วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

ช่างแกะสลักได้นำเทวรูปศักดิ์สิทธิ์ที่เพิ่งทำเสร็จมาบรรทุกไว้บนหลังลาเพื่อทำการขนย้ายไปไว้ที่วิหารในหมู่บ้าน

ตลอดทางที่ลาเดินไปยังหมู่บ้านนั้น ชาวบ้านตามรายทางต่างก็พากันออกมากราบไหว้บูชาเทวรูปศักดิ์สิทธิ์นี้ด้วยความศรัทธา

เมื่อลาเห็นเช่นนั้นก็คิดไปว่าชาวบ้านนั้นต่างยกย่องนับถือในความงามและความสง่าของตน ลาจึงเชิดหน้าขึ้นสูงและก้าวเดินไปด้วยท่วงท่าอันหยิ่งทะนง

เมื่อช่างแกะสลักเห็นดังนั้นจึงลงแส้ไปที่ก้นของลาอย่างแรง

“เจ้าไม่รู้หรือว่าชาวบ้านเหล่านั้นเขาทำความเคารพบูชาเทวรูปศักดิ์สิทธิ์กัน ไม่ใช่ยกย่องสรรเสริญลาโง่อย่างเจ้า”

---

ขอบคุณนิทานจากเว็บเมืองไทย ลาแบกเทวรูป

อยากหายเหงาเลยเข้าทินเดอร์

อยากเป็นคนสำคัญเลยโพสต์สเตตัส

อยากมีเงินเลยเข้าสัมมนาพารวย

อยากถมที่ว่างในใจเลยช็อปของมาเต็มบ้าน

อยากได้ลาภยศจึงใช้ช่องทางมิชอบ

เหมือนจะได้มาแต่จริงๆ แล้วเสียไป

ดั่งดื่มน้ำทะเลดับกระหาย

ยิ่งดื่มมากเท่าไรยิ่งทุรนทุรายมากเท่านั้น

ซึ่งเรามักจะลืมความจริงข้อนี้

และเผลอนึกว่าความจริงของเราคือความจริงของทุกคน

แต่เราเป็นเพียงคนตาบอดคลำช้าง เหมือนที่พี่ประภาส ชลศรานนท์เคยได้ประพันธ์เอาไว้

ตาบอดห้าคน ไปจับคลำช้าง
จับโดนหาง ช้างเป็นเหมือนงู
จับถูกงวง ช้างกลวงเป็นรู
จับถูกหู ช้างเป็นแผ่นห่อ

อีกหนึ่งคน ไปจับที่ขา
ก็กลับบอกว่า ช้างต้นเป็นตอ
จับถูกงา ช้างแท่งงองอ
นี่แหละหนอ มันอยู่ที่ใคร

การถกเถียงกันในเรื่องศาสนาและเรื่องการเมืองจึงเปล่าเปลืองเวลา เพราะมัน emotional มากกว่า rational ทุกคนยึดถือความเห็นของตัวเองอย่างเหนียวแน่นจนไม่อยากฟังความเห็นหรือแม้กระทั่งข้อมูลที่ขัดแย้ง “ความจริง” ของตน

“My mind is made up. Don’t confuse me with the facts.”
-Roy S. Durstine

ถ้าตระหนักว่าความจริงของเราไม่ใช่ความจริงของเขา และความจริงของเขาไม่ใช่ความจริงของเรา เราจะใช้ความตระหนักนี้ให้เป็นประโยชน์อย่างไรได้บ้าง?

หนึ่ง คือฟังคนที่อยู่หน้างาน เพราะเขาเห็นความจริงสดๆ ร้อนๆ

สอง คือฟังคนที่อยู่ใกล้งาน เพราะเขาอาจมีมุมมองที่เป็นกลางกว่าคนหน้างาน

สาม คือฟังคนที่ผ่านการพิสูจน์มาแล้วว่าความเห็นของเขาในเรื่องนี้มักจะถูกต้อง (believability weight)

สี่ คือฟังคนมีประสบการณ์ เพราะเขาน่าจะเห็นความจริงได้ลึกและกว้างกว่าเรา

และสุดท้ายก็ต้องฟังตัวเองด้วย อย่าฟังแต่คนอื่นจนไม่ได้ยินเสียงเล็กๆ ของตัวเอง

เมื่อตาบอดทั้งห้าเลิกถกเถียงและนั่งลงคุยกัน ก็จะเห็นช้างได้ชัดขึ้นครับ

เคยไปงานเลี้ยงที่ทุกคนดื่มเหล้าแล้วเราไม่ได้ดื่มมั้ยครับ?

ตกดึก คนส่วนใหญ่จะหน้าแดง เดินโซเซ พูดจาไม่เป็นโล้เป็นพาย ในขณะที่เรายังพูดชัด รู้ชัด เห็นชัด ราวกับเรามี superpower เหนือทุกคนเลยทีเดียว

ในชีวิตการทำงานก็เช่นกัน สภาพแวดล้อมอาจกระตุ้นให้เราเร่งรีบ ร้อนรน เร้าให้เกิดการปะทะ

แต่ถ้าเรามีสติรู้ตัว ถอยหลังออกมาก้าวนึง มองให้ออกว่ามันก็แค่งาน ถึงสำคัญเร่งด่วนแค่ไหนก็ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย ความซีเรียสทั้งหลายเราอุปโลกน์ขึ้นมาเองเสียเป็นส่วนมาก

เมื่อนั้นเราก็จะเห็นชัด รู้ชัดและพูดชัดกว่าคนที่กำลัง “เมางาน” จนทุกอย่างเป๋ไปหมด

ถึงข้างนอกจะวุ่นวายเพียงใด แต่ข้างในไม่จำเป็นต้องวุ่นวายตามนะครับ