ความจริงเป็นพรหมจรรย์

20181209_truthisavirgin

หากรู้ตัวว่าเป็นคนขี้ลืม เราก็ควรพูดความจริงตลอดเวลา จะได้ไม่ต้องจำอะไรเลย

ผิดกับการโกหก ที่เราต้องจำให้ได้ว่าเคยพูดอะไรออกไป พูดกับคนนี้ว่าอย่างไร และพูดกับอีกคนหนึ่งว่าอย่างไร

คนที่พูดโกหกจึงจำเป็นต้องมีความจำที่ดีมาก แถมยังต้องมีจินตนาการที่ดีมากด้วย เพราะเมื่อถูกถาม เขาก็จำเป็นต้องสร้างเรื่องโกหกเพิ่มเติมขึ้นมาอีก

โกหกแรก ออกลูกมาเป็นโกหกที่สอง และโกหกที่สองก็จะออกลูกมาเป็นโกหกที่สาม สี่ ห้า เรื่อยไปไม่มีที่สิ้นสุด

เราไม่สามารถคุมกำเนิดการโกหกได้

แต่ความจริงเป็นพรหมจรรย์ มันไม่เคยแต่งงานกับจินตนาการ จึงไม่เคยมีลูกมีหลาน

ให้พูดอีกกี่ที หรือโดนถามอีกกี่ครั้ง คำตอบก็ยังเหมือนเดิมครับ

—–

ขอบคุณประกายความคิดจากหนังสือ เด็ดเดี่ยว (Courage) โดย OSHO

บทความวันละตอนจาก Anontawong’s Musings:

LINE: bit.ly/tgimline

Facebook: bit.ly/tgimfb

Twitter: bit.ly/tgimtwt