แต่พอได้เห็นโฆษณาเท่านั้นแหละ ชีวิตเหมือนจะขาดอะไรบางอย่างขึ้นมาทันที

โฆษณาในที่นี้ไม่ใช่เฉพาะในทีวีนะครับ แต่หมายถึงในเว็บ ในไลน์ ในเฟซบุ๊ค ในไอจี รวมถึงในบทสนทนาของเพื่อนด้วย

โลกเราถูกขับเคลื่อนด้วยทุนนิยม และหัวใจของทุนนิยมคือการเจริญเติบโต และวิธีเดียวที่จะเติบโตได้คือการรณรงค์ให้ผู้บริโภคซื้อมากขึ้นเรื่อยๆ

“ของมันต้องมี” จึงกลายเป็นวาทกรรมแห่งยุค เมื่อคนอื่นเขามีกัน ฉันเลยต้องมีบ้าง ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ฉันก็อยู่มาได้ตั้งนานโดยไม่ต้องมีมัน

“ความจำเป็น” (need) ของสินค้าต่างๆ ล้วนถูกปรุงแต่ง (fabricated) ขึ้นทั้งนั้น

ไม่ได้บอกว่าห้ามซื้อ แค่อยากเตือนให้รู้เท่าทันถึงกลไก

จะได้ไม่ตกเป็นเหยื่อให้เขาปั่นหัวเล่นได้ตามอำเภอใจครับ

และสิ่งที่ถูกในวันนี้ อาจจะผิดในวันพรุ่งนี้ก็ได้

เรากำลังอยู่ในยุคที่การเปลี่ยนแปลงมาแรงและมาเร็วกว่ายุคใดๆ

คำตอบของเราอาจถูกต้องที่สุด แต่พรุ่งนี้โลกก็จะมีคำตอบที่ถูกต้องยิ่งกว่า

เผลอๆ พรุ่งนี้โลกอาจเลิกถามคำถามนี้ไปเลยด้วยซ้ำ

ดังนั้น เราจึงไม่ควรยึดมั่นถือมั่นในคำตอบที่เรามี และควรเผื่อใจไว้บ้าง

เพราะไม่ช้าก็เร็ว เราจะผิดอย่างแน่นอนครับ

น้ำที่เต็มไปด้วยสารแขวนลอยที่เพิ่งถูกคนมาหยกๆ ย่อมไม่เหมาะจะเอาไปใช้ประโยชน์อะไร ต้องปล่อยไว้เฉยๆ ให้ตกตะกอนก่อน ถึงจะตักน้ำไปใช้งานได้

ใจคนก็เช่นกัน ถ้ามันกำลังขุ่นมัวกับอะไรบางอย่าง ก็ควรหลีกเลี่ยงการใช้งาน ไม่ว่าจะเป็นการตัดสินใจหรือพูดสิ่งใดออกไป เพราะมีแนวโน้มสูงมากที่จะตัดสินใจผิด หรือสิ่งที่พูดออกไปจะเต็มไปด้วยสารแขวนลอยทางอารมณ์ที่ทำให้ผู้ฟังจิตใจขุ่นมัวไปด้วย

วิธีที่ดีที่สุด คือรอเวลา ให้น้ำนิ่งลงอีกหน่อย ให้สารแขวนลอยนั้นตกตะกอน เสียก่อน

เมื่อนั้น ใจถึงจะใสเพียงพอสำหรับการตัดสินใจและกลั่นกรองความคิดและการกระทำครับ

—–

บทความวันละตอนจาก Anontawong’s Musings:

LINE: bit.ly/tgimline

Facebook: bit.ly/tgimfb

Twitter: bit.ly/tgimtwt

1 เหตุผลที่ทำได้

100 เหตุผลที่จะไม่ได้เขียนบล็อกวันนี้
– ตื่นสายกว่าปกติ (6.30am)
– เห็นแฟนยังง่วงๆ เลยอาสาขับรถไปส่งแฟนเล่นโยคะ
– ระหว่างรอก็อ่านหนังสือหาไอเดียเขียนบล็อก
– แฟนเล่นโยคะเสร็จก็กลับถึงบ้านทานข้าวเช้า
– ทานข้าวเสร็จรีบอาบน้ำแต่งตัว
– ขับรถไปพัทยา
– สอน Time Management ให้กับคนกลุ่มใหญ่
– สอนเสร็จรีบตีรถกลับกรุงเทพ
– แวะส่งแฟนแถวบ้าน
– ขับรถต่อไปงานแต่งงานรุ่นน้องแถวสาทร
– เพิ่งกลับถึงบ้านตอนสี่ทุ่มครึ่ง
– ง่วงนอนและเหนื่อย อยากอาบน้ำกระโดดขึ้นเตียงเต็มแก่
– หัวสมองตื้อๆ คิดไอเดียเขียนบล็อกไม่ค่อยออก
– คืนนี้ยังต้องดูลูกเล็กอีก
– เขียนไปตอนนี้ก็คงไม่ค่อยมีคนได้อ่าน
– ฯลฯ

