ถ้าตัวเองคนนั้นมันไม่ค่อยได้เรื่อง ก็ไม่ต้องเป็นก็ได้นะ

คนที่ชอบพูดว่า “ฉันก็เป็นของฉันอย่างนี้” แสดงว่าเขาไม่ได้โตขึ้น ไม่ได้มีพัฒนาการขึ้นเลย

หากสิ่งที่เคยเกิดขึ้นเมื่อ 5 ปีที่แล้วเกิดขึ้นอีกในวันนี้ เราไม่จำเป็นต้องตอบสนองเหมือนเมื่อ 5 ปีที่แล้วเพื่อให้ consistent กับตัวตนของเราในอดีตก็ได้

เพราะอันที่จริง “ความเป็นตัวเรา” นั้นเคลื่อนไหวแปรเปลี่ยนได้ตลอด

ทุกเช้าที่ตื่นคือพรให้เราได้นิยามตัวตนใหม่ทีละเล็กทีละน้อย

อะไรที่รู้ว่าดีก็ค่อยๆ สั่งสม อะไรที่รู้ว่าไม่ดีก็ค่อยๆ โละทิ้งไป

เชื่อเถอะเรายังดีกว่านี้ได้อีกเยอะครับ

ผมว่าพวกเราไม่น้อยเป็นโรคนี้กัน

กลัวว่าถ้าทำอะไรลงไปแล้วเค้าจะไม่ชอบเราหรือเอาเราไปพูดในทางเสียๆ หายๆ

เราก็เลยพยายามจะ please ทุกคน และ say yes ไปเสียทุกเรื่อง ไม่กล้าขัดอกขัดใจอะไรใคร

หรือเมื่อเราเจอลูกน้องหรือเพื่อนร่วมงานที่สร้างความเดือดร้อน เราก็เลือกที่จะอะลุ่มอล่วยและอ้อมค้อมเพราะไม่อยากทำร้ายน้ำใจเขา แต่การทำอย่างนี้ก็เท่ากับเราทำร้ายน้ำใจคนอื่นๆ อยู่ดี

เมื่อเราพยายามจะเอาใจทุกคน เราจะสูญเสียความเป็นตัวของตัวเอง แล้วคนที่เราเอาใจก็มักจะมองไม่เห็นคุณค่าเพราะได้มันมาง่ายเกินไป

เมื่อใดที่เราตระหนักได้ว่าการเอาใจทุกคนนั้นไม่ใช่หนทางที่ฉลาดนัก เมื่อนั้นเราก็พร้อมจะที่เลือกเดินอีกทางหนึ่ง

ทางที่ต้องอาศัยความกล้า กล้าที่จะถูกเกลียดเหมือนชื่อหนังสือขายดี

เมื่อเรากล้าที่จะถูกเกลียด เราจะทำสิ่งที่สอดคล้องกับตัวตนของเราและหลักการของเรามากขึ้น ทุกการตัดสินใจล้วนมาจากฐานความคิดที่มั่นคงแข็งแรงไม่โอนเอนอ่อนไหวไปตามกระแสหรือความคิดของคนอื่น

และเมื่อเราทำอย่างนั้น เราอาจจะแปลกใจที่ได้พบว่าเราไม่ได้ถูกเกลียดมากอย่างที่เราเคยกลัว

อาจจะไม่ popular ก็จริง แต่ก็เป็นที่ยอมรับ

อาจจะมีคนไม่ชอบใจบ้างก็จริง แต่เขาก็เคารพในการตัดสินใจของเรา

ระหว่างความนิยมกับความเคารพ เป็นผมผมเลือกความเคารพนะครับ

เพราะชีวิตไม่ใช่การประกวดนางงามมิตรภาพ เราไม่จำเป็นต้องทำตัวให้ทุกคนรักก็ได้

—–

“ช้างกูอยู่ไหน” หนังสือเล่มใหม่ของผมที่ว่าด้วยการค้นหาสิ่งที่สำคัญกับเราอย่างแท้จริง มีขายที่ whatisitpress.com ครับ อ่านรายละเอียดได้ที่ bit.ly/eitrfacebook และอ่านรีวิวได้ที่นี่ครับ bit.ly/eitrreportingengineer

