เราไม่ได้ต้องการข้อมูลมากกว่านี้ เราไม่ได้ต้องการเวลามากกว่านี้ เราแค่ต้องการความกล้ามากกว่านี้เท่านั้นเอง

กล้าที่จะบอกว่าไม่รู้ กล้าที่จะขอความช่วยเหลือ กล้าที่จะถูกมองว่าไม่เก่ง กล้าที่จะถูกมองว่าใจร้าย

ที่ปัญหามันยุ่งยาก ที่เรามัวแต่ต้องมานั่งอ้อมค้อมกันอยู่ ก็เพราะมัวแต่กังวลว่าใครจะมองเรายังไง

ใครจะมองเรายังไงมันก็เป็นสิทธิ์ของเขา และมันสะท้อนตัวตนของเขามากกว่าตัวตนของเราเสียอีก

เราทำได้ดีที่สุดเพียงหา “หลัก” ให้เจอแล้วยึดมันไว้ให้มั่น

จากนั้นผลอะไรจะตามมาก็แค่ยอมรับและแก้ปัญหากันไปครับ

อะไรที่อยู่ในจินตนาการมันมักจะเว่อร์ไปเสมอ เหมือนคอนเซ็ปต์สิบคะแนนเต็มในจินตนาการที่ผมเขียนไว้ในบทความ “ความสุขไม่มีอยู่จริง” เมื่อวันก่อน

เราเห็นมือถือรุ่นใหม่ออกมา เราคิดว่าถ้าเราได้มันมาครอบครองเราจะฟินมาก แต่พอเราได้มันมามันก็งั้นๆ แหละ

หากจินตนาการเกี่ยวกับอนาคตมักจะสวยงามกว่าความจริง ความทรงจำเกี่ยวกับอดีตก็มักจะสวยงามกว่าความจริงด้วยเช่นกัน

เราเลยรู้สึกโหยหา (nostalgic) ความทรงจำวัยเด็ก หรือวันที่ชีวิตมันตรงไปตรงมากว่านี้ ทั้งๆ ที่ตอนที่เราใช้ชีวิตอยู่ในตอนนั้นก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันพิเศษอะไร

ถ้าสิ่งที่ฝันถึงในอนาคตและสิ่งที่เราระลึกได้จากอดีตมักจะดีกว่าความเป็นจริง

ในทางกลับกัน สิ่งที่เราเผชิญอยู่ในปัจจุบัน อาจไม่ได้แย่อย่างที่คิดก็ได้

สิ่งที่เรามีในวันนี้ หลายอย่างมันคือชีวิตที่เราเคยฝันไว้ในอดีต และหลายสิ่งเราจะคิดถึงและกลับมาโหยหาในวันข้างหน้า

เมื่อระลึกได้ว่า ชีวิตตอนนี้มันก็ดีที่สุดเท่าที่มันควรจะเป็นแล้ว เราก็จะ appreciate ปัจจุบันมากขึ้น และไม่เร่งร้อนกับชีวิตจนเกินเลยครับ

—–

ขอบคุณประกายความคิดจากคำพูดของไอน์สไตน์ “จินตนาการสำคัญกว่าความรู้”

Steve Jobs เคยให้สัมภาษณ์ไว้ในปี 1996 ว่า

“Apple was a very bottom-up company when it came to a lot of its great ideas. We hired truly great people and gave them the room to do great work. A lot of companies – I know it sounds crazy – but a lot of companies don’t do that. They hire people to tell them what to do. We hire people to tell us what to do. We figure we’re paying them all this money; their job is to figure out what to do and tell us. That led to a very different corporate culture, and one that’s really much more collegial than hierarchical.”

“ที่แอปเปิ้ลเราได้ไอเดียเจ๋งๆ ที่มาจากพนักงานมากมาย เรารับคนเทพๆ เข้ามาและเปิดพื้นที่ให้เค้าได้รังสรรค์ผลงาน องค์กรจำนวนไม่น้อย – ผมรู้ว่ามันฟังดูตลกนะ – แต่องค์กรจำนวนไม่น้อยไม่ได้ทำอย่างนั้น พวกเขาจ้างคนเข้ามาเพื่อจะบอกพนักงานเหล่านั้นว่าต้องทำอะไร แต่เราจ้างคนเข้ามาเพื่อให้เขาบอกว่าเราต้องทำอะไร ในเมื่อเราจ่ายเงินให้เขาขนาดนี้ หน้าที่ของเขาคือการคิดให้ออกและบอกเราว่าอะไรคือสิ่งที่ควรทำ มันทำให้เรามี culture องค์กรที่แตกต่างไปจากที่อื่น ให้อารมณ์เหมือนเป็นเพื่อนร่วมงานมากกว่าที่จะเป็นการบังคับบัญชาตามลำดับชั้น”

ในโลกสมัยนี้ ไม่มีใครรู้ทุกอย่างอีกต่อไป ต่อให้คนที่เก่งที่สุดในองค์กรก็มีเรื่องที่เขารู้น้อยยิ่งกว่าพนักงานปฏิบัติการ ผู้บริหารจึงไม่มีหน้าที่ไปกะเกณฑ์ว่าควรจะทำงานอะไรหรือควรทำงานนี้อย่างไร สิ่งที่ดีที่สุดที่ทำได้คือช่วยหาคนเก่งๆ เข้ามา ตั้งเป้าหมายให้ชัด สื่อสารให้ทุกคนเห็นภาพตรงกัน จากนั้นก็ get out of the way เพราะบ่อยครั้งการพยายาม add value ที่ล้นเกินอาจเป็นการชักใบให้เรือเสียก็ได้

ในมุมกลับ พนักงานก็ไม่ควรรอให้หัวหน้าสั่งว่าวันนี้ต้องทำอะไร ถ้าเราอยากก้าวหน้า เราควรมองให้เห็นว่าอะไรที่ยังเป็น pain อยู่บ้าง ขบคิดและหาทางออก และนำไปเสนอกับหัวหน้าหรือคนที่มีอำนาจตัดสินใจ แน่นอนว่าไม่ใช่ทุกไอเดียจะได้รับการนำไปต่อยอด แต่ถ้าพนักงาน 100 คน มี 100 ไอเดียทุกสัปดาห์ ครบ 100 สัปดาห์ก็จะมี 10,000 ไอเดียที่มีศักยภาพที่จะขับเคลื่อนองค์กรไปข้างหน้าได้

“They hire people to tell them what to do. We hire people to tell us what to do.”

องค์กรที่จะอยู่รอด คือองค์กรที่พนักงานบอกผู้บริหารได้ว่าเราควรต้องทำอะไรบ้างครับ

—

ขอบคุณ Quote จาก Google Books: 185 Quotes & Thoughts from Steve Jobs