1 เหตุผลที่ทำให้เขียนบล็อก
– ตั้งใจไว้แล้วว่าจะเขียนบล็อกวันละตอน

100 เหตุผลที่ทำไม่ได้ 1 เหตุผลที่ทำได้

ถ้าเรื่องนั้นมันสำคัญกับเราจริงๆ ก็จงหา 1 เหตุผลนั้นให้เจอ แล้วเดินหน้าต่อ

เมื่อ 1 เหตุผลของเราแข็งแรงพอ อีก 100 เหตุผลที่เหลือก็จะกลายเป็นเพียงข้ออ้างที่เราพึงเมินเฉยครับ

—–

บทความวันละตอนจาก Anontawong’s Musings:

LINE: bit.ly/tgimline

Facebook: bit.ly/tgimfb

Twitter: bit.ly/tgimtwt

วันนี้วันศุกร์ มาฟังนิทานกันนะครับ

อาแปะคนหนึ่งขายไข่ไก่ฟองละ 2 บาทมาเนิ่นนาน มีลูกค้าประจำมากมายเพราะละแวกนั้นมีแกขายอยู่คนเดียว

อาหมวยเห็นว่าอาแปะขายดี จึงตั้งแผงขายไข่ไก่ฝั่งตรงข้ามอาแปะ ตั้งราคาขายฟองละ 1 บาทเพื่อตัดราคา

ลูกค้าแผงอาแปะหลั่งไหลมาซื้อไข่ไก่แผงอาหมวยล้นหลาม อาแปะเริ่มรู้สึกว่า หากปล่อยให้เป็นอย่างนี้ต่อไปต้องแย่แน่ๆ จึงลดราคาเหลือ 1 บาทเท่าอาหมวย

ลูกค้าแผงอาหมวยเริ่มหันมาซื้อกับอาแปะมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะถึงแม้ราคาจะเท่ากัน แต่ลูกค้าเชื่อถือคุณภาพไข่ไก่ของอาแปะมากกว่า

อาหมวยเห็นดังนั้นจึงตัดสินใจลดราคาไข่ไก่ จาก 1 บาทเหลือ 25 สตางค์ ยอมเข้าเนื้อหน่อย แต่เพื่อกำจัดคู่แข่งก็ถือว่าคุ้ม

ลูกค้าจากแผงอาแปะและหลายๆ ที่แห่มาซื้อไข่ไก่อาหมวยกันหนาตา อาหมวยรู้สึกกระหยิ่มในใจยิ่งนัก ดูซิว่าอาแปะจะกล้าลดราคาลงมาสู้อีกไหม

เวลาผ่านไปเป็นเดือน อาแปะก็ยังคงขายไข่ไก่ฟองละ 1 บาท มีลูกค้ามาซื้อบ้างประปราย

ฝั่งแผงอาหมวยแม้จะมีลูกค้ามากมายแต่ก็เริ่มรู้สึกว่าทนไม่ไหวแล้ว ฟองละ 25 สตางค์ยิ่งขายยิ่งขาดทุน แต่อาหมวยก็ประหลาดใจยิ่งนักว่าทำไมอาแปะยังอยู่ได้

วันหนึ่งอาหมวยทนไม่ไหวจึงเดินข้ามฝั่งไปถามอาแปะ

อาหมวย: อาแปะ ขายฟองละ 1 บาท ลูกค้าก็แค่นี้ ลื้ออยู่ได้ยังไง

อาแปะ: อั๊วอยู่ได้สิ ก็อั๊วซื้อไข่ลื้อมาขายไง

—–

ขอบคุณนิทานจาก GPlus Quotes

บทความวันละตอนจาก Anontawong’s Musings:

LINE: bit.ly/tgimline

Facebook: bit.ly/tgimfb

Twitter: bit.ly/tgimtwt