เป็นคนใจกว้างที่มัธยัสถ์

เป็นคนใจดีที่เด็ดขาด

เป็นคนฉลาดที่ยอมเสียเปรียบ

เป็นคนเงียบๆ ที่พูดน่าฟัง

เป็นคนดังที่สันโดษ

เป็นคนเก่งโคตรๆ ที่ถ่อมตัว

ดูย้อนแย้ง แต่ไม่ขัดแย้ง

คนแบบนี้จะสร้างประโยชน์ให้แก่โลกได้โดยไม่สูญเสียความเป็นมนุษย์ไปครับ

—–

ขอบคุณประกายความคิดจากธรรมบรรยายตอนหนึ่งใน Youtube ของพศิน อินทรวงศ์

“ช้างกูอยู่ไหน” หนังสือเล่มใหม่ของผมที่ว่าด้วยการค้นหาสิ่งที่สำคัญกับเราอย่างแท้จริง มีขายที่ whatisitpress.com ครับ อ่านรายละเอียดได้ที่ bit.ly/eitrfacebook และอ่านรีวิวได้ที่นี่ครับ bit.ly/eitrreportingengineer

คนบางคนติดหล่มอยู่กับปัญหาที่ควรจะแก้ได้แต่กลับไม่ยอมแก้

บางคนมีปัญหาเรื่องงาน เช้าวันจันทร์จิตใจเศร้าหมอง แต่กลับไม่มองหางานใหม่

บางคนมีปัญหาเรื่องคู่ แฟนเจ้าชู้และทำให้เจ็บอยู่บ่อยๆ แต่ก็ยังรอคอยให้เขาปรับปรุง

บางคนมีปัญหาเรื่องหนี้สิน แค่ดอกเบี้ยก็แทบสิ้นกำลังใจ แต่ก็ไม่ขวนขวายสะสาง

ที่เราไม่กล้าลุกขึ้นมาเปลี่ยนแปลง อาจเป็นเพราะว่าเราพร้อมที่จะอยู่กับความทุกข์ที่เราคุ้นเคย มากกว่าจะทำอะไรที่ต่างไปจากเดิมที่อาจนำมาซึ่งความทุกข์ที่เราไม่คุ้นเคย

แต่อย่าลืมว่าความทุกข์ที่เราคุ้นเคยนั้น ถ้าเกิดขึ้นทุกวันมันจะติดลบสะสมไปเรื่อยๆ

แต่หากเราลุกขึ้นมาทำอะไรซักอย่าง อาจจะเจ็บกว่าแต่ก็มีโอกาสจบ

คำถามสำคัญก็คือ เราอยากจะอยู่ในสภาพนี้ไปอีกนานแค่ไหน

และถ้าเราไม่ทำอะไรเลยมันจะดีขึ้นจริงๆ หรือเราแค่ปลอบใจตัวเองไปวันๆ

ลองกล้าขึ้นอีกนิด ลองเผชิญกับความทุกข์ที่ไม่คุ้นเคยดูบ้าง

แล้วเราอาจจะพบว่า มีหนทางที่ดีกว่ารออยู่ครับ

—–

“ช้างกูอยู่ไหน” หนังสือเล่มใหม่ของผมที่ว่าด้วยการค้นหาสิ่งที่สำคัญกับเราอย่างแท้จริง มีขายที่ whatisitpress.com ครับ อ่านรายละเอียดได้ที่ bit.ly/eitrfacebook และอ่านรีวิวได้ที่นี่ครับ bit.ly/eitrreportingengineer

โลกนี้คือห้องเรียนห้องใหญ่ สามคนเดินมาหนึ่งคนเป็นครูเราได้

เมื่ออะไรไม่เป็นไปดั่งใจ นั่นคือโอกาสให้เราพัฒนาตัวเองให้เป็นคนที่เก่งกว่านี้

ตัวชี้วัดอย่างหนึ่งที่ดูว่าเราฉลาดขึ้นจริงรึเปล่า คือความมั่นใจในความรู้ของตัวเอง

ถ้ามั่นใจว่าตัวเองรู้เยอะ เข้าใจอะไรดีแล้ว นั่นแสดงว่าทางยังอีกไกล

แต่ถ้าตระหนักได้ว่ายังมีสิ่งที่ตัวเองไม่รู้อีกเยอะ ภาพที่เราเข้าใจนั้นเป็นเพียงตาบอดคลำช้าง แสดงว่าเราเริ่มมาถูกทางแล้ว

“Learn more. Know less.”
-Neil Strauss

รู้ว่าตัวเองไม่รู้ จะได้ไม่หยุดที่จะเรียนรู้ครับ