วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

ณ ชานชลาแห่งหนึ่ง

รถไฟส่งเสียงหวูดดังลั่น ก่อนที่ขบวนจะค่อยๆ ขับเคลื่อนตัวออกไป

ชายหนุ่มคนหนึ่งวิ่งมาแต่ไกล ทำท่าเหมือนจะทันอยู่รอมร่อ แต่ขบวนรถไฟก็วิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ

สุดท้ายหนุ่มคนนั้นก็วิ่งมาไม่ทัน ได้แต่หยุดหอบหายใจแฮ่กๆ ด้วยสีหน้าเสียดายสุดฤทธิ์

ชายชราที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดจึงเอ่ยขึ้นว่า

“เสียใจด้วยนะพ่อหนุ่ม เธอวิ่งเร็วไม่พอ”

ชายหนุ่มหันมามองชายชราและตอบอย่างสุภาพแต่หนักแน่นว่า

“ผมวิ่งเร็วพอครับคุณลุง แต่ผมออกตัวช้าไป”

---

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่”

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

หนึ่งในปัญหาที่คลาสสิคที่สุดของการไปช็อปปิ้งที่ซูเปอร์ก็คือการตัดสินใจว่าจะไปเข้าคิวช่องไหนดี

ที่อเมริกาเขาได้ทำการวิจัยปัญหานี้ และได้เสนอข้อแนะนำมาหลายข้อที่ผมจะขอนำมาเล่าสู่กันฟังในบทความนี้ครับ

1. ต่อคิวรถเข็นที่มีคนซื้อของเยอะๆ – ดูแล้วอาจจะขัดกับสามัญสำนึก แต่การต่อคิวที่คนน้อยแต่ซื้อของเยอะนั้น อาจเร็วกว่าคิวที่คนเยอะแต่ซื้อของน้อย เพราะว่าลูกค้าแต่ละคนนั้นมี overhead ของตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นการทักทาย การจ่ายเงิน การเอาของใส่ถุง ฯลฯ จากการสังเกตการณ์ คิวลูกค้าหนึ่งคนที่ซื้อของ 100 ชิ้นจะใช้เวลาประมาณ 6 นาที ส่วนลูกค้า 4 คนที่ซื้อของคนละ 20 ชิ้นจะใช้เวลาประมาณ 7 นาที

2. เข้าคิวที่คนซื้อของเดียวกันหลายชิ้น – ซื้อของหนึ่งอย่าง 10 ชิ้น ย่อมเร็วกว่าซื้อของ 10 อย่างอย่างละชิ้น

3. ต่อคิวที่ช่องวางของอยู่ซ้ายมือ – คนส่วนใหญ่ถนัดขวาเลยมักจะเข้าคิวที่มีช่องวางของอยู่ขวามือโดยไม่รู้ตัว

4. เข้าคิวที่มีแคชเชียร์เป็นผู้หญิง – จากการสังเกตการณ์ นักวิจัยบอกว่าแคชเชียร์ผู้หญิงนั้นคล่องกว่าแคชเชียร์ผู้ชาย

5. ระวังคิวที่มีผู้สูงอายุ – เพราะมีโอกาสที่จะช้ากว่าคนทั่วไปได้ ทั้งเรื่องการหยิบหาเงินในกระเป๋า ใช้บัตรเครดิต ฯลฯ

ส่วนตัวเราเอง เราสามารถประหยัดเวลาได้ด้วยการหันสินค้าฝั่งที่มีบาร์โค้ดให้แคชเชียร์เห็นชัดๆ ถ้าซื้อเสื้อผ้าก็ควรถอดไม้แขวนเสื้อออกและหยิบป้ายราคาออกมาจากคอเสื้อ หรือถ้าไปกันสองคนก็แบ่งของกันเข้าทางด่วน แล้วแยกกันจ่ายครับ

แม้ว่าจะเป็นผลวิจัยจากอเมริกา แต่ผมว่าหลายๆ  ข้อก็น่านำมาลองใช้ในเมืองไทยดูนะครับ

ข้อไหนเวิร์คหรือไม่เวิร์คอย่าลืมมาบอกกันด้วยนะ!

---

ขอบคุณข้อมูลจาก The New York Times: How to Pick the Fastest Line at the Supermarket

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่”

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

หรือเราแค่เคยชินกับความสบาย?

Are you really happy or are you just really comfortable?

– Anonymous

---

บางทีความสุขกับความสบายก็ใกล้เคียงกันจนแยกไม่ออก

โดยเฉพาะในบริบทของที่ทำงาน

เวลาเราบอกว่า “ทำงานนี้ก็มีความสุขดี” จริงๆ แล้วเราอาจจะกำลังพูดว่า “ทำงานนี้ก็สบายดี” ก็ได้

เพราะเมื่อเราเอางานชิ้นไหนอยู่แล้ว หรือเรามีลูกน้องที่เก่งจนทำงานแทนเราได้เกือบทุกอย่างแล้ว เราก็ไม่ต้องออกแรงมากนัก ไม่ต้องทำงานล่วงเวลา ได้กลับบ้านเร็ว ได้นอนเต็มอิ่ม

แต่เรากำลังมีความสุขจริงรึเปล่า?

