เครื่องเกม Playstation 4 มาเล่นที่บ้านมาก เดินผ่านกี่ทีก็หยุดดู แต่ผมก็ยังไม่ซื้อเพราะคิดว่าเวลาสองสามชั่วโมงต่อสัปดาห์ที่เราจะเอาไปเล่นเกมนี้ ย่อมหมายถึงเวลาส่วนตัวที่เหลือน้อยลงสำหรับการพักผ่อนหรือเล่นกับลูก

ถ้าผมซื้อหนังสือราคา 500 บาทมาอ่านแล้วมันไม่ได้เรื่อง ผมจะไม่เสียดายเงิน 500 บาทเท่ากับเวลาที่เสียไปกับการอ่านหนังสือที่ไม่สร้างคุณค่าเพิ่มให้ชีวิต

คนเราทุกคนเกิดมาพร้อมบัญชีเวลา ซึ่งต่างจากบัญชีเงินฝากหลายประการ

บัญชีเงินฝาก แค่เปิดแอ็ปก็ดูยอดได้แล้ว แต่บัญชีเวลาเราไม่รู้เลยว่าตัวเลขในบัญชีเหลือเท่าไหร่

บัญชีเงินฝาก ถ้าเราขยัน ฉลาด หรือโชคดีหน่อย ก็อาจจะเพิ่มตัวเลขเป็นสองเท่าหรือสิบเท่าได้

แต่กับบัญชีเวลา ไม่ว่าเราจะทำยังไง เราก็ไม่สามารถเพิ่ม 70 ปี ให้เป็น 140 ปีหรือ 700 ปีได้

ดังนั้นบัญชีเวลาจึงสำคัญยิ่งกว่าบัญชีเงินฝากเสียอีก เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่เรามีจริงๆ

ซื้อของและบริการครั้งต่อไป อย่าลืมคำนึงถึงบัญชีเวลากันด้วยนะครับ

แต่มันก็ยังเป็นปัญหาของเราอยู่ดี

“This is not your responsibility but it is your problem.”
—Cheryl Strayed

ปัญหาหลายอย่างเกิดจากคนอื่นทำเอาไว้ แล้วมาทิ้งให้เราแก้ไข

บ่อยครั้งจึงอดถามตัวเองไม่ได้ว่า “ทำไมเรา(กู)ต้องมานั่งทำอะไรอย่างนี้ด้วย” ทั้งๆ ที่มันไม่ใช่ความรับผิดชอบของเราเลยซักนิด

มนุษย์เป็นสัตว์ที่โปรดปรานความยุติธรรมและการพยายามหาเหตุผล เราจึงรู้สึกแย่เมื่อต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่เราไม่ได้ก่อและยากที่จะเข้าใจได้

แต่ชีวิตก็เป็นเช่นนั้นเอง การมัวแต่มองหาเหตุผลหรือเรียกร้องความเป็นธรรมรังแต่จะทำให้เราเสียเวลาและสุขภาพจิตเปล่าๆ

สู้หยุดบ่น กลับมาแก้ปัญหาที่อยู่ตรงหน้าให้เรียบร้อย แล้วพยายามป้องกันไม่ให้มันเกิดขึ้นอีกในอนาคตน่าจะดีกว่ามั้ย?