เราทุกคนล้วนมีสิ่งที่ตัวเองกลัว

บางคนกลัวการพูดต่อหน้าคนเยอะๆ

บางคนกลัวงานยากๆ

บางคนกลัวการเอ่ยปากทักทายคนที่อยากคุยด้วย

ความกลัวนั้นมีประโยชน์ เป็นสัญชาติญาณที่ช่วยให้เรารอดพ้นจากอันตรายมานักต่อนัก

แต่หลายครั้งความกลัวก็ไม่มีเหตุผล เพราะสมองส่วนที่คิดกับสมองส่วนที่กลัวนั้นมันอยู่คนละส่วนกัน

ความคิดเหมือนควาญช้าง ความกลัวและอารมณ์นั้นเหมือนช้าง ควาญช้างฉลาดกว่า แต่ช้างเรี่ยวแรงมหาศาลกว่ามากมาย

เราจึงไม่ควรพยายามเอาชนะความกลัว เพราะโอกาสต่ำมาก

ส่วนการวิ่งหนีความกลัวก็ไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนัก เพราะหลายครั้งสิ่งที่เรากลัวก็ไม่สมเหตุสมผล และควาญช้างในตัวเราก็รู้ดีว่าจริงๆ แล้วสิ่งที่เรากลัวนั้นมันมีประโยชน์กับเราในระยะยาว

สิ่งที่ทำเหลือที่พอจะทำได้ ทำกาารเต้นรำกับความกลัว

ซึ่งคงไม่ใช่การเต้นจังหวะบัลเล่ต์ที่อ่อนช้อย แต่เป็นการเต้นรุมบ้าที่มีหลากรสหลายอารมณ์ มีฉุดกระชากลากถูก มีจับหมุนตัวตีลังกา บางจังหวะก็รักษาระยะห่างดูท่าที และบางจังหวะก็ตะลุมบอน

สิ่งสำคัญคือเราไม่ทำร้ายคู่เต้น และคู่เต้นไม่ทำร้ายเรา

แน่นอน คงจะมีสะดุดขาหรือหกล้มให้ได้แผลถลอกกันบ้าง

แต่ถ้าฝึกไปนานๆ เราก็จะได้การแสดงที่ติดตาตรึงใจครับ