วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

ต้นไม้แก่ขอฝนจากเมฆก้อนน้อย

เมฆก้อนน้อยตอบเพียงว่ามันมีน้ำฝนอยู่น้อย กลัวว่าจะไม่พอให้ต้นไม้แก่ได้ชื่นใจ

วันต่อมาเมฆก้อนน้อยก็ยังคงบอกเช่นเดิม มันน้อยไป จึงไม่พร้อมที่จะให้

เมฆก้อนน้อยจึงออกเดินทาง และพยายามสะสมฝน

จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี…

เมื่อมีน้ำมากพอ เมฆน้อยจึงกลับมา แต่สิ่งที่พบข้างหน้า มีเพียงซากต้นไม้แก่ที่ตายแล้ว

เมฆน้อยได้แต่ร้องไห้แล้วถามว่าทำไม ความพยายามของฉัน ไม่มีความหมายเลยเหรอ

ชายหนุ่มที่นั่งใต้ต้นไม้จึงแหงนหน้า แล้วบอกกับเมฆน้อยว่า

การที่เราจะให้อะไรแก่ใครสักคนที่เรารัก มันไม่ต้องรอให้มากพอหรอก ให้เท่าที่มี ก็ทำให้คนรับชื่นหัวใจได้ ความพยายามเป็นสิ่งที่ดี แต่มันก็มีเวลาเป็นเงื่อนไขนะ

อย่าไปรอให้พร้อม อย่าไปรอให้รวย ถึงจะทำอะไรให้คนที่เรารัก

เพราะคนที่เรารัก อาจไม่มีเวลามากพอที่จะรอเรา

ก่อนที่ต้นไม้จะจากไป เขาฝากฉันไว้ด้วยว่า ถ้าเห็นเธอผ่านมา ให้บอกเธอว่าเขารักเธอ

เมฆน้อยได้แต่หลั่งน้ำตาออกมาเป็นเม็ดฝนอย่างไม่ขาดสาย ให้กับต้นไม้ที่ไม่มีวันแตกใบให้ได้เห็นอีกตลอดกาล

—–

ขอบคุณนิทานจาก GplusQuotes

บทความวันละตอนจาก Anontawong’s Musings:

LINE: bit.ly/tgimline

Facebook: bit.ly/tgimfb

Twitter: bit.ly/tgimtwt

และเทวดาที่ว่าก็ไม่ใช่จิตวิญญาณเบื้องบนที่สอดส่องลงมา

แต่เป็นเทวดาที่อยู่ในใจเราเอง

ใจที่มีทั้งเทวดาและมาร

ความดีเป็นอาหารของเทวดา แต่เป็นของแสลงของมาร

ทำดีบ่อยๆ เทวดาในใจก็จะเติบโต

ทำชั่วบ่อยๆ มารในใจก็จะเติบโต

เราเลือกเองได้ว่าจะให้อาหารกับเทวดาหรือกับมารในใจเราครับ

—–

บทความวันละตอนจาก Anontawong’s Musings:

LINE: bit.ly/tgimline

Facebook: bit.ly/tgimfb

Twitter: bit.ly/tgimtwt

พออายุมากขึ้น ความรู้สึกที่อยากถกเถียง – ไม่ว่าจะกับเพื่อนหรือคนที่เราไม่รู้จักบนเน็ตก็ค่อยๆ หายไป

หนึ่ง อาจเพราะสำนึกได้ว่าเวลาไม่ได้มีเหลือมากนัก
สอง อาจเพราะเข้าใจแล้วว่า เราก็ถูกของเรา เขาก็ถูกของเขา
สาม อาจเพราะได้เรียนรู้แล้วว่าการเถียงกันส่วนใหญ่จบลงที่ต่างฝ่ายต่างยึดมั่นในความเชื่อตัวเองแน่นแฟ้นยิ่งกว่าเดิม

งานก็ไม่เกิด

คิดสิบทำร้อย งานก็ออกมาไม่ดีและคงวุ่นวายกันน่าดู

คิดร้อยทำร้อย ก็เป็นไปได้ยากเพราะอาจจะช้าเกินการณ์

วิธีที่น่าจะเหมาะกับยุคสมัยที่สุด คือคิดห้าสิบแล้วลงมือทำห้าสิบนั้นทันที

ทำแล้วก็เรียนรู้ แล้วก็ปรับกันไปจนถึงคิดร้อยทำร้อย หรือแม้กระทั่งคิดพันทำพันครับ

—–

บทความวันละตอนจาก Anontawong’s Musings:

LINE: bit.ly/tgimline

Facebook: bit.ly/tgimfb

Twitter: bit.ly/tgimtwt

ยิ่งคมเท่าไหร่ คนใช้ก็ยิ่งเจ็บเท่านั้น

เหมือนคนที่คิดเก่ง คิดเยอะ คิดมาก แต่ไปยึดถือความคิดว่าเป็นความจริง และฟุ้งไปได้เรื่อยๆ เป็นตุเป็นตะ สุดท้ายความคิดนั้นก็จะกลับมาทำร้ายผู้ที่คิดเสียเอง

Homo Sapiens นั้นฉลาดล้ำกว่าทุกเผ่าพันธุ์บนโลกใบนี้ แต่ Sapiens ก็เป็นสัตว์เพียงสายพันธุ์เดียวที่เครียดจนนอนไม่หลับหรือเป็นโรคซึมเศร้า

ก่อนจะหยิบมีดที่ชื่อว่าความคิดขึ้นมาใช้ หาด้ามที่ชื่อว่าสติมาใส่ก่อนทุกครั้งนะครับ

—–

บทความวันละตอนจาก Anontawong’s Musings:

LINE: bit.ly/tgimline

Facebook: bit.ly/tgimfb

Twitter: bit.ly/tgimtwt