เพราะความสุขไม่ได้เกิดจากความสบายอย่างเดียว

แต่เกิดจากการได้ทำสิ่งที่มีความหมาย ได้รู้ว่าเรากำลังก้าวหน้า ได้รู้ว่าเรากำลังเติบโต

ซึ่งทั้งสามอย่างนี้ ความสบายไม่อาจให้เราได้ เพราะว่ามันเป็นปฏิภาคกัน

Are you really happy or are you just really comfortable?

จึงเป็นคำถามที่ควรถามตัวเองบ่อยๆ

จะได้ไม่เข้าใจตัวเองผิดโดยไม่รู้ตัวครับ

---

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่”

ขอบคุณภาพจาก Pixabay.com

ทำงานมา 22 ปี เจอสัจธรรมอะไรในการทำงานหรือในชีวิตของคนทำธุรกิจนี้ไหม
คุณเมฆ: สิ่งที่จะเทียบเท่ากับสัจธรรมในชีวิตเลยก็คือ การที่เราพบว่าไม่มีอะไรที่ทำได้ 100% จริงๆ โดยเฉพาะสำหรับงานประเภทนี้ คือคุณต้องยอมรับอย่างหนึ่งว่างานอีเวนต์หรืองานครีเอทีฟนี่จะได้ให้ได้ 100% มันไม่มีหรอก มันต้องมีปัจจัยอะไรสักอย่างที่ทำให้ไอเดียของเราไปไม่สุดเสมอ ซึ่งมันจะเกิดขึ้นระหว่างทางทั้งนั้น เพราะฉะนั้นเราก็ทำใจไว้ว่า เอาสัก 80-90% นี่แหละ โอเคแล้ว ก็ถือว่าสุดๆ แล้วสำหรับงานประเภทนี้

แล้วไม่เสียดายหรือที่ไม่ได้  100%
คุณเมฆ: ไม่เสียดาย เพราะ 80-90% ของเรามันคือ 150% ของคนอื่น สแตนดาร์ดของเราอยู่ตรงนี้ เพราะเวลาเราตั้งเป้ามันคือ 200% ถ้าถูกลดลงมาเราก็ยังเกิน 100% อยู่

– เกรียงไกร กาญจนะโภคิน

a day BULLETIN issue 200, 18-24 May 2012
สัมภาษณ์: วิไลรัตน์ เอมเอี่ยม, อาทิตย อาศิรวาท
ถ่ายภาพ: กฤตธกร สุทธิกิตติบุตร

อ่านคำพูดนี้แล้วก็ทำให้ผมได้นั่งนึกถึงความแตกต่างระหว่างชีวิตวัยเรียนและวัยทำงาน

ตอนเราเป็นนักเรียน พ่อแม่จ่ายตังค์ให้เราได้ไปเรียน

ตอนเราทำงาน บริษัทจ่ายตังค์ให้เราได้ไปเรียน

ตอนเราเป็นนักเรียน อาจารย์จะสอนบทเรียนก่อน แล้วให้เราทำข้อสอบทีหลัง

ตอนเราทำงาน เรามักต้องทำข้อสอบก่อน แล้วถึงจะได้บทเรียนทีหลัง

ตอนเราเป็นนักเรียน ทุกคนจะได้ข้อสอบเหมือนกันหมด และนักเรียนที่เรียนเก่งมากๆ ก็จะทำได้ 100 คะแนนเต็ม

ตอนเราทำงาน แต่ละคนจะได้ข้อสอบแตกต่างกันไป และคนที่ทำงานเก่งมากๆ จะนิยาม “100 คะแนนเต็ม” ของตนเองแตกต่างจากคนอื่น

การตั้งมาตรฐานให้สูง จน 100% ของเราเท่ากับ 200% ของคนอื่นนั้นย่อมทำให้เราเหนื่อยกว่าแน่นอน

แต่มันก็เป็นทางเดียวที่จะช่วยให้เราได้เติบโตในหน้าที่การงาน

ที่สำคัญกว่านั้น การตั้งมาตรฐานให้สูง จะทำให้ทำงานสนุกขึ้นเยอะ เพราะเราจะได้ใช้ความสามารถและความคิดสร้างสรรค์ของเราอย่างเต็มที่

แต่แม้ว่าเราจะทำเต็มที่แล้ว ก็ต้องเผื่อใจไว้ก่อนเลยว่ามันจะไม่ออกมาเพอร์เฟ็กต์หรอก เพราะโลกไม่ได้เป็นไปตามใจเรา แต่เป็นไปตามเหตุปัจจัยอีกร้อยพันที่เราคุมไม่ได้

ใช้ชีวิตเกินร้อยให้เป็นนิสัย และปล่อยวางกับผลลัพธ์

จะได้ทั้ง สุข สนุก และ สำเร็จครับ

---

ขอบคุณบทสัมภาษณ์จาก a day BULLETIN issue 200, 18-24 May 2012

อ่านตอนใหม่ๆ ได้ทุกวันที่ Facebook Page Anontawong’s Musings (กดไลค์แล้วเลือก See First หรือ Get Notifications ก็จะไม่พลาดตอนใหม่ครับ)

อ่านตอนเก่าๆ ได้ที่ https://anontawong.com/archives/

ดาวน์โหลดอีบุ๊ค “เกิดใหม่”