Comfort Zone ใหญ่ มาก

20151115_Comfortzone

“เพราะผมมี comfort zone ค่อนข้างใหญ่ จึงมีพื้นที่ให้วิ่งเล่นได้ค่อนข้างเยอะ”

– ยุทธนา บุญอ้อม
ผู้จัดเทศกาลดนตรี บิ๊ก เมาน์เทน มิวสิก เฟสติวัล
a day BULLETIN 100 Interview The Influencer
หน้า 188: No Play No Gain
สัมภาษณ์โดยวิไลรัตน์ เอมเอี่ยม

—–

ป๋าเต็ด ยุทธนา บุญอ้อม ถือว่าเป็นพี่ใหญ่ขวัญใจเด็กแนวคนหนึ่ง

เพราะเป็นคนทำแฟต เรดิโอ ซึ่งเป็นคลื่นที่เปิดกว้างให้ศิลปินอินดี้ได้มีพื้นที่เผยแพร่ผลงาน

แถมป๋าเต็ดยังเป็นต้นคิดจัดงาน Big Mountain (มัน ใหญ่ มาก) อีกด้วย

ป๋าเต็ดเล่าถึงที่มาของงานนี้ว่าเกิดขึ้นระหว่างที่เขากำลังทำงานอยู่ที่ค่ายเพลงสนามหลวงในเครือของแกรมมี่

“แล้วช่วงที่เรากำลังลังเลอยู่ว่าเราจะทำได้ไม่ได้ก็คิดโปรเจ็กต์ขึ้นมาโปรเจ็กต์หนึ่ง ซึ่งคิดเพื่อที่จะทำให้ธุรกิจสนามหลวงอยู่รอด คือการทำอีเวนต์ ตอนแรกก็ว่าจะทำอีเวนต์เล็กๆ ให้กับศิลปินในค่าย แต่มีอยู่วันหนึ่งผมเข้าห้องน้ำ ระหว่างยืนฉี่อยู่ก็คิดว่าจะทำให้มันเล็กๆ ทำไม ทำอะไรให้ใหญ่ที่สุดไปเลยดีกว่า…แล้วพอกลับจากห้องน้ำก็เรียกลูกน้องประชุมเลยว่าเรามาทำอีเวนต์ใหญ่ไปเลยดีกว่า และต้องเป็นมิวสิกเฟสติวัลที่เราเชื่อจริงๆ ว่ามันเป็นมิวสิกเฟสติวัล ที่สุดก็เลยออกมาเป็นโปรเจกต์ Big Mountain แล้วก็นำไปเสนอคุณไพบูลย์ คือการทำมิวสิกเฟสติวัลใหญ่ที่มันใหญ่ขนาดนี้ บริษัทต้องยอมรับว่าในครั้งแรกเราอาจไม่ได้กำไร…คือลงทุนไปประมาณ 60 ล้าน และอาจจะไม่ได้กำไร…แล้วเราก็มาคิดต่อว่าเงิน 60 ล้านบาทนั้นมากกว่างบทำเพลงของค่ายสนามหลวงทั้งปีอีก ถ้าอย่างนั้นทำไมเราไม่เปิดบริษัทไปเลยล่ะ ผมก็เลยถอนตัวจากสนามหลวงแล้วมามุ่งทำ Big Mountain โดยตรงเลย”

คนที่ลองได้ทำงานชิ้นใหญ่ขนาดนี้ คงต้องผ่านการออกจาก comfort zone มานับครั้งไม่ถ้วน และนี่คือที่มาของประโยคที่ว่า

เพราะผมมี comfort zone ค่อนข้างใหญ่ จึงมีพื้นที่ให้วิ่งเล่นได้ค่อนข้างเยอะ

ชีวิตที่อยู่ใน comfort zone จะว่าไปก็เป็นชีวิตที่สบายตามชื่อเลย

แต่ขณะเดียวกันก็เป็นชีวิตที่น่าเบื่อ (เพราะคาดเดาได้) แถมยังอาจขาดสีสันอีกด้วย (เพราะไม่มีอะไรใหม่อีกแล้ว)

คนที่ได้ทำอะไร “เกินตัว” บ่อยๆ ก็ยิ่งสามารถขยาย “อาณาเขต” ของตัวเองได้กว้างไกลยิ่งขึ้นเรื่อยๆ

ซึ่งนั่นหมายถึงว่าเขามีทางเลือกมากกว่าเดิม และได้มีโอกาสใช้ชีวิตได้ “ลึก” และ “กว้าง” กว่าเดิม

และแน่นอน เขาย่อมมีโอกาสพลาดและล้มเหลวมากกว่าเดิมด้วย (เหมือนที่ป๋าเต็ดเคยพลาดกับคอนเสิร์ต “ดัม-มะ-ชา-ติ” ของบอดี้สแลม เมื่อปลายปีที่แล้ว)

แต่พลาดแล้วไง?

พลาดแล้วก็เรียนรู้ และก็กลับมาทำใหม่ก็ได้ไม่ใช่หรือ?

จะนั่งเย็นๆ อยู่แต่ในห้องแอร์ก็สบายดีอยู่หรอกครับ

แต่มนุษย์ไม่ได้ถูกสร้างให้มานั่งในห้องแอร์

เปิดประตู ก้าวออกมาโดนแดดให้มันร้อนบ้างก็ได้ แทนที่จะเดินอยู่แต่ในบ้าน ลองออกวิ่งไปนอกรั้วเพื่อชมโลกกว้างบ้างก็ได้

อาจจะหกล้มเข่าถลอก

แต่ก็คงไม่ถึงตายหรอก จริงมั้ย?

—–

ขอบคุณข้อมูลจาก a day BULLETIN 100 Interview The Influencer

ขอบคุณภาพจาก Wikimedia

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s